Iemand zei tegen mij dat ie een bepaalde chef alsnog voor zijn kop zou slaan, wanneer ie hem nu zou tegenkomen. Een beetje raar als je al vrij lang met pensioen bent. Vind ik. Dat men zo lang met het verleden rond sjouwt, begrijp ik niet; dat zo'n iemand een deel van je leven mag blijven regeren. Ik zei dat ik daar geen last van heb. Vergeven (voor mezelf!) en weer verdergaan, was mijn stijl.
Ik heb later weleens iemand ontmoet die mij slecht behandeld heeft. Hij groette mij, maar ik hem dus niet. Zo doe ik dat. Er was zelfs een die de brutaliteit had om mij te vragen als referentie vanwege een managementfunctie! De brutalen mogen dan weliswaar de halve wereld hebben, de andere helft heb ik!😂
Op het www kwam ik een keer een naam van zo'n iemand tegen op een of ander sociaal medium. Denk maar niet dat ik toen ben gaan typen over het verleden. Het zijn gepasseerde stations op mijn levensreis.