Later, als ik groot ben

kleding maken

Ze zit aan de eettafel. Die staat dit keer voor het raam van de huiskamer. Ze staart af en toe naar buiten, maar gaat dan verder. Ze is aan het rekenen en schrijft met een potlood in een boekje. De inhoud van haar portemonnee heeft ze op de tafel uitgeteld. De centen, stuivers, dubbeltjes en kwartjes liggen keurig twee aan twee in rijtjes naast elkaar. De rij van de centen is het langst.
Als ze naar me kijkt, glimlacht ze en slaakt ze een zucht. Ik beloof haar : "Als ik later groot ben mam, ga ik heel veel geld voor u verdienen." Ze moet erom lachen, maar ik ben vastberaden. Ze verdient dat gewoon.
Die herinnering staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Hij kwam vele jaren later telkens weer opzetten als ik iets voor haar ging doen. Uit dankbaarheid en omdat ik het leuk vond. Geld had ze niet meer nodig. Maar er waren wat andere zorgen.
Door de jaren heen heb ik geprobeerd mijn belofte na te komen. Telkens weer. Niet alles wat ik deed werd mij in dank afgenomen en het is zelfs voorgekomen dat ze boos op me was. Maar alles wat ik voor haar deed, was wel telkens weer vanuit die oude belofte : het mijn moeder gemakkelijker maken. Ze had al zoveel zorgen gekend.

Stadsverwarming is wel duurder

Afgelopen week las ik op de teletekstpagina van Omroep Flevoland een wat warrig bericht. Het betrof stadsverwarming, waarvoor te veel betaald zou worden. Vooral van het laatste deel van de tekst begreep ik geen jota. Ik heb die tekst een aantal keren gelezen, de laatste keer na het legen van een kop sterke koffie. Maar de inhoud bleef mij warrig overkomen. De tekst meldde : "De prijs voor stadsverwarming is gebaseerd op de gasprijs, maar over aardgas wordt energiebelasting geheven terwijl stadsverwarming daarvan is vrijgesteld. De gebruikers betalen daardoor te veel."
Zelf concludeerde ik dat mensen die gewoon aardgas gebruiken duurder uit waren dan de gebruikers van stadsverwarming. Maar het moet conform de kop van het bericht andersom zijn. Dat is ook het geval. Er is sprake van energieheffing op stadsverwarming en dat is niet in correct. Zodoende is stadsverwarming duurder dan gewone verwarming op gas. Probeer dat maar eens helder op een beeldscherm te zetten.

Wegwerpmaatschappij

wat bruin is, zwart maken...

Dit keer niet over het zwerfvuil, maar over spullen. Als iets niet meer of minder goed functioneert, dan wordt het weggegooid. Vaak op advies van de winkel waar het gekocht is. Koop maar een nieuwe. Er zijn probleemgevallen die veroorzaakt worden door achterstallig onderhoud.
Een zo goed als nieuwe fiets wegdoen voor 20 euro, omdat hij doortrapt. Ik zag dat de tweewieler voorzien was van een 3 versnellingsnaaf en ging er vanuit dat de versnelling afgesteld moest worden. Dat bleek ook het geval.
Zo hebben we ook wel eens voor een habbekrats een brommer overgenomen. Daar mankeerde niet echt veel aan. Een nieuwe bougie en een schoongemaakte carburateur was alles wat er gedaan moest worden.
Afgelopen week kreeg ik weer zo'n fiets in handen. Gezegd werd dat de ketting er constant afloopt. Ik zag direct dat de derailleur verkeerd afgesteld stond. Maar mevrouw wilde er toch vanaf. Ik sta ervan te kijken dat veel mensen geen enkele technische sjoege hebben van hun fiets. Aan de andere kant ook weer logisch.
Het wachten is op een mooie motorfiets die weggedaan wordt omdat ie niet meer wil starten. En als ik hem dan thuis heb, doe ik de benzinekraan open en zet ik de noodknop weer op RUN.
Er zijn tegenwoordig ook veel zogenaamde weggeef-sites op het internet. Dat is een mooi initiatief. Krijgen spullen toch een tweede leven. Bij mensen zoals ik....

Parkeren in Lelystad

een van de ruimte-vreters

ook file bij de betaalautomaat

Zaterdag waren we even in Lelystad. Mike geeft er de voorkeur aan de auto in een parkeergarage te stallen. Het was erg druk, maar gelukkig stond de file richting de uitgang. In de garage zelf was een opstopping ontstaan, omdat op een bepaald punt de uitrit en de inrit elkaar kruisen.
Terwijl we stonden te wachten keek ik als passagier even rond. Het viel me op, dat er op veel plekken geen auto's geparkeerd stonden. Logisch, want ze waren net te smal. Dat werd veroorzaakt door onhandig / slordig parkeren van anderen. Eigenlijk was er parkeerruimte genoeg, maar niet alle ruimte kon benut worden. Zie daar een verliespost op parkeerinkomsten. Het slordig parkeren wordt ook veroorzaakt door het ontbreken van belijnde parkeervakken. Sommige delen van het parkeerdek zijn gekleurd en leiden m.i. tot misverstanden met slordig parkeren als gevolg.
We bezochten voor het eerst de opnieuw ingedeelde zaterdagmarkt. Ik ben er tevreden over, dus van mij mag het zo blijven. Lekker ruimtelijk opgezet.

We kwamen ook de Sint en zijn Zwarte Pieten tegen. Hoera! Gewoon zwarte Pieten. Zoals het hoort in de Hollandse cultuur. Niets mis mee. Als Zwarte Piet niet meer mag, moeten we Sint ook afschrijven. Die nare Spanjolen hebben immers ons land behoorlijk lang geterroriseerd. En over Grieken wil ik het helemaal niet hebben.
Bij het uitrijden van de parkeergarage viel het mij op, dat beide slagbomen van de uitgang tegelijkertijd open kunnen gaan. Wij trokken net op, toen een auto naast ons een paar seconden later dat ook deed. Je bent geneigd enkel naar de slagboom te kijken. Maar er speelt dus meer. Het liep goed af.

Terug naar Lelystad

Gisteren ging ik na lange tijd weer eens naar Lelystad. Terug in de tijd, zo leek het. Ik reed via de wijk Tjalk naar de wijk Botter. Ik moest daar even een afspraak nakomen. Toen ik die route reed en om me heen keek, dacht ik : "Jeetje, heb ik hier 17 jaar gewoond?" Het begon steeds meer tot me door te dringen, hoe stads de omgeving is. Niet alleen vanwege de drukte, maar vooral ook vanwege de vervuiling. Wat een bende! Het leek erger dan voorheen. Maar het kan zijn dat ik zo gewend was geraakt aan dat beeld, dat het mij niet zo opviel. Ik was er blijkbaar mee vergroeid. In Leiden viel me dat trouwens ook op. Maar wellicht komt het omdat ik nu uit een aanzienlijk schonere omgeving kom.
Hoewel de stad maar twintig kilometer naar het westen ligt, is de invloed vanuit de Randstad merkbaar. Drukte, haast en stress overheersen het straatbeeld. Met als rustpunt langs een volle dreef een coffeeshop : to blow your mind away.
Het parkeren is nog gratis. Maar voor hoelang? De parkeertarieven gaan omhoog en men is naarstig op zoek naar nog meer inkomsten. Toen men in Doe Mere parkeergeld ging innen, was dat reden voor ons om Almere te mijden.  We zijn sindsdien van Almere los. Misschien een les voor Lelystad?

Moluks bloed

Mijn oma van Ambon

Er staan twee bezoekers voor het hek. Fenna blaft als gewoonlijk. Ik stuur de keffende Friezin maar naar binnen. Meneer komt als eerste de tuin in. Ik schudt hem de hand. Als ik haar een hand geef, zie ik iets bekends in haar gezicht. Al weet ik niet wat het is. Na een kort praatje vraagt mevrouw : "Bent u van Molukse afkomst?"
Het is koud (en nat) half elf. Ze komt samen met haar partner, volgens afspraak, even iets ophalen. Ze zijn een half uur vroeger dan gepland, maar dat is geen enkel probleem voor deze early riser. Terwijl haar man bezig is met datgene waar ze voor kwamen, vertel ik haar, als antwoord op haar vraag,  in een notendop over mijn oma en de stamboom van mijn moeder. Ze is erg enthousiast en zegt dat ik daar een boek over zou moeten schrijven. Vanwege mijn falend geheugen weet ik niet meer wat ze zelf doet. Ze vertelde wel iets in de richting van boeken schrijven, auteurs. Ik vond het een interessant gesprekje, in een te korte tijd. Ik voelde me erg op mijn gemak. Er was iets bijzonders. Maar wat? En wat het boeken schrijven betreft : daar denk ik de laatste tijd nog wel eens aan.
Het komt niet vaak voor dat iemand in mij Moluks bloed ziet. Het aantal keren is op een hand te tellen. Toch doet het me telkens weer iets.

De westerse cultuur

Om te beginnen : ik ben een cultuurbarbaar. Ik loop geen musea af, houd me niet bezig met folklore (wel met volkoren) en draai geen klassieke muziek. Ik houd ook niet van films kijken (zonde van mijn tijd), boeken lezen (helemaal zonde van mijn tijd) noch van gedichten, of rijmelarij zo je wilt.
Ik heb wel iets met indianen. Waar dat vandaan komt weet ik niet. Maar het heeft me wel wat merkwaardigheden opgeleverd voor wat betreft de zienswijze van de westerse cultuur. Zaken die mij als de omgekeerde wereld overkomen. Zoals wat hier genoemd wordt de alternatieve geneeswijze. Wat 'alternatief'? Het is gewoon de natuurlijke manier, maar wij weten niet beter dat alles uit fabrieken en boeken moet rollen. Zelf het uitoefenen van een hobby kan niet zonder een cursus gevolgd te hebben.
Columbus ontdekte Amerika, stelt men hier. Een raar iets want in dat Amerika woonden toen al heel veel mensen, met een beschaving die veel ouder was dan de onze. Het geschiedenisboekje zou dus moeten stellen dat de vernietiging van de Amerikaanse cultuur te wijten is aan Columbus. Hij zorgde ervoor dat Europa Amerika veroverde, met alle gevolgen van dien. Ik zie het zo voor me : staat Columbus op het vaste land van Amerika, waar hij verwelkomd wordt door een groep indianen. Zegt die Europese hufter : "Ik heb jullie ontdekt! Jullie gaan er allemaal aan!" Die zwarte bladzij wordt nog steeds in Amerika gevierd : Columbus dag. Ik zie het liever andersom : Dag, Columbus!
Vandaag de dag zijn er geregeld protesten in Amerika tegen de komst van al dan niet illegale immigranten. Wat een onzin. Volgens mij is afgezien van de natives, iedereen daar immigrant.
Door de eeuwen heen zijn veel landen op de wereld door Europeanen 'ontdekt'. Veel oorspronkelijke bewoners zijn misbruikt en/of omgebracht of omgekomen.
Men is ook druk doende om het heelal te 'ontdekken'. Maar wat als wij zelf 'ontdekt' worden? Ik weet zeker : dan spreken we over 'indringers'. Misschien komen we tot een beter inzicht als we zelf 'ontdekt' worden en moeten ondergaan wat veel oorspronkelijke bewoners aan den lijve hebben ondervonden. Misschien komt er dan een verandering in onze westerse, beschaafde cultuur en denk- en handelwijze. Misschien.

De vrijdag

gelukkig is Tom er ook nog

Als ik een vrije dag opnam, dan was het meestal op vrijdag. Lekker een lang weekend! Nooit op maandag. Dat stond me op een of andere manier tegen. Alsof het bij voorbaat een verloren dag zou zijn. Net als 's morgens vrij nemen. Maar goed, ik hoef geen verlofbriefjes meer in te vullen en gelukkig mijn vrije dagen niet in de smiezen te houden. Dat vond ik ook vaak vervelend, het woekeren met mijn beperkt aantal vrije dagen (21). Zomers wilde ik graag 3 weken met vakantie. Lekker lang. Ik heb bedrijven gekend waar men maximaal twee weken weg mocht. En dan moesten de medewerkers ook een telefoonnummer achterlaten. Nou, dikke mik, Daar deed ik dus niet aan mee. Dat soort afspraken geeft een hoge mate van onzekerheid weer. Daar mochten ze tijdens mijn vakantie dan lekker aan werken. Haha!
Vanmorgen is Sonja met Karly naar Groningen gegaan. Vanwege Mike's propedeuse.
Ik moest vanmiddag naar de tandarts. Voor de rest pas ik op Fenna. Vanavond kook ik dus alleen voor mezelf. Dat zal wel weer hetzelfde worden : lekker. En zo maak ik dan de vrijdag tot een leuke dag. Zonder vrij te hoeven nemen. En het lange weekend duurt tot... Tja, tot wanneer? Tot in lengte van dagen, zal ik maar hopen.

Vechtersbaas niet aangelijnd

en weg is ie...

Het gebeurde het weer. Voor de zoveelste keer. Ik liet Fenna uit en zag dit keer in de verte een rottweiler lopen. De hond was in gezelschap van een drietal mensen : twee volwassenen en een kind. Toen de vrouw van het drietal mij zag, werd ze zichtbaar paniekerig. Ze riep de hond, klemde die tussen haar benen en zocht bijna wanhopig naar de riem. Die had ze op een of andere stevige manier om haar lijf geknoopt, want ze had erg veel moeite om hem los te maken.
Alle heisa was voor mij reden om pas op de plaats te maken en Fenna wat langduriger te laten snuffelen. Soms is dat gesnuffel voor mij nogal ergerlijk, maar nu kwam het goed van pas.
Het lukte de vrouw de rotti aan te lijnen, dus liep ik door. De rotti begon al op grote afstand vervaarlijk te grommen en te blaffen. De vrouw had weliswaar de lange riem in beide handen en sprak vermanend tegen haar hond alsof het een ondeugend kind was. Van een echte correctie was geen sprake. Toen we elkaar passeerden had ze grote moeite het alsmaar wilder wordende beest in toom te houden. Het leek wel een touwtrekwedstrijd. De man deed niets. Fenna reageerde ook nauwelijks op beide touwtrekkende druktemakers.
Zelfs toen we zo'n 15 tot 20 meter van elkaar verwijderd waren, was de touwtrekkerij nog gaande. Ik snap niet waarom men zo'n hond los laat lopen. Voor het zelfde geld ziet zo'n hond een andere hond veel eerder dan zijn baas.

Iemand ontslaan

Ontslag kan blijkbaar alleen op twee manieren gebracht worden : als een klap in het gezicht of als een flinke ram in de maagstreek. Zo denkt menig bedrijf, i.c. leidinggevende, erover. Niet bepaald een leuk visitekaartje, dat zo meegegeven wordt aan de ontslagen medewerker. Slecht voor het imago van het bedrijf en toch gebeurt het.
Zelf ben ik twee keer het slachtoffer geworden van stille reorganisaties. Omdat zij stiekem plaatsvonden, moest men overtollig personeel dumpen zonder ruchtbaarheid te geven aan de werkelijke reden. En dat deed men dan op eerder genoemde, grove manier. De aanpak is eenvoudig : aansturen op een verstoorde relatie tussen de betreffende medewerkers en de leiding van het bedrijf.
Er is op dat moment een aantal dingen gaande. Op de eerste plaats is het management achterbaks bezig door stiekem te reorganiseren. Op zich al gênant. Je zult maar zo'n vader hebben.

mooi zwart gemaakt

Op de tweede plaats is er dan ook nog de manier, waarop men vervolgens overtollig personeel dumpt. Zelf ben ik een keer van fraude beschuldigd. Een raar idee voor iemand, die altijd het idee heeft dat het met grote letters op z'n voorhoofd staat als ie iets verkeerds zou doen.
De andere keer zou ik niet goed functioneren. Dat laatste was vooral opvallend, omdat ik twee maanden eerder een heel goede beoordeling had gekregen en ik voor mijn ontslag ook nog drie weken met zomervakantie was.
Ik heb ze beide keren voor de rechter gesleept. En met succes dankzij de (gratis) advocaat van de vakbond waar ik lid van was.
Je begrijpt dat het niet zo moeilijk is om mensen, in dit geval mij, te beschadigen en met modder te gaan gooien. Het gaf me wel een nog beter beeld van de personen, waarmee ik tot dan ogenschijnlijk goed samengewerkt heb. Er was er een bij, die jaren later graag mij als vriend wilde hebben op LinkedIn, een sociaal medium voor zakelijke relaties. Hij had gezien dat ik bij een paar multinationals had gewerkt en wilde daarvan profiteren! Zonder excuses of zo voor zijn eerdere misdragingen ten opzichte van mij. Inderdaad, ook hij kende geen scrupules.
Het schijnt erg moeilijk te zijn om iemand op een menselijke manier te laten afvloeien. Zo'n iemand onbeschadigd en met een positieve herinnering aan het bedrijf aan een andere baan te helpen, is en blijft onmogelijk. Men heeft er meer plezier in om medewerkers de grond in te trappen.
Het zegt mij veel over het intelligentie niveau en de mate van spiritualiteit van betrokken leidinggevenden.

Fenna's neus

Snuf, snuf...

Als ik haar uitlaat loopt ze constant te snuffelen. Ze had wat dat betreft beter kortere voorpoten mogen hebben. Vaak markeert ze plekken alsof ze een reu is in plaats van een teef. Maar ja, het is wel een Friese teef.
Ondanks de wind ruikt ze toch vaak of een bekend iemand in de buurt is of is geweest. Daar wordt ze wat wild van, in de geest van : Joepie!!
Ik ben allang blij dat ik geen geuren van bekenden ruik. Want sommige mensen.... sorry ik dwaal af.
Vanmiddag was ik met Fenna aan het fietsen. Ik bedoel : ik op de fiets en Fenna los. Het is bij haar hollen of stilstaan. Net een kind. Als ze moe is meldt ze zich door in mijn broekspijp te happen. Tussendoor hoor ik geen gezeur van : "Is het nog ver?" of "Zijn we er al?" of ander gejank. Dat scheelt.
Halverwege de rit zag ik op zo'n 300 meter afstand een zwarte kat de weg oversteken. Een gelukkie dat ik hem zag en Fenna niet. Anders was ze er vandoor gegaan. Maar toen we die plek voorbij gingen, draaide Fenna zich opeens om. Ze had de geur van de zwarte dakhaas opgepikt en sprong opeens over een sloot! Ik kon roepen en fluiten wat ik wilde, maar Fenna bleef uit beeld. Dus ging ik maar in de berm staan wachten. Ze is zo'n tien minuten weggeweest. Toen stond ze opeens weer op de weg, zij het een paar honderd meter verderop. Toen ze mij zag, kwam de razende Friezin enthousiast naar me toe. Alsof ze succes had geboekt. Ik zag niets bijzonders aan haar. Geen kattenharen in de bek en ook geen krassen op de snuit. Ze zat wal behoorlijk onder de modder. Op de terugweg heeft ze geen bijzonderheden geroken. Heeft die zwarte kat me toch mooi geluk gebracht.

AOW, is dat het nou?

Terugkijkend op mijn werkzaam leventje, rijst bij mij de vraag : "Wat ben ik er nou wijzer van geworden?" Oké, ik heb levenservaring opgedaan en zo links en rechts wat mensen geholpen. En niet te vergeten mijn gezin op weg geholpen. En mezelf wat vergeten. Ik heb me niet serieus genoeg bezig gehouden met mijn oude dag. Maar ja, ik kon toen ook niet voorzien dat ik er zo bekaaid af zou komen.  Had ik misschien minder moeten weggeven en meer aan mezelf of onszelf moeten denken? Misschien wel, maar dat was en is niet naar mijn aard. Ik vind het niet erg om mezelf wat weg te cijferen. Zelfs niet als men daar misbruik van maakte. Als men dat nou zo nodig wil, toe maar. Op dat punt ben ik vaak onverschillig geweest. Ik liet anderen voorgaan in dat soort kwesties. Kwesties waar ik niet zo mee bezig was. Zoals persoonlijk gewin, voordeel halen uit, ge- of misbruik maken van enz. Zelfs toen een collega de eerste prijs won met een schitterend idee dat hij van mij had gepikt, deed het me niet zoveel. Ik vond hem op dat moment zielig. Het is omdat andere collega's zich daar druk over maakten, anders was de ideeëndief wat mij betreft gewoon met die prijs ervandoor gegaan. Ik had hem gefeliciteerd en hem recht in de ogen gekeken.
Ik merk nu dat ik in een heel andere wereld beland ben. Een wereld die me doet denken aan die van de melaatsen uit de bijbel. We zijn dan niet melaats, maar hebben last van het ouder zijn. Ouder dan de rest. Vooral de werkende rest. We worden genegeerd, kaal geplukt, slecht verzorgd en uitgemaakt voor profiteurs. Het lijkt verdacht veel op die ouderwetse PvdA mentaliteit : gebaseerd op afgunst.
Overigens, waar is die partij eigenlijk? Ze zijn aan het regeren maar sociaal wordt het des te armer.

AOW, is dat het nou? -2-

Ik leid nu een heel ander leven dan ik me in 1972 had voorgesteld toen iemand mij vroeg : "Willem, wil je meedoen aan onze pensioenregeling?" Toen leek het mij nog erg leuk om met pensioen te mogen gaan. Ook al lag die tijd toen nog erg ver weg. Er is in de afgelopen decennia veel veranderd. Was er een tijd waarin ik naar eigen inzicht leefde, tegenwoordig word ik geleefd.
Als ik iets wil doen, dan word ik gedwongen eerst iets anders te doen. Zoals me ergens registreren of eerst een reclameblok aankijken / -horen. In bepaalde gevallen moet ik zelfs voor nieuwsitems eerst betalen. Gelukkig zijn er nog media die mij zelf mijn gang laten gaan en me gewoon iets laten lezen of beluisteren zonder reclames of registraties. Maar voor hoe lang nog?
Nog even en ik mag niet meer over mijn eigen leven beslissen. Dan moet ik van Tafeltje dek je eten, met de regiotaxi rijden, wekelijks bingo spelen met een quasi vrolijk gezicht, vooral gezond blijven (ziek zijn kost klauwen met geld) en de Belastingdienst van mijn lijf zien te houden om onterechte naheffingen te voorkomen. Vrijheid in alsmaar groter wordende gebondenheid. Ik zie de verschijnselen nu al om me heen.
Er zijn momenten waarop ouderen vrij zijn en zelf mogen beslissen. Tenminste, zo ziet de omgeving dat dan. Zelf noem ik die momenten : eenzaamheid. Ben ik soms depri of pessimistisch? Nee, ik vind van niet. Ik trek de lijn door zoals die tot op heden loopt.

Herfstavond

16.30 uur, tussen Dronten en Kampen

Ik ben moe!

een stapeltje aluminium

We zijn een paar dagen druk in de weer geweest om de opslagloods van zoon Ben op te ruimen. Je kent het vast wel : na gedane arbeid rest er weinig tijd om de boel goed op orde te houden. Ik bedoel, in mijn vrije tijd ging ik ook nooit programmeren. Dus de kinderen van de schoenmaker gaan nog steeds blootsvoets.
Het installatiewereldje is nogal hectisch. Probeer daar maar eens gestructureerd en planmatig in te werken. Erg lastig. Het klussen levert ook afval op, dat uitgesorteerd en weggebracht moet worden. Het is erg lastig om speciaal daarvoor tijd en capaciteit vrij te maken.
Maar gelukkig zijn er nog ouders, die graag de handen uit de mouwen steken. Zo fysiek bezig zijn merk ik wel aan het eind van zo'n dag. Veel tillen en sjouwen (hier en daar de boel opnieuw ingericht) en sleutelen om afval te demonteren en te scheiden en vervolgens naar de vuilstort en de ijzerboer.
Wat is er dan mooier om na zo'n intensieve dag lekker neer te ploffen op de bank? Ik weet het antwoord wel : naar bed gebracht en lekker ingestopt worden zonder wakker te worden. Mmmm!