De afgelopen werkweek heb ik me volop kunnen bezighouden. Afgezien van mijn veiligheid, gezondheid en geluk, heb ik me eindelijk weer volledig kunnen laten gaan.
Het begon in de tweede week van Juli j.l. toen ik wandelde met de Friese stabij, die aan haar poten geopereerd was. Twee lopende patiënten in het bos. Niet alleen Feijke (aangelijnd), maar ook ik ging steeds beter lopen en bewegen. De oplossing met de paalpunten voor de moestuin, bood mij de kans om met de nodige restricties in beweging te blijven. Zo ook Feijke, want ze mocht van mij de tuin in. Ik hield haar en de omgeving scherp in de gaten, want ze mocht niet achter konijnen, hazen en/of vogels gaan rennen. Die geleidelijke opbouw van onze conditie had succes.
Ook het fietsen heb ik geleidelijk opgebouwd. Ik fiets nu bijna dagelijks, al vermijd ik hobbelige delen. Dat betekent dat ik wat omrijd. Maar dat is dan ook weer goed voor mijn conditie. Afgelopen week ben ik bijna weer als normaal bezig geweest. Ik heb samen met een buurtbewoner lekker geklust en iemand van grof afval afgeholpen. Alle golfplaten en schuttingdelen zijn opgeruimd.
Ik voel me bijna weer helemaal top. Grote afstanden fietsen ben ik nog aan het opbouwen. Maar ook dat gaat zeker komen. Het herstel begint met erin geloven. En dan eraan werken conform de medische adviezen. Natuurlijk ben ik heel blij en tevreden met alle steun en begrip die ik heb mogen krijgen. Met voorop mijn lieve Sonja. Bedankt daarvoor!😘