Als het weer gebeurt dat iemand aan een nare ziekte of andere nare omstandigheden is overleden, vraag ik me het volgende af. Waarom moeten mensen zo'n lijdensweg afleggen? Die vraag rees bij mij op, toen mijn oma overleden was. Ze had al helemaal geen leuk leven gekend en werd door een medisch experiment (bestraling) een nare lijdensweg in gestuurd. Uiteindelijk is zij aan de gevolgen van de bestraling overleden. Mijn oma had al zo'n naar leven.
Later hoorde en zag ik weer dergelijke situaties. Alsof die mensen niet beter verdiend hadden. Zoals mijn pa met zijn ongelukkige jeugd en de oorlog waarin hij gevochten heeft. Tja, en dan mijn moeder.
In mijn vroegste herinneringen zie ik haar in bed liggen. Ze is aan het hoesten en snakt naar adem. Ik dacht dat ze dood zou gaan. Ik heb dat vaak gedacht, elke keer als ik haar zo zag. Maar ze herstelde van haar astma toen we op Curaçao waren.
In mijn laatste herinneringen ligt ze weer in bed. Weer te snakken naar adem. Ik hoopte dat ze het zou halen, maar ik wist dat ze zou overlijden. Overlijden op een manier die mijn moeder echt niet verdiende. Niet alleen vanwege haar jeugd en het verblijf in een Jappenkamp, maar ook omdat ze zo begaan was met anderen die het nog slechter hadden. En dan zo 'gestraft' worden?