Ergens las ik, dat het niet goed gaat met de zorg voor kinderen. Oud nieuws wat mij, als opa, betreft. Het gaat allemaal heel anders dan toen wij kinderen aan het opvoeden waren. En niet elke verandering is een goede.
Wij zeiden nooit : "Wij zijn zwanger". Dat vonden en vinden wij onzin. Tegenwoordig zeggen stellen dat wel, maar als het erop aan komt, zoals na een echtscheiding, is het kind plotseling van één ouder. Gisteren zag ik hoe een paar kinderen die door hun vader ontvoerd waren, reageerden toen hun moeder plotseling verscheen. Ze reageerden erg emotioneel en lieten blijken hun moeder erg gemist te hebben. Wat mij betreft psychische kindermishandeling in dit geval van hun vaders kant. Nu schijnen vaders zich minder schuldig te maken aan ontvoering van kinderen (25%).
Veel kinderen zijn ook te dik en vervreemd van de buitenwereld. Hun sociale vaardigheden zijn beneden niveau. Het feit dat Nederland op de ranglijst gekelderd is, lijkt me logisch. Kinderen zijn immers hinderen geworden. Zuchtende ouders als een kind ziek is. Of wanneer de scholen pardoes gesloten worden. Ik zie ze al denken : "Shit, we hebben een kind!"
Dat veel kinderen aan obesitas lijden heeft ook te maken met de afstandelijke ouders. Die zullen wel weer gelukkig zijn met de afslankmedicijnen. Denken ze. In het algemeen vallen dit soort zaken ook onder kindermishandeling. Veel kinderen krijgen op latere leeftijd problemen vanwege de afstandelijke opvoedding die ze hebben moeten ondergaan.