Toen ik vanmiddag Moos uitliet, wilde meneer plots geen stap meer verzetten! De hond verraadt daarmee de routes die hij gewend is te lopen. Dat zijn twee vierkanten waarvan de een zo'n 200 meter en de andere 300 meter per kant. Maar ja, dat vindt deze baas een wat erg korte wandeling. Al voor zo'n afslag begint Moos zijn tempo te verlagen en gaat op zoek naar een stok of zwerfafval. Dat neemt ie dan mee naar huis. Helaas voor Moos, is niet hij maar ik de baas. Ik ga nog niet naar huis. Het was soms zo erg, dat meneer ging zitten met zijn rug naar de looprichting! Dat gedrag duurde vanmiddag zo lang totdat ie in de gaten had, dat we de terugweg namen. Toen was meneer zo enthousiast, dat ie aan de riem begon te trekken. Maar ook dat vind ik niet goed. Dus was het onderweg een paar keer met een strak getrokken riem pauzeren. totdat Moos naar mij toe kwam.
Bij het huis wil meneer naar de voordeur, want daar laat ie de stok of het afval los. In de tuin ligt een aantal stokken en wat afval. Allemaal van meneer Moos. Maar ook nu moest Moos achterom lopen. Dus weer tegenstribbelen en blijven staan. Maar meneer weet ook dat hij na de wandeling te eten krijgt. Dat woordje doet wonderen. Moos is een eigenwijze hond, die denkt dat ie de baas is. Maar daar staat tegenover dat Moos erg lief is. Hij komt graag bij me zitten. Hij snuffelt aan mijn hoofd en.... Moos likt niet! Zijn gedrag is heel anders dan die van een zekere kleindochter. Na een dagje oppassen beklaagde ze zich met een pruillip bij haar moeder met de droevige opmerking : "Oma is de baas!" 😂 Ach ja, als je anders gewend bent zijn sommige situaties om te janken.