Veel moeite heb ik er niet mee, zolang het maar in het nette en bij het veilige blijft. Zo mocht een doktersassistente mij als proefkonijn gebruiken om voor de eerste keer bloed te prikken. De huisarts had mij om toestemming gevraagd. Ze prikte twee keer mis. Niet gek voor de eerste keer, vond ik toen. Zo'n ader is lastig te doorboren. Ik zag hem twee keer wegrollen.
Ik ben een keer door een ervaren judoka op de grond gegooid. Bedoeld om een bepaalde worp te demonstreren. Alleen had ik het breken van mijn val niet zo goed geoefend. Daar werd ik een week aan herinnerd.
Een verpleegkundige stelde zich keurig aan mij voor. Ze zei dat ze wel de theorie heeft doorgenomen, maar nog niet aan de praktijk was toegekomen. Ze vroeg of ik toestond haar de praktijk te laten doen. Ik vroeg of er ook nog iemand bij kwam. Ze zei dat haar mentor er zo zou aankomen. Onder toezicht van de mentor, deed ze haar praktijkoefening. Ik zei na afloop dat ze wat mij betreft geslaagd was. Ze reageerde opgelucht. Haar mentor keen mij boos aan. Zij moest immers bepalen of de leerling geslaagd was of niet en niet ik. Althans, zo keek ze naar mij.