Op weg naar de loods zag ik een mij bekend iemand lopen. Samen met zijn hondje. Hij was een buurtbewoners wiens huis ik laatst te koop zag staan. Natuurlijk ben ik naar hem toegegaan om even bij te praten. Het huis was al verkocht. Dat was binnen twee dagen vertelde hij. Zijn vrouw is vorig jaar overleden. Vanwege zijn gezondheidsklachten dacht men dat hij niet lang zou leven. Maar het was zijn vrouw. Ze had weliswaar gezondheidsklachten, maar men dacht dat ze minder erg waren.
Meneer heeft een hartoperatie ondergaan vanwege een slecht werkende hartklep. Niet veel later werd prostaatkanker geconstateerd met uitzaaiing. In de tussentijd overleed zijn vrouw. Hij ondergaat nu een chemokuur, met allerlei vervelende bijverschijnselen. Hij overwoog euthanasie.
"Ik werd een keer wakker en zag een blauwe lucht en de zon die scheen. Dat gaf me een hoopvol gevoel. Ik wilde nog leven.", zei hij. Dankzij zijn positieve en optimistische levenshouding geniet hij nog van elke dag die hem gegund is. Ik merkte dat hij graag een en ander kwijt wilde. Ik liet hem daarom zijn hart luchten en beperkte me tot reageren met mijn mimiek. Toen we afscheid namen wenste ik hem veel sterkte toe en dat hij nog lang mag genieten van het leven dat hem gegund is.
Zijn relaas deed mijn ervaringen van afgelopen maanden relativeren. Het kan veel erger. Ik klaag niet, ik ben alleen dankbaar.