Van vroeger herken ik het verschijnsel niet zo. Wel als kind, want toen moest ik me aan de huisregels houden. Die regels waren niet van mij afkomstig en ik had er ook geen inspraak in gekregen. Maar voor de rest mocht ik wel mijn eigen identiteit en dus ideeën behouden.
Tegenwoordig is het zo, dat als de een vega is, de ander dat ook moet zijn. Als de een op Zus stemt, mag de ander niet op Zo stemmen. Iedereen moet voor de komst van vreemdelingen zijn. Iedereen moet zich zorgen maken over het klimaat. Iedereen moet boeren wegjagen, ik moet het eens zijn met iemand die plots van sekse veranderd is of zich als een hond beschouwd enz.
Nu gaat het gedram al zover, dat men mensen met kritiek op het regeringsbeleid de mond wil snoeren en andere politieke stromingen, hoe democratisch ze ook zijn, wil verbieden. Per saldo herken ik deze trend als een van een dictatuur. In mijn jeugd was men daar erg fel tegen. Zo werd het communisme altijd betiteld. Maar nu is het de opmaat van linkse partijen. Met name van het ultralinkse D66. Ze kunnen van alles willen, maar ik blijf bij mezelf.