Ze kwam keurig op tijd, van haar werk. Ze vertelde dat de fiets onder het rijden lawaai maakt. "Tak!, tak!, tak!", liet ze horen. Als diagnose dacht ik : "Een takkenfiets." Maar ik sprak haar moed in en beloofde de fiets na te kijken. Eigenlijk was ik van plan even op de bank te gaan liggen. Maar ja, de fiets maakte mij te nieuwsgierig om voor de bank te kiezen.
Ik heb een rondje over het pleintje gereden. En ja hoor, het was tak!, tak!, tak! Maar alleen als ik trapte. As ik de pedalen stil hield bleef het geluid weg. Ik besloot de kettingkast open te maken. Ik heb de fiets aan de achterkant opgehangen. Toen ik bij de achteras het kapje van de kettingkast had verwijderd, zag ik het euvel direct: een zeer roestige, slap hangende ketting die net niet over de onderkant van de kast sleepte. Toen ik aan de trapper draaide, zag ik dat bepaalde schakels van de ketting niet meer scharnierden. Ik heb er toen al draaiend aan de trapper WD40 op gespoten. Het geluid verdween na een paar keer ronddraaien. Daarna heb ik de ketting op spanning gebracht en toen een proefritje gemaakt. De fiets trapte soepel en.... geluidloos.
Als extra heb ik de banden opgepompt, wat bedrading in orde gemaakt en overtollige resten van accessoires verwijderd. Een deels afgebroken snelbinder kon tussen de spaken terechtkomen, terwijl een snelheidsmeter aan z'n draadjes aan het stuur bungelde.
Ik heb mevrouw verteld wat ik gedaan heb en haar gewezen op scheurtjes in de achterband. Zoals gewoonlijk kreeg ik de vraag voorgelegd : "Wat krijg je van me?" Niets dus. Heel soms denk ik na zo'n vraag : "De kriebels!" šDie krijg ik maar heel soms hoor. De meeste mensen zijn dankbaar en sympathiek.