Bagage op de trekhaak

Ook voor deze trekhaak heb ik een voorziening gemaakt om eventueel extra bagage mee te nemen. Of ruimte in de auto besparen. Zoals de vorige keer heb ik weer de box gebruikt waar normaliter de stoelkussens in de zomermaanden in bewaard worden.
In het verleden, toen we nog met de Matrix reden, had ik een oude fietsendrager omgebouwd. Zodoende kon ik de box erop plaatsen om (lichte) bagage mee te nemen. Nadeel was wel, dat we twee fietsendragers in de garage hadden : een voor de fietsen en een voor de box.
Dit keer hoefde ik geen extra drager aan te schaffen. Ik maak gebruik van de huidige, want die is op twee steunpunten na geheel vlak. Ik hoefde dit keer enkel een paar balkjes onder de box te schroeven. Die zorgen ervoor dat de bodem niet gehinderd wordt door de opstaande steunen van de middenbeugel. De middenbeugel kan ik wel verwijderen. Die beide steunen zijn gelast en steken zo'n 4cm uit. Het hoogte verschil wordt nu door de balkjes van 4 cm dik opgeheven.
In die box komen straks de tenten, slaapzakken en kleding van de vakantiegangers te liggen. Dat spul weegt niet zo zwaar. Al moet ik zeggen, dat deze trekhaak ruim 200 kg mag dragen! Dat is bijna drie keer zoveel als die van de Matrix.
Als de box op de drager geplaatst is, kan ie met twee spanbanden eenvoudig worden vastgezet. Naar links of rechts verschuiven kan niet, want ik heb slim gebruik gemaakt van de beide opstaande steunen van de middenbeugel. Die zorgen ervoor dat de box niet naar links of rechts verschuiven kan. Ik heb op de box wel een paar knalrode reflectoren geschroefd. Hij is weliswaar niet breder dan de drager, maar je weet maar nooit.
Vandaag is de groep studenten vertrokken naar Frankrijk. De box komt goed van pas. Wat een bagage! En toch zijn ze allemaal van mannelijk geslacht. Haha!

Ons elitekorps

Weer een bericht waarin militairen klagen over de armtierige toestand in ons leger. Dit keer komen de klachten uit de hoek van nota bene onze elitetroepen, de commando's. De klachten zijn dezelfde die ik zelf had in de jaren 1969-70. Sindsdien is er nauwelijks iets veranderd. En toch durven de politici slecht toegeruste jongemannen 'op missie' te sturen. Zo noemt men dat politiek correct. Ik vind het ordinaire, illegale inmenging in het buitenland met inzet van Nederlanders. Jongelui bewust de dood insturen. Al de militairen die in Afghanistan, Irak enz. zijn gesneuveld of gewond geraakt, waren louter politieke slachtoffers. Gesneuveld voor nota bene islamitische naties, die andersdenkenden naar het leven staan. Wat een wereld.
Zoals gewoonlijk reageert de minister als menige directie :  er is niets aan het handje. Net zoals aan het begin van de 2e wereldoorlog, is ons leger belabberd toegerust.  Zelfs mentaal. Maar ach, dat heb je vaak met mensen achter bureaus; ze kennen de realiteit niet. De commandobazen zijn het natuurlijk met de minister eens. Dat heb je met holmaatjes, die naaien liever alles wat onder hen zit. De mensen op de werkvloer weten over het algemeen best wel waarover ze het hebben. De dames en heren politici zouden in hun afweging om militairen elders een oorlog te gaan uitvechten, als uitgangspunt moeten nemen alsof ze hun eigen kinderen en overige familieleden daarheen moeten sturen. Ik weet zeker dat beslissingen dan heel anders zouden uitpakken.

Camper uitpakken

De afgelopen dagen hebben we de camper wat leeggemaakt. Mike gaat met een vijftal vrienden in die wagen op vakantie. Ze nemen één grote tent mee, dus dat scheelt al behoorlijk aan bagage. Ze kunnen de bagage eventueel in de kunststof box op de trekhaak vervoeren. Maar dat is aan hen.
Als de groep compleet is geef ik nog een instructie, zodat ze weten waarop ze moeten letten bij die oude wagen. Omdat ze allemaal een rijbewijs hebben gaan ze bij toerbeurt achter het stuur zitten. Natuurlijk heb ik de situatie even gecontroleerd bij de verzekeringsmaatschappij. Maar dat was dus geen bezwaar.
De mannen gaan een trip door Frankrijk maken. Ze hebben daar twee weken voor uitgetrokken. Als het goed is gaan ze eerst richting Luxemburg. De wagen heeft een vakantie-controle ondergaan en van nieuwe motorolie voorzien. Neemt niet weg dat de pechduivel nog altijd kan opduiken. Maar dan is er nog altijd de ANWB. Hoera!
De groep komt tegen het avonduur hier aan. Ze krijgen zowaar een Indische rijsttafel voorgeschoteld! Wat een bofkonten, hè? Ze blijven hier een nachtje slapen. Zes man op een zoldertje van een seniorenwoning. Mogen ze zelf uitzoeken hoe, wie, wat, en waar. Zondagochtend gaan ze op pad.

Bericht 6.000

Ik zag het aantal voorbijkomen in de statistieken van het blog. Dit wordt een jubileumbericht. Het 6.000 ste! Oké, dat was dat.
Op de camper-fora lees ik erg veel over een wondermiddel : kit! Dat spul wordt in allerlei gevallen aanbevolen :
Een lekkende douchecel, een lekkend toilet, een lekkage door het dak, een paneel dat los zit, ter vervanging van een stootrubber, een loszittende kentekenplaat.
Zelfs op de vraag of jouw vrouw ook zoveel klept in de cabine, kwam als oplossing : kit!!
Volgens mij heeft telecom provider Lebara ook dat spul ontdekt. Het bedrijf heeft daarmee alle toegang tot de klantenservice dicht gekit. Ik heb een simkaart bij dat bedrijf gekocht, voor een bepaald doel. Toen ik een tegoed op de kaart wilde zetten, brak de ellende uit. Ik moet me eerst registreren met het 06 nummer van de kaart. De registratie moet resulteren in een e-mail, die ik moet bevestigen. Helaas krijg ik geen e-mail. Ik ben al een paar dagen bezig om iemand daarover te spreken. Maar ik krijg enkel vragen als reactie. Ook niet via hun FB pagina. Daar staat het trouwens vol met klachten van boze klanten. Zelfs als ik die vragen beantwoord heb, krijg ik weer dezelfde vragen. Wat een k*tbedrijf! Dus bij Lebara kan je beter wegblijven!

Man aan het werk

"Heeft u ook strafcorvee?", vraag ik een mevrouw die de afwas komt doen. Ze lacht en antwoordt dat ze altijd de afwas doet. Ik vertel haar over onze gewoontes. Als ik gekookt heb, doet mijn partner de afwas. En andersom. Maar we doen ook vaak samen de afwas. De afwas hoort bij het eten.
"Mijn man kookt nooit", reageert mevrouw opvallend vrolijk. "Hij heeft in ruim 40 jaar huwelijk slechts één keer gekookt en hij vond er helemaal niets aan", vertelt ze. "Soms zorgt hij voor het eten", gaat ze verder. "O", onderbreek ik haar, "dus uw man gaat naar de Chinees en zegt dan dat ie gekookt heeft!" Ze schatert : "Ja, precies!!"
Dus mevrouw kookt, maar waarom doet meneer dan niet de afwas? Volgens mevrouw helpt hij soms. Maar haar mimiek zegt dat ze niet soms maar nooit bedoelt. Even later verschijnt meneer. Hij neemt plaats op een bankje en wordt wat stil als ie ons gesprek aanhoort. "Die meneer kookt wel en doet ook nog de afwas", zegt ze tegen haar man terwijl ze met haar afwaskwast naar mij wijst. Meneer kijkt wat sip voor zich uit, zucht en zwijgt. "Jij hebt maar één keer gekookt en je vond er toen niets aan", vervolgt ze. Meneer protesteert. "Ik heb twee keer gekookt!", corrigeert hij plots, "en beide keren vond ik er niets aan." Hij zegt het op een manier alsof zijn leven alleen uit leuke dingen moet bestaan. Intussen is Sonja gekomen met een vaatdoek en begint de boel af te drogen.
Meneer wijst naar zijn voeten en zegt : "Die kunnen het niet lang volhouden om mijn gewicht te dragen. Maar met deze schoenen -hij trekt zijn broekspijp omhoog- kan ik toch aardig wat lopen." Op mijn vraag wat hem mankeert, vertelt hij over slijtage aan de gewrichten. Volgens mij komt dat niet van het koken of afwassen. Je kunt zittend ook andere dingen doen dan verveeld kijken. Zoals de vaat of het eten klaarmaken. Maar ja, je moet het dan wel willen. Mevrouw heeft zich erbij neergelegd. Zonder mopperen. Als ze vertrekken wenst ze ons met een knipoog een goede avond toe.

Een kwestie van vertrouwen

Soms verbaast men zich over bepaalde dingen die we deden / doen met onze kinderen. Zo mochten de kinderen onze auto gebruiken als ze uitgingen. No problem! Of thuis een feestje bouwen, terwijl wij elders waren.
Het begint natuurlijk al op jonge leeftijd. We leerden de kids verantwoordelijk te zijn. En laten merken, dat je hen (tot op zekere hoogte) vertrouwt. "Je mag één koekje pakken", zo begon het dus. Later, toen ze groot genoeg waren,  mochten ze thuisblijven als we boodschappen gingen doen. Onder bepaalde voorwaarden. En met een stok achter de deur. Sancties zijn erg belangrijk. Bij een overtreding moesten ze de volgende keer gewoon weer mee boodschappen doen. Om aan te geven dat ze blijkbaar nog niet 'groot' genoeg waren om even alleen thuis te zijn.
We controleerden veel. Als ze na de nodige oefeningen alleen naar school mochten, liepen we op afstand hen stiekem te controleren. Vooral het oversteken van bepaalde wegen was zo'n belangrijke check. Eerst thuiskomen en dan pas bij een vriendje gaan spelen (als het mocht). Altijd even melden waar je bent of naartoe gaat. Onthouden dat je om 5 uur weer thuis moest zijn. En nog meer van dat soort regels.
Toen ze hun rijbewijs hadden gehaald gaf ik hen met een gerust hart de sleutels van de motorfiets en later onze auto mee. Achteraf gezien zijn we heel tevreden over onze aanpak.
Nog even en Mike gaat met vijf vrienden in de camper naar Frankrijk. Sommige mensen schrokken en reageerden met : "Vinden jullie dat goed?" We laten ons niet door angsten leiden, maar door vertrouwen en een goede aanpak. Ik weet, ook met een goede aanpak kan het toch fout gaan. Maar The kids are alright!

Zonder kinderen; heerlijk!

We zijn een tijd geleden op een camping geweest, waar geen kinderen, maar wel honden zijn toegestaan. De honden mochten zelfs loslopen. Hahaha! Wat een leuke camping was dat! De vermelding 'geen kinderen' komt steeds vaker opduiken. Het begon in restaurants, waar volwassenen rustig wilden eten zonder rennende, schreeuwende en/of huilende kinderen. Of kinderen die aan je tafel het eten van je bord kijken. Ik zou ze graag een shot cappuccino willen toedienen en als oprotpremie een konijn.
Want laten we eerlijk zijn, het verschijnsel 'no kids' is ontstaan als gevolg van het gedrag van de alom bekende gemakzuchtige ouders. Die reageren op hun beurt, dat de mensen die de overlast van die kids spuugzat zijn kinderhaters zijn. Haha! Ach ja, zo gaat dat. Vooral je verantwoordelijkheid niet nemen maar naar anderen wijzen.
Op de camping lopen die kids 's nachts nog buiten lawaai te maken. Pa en moe zitten dan voor de tv of liggen dan al plat. 's Morgens vroeg maken ze met hun geschreeuw de rest van de campinggasten wakker. Of staan ze voor de tent je hond te roepen. Zonder kinderen dus. Heerlijk! Daar zouden er meer van moeten zijn.
Ps. De eigenaar van die camping is ook geen kinderhater. Hij wil alleen geen geld investeren in zaken als een wip, een klimrek en/of een zandbak.

Fenna's uitje

Mooie boompjes

Weer of geen weer, de hond moet uitgelaten worden. Fenna en Tom zijn nu eenmaal volledig afhankelijk van ons en we zijn niet zo gemakkelijk dat we ons aan onze verantwoordelijkheden kunnen onttrekken. Dus ook niet als het slecht weer is.
Dus de regenjas aan en in de laarzen gestapt om Fenna uit te laten. Als het erg heftig regent, zet ik de zuidwester op en trek ik een regenbroek aan. Fenna vindt het lopen in de regen geen probleem. Een moddersloot ook niet. Maar een douche, daar heeft ze een hekel aan. Gek, maar waar.
Ook als het regent, zoals vandaag, krijgt Fenna alle tijd om haar ding te doen. Dat is vooral snuffelen. Helemaal als het regent of geregend heeft. Dan is ze bijna niet vooruit te branden. Maar ja, het is haar uitje dus neem ik alle tijd. Op de meeste plekken waar ze heeft staan snuffelen, wordt de plek gemarkeerd met wat urine. Wat dat betreft is ze nog erger dan onze reu Zorro. Die markeerde maar sporadisch.

Mme Snuffel

Als we weer thuis zijn, wordt Fenna met haar eigen handdoek wat drooggewreven. Ze vindt dat geen probleem, totdat ik bij haar kop kom. Ik denk dat ze daar een slechte ervaring mee heeft opgedaan. Dus doe ik dat wat voorzichtig. Als ik 'klaar'zeg, schudt ze zich nog even uit. Ik trek vervolgens mijn natte kloffie uit. Dan gaan we naar binnen.
En dan is het weer droog. Zo gaat dat.
Voor ons huisje staan een paar mooie boompjes met een bolvormige kop. Ze geven wel veel bladverlies. Dus het is geregeld vegen geblazen. Er zijn mensen die zich beklagen over dergelijke boompjes. Vanwege al die bladeren. Ik zie die bladeren als een kans om weer naar buiten te gaan en te gaan vegen. Vaak raak ik dan in gesprek met voorbijgangers of toeschouwers. Die boompjes hebben dus ook een sociale functie. Al valt klagen daar misschien ook onder. Alleen in de wintermaanden en in het voorjaar is er geen blad. Dan klaagt men over andere dingen. Klagen of dragen? Of zelf er iets aandoen. Het houdt me van de straat. Eh..?

Hamburg

Het linkse uitschot is flink tekeer gegaan in Hamburg. Oké, ze stonden weliswaar in de rij bij McDonalds om energie op te doen, maar je weet hoe linkse mensen zijn.
Het andere uitschot, de dames en heren politici, vinden Hamburg als vergaderstad een goede keus. Veel van de schade wordt toch van belastinggeld vergoed. Dus dat is gemakkelijk praten.
Ja, de deelnemers vormen voor mij dus ook uitschot. Witte borden uitschot. Zij zijn samen verantwoordelijk voor heel veel ellende in onze wereld. Louter door hun politiek worden mensen gedood, komen mensen om van de honger, lijden mensen aan dodelijke ziekten, worden mensen het slachtoffer van criminelen die door hen zijn binnengehaald en.... dus gaat het andere uitschot tekeer. Want de stem van de gewone man of vrouw wordt al decennia niet gehoord.

Tom in nood

Vanmorgen was ie er niet. Normaal ligt meneer Tom, de rode kater, in zijn mand bij te komen van zijn nachtdienst. Maar dit keer was zijn mandje leeg. Pas toen we tegen koffietijd buiten aan het bruine spul zaten, hoorden we opeens een kat miauwen. Toen Sonja de dakhaas met een 'pssst' riep klonk weer een miauw geluid. Fenna werd er een beetje wild van. Sonja deed het tuinhekje open, terwijl ik Fenna op haar plek hield. Even later kwam Tom aangestrompeld. Ik dacht eerst een flinke snee te zien bij zijn schouder richting zijn voorpoot. Hij liep erg vreemd.
Toen Sonja hem optilde bleek de oorzaak van zijn rare loopje zijn halsbandje te zijn. Meneer had het gepresteerd dat (elastische) bandje als een sjerp om hem heen getrokken te krijgen. Haha! Tja, daar ga ik zelfs gek van lopen.
Sonja heeft hem van dat bandje bevrijd en een nieuwe omgedaan. Daarna is Tom zich gaan volproppen met Aldi kattenbrokken en is ie alsnog onder zeil gegaan. De mafketel.

Op de kleintjes letten

Er zijn weer kinderen omgekomen. Verdronken dit keer. Wat denk je? Zal de inzet van extra strandwachten of badmeesters helpen? Of is het niet zo, dat de ouders of verzorgende /  docenten enz. op dat moment zelf eens hun verantwoordelijkheid moeten nemen? Nee, men wil die graag weer afschuiven op een ander. Dan hoeven dat soort ouders en/of anderen hun verantwoordelijkheid tenminste niet te nemen. Dan kunnen zij met een gerust en vooral gemakzuchtig hart hun kind(eren) de gang laten gaan. Het ware beter dat die ouders geen kinderen hadden genomen. Maar ja, om zo'n besluit te kunnen nemen, moeten zij zich eerst in de wereld van een ander plaatsen. En dat lukt hen dus duidelijk niet.
Ik heb ouders gekend en ken er hier ook een aantal, die hun kind gewoon naar buiten laten gaan. Zonder enig toezicht. "Op straat zijn toch altijd wel mensen die op kinderen letten", was een reactie toen ik een van hen op haar gedrag wees. Tja, dat geldt ook voor pedo's. Gemakzucht, egoïsme en onverantwoordelijk gedrag ten koste van een kind. Zouden die ouders van kinderen die zo aan hun eind komen zich daar de rest van hun leven voor gestraft voelen? Ik ben bang van niet.

Geld, geld, geld

Deze week kreeg ik weer bevestigd, dat op een gegeven moment in de vorige eeuw een grote verandering kwam in het fenomeen werken. Het resultaat werd belangrijk. De manier waarop maakte niest uit. Erger, zelfs al worden klanten opgelicht was dat geen punt. Er moest hoe dan ook gescoord worden. Wie daaraan niet wenste mee te doen, kreeg het lastig. Oké je maakte dan weliswaar een flinke winst met je eerlijke manier van zaken doen, maar je had nog meer kunnen verdienen wanneer je de klant belazerd zou hebben. En dus viel je  beoordeling lager uit en werd van je geëist nog beter je best te gaan doen. Of wel : verder van je eigen ikkie af gaan staan. Hart voor de zaak hebben noemt men dat nog steeds. Ik noem het een boef worden voor de zaak. Voorheen kwam ik al managers tegen die geen scrupules kenden. Hun aantal is flink gegroeid. Ook steeds meer medewerkers sluiten zich achter deze geldwolven aan. Deze beroepsleugenaars staan soms bij ons op de stoep, omdat ze beweren dat ik goedkopere energie of telecom kan 'krijgen' of 'gratis' zonnepanelen kan laten plaatsen. Ja, ja, ze liegen alsof het gedrukt staat. Ze knipperen niet eens met de oogleden. Dat is maar goed ook, want dan zijn de euro-tekens in hun ogen beter zichtbaar.
Ik zie steeds vaker aanbiedingen in de geest van twee of zelfs drie voor de prijs van één. Of bijvoorbeeld brillen met gratis montuur of gratis een tweede bril. Die acties geven aan dat de oorspronkelijke prijs vele malen te hoog is/was. Leve de invoering van de euro. Het is wachten op soortgelijke aanbiedingen van apotheken en artsen.

Hardleers

Of eigenwijs? Afgelopen week legde Fenna een mopshondje op z'n rug. Het beest liep los en kwam grommend op de aangelijnde Fenna af. Op dergelijke momenten geef ik Fenna alle ruimte om te reageren. Dit keer dus ook. Terwijl de mopshond met een dominante houding op Fenna afkwam, zei ik tegen meneer dat mijn hond van zich af zou bijten.
Maar meneer reageerde nogal lauwtjes,alsof ie mij niet geloofde. Toen zijn hond te opdringerig werd, gooide Fenna haar op de rug en ging dominant over haar heen staan. Gelukkig begreep de mopshond de boodschap en bleef stil op haar rug liggen. Ik riep Fenna terug en de hond krabbelde langzaam overeind en liep naar haar baasje. Meneer reageerde geschrokken. Ik zie hem dat hij zijn hond moet aanlijnen. Ik heb geen moeite met loslopende honden, zolang ze onder appel staan. Maar dit was weer een geval waarin de hond niet onder appel stond.
Vanmorgen kwam ik het stel weer tegen. En ja hoor, de mops liep weer los. Maar ze had al kennisgemaakt met Fenna, dus negeerde ze haar volledig. Fenna is al een paar keer gebeten .aangevallen door kleine honden. Je weet wel, van die kut-keffertjes die altijd weer loslopen waar het niet mag en overal hun behoeften doen. Sindsdien heeft ze niets met dat kleine tuig. Net als ik dus. Jammer, want Fenna heeft veel met andere honden gespeeld. Groot en klein. Door die aanvallen (ook door een paar herdershonden) heeft ze haar houding veranderd.

Weerzien na 48 jaar

In juli 1969 zagen wij elkaar voor het laatst. Vandaag was een weerzien. Ik heb het over een klasgenoot van mij op de HBS, Bas. Een jaar of wat geleden kwamen we elkaar tegen via het internet. Opvallend genoeg zijn er zeer weinig klasgenoten uit die tijd actief op sociale media. Dat zelfde geldt ook voor mijn dienstmakkers. De meesten hebben geen affiniteit met computers en/of smartphones. Vandaar. Maar ik vind het wel jammer, wan tik ben in veel gevallen benieuwd naar hoe het hen vergaan is.
Maar goed, vandaag hebben Bas en ik elkaar weer in levende lijve ontmoet. Het is een zeer gezellige, leuke dag geworden. Niet alleen tussen hem en mij, maar tussen ons alle vier klikte het direct. Natuurlijk werden schoolherinneringen opgehaald. Opvallend was dat hij van het docentenkorps hetzelfde beeld had als ik. Tot dan had ik niet eerder daarover met iemand uit die tijd kunnen spreken. Ik vroeg me soms af of dat beeld correct was of niet. Afgaande op de ervaringen van Bas had ik dus een 10. Haha! Bij bepaalde leraren voelde ik me nooit op mijn gemak. Alsof ze aan het jagen waren. Onze boekhoudleraar was een brok chagrijn. En dus waren de vakken die hij gaf 'waardeloos', een ware straf. Ik hield me telkens weer voor dat ik daar voor mezelf zat en niet voor hem. Erg hè?
We hadden ook een docent die duidelijk liet blijken, dat hij alles was en jij niets. Brrr! Tja, het lerarenkorps van toen had ook zo zijn frustraties.
Net als ik wist ook Bas niet wat hij na zijn eindexamen moest gaan doen. Voor mij bracht de dienstplicht de oplossing. Ik had zo nog anderhalf jaar de tijd om na te denken. Hij kreeg hulp van zijn vader. Bas kwam in de financiële wereld terecht en ik dus in de automatisering.
Gezelligheid kent geen tijd. De laatste vloog dus voorbij. We waren pas na zessen weer thuis, waar Fenna ons opwachtte.

Familierelaties

Ik mag wel zeggen, dat ik gezegend ben met een leuke familie. Van beide kanten van mijn ouders. Ik weet alleen van de kant van mijn biologische opa (Jansen) van vaderskant weinig tot niets. Ik weet niet of dat jammer is. Ik ben immers opgegroeid met opa (David Oudshoorn) uit de Koningstraat. Dat is nog steeds mijn opa. De enige opa in mijn leven.
Omdat mijn ouders een tijdje bij mijn opa en oma in huis hebben gewoond, samen met mijn vaders broers en diens gezinnen, heb ik een band met hen gekregen. In die periode is de basis gelegd voor een blijvende onderlinge relatie, die ik erg op prijs stel.
Mijn moeder was ook erg druk met familierelaties. Ze heeft niet alleen honderden brieven geschreven, maar ook veel bezoekjes afgelegd. In het laatste jaar van de kleuterschool ging ik geregeld met haar mee. Misschien heeft mijn warme belangstelling voor mijn familie daarmee te maken. Overigens maak ik ook vrij gemakkelijk contact met vreemden.
Tijdens het bespreken van de resultaten van bepaalde testen, werd mij een paar gezegd dat ik een mensenvriend zou zijn. Ik weet dat het zo is, al heb ik ook zo mijn voorkeuren. Ik denk dat vanwege dat stukje persoonlijkheid, het pesten vanwege mijn kleurtje nogal hard aangekomen is. Ze trapten destijds al op mijn zieltje.
Uit belangstelling ben ik wat dieper gaan graven in de geschiedenis van bepaalde familieleden. Niet met de bedoeling om een stamboom op te zetten. Maar gewoon uit belangstelling. Ik heb niet alleen een leuke, maar ook een interessante familie.