Melk

Aan dat woord hangen ook veel herinneringen. Het begint met de babytijd. De kleine ukken kregen melk, moedermelk. Net zoals nu kleinzoon Luuk dat krijgt. De kleine heeft zijn eerste nacht bij oma en opa achter de rug. Samen met zijn zusje Emma. Wat kan dat jochie slapen zeg. Net z'n vader. Even was Luuk wakker, omdat ie op zoek was naar zijn duim of vingertje en dan weer knorren. Bij oma en opa slapen kleinkinderen over het algemeen erg goed. Misschien omdat we beiden rust uitstralen?
Tja, melk. In mijn jeugd kwam de melkboer langs. Hij verkocht losse melk. Ik ging dan met een pannetje en wat geld naar beneden om aan de bakfiets een liter te kopen. Die hoeveelheid werd met een metalen maatbeker met een koperkleurige band vanuit een melkbus met koperen kraan getapt. Daarna goot de melkman de witte, iets schuimende inhoud in het pannetje. Na de betaling liep ik eerder te dan heel voorzichtig weer de trap op naar de keuken. Bij elke stap klotste de melk heen en weer in de pan. Soms pauzeerde ik even om de melk weer tot rust te krijgen.
"Mam! De melk kookt over!", gilde mijn broertje een keer vanuit de keuken. Hij wees daarbij zenuwachtig naar het steelpannetje op het gasfornuis, waaruit een grote witte bol omhoog kwam zetten. Mamma riep op haar beurt : "Draai het gas dan uit!" Haha! Prachtig. De geur van melk die overkookte hangt ook nog ergens in mijn hoofd. De melk werd voornamelijk gebruikt voor de pap en de koffie en soms voor de chocolademelk.
"De melk kookt over!" werd ook geroepen, wanneer een witte rand van een onderjurk of -rok onder de kleding uitstak. In diezelfde tijd speelden we geregeld op boerderijen van klasgenootjes. Bij een van hen moesten we eerst een groot glas verse melk opdrinken, voordat we mochten gaan spelen. De smaak van die verse, vette, romige melk ben ik nooit kwijtgeraakt. Wat een enorm verschil met de witte waterige substantie die in de jaren 60 op de markt kwam.

Zonde van mijn tijd

Als ik iets mankeer ga ik naar de huis- of tandarts. Daar wacht ik meestal niet te lang mee. De wachttijd is bij mij afwachten, want wie weet is het weer snel over met de pijn. Of verdwijnt het bultje net zo spontaan als het opkwam.
Ik vind het een doodzonde om gedurende langere tijd met pijn en bezorgdheid te zitten. Zonde van mijn tijd. Ik heb liever zeven goede dagen in een week, dan zes. Dus hup, de drempel over en er wat aan (laten) doen. Het leven kan immers heel kort zijn.
Ik weet dat er mensen zijn die al heel lang lichamelijke en/of psychische klachten hebben, maar daar niets aan durven te (laten) doen. Zonde van al die verloren tijd.
Er zijn dagen geweest waarop ik, als vader, op de kids moest passen. Zo'n dag zag ik ook als een soort vrije dag voor mezelf. Op zo'n dag ging ik georganiseerd en planmatig te werk. Kinderen vinden structuur overigens ook fijn; ze weten waar ze aan toe zijn. Dus op tijd eten, slapen, spelen, boodschappen en wat huishouden doen en de hond uitlaten. De rest van de tijd iets voor mezelf doen. Zo deed ik dat op zo'n dag.
Ik liet de kids bij voorkeur in hun eigen bedje slapen. Dat is niet alleen voor hen maar ook voor mij veel aangenamer. Ik hoefde niet op te letten of de hond de slaper en/of de kids elkaar met rust lieten, ik hoefde zelf niet stil te zijn en de kleine werd ook niet onnodig in zijn slaapje gestoord. Trouwens, het geluid van de stofzuiger klonk blijkbaar als een slaapliedje. De kids werden er nooit wakker van.
Gewoon de babyfoon op tafel en de oren gespitst houden. Intussen deed ik dan iets voor mezelf of iets anders wat ik ongestoord wilde doen. Even een boodschap doen was ook een kwestie van timing, zodat het winkelen leuk bleef. Voor alle drie.
Natuurlijk waren er mindere dagen, maar over het algemeen vond ik zo'n dag geen zonde van mijn tijd. Integendeel. De boel organiseren, structuur aanbrengen en handhaven vormden de basis. Of eigenlijk : gewoon zoals we dat altijd al deden.

Over vallen en opstaan

Als kind ben ik vaak gevallen. Zowel op straat als voor bepaalde meisjes. Haha! Wat het vallen betreft heb ik in mijn jeugd tijdens de judolessen op Curaçao geleerd hoe je het beste een val kunt opvangen. De paar bokslessen die ik heb ondergaan vertelden een heel ander verhaal over vallen. Ik kan me niet meer herinneren of ik toen een keer gevallen ben. Wel dat ik opeens op de grond lag. Haha!
Later, in militaire dienst, leerde ik ook hoe ik het beste kon vallen. Grappig, want over opstaan zei men niets. Misschien omdat het weer opstaan blijkbaar geen schade kon aanrichten en vanzelfsprekend is. Naarmate ik ouder word, verandert het vallen en opstaan. Beide worden wat houterig. Soms zie ik een leeftijdgenoot op de grond liggen. Een slordig gezicht. Heel anders dan wanneer een kind of tiener zo zou liggen. Dat lijk meer gewoon.
En dan het weer opstaan. Dat gaat naarmate ik ouder word ook wat minder soepel. Anderen lukt het nauwelijks nog overeind te komen. Tot het krakkemikkige af. Geen gezicht. Ik probeer daar iets aan te doen door in beweging blijven en geregeld wat oefeningen doen. Maar niet totdat ik erbij neerval.

Opvoeders op één lijn?

"Zeg jongedame, ruim jij eens je schoenen op", zegt pa. Opvallend is dat de jongedame eerst naar haar moeder kijkt, om haar reactie af te wachten. Moeder kijkt geërgerd naar pa, slaakt een zucht en rolt met haar ogen. Voor de jongedame het sein om de boel de boel te laten en gewoon verder te gaan met haar tekening.
 Ik kan me niet meer herinneren wanneer het verschijnsel mij opviel. Ik was een jonge tiener, dat weet ik wel. Een van de kinderen deed iets wat niet mag. Pa zegt er wat van. Logisch. Maar moeders reactie is totaal anders : ze kijkt pa verwijtend aan, alsof ie iets zeer lelijks gezegd heeft! Moeders ging zelfs zo ver dat ze zei : "Laat hem nou!" Dus van moeder mag het wel? Nee, ook niet. Ik vond dat zo raar. En toch dat verwijt naar pa. Soms krijgt pa van ma zelfs te horen : "Bemoei je er niet mee!" En dat in bijzijn van de kinderen, die ook zijn kinderen zijn.
Later ben ik meer gaan letten op dat soort gedrag tussen ouders. Tot mijn schrik kwam ik het opvallend vaak tegen. Niet alleen toen, maar ook vandaag de dag : ouders, die niet op één lijn zitten.
Tenminste, zo lijkt het. Beide hanteren wel dezelfde hoofdregels, maar het lijkt erop dat een uitspraak daarover louter voorbehouden is aan moeder. Pa mag alleen corrigeren als zij niet in de buurt is. Niet dat zoiets zou werken, want kinderen zijn slim. Ik heb zo'n kind dat bij ons in de buurt woonde geregeld horen roepen : "Dat ga ik tegen mamma zeggen!" Nou, klaar ben je als goedwillende vader. Een kind dat zo reageert is het directe gevolg van de onderlinge reacties van de ouders. Het kind maakt daar handig gebruik van : pa als opvoeder uitschakelen en vooral mamma koesteren.
In wezen zitten de ouders wel op één lijn, maar pa moet dus zijn mond houden. Vaders spreken andere taal dan moeders. Ik denk dat veel moeders daar niet tegen kunnen en hun kind (ook pa's kind) daartegen willen beschermen. Ze vergeten dat in onze maatschappij nogal veel mannen rondlopen. Mannen zijn minder emotioneel en/of gevoelig en vaak veel assertiever.
Vaders moeten ook hun zegje kunnen doen. Moeders, ga desnoods even shoppen de kamer uit of in de schuur zitten jammeren. Maar niet waar de kids bij zijn.

Een fiets van Stella

Na ruim 7 jaar trouwe dienst is het werkpaard van Sonja, de Gazelle e-bike, na een kort maar krachtig marktonderzoek ingeruild voor een exemplaar van Stella. Er kwam twee weken geleden een grote vrachtwagen voorrijden, waarin een aantal fietsen stond te wachten op een proefrit. Er werd een keus gemaakt. Daarna begonnen de onderhandelingen omtrent de inruilprijs en de accessoires in de vorm van een set fietstassen en een middenbok. En zo kwamen de partijen tot een overeenkomst, die meneer ongezien wilde laten ondertekenen! Toen de order alsnog getoond werd, stonden de bestelde accessoires onder het kopje Opties. Dus dat moest wel even aangepast worden, alvorens alsnog getekend werd. Dat stiekeme gedoe gaf geen goed gevoel.
De verdere afhandeling van de transactie verliep niet bepaald naar wens. In de orderbevestiging stonden de afgesproken accessoires opeens apart. Die weergave wekte de indruk, dat ze buiten de totaalprijs vielen en dat was niet de afspraak. Dus toch maar even een e-mail gestuurd. Daar kwam geen enkele reactie op. Dus toen gebeld. De order werd met excuses aangepast, zodat de totaalprijs inclusief de accessoires was. Mooi dus.
Vandaag werd de fiets afgeleverd. En wat denk je? Juist, de accessoires wilde de transporteur als extra kosten berekenen! "Neem alles maar weer mee!", was Sonja's reactie. Maar dat bleek haast onmogelijk. Dankzij het tonen van de e-mail en de info van het telefoongesprek werd de afleveringsbon alsnog met een diepe zucht aangepast en toen pas ondertekend. 't Is maar dat je het weet. O ja, de middenbok was niet op voorraad en wordt nageleverd.
De oude Gazelle is dus ingeruild. Ik had geen enkele behoefte aan die fiets. Mijn benen en conditie zijn nog dermate goed, dat ik daar geen afbreuk aan wilde doen door op een e-bike over te stappen. Dat kan altijd nog.

Darmkankeronderzoek

Het is weer zover. Ik ontving gisteren een envelop met informatie en spullen voor het landelijk darmkankeronderzoek. Dat nare woord darmkanker moet ik een paar keer in gedachte herhalen, om weer enigszins tot rust te kunnen komen. Telkens als ik dat woord hoor of lees, krijg ik het gevoel alsof er een emotionele bom in mij ontploft.
Net als vorig jaar doe ik weer mee. Voorkomen is beter dan genezen of doodgaan, al is het een momentopname. Van het hele onderzoek vind ik de prikactie in mijn eigen poep het vervelendst. Als kind heb ik nooit een vlaggetje in mijn drolletje gestoken, alvorens de bruine boot weg te spoelen. Dat vond ik toen al erg onaantrekkelijk. Met de uitslag of het wachten erop ben ik ook niet bezig. Ik zie wel. Ik ben er zelf van overtuigd, dat ik eerder om financiële redenen aan mijn eind zal komen. Gezondheidszorg is hier schreeuwend duur aan het worden. Men wil zoveel aan mijn gezondheid verdienen. Verhuizen naar bijvoorbeeld België zou nog een optie zijn. Of proberen gezond te blijven. Of weer fruit gaan plukken om naar de dokter te kunnen blijven gaan.

Boeddhisme versus islam?

In Myanmar (voorheen Birma) is het zeer onrustig. De boeddhistische bevolking verzet zich tegen de islamitische bevolkingsgroep, de Rohyngia. Opvallend voor het land, want de meeste inwoners (90%) zijn immers boeddhist? Maar ook het boeddhisme kent een harde kern, die geen andere geloven accepteert. Myanmar moet volgens hen zuiver boeddhistisch blijven. Net zoals veel mensen vinden dat wij christelijke moeten blijven.
Het valt mij op, dat in deze geloofskwestie men zich erg opwindt over de situatie rond islamitische Rohyngia groep die verdreven wordt. Ik bedoel, kijk eens wat er elders in de wereld gebeurt waarin islamitische groeperingen elkaar naar het leven staan. Daarover is in de media veel minder te lezen. Om maar te zwijgen over de houding ten opzichte van christenen.
De groep Rohyngia bevindt zich al een aantal eeuwen in die streek en zijn waarschijnlijk afkomstig uit het huidige Bangladesh. Ze hebben hun eigen taal en cultuur behouden. Er kwam steeds meer verzet tegen deze groep 'illegalen'. Geleidelijk is hun status door de overheden van Birmees / Myanmar naar illegaal omgebogen. De boeddhistische beweging 969 (met een soort Bin Laden aan het hoofd) wil dat de Rohyngia vertrekken, omdat ze volgens hen een bedreiging vormen voor het boeddhisme. De groep, waarvan de leider ooit in de gevangenis terechtkwam vanwege zijn denkbeelden,  wordt inmiddels gedoogd door de overheid en het aantal aanhangers groeit. De niet-Rohyngia in die streek geven door middel van 969-stickers op hun woningen, winkels en andere bezittingen aan, dat ze boeddhistisch zijn. Zo worden hun bezittingen ontzien tijdens de exercities tegen de Rohyngia.
Als ik de geschiedenis lees over de Rohyngia krijg ik de indruk, dat ook zij sinds hun komst nooit wilden integreren en getracht hebben hun islamitisch geloof uit te dragen. Dat komt mij enigszins bekend voor.

Verouderde wetgeving

Steeds vaker blijkt dat onze nationale wetgeving niet meer aansluit op de huidige situatie. Om die reden worstelt men hier met bepaalde, belangrijke maatschappelijke vraagstukken.
Het is vanwege onze ruime en verouderde wetgeving dat men onmachtig is tegenover vijandige geloofsuitingen en gedrag. Er is immers vrijheid van meningsuiting, geloof, vereniging en vergadering? Men ziet moedeloos toe hoe onze veiligheid en vrijheden ondermijnd worden door in dit geval de Arabische cultuur. Een cultuur die er louter op uit is de onze weg te vagen en daarbij wel de vooral financiële krenten uit de pap te halen. De integratie is wat dat betreft niet zomaar mislukt. Voor integreren zijn twee partijen nodig die beide de wil hebben om te streven naar integratie. Helaas is dat niet het geval. De Marokkanen en Turken (want daar gaat dit alles over) willen niet en wij, Nederlanders, raken steeds meer geïrriteerd en gefrustreerd en worden zodoende minder tolerant. De kwestie wordt verergerd doordat die groep zich niet openlijk uitspreekt tegen de terreur. In tegendeel, soms staat men na weer een aanslag te juichen. De overheid laat het volledig afweten door misstanden te ontkennen en/of niet te willen aanpakken.
Het is toch van de gekke, dat iemand van de derde generatie die hier geboren en getogen is nog steeds zeer gebrekkig Nederlands spreekt en geen werk heeft of zich crimineel gedraagt en twee paspoorten heeft? Daar moet snel een eind aan komen.
Het wordt tijd de wetgeving dusdanig aan te passen, zodat dit soort verschijnselen adequaat en effectief aangepakt kunnen worden.

Krikpunten Ducato -3-

Voor de geïnteresseerden nog even dit. Zoals gezegd bestaan de krikpunten uit een open constructie, waartoe water en vuil vrij toegang hebben. Helaas is de bovenkant ook open, zodat opspattend regenwater van de banden als het ware in de kokerbalken en andere holle ruimten gespoten wordt. Dat was gisteren duidelijk te zien aan de binnenkant.
Tel daarbij op, dat niet al die ruimten voorzien zijn van afwateringsgaten en zie daar de grootste oorzaak van roestvorming. Ik heb om die reden een paar gaten in de dorpels geboord en die (na leeg gedruppeld te zijn) een antiroestbehandeling gegeven.
De beide punten worden komende week helemaal dicht gemaakt.

Bij de konijnen af

Ach ja, het is ook een manier om je kind te behoeden voor obesitas; neem een konijn in huis!

Krikpunten Ducato -2-

zwak krikpunt

Vanmorgen ben ik aan de slag gegaan met een van de beide krikpunten aan de voorzijde van de Ducato. Beiden zijn zwak en worden tijdens het opkrikken van de wagen wat naar binnen (=omhoog) gedrukt.
Om goede werkruimte te maken heb ik het voorwiel verwijderd. Voor de veiligheid heb ik twee assteunen geplaatst. Je weet maar nooit. Telkens als ik met een krik aan de gang ga, zie ik weer dat nare beeld van iemand die onder zijn auto doodgedrukt werd, toen de auto van de krik schoot. Dat mag mij niet overkomen.

een en al roest en deels weggeroest

Ik heb het krikpunt met een haakse slijptol verwijderd. Dat ging vrij gemakkelijk, wat bij mij bepaalde bedenkingen opriep. Toen ik vervolgens in het gapende gat keek, schrok ik. De constructie bleek heel anders te zijn, dan ik verwacht had. Ik zag niet direct een dragende constructie waarop het krikpunt was bevestigd. Er was geen horizontaal stuk plat- en/of hoek- of kokerprofiel of iets dergelijks. Afgaande op de constructie speelt de stijfheid van de omliggende beplating een belangrijke rol.
Het krikpunt zelf was ook in zeer slechte conditie. Het 'hoedje' is een open constructie, waar gemakkelijk water en vuil in komen en blijven liggen. Met gevolg : roest! De Italiaan die dat verzonnen heeft moeten ze een jaar geen pasta geven.
De situatie bracht mij tot een kloek besluit : alleen de krikpunten verwijderen en vervolgens de boel met plaatwerk weer dichtmaken. Er zijn andere plekken onder de wagen waaronder een krik gezet kan worden. Ik heb die met blauwe verf gemarkeerd.

nu nog dichtmaken

Het verwijderen van beide zwakke krikpunten heeft dan ook tot gevolg, dat voorkomen wordt dat iemand per ongeluk zo'n gammel punt toch gebruikt.
Ik heb het gapende gat van binnen gelijk maar even met een antiroestmiddel behandeld.
Het weer dichtmaken van de beplating is een lasklus, die ik niet zelf beheers. Het plaatmateriaal is vrij dun en ik zie mezelf er zo een Italiaanse gatenkaas van maken. Onder het motto doe enkel dat gene waar je goed in bent, heb ik maar een afspraak gemaakt met een plaatwerker. Op de grote kale plek heb ik een pleister geplakt tegen inkomend vocht. Ik ben weer wat wijzer geworden.
Als deze uitdaging achter de rug is, dan rest mij nog één plekje dat ik wil aanpakken. Het stelt niet veel voor en het is niet direct zichtbaar. Ik zag het toen de bus op de brug stond. Achter de achterbumper zit op het plaatwerk een roestvlek met een gaatje. Ik ben nu eenmaal een Pietje Precies. Als ik dat wil aanpakken, moet de bumper eraf. Ik heb de bouten en moeren van de bumperbevestiging alvast met WD-40 bespoten.

Retour Roosendaal

In verband met een verjaardag zijn we gisteren naar Roosendaal gereden. Halverwege hebben we nog een lekker kopje koffie naar binnen geslurpt, terwijl we even pauzeerden. Gelukkig was het relatief rustig op de snelweg en had ik zodoende minder last. We zagen wel veel sleurhutten ook wel caravans genoemd, die waarschijnlijk op weg waren naar huis. De vakantie loopt hier immers ten einde. Onderweg hebben we dit keer geen opvallend verkeersgedrag gezien. Wel stukken waar we hooguit 80 mochten rijden. We hebben goed opgelet, maar konden niets waarnemen, wat deze snelheidsbeperking valide maakte. Maar dat zal te maken hebben met hogere snelwegkunde.
Vanuit Dronten zijn we naar de A27 gereden en vervolgens richting Utrecht gekoerst. Na Utrecht zijn we richting Gorinchem - Rotterdam gereden. We passeerden o.a. Sliedrecht, waar ik ook een opdracht gedaan heb. Het is altijd weer leuk om dat soort herkenningspunten terug te zien. Bij Papendrecht namen we de N3, om een stukje af te snijden. Vervolgens weer naar het zuiden en dan richting Roosendaal / Bergen op Zoom. Al met al verliep de reis vlot. De diesel kachelde lekker over het asfalt met een snelheid van rond de 110 km / uur. Het blijft leuk om vlot vrachtwagens en auto's met caravans 'even' in te halen. Dat was met de Hyundai en de caravan erachter andere koek; slakkenkoek.
In Roosendaal was het rustig. De verjaardag werd over drie dagen uitgesmeerd. De dag ervoor, de feitelijke verjaardag, en de zondag waren / worden drukker. Dus wij boften, want zo was er meer tijd om elkaar bij te praten. Omdat we Fenna thuis hadden gelaten, gingen we tegen de avond weer terug. Ook de terugreis verliep probleemloos en weer geen vreemde verkeerssnuiters gezien. Gelukkig maar.

De pot verwijt de ketel

De EU en dan met name meneer Timmermans, je weet wel van die MH17 krokodillentranen, is van mening dat de Poolse regering ondemocratisch bezig is. Timmermans is een hetze begonnen tegen de Polen. Niet dat er sprake is van een enorme onrust in dat voormalig communistische land, maar omdat de EU dat vindt.  Timmermans heeft door zijn optreden (Rusland zwart maken) een leuk baantje in Brussel gekregen. Wat mij betreft ordinaire corruptie op hoog politiek niveau.
Wat de Polen met hun gekozen regering zelf willen, doet niet ter zake. Net zoals de Hongaren. Er zijn genoeg voorbeelden waaruit gebleken is, dat een plotselinge ommezwaai naar een democratie voor enorme problemen kan zorgen. Een geleidelijke overgang lijkt mij logischer om toestanden zoals in Irak, Libië enz. waar miljoenen slachtoffers zijn gevallen omwille van een opgedrongen vrijheid en democratie te voorkomen.
Dezelfde Timmermans houdt zijn lippen stijf op elkaar nu onze regering de referenda wil afschaffen. Hoezo ondemocratisch? Ik ben dus voor (bindende) referenda. Een referendum moet gehouden worden over belangrijke zaken, die niet in een partijprogramma zijn opgenomen en/of ad hoc opduiken. Het afschaffen van de referenda is weer een stap om de huidige arrogante aristocratie te versterken. Nog even en we gaan naar een gekozen dictatuur.

AOW en seks

In mijn statistische informatie zie ik dat iemand wil weten of AOW'ers ook seks bedrijven. Ik vroeg mezelf direct af : wie wil zoiets nou weten? Misschien is de zoekende een tiener of puber. Of een eenzame vergeetachtige AOW'er, die bij het zien van een aantrekkelijke vrouw plaatselijk enig fysieke stijfheid voelt ontstaan ('ga ik al een beetje dood?') en psychisch enige opwinding, maar dat alles niet meer kan plaatsen. Vanwege zijn vergeetachtigheid. Of een ouder iemand die zich dat afvraagt, omdat hij of zij zelf geen seksuele prikkels meer krijgt.
Het zou allemaal zomaar kunnen, maar zeker weten doe ik het niet. Zoals gezegd kan het ook een  jong iemand zijn, die zijn bucketlist aan het opstellen is. Of in de toekomst leeft. Of in het OV een 70 + stel ziet, dat op verterende wijze met elkaar omgaat.
Gelukkig is seks over het algemeen gratis, al heb ik nog nooit daarvoor een spaarkaart en/of zegeltjes aangeboden gekregen bij de supermarkt. Wellicht is zo'n actie een gat in de ouderenmarkt? Het pensioen is geen vetpot en een kortings- of rittenkaart voor ouderen die buitenshuis of thuis verwend willen worden is er nog niet. Het antwoord is dus, dat ook AOW'ers een seksleven hebben. Erg hè? Over bejaardenseks worden overigens ook grapjes gemaakt. Zo vroeg oma aan opa 's morgens : "Is het nog laat geworden, schat?"

Krikpunten Ducato

Zoals eerder bericht zijn de voorste punten waar de krik onder moet nogal zwak geworden. Ik ben bezig te achterhalen hoe de constructie ervan is. De beide punten bevinden zich niet onder de chassisbalken, die in de lengterichting van de bus lopen. De achterste bevinden zich wel onder die balken, wat me logischer lijkt.
Om de constructie te kunnen achterhalen zou ik wat plaatwerk moeten wegslijpen. Een andere optie is kijken met een minicamera. De krikpunten (rood omlijnd) zijn hol. Mijn voorstudie heeft geleid tot de volgende indruk. Tussen de chassisbalk en de zijkant van de wagen bevindt zich een stalen verbinding, bestaande uit een hoek- of een platprofiel. Ik denk het laatste, omdat het midden stuk (geel) wat doorbuigt bij het opkrikken. De uiteinden zijn nog in prima conditie. Op YouTube zag ik dat iemand, die eerst het krikpunt / blokje had weggeslepen en toen een zeer dik stuk platprofiel van zo'n 40 cm ertussen heeft gelast. Daarna werd het krikpunt erop gelast. Ik overweeg het probleem op dezelfde manier op te lossen. In plaats van plat wil ik hoekprofiel gebruiken, voor meer stevigheid. Maar voordat ik dat ga doen, ga ik eerst nog even naar de Ducato sloperij in Kampen. Daar hoop ik de juistheid van mijn oplossing bevestigd te krijgen.
Ik zal dan zelf aardig wat voorwerk kunnen doen en het laswerk overlaten aan een vakman. Robert!!!