Als ik af en toe stukjes zie van met name trouwlustige vrouwen, schud ik geregeld mijn grijze hoofd. Bij die vrouwen ligt het accent op trouwen en een kind krijgen. Bewust en onbewust oefenen zij druk uit op hun nieuwbakken partner, want ze hebben haast. Vanwege hun leeftijd. Het gaat niet om een soulmate, maar om een zaaddonor. En er is haast bij, want de vrouwen hebben eerst tot hun 30 ste of langer gefeest en/of aan hun loopbaan gewerkt. Na de geboorte van een kind wordt na een kort huwelijk de donor weggestuurd en anders slaat ie zelf op de vlucht. Want ze kennen elkaar nauwelijks en over liefde gaat het niet. Zo'n gescheiden moeder gaat vervolgens op zoek naar de echte liefde. Maar daarbij ligt het accent op een geldschieter. Ze zoeken iemand die haar en het kind kunnen onderhouden.
Ik begrijp best wel, dat er zoveel echtscheidingen zijn. Er wordt getrouwd voor de buitenwereld om te voldoen aan de norm. Zo ook het krijgen van kinderen. Dat ze na de geboorte in een crèche en later bij allerlei opvanginstanties (sportverenigingen) belanden, onderschrijft dat.
Het is geen nieuw verschijnsel. We hebben zo'n 40 jaar geleden een buurvrouw gehad, die nauwelijks omkeek naar haar twee kinderen. Op de vraag waarom ze kinderen heeft genomen, zei ze : "Dat moet als je getrouwd bent." Er zijn er ook die kinderen nemen, omdat hun vriendenkring ook kinderen heeft. Triest