Na het passeren van mijn 50 ste verjaardag begon ik bij mijzelf veranderingen te ontdekken. Zowel fysiek als mentaal. Fysiek merkte ik dat genezing langer duurde dan voorheen, dat ik er langer overdeed om na en gezondheidskwestie en/of en langere periode van rust mijn conditie weer terug te krijgen. Ik merkte ook dat mijn lijf hier en daar krakende geluiden liet horen.
Ik ben niet langer gaan slapen. Integendeel, ik werd alsmaar vroeger wakker. Maar dan wel na een zeer goede nachtrust. Met het opstaan (uit mijn bed komen) heb ik geen moeite. Met het opstaan als ik op de grond gezeten heb wel.
Hoewel ik veel in beweging ben en oefeningen doe, merk ik dat het fysiek alsmaar minder wordt. De medicatie zorgt ervoor, dat de groei van mijn haar stilstaat. Maar dat is het minst erge.
Mentaal ben ik nog rustiger geworden. Vaak denk ik "het zal allemaal wel". Het is omdat de wereld erg raar geworden is, anders was mijn interesse in het dagelijks leven misschien wel tot nul gedaald. Ik zie veel herhalingen van situaties. Zelf verval ik ook in herhalingen; ook een ouderdomsverschijnsel. Net als mijn opkomende doofheid aan mijn 'goede' oor.
Ik ben niet meer zo met de toekomst bezig. Mijn ambities zijn beperkt tot gelukkig en gezond blijven en zinvol bezig zijn.