Tijdens onze wandeling gisteren, spraken we over de materialistische instelling van onze medemens. We komen beiden uit een arbeidersgezin en hebben ons niet laten gek maken vanwege de welvaart. We hebben ons niet laten beïnvloeden en leiden door onze omgeving. Die zei dat we alsmaar meer en hogerop moesten. Het besef dat er ook slechte tijden kunnen komen, voorkwam een des te grotere val naar beneden. We zijn al beneden.
Toen ik het ouderlijk huis definitief verliet, had ik me voorgenomen vanaf dat moment op eigen benen te staan. Ze hoefden ons niet van alles en nog wat te geven. Daar zorgden we zelf voor. Dat andere kinderen daar wel open voor stonden, deerde ons niet.
Na het overlijden van onze ouders hadden wij enkel interesse in een paar spullen van emotionele waarde. Nu alles veel duurder geworden is, hebben we weinig moeite ons aan te passen. We zijn immers gewend aan het 'gewone' en zijn creatief genoeg om voor elk probleem een oplossing te vinden. We doen normaal, dan doen we al gek genoeg.
Over arm gesproken : Sommigen komen van ver en hebben het geluk dat er aan hen gedacht wordt. Ze zijn er dankbaar voor. Er zijn er ook die het allemaal heel gewoon vinden en van hun nieuwe omgeving een bende maken. Zoals voorheen. Ondankbaar volk.