Gedurende de drie jaar op Curaçao is mijn kijk op de vaderlandse geschiedenis dus enorm veranderd. De geschiedenis is een soort zelfverheerlijking, waarin misdaden als heldhaftige daden werden beschreven of doodgezwegen. Het is maar net aan welke kant van de geschiedenis men staat. Afgelopen week werd ik herinnerd aan de geschiedenis van Simon Bolivar en later Che Guevara. Ik hoorde en leerde over hen tijdens mijn schooljaren op Curaçao. Daar leerde ik bijna dagelijks ook over de typisch Hollandse / Nederlandse mentaliteit. Ik was tot dan erg afhankelijk van datgene wat op papier stond en wat mij door anderen verteld werd.
Met de komst van het internet werd het gemakkelijker om de geschiedenis te achterhalen. Vanwege het feit, dat ook de verliezers / slachtoffers hun zegje doen. Tot grote ergernis van de winnaars. Dankzij het www kon ik bijvoorbeeld verifiëren wat in het algemeen gezegd werd over het Oekraïne van voor 2014. Dat was toen een corrupt land met nazi aanhangers die openlijk mochten demonstreren en optreden. De beruchtste Oekraïense nazi, Stephan Bandera, is zelfs een nationale held, waarmee ook Zelensky wegloopt. Maar vooral, omdat Bandera vanwege zijn misdaden door de Russen omgebracht is in Duitsland. Dat laatste was dus erger, dan al zijn verheerlijkte misdaden.
Dankzij het internet heb ik mijn eigen geschiedenisboekje geschreven, dat ik dagelijk bijwerk. Door andere media te raadplegen en blogs en vlogs te volgen