Als jochie heb ik op verzoek van mijn moeder geregeld op mijn jongere broertjes en zusjes gepast. Hoewel het soms wat ongelegen kwam, ik had zelf plannen, deed ik het toch met de nodige plezier. Inmiddels weet ik, dat zij het ook leuk vonden. Al dachten zij, dat ik uit vrije wil hen mee naar buiten nam. Maar dat was enkel met de jongste het geval, omdat ik toen veel ouder was.
Het was telkens weer de uitdaging en de hoop hen ongeschonden weer thuis te brengen. Vooral mijn broertjes waren nogal ondernemend.
De laatste keer dat ik oppaste, was op een broertje van mij. Maar die keer ging het helemaal mis. Ook al lag hij in bed. Ik moest mijn moeder vertellen, dat ik hem onderweg verloren had. Aan kanker. Ik dacht eraan, toen ik gisteren hoorde van een overlijden van een buurtbewoner aan dezelfde ziekte.