Oké, wij zijn nog ouderwets. We groeten als we een ruimte, wachtkamer of winkel of andermans woning betreden. Maar dat is niet meer de gewoonte. Hoewel ik in de bouwmarkt goed geholpen werd, laten andere medewerkers het liggen. Volgens mij krijgen zij geen enkele instructie voor wat betreft de klantgerichtheid / -vriendelijkheid. Dat begint al met het niet groten van de klant na binnenkomst.
Bij het Kruidvat, ja ik zeg het maar, zijn val slechts twee dames werkzaam. De een is met de kassa bezig, terwijl de ander vaak uit beeld is of verdwijnt. Ik weet niet wat daar achter in de winkel in het magazijn gebeurt. Soms lijkt het net alsof zo'n medewerkster voor de klanten op de vlucht is.
Proactief zijn is e rook niet bij. Zelf zie ik in winkels dat klanten op zoek zijn naar iets. Dat ziet het personeel niet eens. Ze staan met elkaar te praten, omdat er even niets te doen is. Terwijl ze meestal niet eens het eigen assortiment kennen.
Ook in wachtkamers komt het voor dat personeel niet het fatsoen heeft om te groeten. Zelfs niet wanneer wij daar alleen zitten en de specialist of arts komt voorbij. Als ik in al die gevallen nadrukkelijk wel groet, lijkt het alsof ik ze uitscheld. Zo verontwaardigd wordt er dan gekeken. Maar soms groeten ze ook alsnog. Met een wat verontschuldigende glimlach.
Hier in onze omgeving valt het daarom op, dat kinderen van de vluchtelingen en hun ouders wel groeten. In het algemeen ligt het fatsoen in de vorm van groeten en bedanken, helaas op sterven. Mensen raken ongeïnteresseerd en worden alsmaar luier.