Er is alweer een kwart eeuw voorbij, sinds mijn jongere broer overleed. De tijd vliegt. Toch is het nog steeds als de dag van gisteren. Zo vers in het geheugen. Ondanks de verstreken tijd, vind ik het nog steeds lastig om erover te praten. Ook het fenomeen 'verliezen' zit mij soms dwars.
Zoals gisteren. Toen verscheen labrador Max plots bij het tuinhek. Hij loerde naar mij toen ik met het voorwiel van mijn fiets bezig was. Zijn staart zwiepte heen en weer. Toen het hekje openging, rende ie enthousiast naar me toe. Natuurlijk kreeg ie van Sonja een koekje. Max kent de weg in ons huisje maar al te goed.
Later lag Max in de schaduw naar mijn zittend werk te kijken. Toen ik een zakje met kabelbinders pakte, sprong ie overeind en ging ie met een vragende blik voor me zitten! Hij dacht vast dat het koekjes waren. Ik stond op en liep naar binnen. Nog voordat ik bij de keuken was, zat Max al voor het rek waar de hondenkoekjes liggen! Toen Max later met zijn baasje vertrok, kreeg ik weer dat rare gevoel. Het gevoel van verliezen. Blijkbaar zit het erg diep. Max woont nota bene vlakbij.