Het feit dat ik graag achterom kijk, heeft in feite te maken met een vorm van heimwee. Ik geniet van de zwartwit foto's en films. Om die reden zit ik af en toe ook op zolder door fotoalbums te bladeren.
Ze herinneren mij aan de mensen die er niet meer zijn en die ik mis. Niet alleen dat. Men zegt weleens : A picture paints a thousand words". Maar bij mij gaat het verder dan dat. Ook geuren, muziek en andere geluiden veroorzaken dat bij mij.
Een oude foto vertelt mij dus ook veel meer. Over de onbezorgde tijd, de veel aangenamere maatschappij met veel samenhang, de eenvoud, de veiligheid op straat, de duidelijkheid en de goede, positieve mentaliteit. Toen liegen en bedriegen nog aan de nog weinige criminelen was en het taalgebruik zonder allerlei afwegingen omtrent kwetsen enz. standaard was. Toen de volksvertegenwoordiging er nog voor het volk was en men z'n voorkeur voor een politieke partij kon uiten zonder respectloze reacties te krijgen of gestigmatiseerd te worden. Ach jee, wat een tijd! We hebben geluk ingeruild voor luxe.
Hoewel ik nu veel minder op mijn schouders heb, kijk ik nog steeds met de nodige heimwee naar die beelden. Ik hou maar op. Anders blijf ik schrijven.