Over je aanpassen aan je omgeving heb ik het vaak genoeg gehad. Het zal ook wel te maken hebben met een stukje beroepsdeformatie van mij. Ik heb immers in de detachering gewerkt en moest me telkens aanpassen aan de bedrijfscultuur om goed te kunnen functioneren. Ik pas me ook aan las ik voor iemand een klus doe. Mensen hebben nu eenmaal verschillende leefstijlen. Ook het taalgebruik kan anders zijn. Net zoals het fatsoen. Laatst hield ik een deur open voor een vrouw. Omdat ze niets zei, zei ik maar nadrukkelijk maar beleefd : "Alstublieft mevrouw!!" Tja, dat kan ik dan weer niet laten. Pas toen draaide ze haar hoofd om en knikte ze even.
Het getuigt van weinig fatsoen i.c. dankbaarheid, wanner je uit een arm land naar hier komt en je je niet wenst aan te passen. Integendeel, je misbruikt het gastland Ook in andere situaties dan immigratie moeten mensen zich enigszins aanpassen.
Als wij op een adres oppassen, dan passen wij ons ook aan. We maken geen rommel zonder op te ruimen en/of schoon te maken. En dat is niet alleen vanwege het feit dat zo'n woning tamelijk sjiek is. Het heeft vooral te maken met fatsoen en dankbaarheid. Toch zie ik soms situaties waarin mensen die in alle opzichten een beter leven gekregen hebben, dat niet in hun gedrag laten blijken. Ze maken er nog steeds een rommeltje van en weigeren te integreren. Ze gedragen zich dan erg egoïstisch en asociaal. Dan is het aan de andere partij om relatief veel water bij de wijn te doen. Om zodoende het dagelijks leven leuk te houden. Dit gezegd hebbende ben ik toch weer bij de immigranten beland.