Aan de grens

Na een rit van zo'n twee uur, zijn we neergestreken bij de grens met onze zuiderburen. Last van drempelvrees? Geenszins! We waren op zoek naar een leuke fietsomgeving en hebben die zoektocht gecombineerd met het retourneren van een vergeten jas. Die jas komt uit Roosendaal en dus reden we vanmorgen richting het zuidwesten van Brabant.
Vooraf had ik een tweetal campings uitgezocht. Na een rustig verlopen reis kwamen we bij de eerste camping aan. Helaas was ie volgeboekt. Maar de zeer vriendelijke eigenaar verwees ons naar een andere camping, zo'n 3 km verderop. Daar aangekomen werden we eerst in de wacht gezet. De eigenaar beloofde via zijn telefoon, dat hij binnen 15 minuten aanwezig zou zijn.
We waren terechtgekomen op camping nummer twee op mijn lijstje. Het betreft een soort manege. Toen een van de paarden Sonja zag, raakte ie behoorlijk opgewonden. Hij rende hard heen en weer. Dat alles op een vrolijke manier. Ik ga steeds meer in reïncarnatie geloven.
In afwachting van de komst van de eigenaar, keken we alvast wat rond. Het veld was ruim, groen en rustig. De plekken waren ook groot. we waren blij dat de eerste camping vol was, want daar stond men nogal dicht op elkaar.

Conform de toezegging arriveerde de eigenaar. We mochten direct om de hoek op het veld gaan staan. Mooi met de rug naar de windkant, die overigens met beschoeiing (bomen en struiken) was afgezet. Het was behoorlijk warm, om niet te zeggen heet! Nadat we de boel geïnstalleerd hadden, zijn we op de fiets gestapt. In t-shirt en korte broek! We reden binnen een kwartier Essen binnen, waar we wat inkopen gedaan hebben voor de komende dagen.

EU, een beetje dom

Het is niet slim van de EU om de Engelsen de Brexit moeilijk te maken. Daarmee creëert ze enkel meer weerstand bij de Britten tegen de EU. Komt bij dat ook anderen meer inzicht krijgen in het ware karakter van de EU. Wie geen lid meer wil zijn, krijgt een trap na. Eng hoor.
Ik heb een keer zo'n werkgever gehad. De nieuwe directeur liet de boel dusdanig uit de klauw lopen, dat het bedrijf in nota bene een goede marktsituatie afgleed richting een faillissement. De werksfeer werd alsmaar slechter. Personeel dat ontslag indiende, moesten subiet hun leaseauto inleveren en de rest van de opzegtermijn met het OV reizen. Het uitbetalen van de onkostendeclaraties werd expres vertraagd en de opzeggers werden ook niet meer voorzien van informatie. In het personeelsblad zagen we ook de rubriek personeelsmutaties niet meer.
Na vertrek, uiteraard zonder afscheid en/of bedankje, werd het resterend vakantiegeld een paar maanden langer vastgehouden. Als straf. Van ruim 200 man kelderde de boel in een jaar tijd naar 21. Zo'n man heeft zichzelf toen flink in de kaart laten kijken. Net zoals de EU nu doet.

Nieuwe binnenbanden

Gisteren bleek een van de banden van de hondenkar leeg te zijn. Tijdens het moeizame oppompen, er zat een autoventiel op, gebeurde er niets. Behalve dat ik peentjes begon te zweten en dacht : "Jammer dat die teef dit niet kan!" Met mijn nog redelijk oor hoorde ik ergens lucht ontsnappen. Ik wist genoeg : lek!
De binnenband heb ik toen verwijderd en ik zag vrij snel een flinke scheur op een naad. Ik heb de band in mijn fietstas gestopt en ben naar de fietsenwinkel gereden. Daar liet ik de band zien en vroeg om twee dezelfde nieuwe exemplaren. "Zonder zo'n scheur', voegde ik alsnog toe. Je weet maar nooit. Even later kwam meneer met twee doosjes in zijn handen terug. Hij keek nogal sip en zei wat aarzelend : "Ik heb ze helaas niet met een autoventiel." Waarop ik beide armen in de lucht gooide en riep : "Hoeraaaa!!" Terwijl meneer lachte zei ik dat ik de pest heb aan die autoventielen op fietsen en karren. "Ik heb telkens weer problemen om banden met zo'n ventiel op te pompen", legde ik uit. Opgewekt reed ik weer naar huis met de buit. Thuis heb ik de beide velgen eerst maar ontdaan van roest. In de gootsteen met wat staalwol. Daarna heb ik ze een antiroest behandeling gegeven. Vanmorgen heb ik de nieuwe binnenbanden erop gelegd. Een uitdaging om dat zonder bandenlichters te doen. Maar het lukte. Het oppompen was een zeer kortstondig, maar des te vrolijker feest vergeleken met de treurmars met de autoventielen. De teef kan weer de kar op.

Vooroordelen

Toen ik de supermarkt binnenliep, liep ik achter twee vrouwen aan. Ze hadden lange rokken en lange jassen aan. Ze liepen al pratend langs de schappen en bleven af en toe staan. Ik was wat sneller en liep het tweetal in de laatste gang voorbij.
Voor de kassa kwam ik ze weer tegen. Hun winkelwagentje was nog leeg. Ik ging in de rij staan van een van de twee geopende kassa's. Het duo nam de doorgang waar geen kassa geopend was. Logisch, want ze hadden niets af te rekenen, net zoals een aantal anderen die ook via die weg de zaak weer verlieten.
Maar voor dat duo gold het blijkbaar niet. Een vrouw die in mijn rij bij de kassa stond af te rekenen, zei er iets van. Niet zomaar iets, maar met een duidelijke ondertoon van wantrouwen : "U moet uw tas laten controleren!", riep ze venijnig. De kassier keek even op, zag het duo en ging verder met zijn werk. De vrouw (met zwaar Amsterdams accent en niet bepaald beschaafd klinkend) ging verder met haar opmerkingen, waarin ze in bedekte termen aangaf als zou er sprake zijn van diefstal. De jongste van de twee vrouwen, die beiden een Roma uiterlijk hadden, reageerde verontwaardigd. Ze zei : "Daar gaan we weer! Waarop baseert u dat eigenlijk?" De oudere vrouw probeerde de rust te bewaren en vroeg de jonge gewoon door te lopen. Waarop de Amsterdamse venijnig uithaalde naar de oudere vrouw. Toen de jonge vrouw het voor haar opnam, dreigde de boel uit de hand te lopen. De partner van de Amsterdamse bemoeide zich er ook mee, waarop zijn vrouw uitdagend met haar borst tegen de jonge vrouw duwde. Al die tijd hield de kassier zijn mond. Uiteindelijk namen de Roma's een wijs besluit; ze verlieten de supermarkt.
Het viel mij op, dat de medewerker van de supermarkt helemaal niets deed. Integendeel, hij zat af en toe met het schreeuwerige tweetal bij de kassa mee te grinniken.
Al met al weer zo'n typisch voorbeeld van vooroordelen afgaande op het uiterlijk van mensen. Dat de medewerker niet ingreep vond ik ook erg zwak. Ik ben bang dat we nooit van dit soort zaken bevrijd zullen worden.

CV ketels demonteren

Bijna leeg

Vanmorgen heb ik drie oude cv ketels gedemonteerd. Nee, niet gesloopt, maar gedemonteerd. Slopen heeft voor mij een negatieve lading. Slopen heeft meer weg van legaal vernielen. Voor het demonteren wil eerst ik weten hoe de boel gemonteerd is. En in welke volgorde. Dat is een leuke puzzel. Een stukje analyse vooraf. Daartoe verwijder ik eerst de kap van de ombouw. Dat is zo gebeurd. Rustig zittend op een oud expansievat staar ik dan in zo'n ombouw. Zo zien anderen dat wellicht. Dat dachten niet-automatiseerders op werk ook vaak : hij doet niets. Haha! Soms wakkerde ik dat aan, door lui achterover gezeten met mijn voeten in de vensterbank te gaan nadenken.
Oké, zodra ik de puzzel heb opgelost, ga ik aan de slag. Vaak, dat hangt ook af van het type ketel, begin ik met de bedrading. Dat spul zit snel in de weg als ik iets wil losdraaien. Ik gebruik daarbij een kniptang, omdat ik in die fase nog niet overal bij kan komen. Ik pak gelijk de elektronica mee.
Daarna ga ik het centrale, aluminium blok vrijmaken van alle aansluitingen op pijpen. Op die manier komt ook de cv pomp vrij. Die gaat er als eerste uit. Dan is het zaak de rookgasafvoer en de overlooppijp los te maken. Soms zit het centrale blok geklemd, soms vastgeschroefd tegen de achterwand. Dus even goed opletten.
De uitdaging voor mij is, geen geweld te gaan gebruiken. Gewoon losdraaien of -schroeven of uit klemmen lostrekken. Dit keer waren het drie dezelfde ketels, dus kreeg ik wat routine. Tijdens het demonteren worden de onderdelen geselecteerd en verdwijnen ze in aparte bakken voor koper, messing, rvs, ijzer, bedrading en elektronica. Soms leg ik bepaalde onderdelen eerst apart, om ze later verder te demonteren.
Hoe beter de scheiding, des te hoger de opbrengst. Zo is een radiator oud ijzer. Maar een autoportier met bekleding en glas niet. Dat is sloopijzer, wat minder opbrengt. Zo is er ook schoon koper en vuil koper, verschillende soorten aluminium enz. Men rekent bij het inzamelen erg gemakkelijk. Als in een partij zuiver koper een stuk ijzer zit, is de hele partij vuil koper. Kassa! Voor de inkoper dan. Tenzij je een klantgerichte medewerker hebt. Die haalt dat ijzer er even tussenuit om de rest tegen de als 'schoon-prijs ' te wegen. Zo'n medewerker geeft ook soms tips, die in ons voordeel zijn.

Slappe hap

Een tijd geleden kreeg ik van iemand een speciaal stuk tuingereedschap. Met dat gereedschap kon de grond los gewoeld worden. Gisteren heeft Sonja dat handige ding gebruikt in de tuin. Dat was van korte duur, want de tanden verbogen en braken bijna af. Toen ik de schade ander bekeek, moest ik even achter mijn oor krabben. Het materiaal voldeed helemaal niet aan de eisen om er het beoogde doel mee te bereiken. Grond loswoelen houdt in dat het gereedschap gebruikt gaat worden in compacte grond. Daarin moest het woelgereedschap gestoken en vervolgens gedraaid worden. Helaas was de constructie dermate zwak, dat tijdens het draaien de boel verboog. De tanden bleken gelast te zijn op een dun metalen plaatje. Zeg maar gerust blik. Wie dat bedacht heeft moest maar eens voor straf een flinke tuin met vette kleigrond met zijn uitvinding omwoelen.
Ik moest ook even achter mijn oor krabben na het lezen van een discussie op een forum voor militairen. Het ging over de mentaliteit van de regering : voor een duppie op de eerste rij zitten. Of wel : weinig geld beschikbaar stellen voor Defensie, maar wel voorop willen lopen als het om oorlogssituaties gaat. De discussie, overigens zonder scheldpartijen, leidde ertoe, dat een aantal militairen afhaakten. Ze waren verontwaardigd dat er kritiek geuit werd op hun werkgever. Die overigens ook de werkgever was en is van de overigen.
Ik moest toen even achter mijn oor krabben. Ik dacht namelijk : "Zijn die afhakers nou de militairen waarmee men de oorlog in gaat?" Met andere woorden, het is niet alleen het materieel en materiaal, maar blijkbaar ook het personeel dat niet aan de eisen voldoet. Tenzij er op psychisch gebied geen eisen meer gesteld worden. Ook dat zou mij niet verbazen. Dan hoeft de vijand enkel wat kritische kreten te slaken, zodat de Nederlandse militair op de vlucht slaat. Maar misschien is het ook een manier om oorlogen te beslechten. Dan is het prijzenswaardig te noemen.

't Gas erop!

Vandaag zag ik het weer; mensen die om onduidelijke redenen met vol gas moeten wegrijden. Een mevrouw was klaar met winkelen en ging op haar scooter zitten. Ze startte de Peugeot met grote wielen en liet het blok flink loeien. Gelukkig hield ze de rem ingetrokken. Vervolgens ging ze in de drukte en nota bene op het trottoir met vol gas haar tweewieler keren. Ze reed bijna een kindje aan, dat met zijn moeder liep. Maar het racemonster remde met een noodstop net op tijd. Ze lachte quasi verontschuldigend naar de verontwaardigd kijkende moeder. Maar het monster had niets geleerd, want toen het tweetal was gepasseerd ging ze weer met vol gas verder. Ze maakte nog net geen wheelie. Ik dacht eerst dat ze pardoes de straat op zou rijden, maar ook daar maakte ze een soort noodstop. Daarna was het weer vol gas verder. En dat alles voor een vrouw van naar schatting in de 50.
Ik zie of beter hoor ze wel meer, die gas-gevers. Mensen die hun auto starten en vervolgens de motor als een idioot laten loeien. Iemand legde mij een keer uit, dat het bedoeld was om te voorkomen dat de motor zou afslaan. Ook tijdens het parkeren zijn er mensen die dat blijkbaar vol gas moeten doen. Fijn voor de koppeling en als het mis gaat, gaat het keihard mis.
Soms kom ik ook dat soort gedoe ook tegen bij die chagrijnige mensen op een scootmobiel. Alles gaat vol gas en met keihard remmen. Zelfs in winkels. Daar heb ik een keer een scootmobiel dwars door een stapel artikelen zien rijden. Ook weer met hoge snelheid. En telkens weer zie ik een vorm van onmacht met betrekking tot de voertuigbeheersing. Gebrek aan de techniek aanvoelen samen met een bepaalde angst die hen zegt, dat het voertuig zomaar rare dingen kan doen. En als ze dat ding buiten laten staan, dan moet ie om onduidelijke redenen steevast de doorgang blokkeren.

Asielhoppers

Vanmorgen hoorde ik dat de overheid geen grip heeft op zogenaamde asiel-hoppers. Dat zijn mensen die op verschillende locaties / in verschillende landen asiel aanvragen. Bij mij schoot direct de EU door mijn hoofd. De EU wil wel graag allerlei mensen opvangen, maar beschikt niet over adequate middelen om de toestroom te beheren en beheersen. In dit geval zou er een centraal systeem moeten zijn, waar elk EU lidstaat mee verbonden zou moeten zijn. Omdat veel asielaanvragers met valse of geheel zonder identiteitspapieren binnenkomen, lijkt me een controle op fysieke kenmerken (mug shot, vingerafdruk, iris-scan, dna) erg belangrijk. Men zou ook veel meer moeten doen, om te controleren of de verhalen van een asielzoeker waarheidsgetrouw zijn. Vaak weet men niet eens uit welk land zo'n iemand afkomstig is. Ik zou de toestroom heel wantrouwig benaderen. Desnoods door zo'n systeem bij de Nationale politie onder te brengen. Er is nog veel te doen.

Werkomgeving

Vanmorgen werd ik wakker met de nogal vreemde boodschap, dat ik iets van mijn leven moest gaan maken. "Wel wat laat", dacht ik eerst. Later, in de badkamer, dacht ik dat ik onbewust waarschijnlijk nog een heel leven voor me zie. Daar houd ik het maar op.
Er was een tijd dat ik allerlei plannen koesterde. Maar dat is lang geleden. Ik stond toen net als nu nog volop in het leven. Maar de omstandigheden zijn wat veranderd.
Gisteren heb ik weer een periode van hulp afgesloten. Dit keer betrof het iemand die de woning heeft verkocht. Het was een leuke periode, omdat ik daar terecht kon wanneer het mij uitkwam en het nodig was. Men had ook geen enkele moeite met mijn vergeetachtigheid. Men maakte mij op een vriendelijke manier erop attent, dat ik iets was vergeten. Geen verwijten of gezeur. Ik werd geaccepteerd zoals ik ben en dat geeft een rustig, ontspannen gevoel. Als ik een paniekaanval kreeg, kon ik rustig even gaan zitten, zonder dat ik ogen in mijn rug voelde priemen. Het gaat mij primair om zinvol bezig te zijn en de sociale contacten. Ik ben niet naarstig op zoek naar vervanging. Ik vind het goed zo. Maar mocht ik gebeld worden door iemand, dan kan het zijn dat ik weer de draad oppak. Dat hangt wel af van het gegeven in hoeverre ik mijn eigen gang mag gaan.

Dode vluchtelingen herdenking?

Er gaan stemmen op om tijdens de Dodenherdenking ook de 'vluchtelingen' erbij te doen. Alsof je in een slagerij staat, waar iemand zegt : "Doet u er ook maar een doosje zwarte bessen bij." Haha! Ach, de verloedering slaat alom toe. Als die verwarde geesten gezegd zouden hebben allen die slachtoffer zijn geworden vanwege de komst van zogenaamde 'vluchtelingen'. Maar nee, weer die 'vluchtelingen' waarvan iedereen inmiddels zou moeten weten dat de overgrote meerderheid geen vluchteling is. Hun toevoeging aan de nationale herdenking zou het geheel tot een zwarte dag maken; een regelrechte schande voor hen die vechtend voor onze vrijheid zijn omgekomen. Na de nep-veteranen dus ook de nep-oorlogsslachtoffers, ofwel gelukszoekers die nota bene voor veel geld met veel te veel anderen de boot ingegaan zijn en op zee verdronken. Onder de regie van zogenaamde Hulporganisaties en mensensmokkelaars.
Laten we de Nationale Dodenherdenking maar in zijn waarde laten. En laat het aan de landen van herkomst over in hoeverre zij hun gevluchte doden willen herdenken.

Geen geduld

Nee, ik heb geen geduld. Volgens anderen, waaronder mijn mamma en oma, wel. Maar het verschilt per situatie. Het hangt af van wat ik aan het doen ben of ga doen. Schoonmaken, poetsen etc. zijn bij mij geen haastklussen. Net als iets maken of repareren. Ik wil een mooi /goed resultaat zien als ik klaar ben. Een overbuurman in Schoonhoven sprak zijn bewondering uit over het feit, dat ik zo geduldig aan mijn motorfiets kon poetsen. Zoals elke spaak van het wiel apart schoonmaken. Ik heb ook een keer alle spaken van een motorfiets gelakt. Ja, ja, zo ging dat.
Als ik iemand iets mag uitleggen, hangt het helemaal af van de ander of ik geduld heb of niet. Hoezo? Ik heb jarenlang aantekeningen gemaakt van zaken die ik wilde leren. Ik vond het per definitie vervelend om een tweede keer dezelfde vraag te moeten stellen. Ik heb geen geduld met mensen, die niet opschrijven als ze mij iets vragen wat nogal complex is. Ik weet op voorhand, dat ze niet veel later weer met die vraag zullen komen. Ik vind dat nogal gemakzuchtig. Alsof ik een wandelende vraagbaak ben, waar de ander enkel een vraag in hoeft te stoppen. Zo leer je niets. Ik verwacht van de andere kant ook de nodige inspanning.
Ik ben een paar keer pardoes gestopt met mijn uitleg. Waarom? Omdat de luisteraar liet blijken niet te luisteren. Bijvoorbeeld door midden in mijn uitleg iets tegen iemand anders te zeggen of rond te kijken. Ik ervaar dat niet alleen als onbeleefd, maar ook als een vorm van desinteresse. En dus tijdverspilling van mijn kant.
Er zijn ook mensen die mij iets vragen, maar tussendoor telkens laten blijken het toch beter te weten. Je kent ze vast wel, de zogenaamde ja-maar mensen. Voor hen heb ik ook geen geduld. Als je het toch beter weet, waarom stel je mij dan vragen?
Over vragen gesproken. Bij wijze van grap zei ik een keer als consultant tegen een klant, dat hij mij drie vragen mocht stellen voor 300 gulden. Zijn reactie : "Vanwaar dat hoge tarief?" Ik antwoordde : "Omdat ik veel weet. Volgende vraag graag".

Opgeblazen verhalen Defensie

Zoals algemeen bekend vindt de overheid ons leger niet echt belangrijk. De manschappen worden opgezadeld met goedkoop, ondeugdelijk materiaal en materiaal. De begeleiding, zowel technisch als fysiek en psychisch, is net zo halfbakken. Voorzien van al die halfbakken zaken, stuurt de overheid onze blijkbaar weinig kritische mannen en vrouwen wel oorlogsgebieden in. Om hen daar bloot te stellen aan allerlei wel professioneel toegeruste groeperingen. Om vervolgens dikke krokodillentranen te janken, wanneer iemand om het leven komt. Dat komt mij allemaal erg huichelachtig over. Maar ach, het is al eeuwen zo. Tijdens menige oorlog was het verzet minimaal. We vinden het allemaal al gauw goed.
In het nieuws las ik dat een aantal F16 vliegtuigen terugkeert van een missie bij de Russische grens. En ja hoor, men vertelt in geuren en kleuren hoe de gammele, oude toestellen Russische indringers heeft verjaagd. Maar waar gaat het om? Om Russische burgervliegtuigen, die bij voorbeeld hun transponder niet hadden aangezet, of niet direct reageerden op een oproep om zich bekend te maken. Zaken die men vanuit een verkeerstoren ook had kunnen regelen.
Het is te vergelijken met een politiemacht die zich zelf op de brost slaat, omdat ze vier fietsers betrapt heeft die zonder licht reden. Erg indrukwekkend dus. Een voormalig premier van Estland stelde onlangs, dat er zich niet één incident heeft voorgedaan met Russen in dat gebied. Een sterk opgeblazen geheel dus.

Alleen politiek correct nieuws?

het gaat prima met de democratie-boom

VVD coryfee Hans Wiegel zei dat het fenomeen referendum gelijk staat als een bijl aan de wortel van de boom. Met die boom zal hij de democratie bedoelen. Of niet? Hans Wiegel zou ook eens uit die boom moeten komen om hem van afstand eens te bekijken. Die boom is al kaalgevreten en gekortwiekt door zijn bewoners; de dames en heren politici die hun eigen weg gegaan zijn. De naam Volksvertegenwoordiging bestaat nog, maar inhoudelijk is hij uitgehold door politieke zelfbevrediging.
Nog even en men mag enkel politiek correct nieuws verspreiden. De vrijheid van meningsuiting en die van de pers worden dus beknot. Kritische en/of realistische websites worden geblokkeerd. Als men in Den Haag vindt dat het goed is, moet de natie zwijgen, ja knikken en als makke schapen volgen. Net zoals in bepaalde landen het geval is. Landen, die we heel lang dictaturen hebben genoemd en waar we tegen optreden. Maar die landen zijn anders, zal men in Den Haag dan ongetwijfeld politiek correct zeggen.
Het nepnieuws moet verdwijnen. Maar wat is nepnieuws? Onze regering verspreid immers ook nepnieuws. Dat Haagse nepnieuws heet politiek correct nieuws. In een situatie met louter politiek correct nieuws is er geen vrouw verkracht door een asielzoeker. Er zijn dan ook geen Marokkaanse criminelen en Theo van Gogh zou nog leven, ondanks dat ie vermoord is. En zo zijn er geen hulporganisaties die met mensensmokkelaars samenwerken om nog meer 'vluchtelingen' naar hier te halen. Want ook de COA moet immers zijn gelijk krijgen?
Hoe men dan wil omgaan met mensen als Wilders, weet ik niet. Misschien wordt hij geheel politiek correct beschuldigd van spionage voor Rusland en voor de rest van zijn leven opgeborgen. En voor het overige gaat alles heel erg goed in ons landje, wat met name te danken is aan onze regering, de EU, Amerika en de NAVO. Volgens het politiek correct nieuws.
Politieke correctheid is een middel om tegen de mening en wil van de meerderheid in met verzwijgen, liegen en bedriegen, je gelijk te halen. Ik hoop dat mensen als Assad, Erdogan en Poetin tegen die tijd ons komen bevrijden van de dictatuur.

Dag van de Arbeid

Voor de rooie rakkers is het vandaag feest : de Dag van de Arbeid. En dat op een maandag! Voor mij is het al een tijdje Dag tegen de Arbeid. Dat is nog beter, helemaal op een dag als maandag. Haha! Ik herinner me dat met name in de communistische landen 1 mei een bijzondere dag was/is. Een soort Koningsdag, maar dan voor mensen die van werken houden.
Hier regent het heel zacht. Ik heb vanmorgen wat kleine klussen gedaan onder de overkapping. Het enige (dus niet enigste!) wat ik nog wil doen is wat schilderen. Ik maak de boel gewoon wit. Lekker licht en een zeer goedkope kleur. Ik dacht ook aan een zandkleur of licht groen. Maar dat zien we wel weer als we in de verfwinkel zijn. Het is niet zo dat de kleur afhankelijk is van de prijs. Zwart of een andere donkere kleur wordt het zeker niet. En rood helemaal niet. We zijn van huis uit vrij sociaal geweest, maar niet links.

Zwanger of dik?

Of dik zwanger? Er was wat ophef over een onderdeel van een tv programma (Neem je zwemspullen mee), waarin humoristische spelletjes gedaan worden. De kandidaten moesten in die aflevering raden of een willekeurige corpulente vrouw zwanger was of dik. Maar ja, als zo'n corpulente vrouw zich vrijwillig beschikbaar stelt, wat dan? Ze kiest er toch zelf voor om daar te gaan staan? Net zoals veel vrouwen ervoor kiezen om in al die idiote, rol bevestigende reclamefilmpjes op te treden. Het gaat zelfs zover, dat een kind van een of andere BN'er in een filmpje over een wasmiddel aan zijn moderne pa vraagt : "Wat doe jij nou bij een wasmachine?" Hoe rolbevestigend wil je het hebben?
En toch treden vrouwen maar al te graag op in dat soort filmpjes. Volgens mij laten vrouwen zichzelf graag zien. Kijk maar eens naar de selfies en de gezichten die ze dan trekken. Verder niets mis mee hoor. Ze mogen het van mij. Helaas niet van andere vrouwen. Die wijzen gemakshalve dan naar mannen, als het om de schuldvraag gaat. Alsof er mannen zijn die wit of geurend wasgoed belangrijk vinden. Of een schone badkamer. Of make-up. Oké, wat het laatste betreft zijn die er ook. Maar ik beperk me tot de echte mannen. Niet de Nivea en Zalando mietjes. Ook wel voetballers genoemd.
Kortom, er zijn nu eenmaal vrouwen die graag iets doen waartegen andere vrouwen fel strijden.  Zo zijn er ook 'mannen' die graag optreden in filmpjes over wasmachines, make-up en dergelijke. Daar hoor ik geen geklaag over. So what? Of moet de persoonlijke vrijheid per se over boord gegooid worden, omdat iemand een afwijkende mening heeft of zich anders gedraagt? Of heeft het ook te maken met de alsmaar aftakelende democratie en vrijheden?