Iemand zei een keer waarom ik mijn hele hebben en houden op het internet zet. Oké, ik doe weleens iets onverstandigs, maar er is nog erg veel wat ik heb en voor mezelf houd. Heel soms vertrouw ik zoiets aan anderen toe. Maar dat is dan meestal familie of zo. Als ik alles op het www zou zetten, dan zou ik met veel mensen ruzie krijgen. 😐 En daar zit ik zelf ook niet op te wachten.
Ik heb vanwege mijn eerlijkheid en paar keer een doodsbedreiging mogen ontvangen. Ik schrijf dan niet over wie, wat waar enz. De namen van mensen die mij slecht behandeld hebben, noem ik ook niet. Ik heb het hen allang vergeven. Ik zou ze bij een weerzien alleen niet groeten. Een van hen vroeg mij zo'n 20 jaar later een keer referentie voor hem te zijn. Ik had hem toen bij die werkgever, waar ik met succes een grote opdracht had gedaan, helemaal kunnen afbranden. Maar in plaats daarvan bleef het bij een korte weigering aan zijn adres. Ondanks de nare gevolgen houd ik uit respect(!) in veel gevallen mijn blog-uitlaat gesloten. Toch zijn er situaties waarin alsnog even het verleden moet worden aangehaald. Met naam en toenaam. Soms is de aangerichte schade groot. Te groot om te vergeven en te vergeten.