Rekening EU?

Ik herinner me nog een periode, waarin ik behoorlijk ziek was. In die tijd kreeg een zieke bezoek van een controlerend geneesheer van het GAK (nu UWV). Volgens de regelgeving van het GAK, moest de woning van de zieke vrij toegankelijk zijn voor de controle. Het overkwam mij, dat ik 's middags lag te slapen, toen de controleur aan de bel trok. Ik was alleen thuis en heb toen niets gehoord. In de namiddag werd weer gebeld. Ik was toen weer wakker en deed (in pyjama) open. De GAK man stormde naar binnen, alsof het een inval betrof. Hij vroeg mij nogal bestraffend waar ik vanmiddag geweest was. Toen ik zei dat ik lag te slapen lachte hij terwijl ie zei dat hij mij niet geloofde. "Als u goed opgelet had, dan had u kunnen zien dat de gordijnen dicht waren en dat de auto voor de deur stond", reageerde ik wat boos. Toen zei meneer dat ik de voordeur open had moeten laten. Ik vroeg hem op mijn beurt of hij even een getekende verklaring wilde afgeven, zodat het GAK na inbraak / diefstal de schade zou vergoeden. Meneer slaakte een diepe zucht en vroeg wanneer ik weer aan het werk zou gaan. Ik heb toen maar eerst uitgelegd waar ik last van had. Ben ik een keer ziek, krijg ik dit soort gezeur.
Dat stukje GAK-herinnering kwam opborrelen toen ik een artikel las over de open grenzen van de EU lidstaten. De EU is het oneens met landen die hekken en andere beschermingsmaatregelen treffen tegen de instroom van ongewenste bezoekers. Vergoedt de EU ook de geleden schade die geleden wordt door al die open deuren?

Afscheid nemen

Gisteren keek ik naar een programma over dementie. Een moeder en dochter werden daarin gevolgd. De moeder heeft een vorm van Alzheimer die zich snel ontwikkelt, de dochter zorgt voor haar. Het is natuurlijk bewonderenswaardig, dat een kind voor zijn / haar ouder(s) zorgt. Het vergt veel geduld, tijd en energie. Het is in wezen ook een periode van afscheid. Dat werd wat vergeten. De dochter hield haar moeder krampachtig in bescherming; voor zichzelf. Niet alleen een uitputtende situatie voor haarzelf, maar ook geen goede zaak voor haar moeder. Al gauw bleek dat de dochter uit medelijden haar moeder niet in een verzorgingstehuis wilde laten opnemen. Ze vond dat loslaten erg moeilijk. Ze verzuimde zich te verplaatsen in de alsmaar kleiner wordende wereld van haar moeder, de risico's die ze dagelijks liep en de belasting voor anderen in de directe omgeving van moeder. De dochter begon steeds meer aan zichzelf te denken. Het duurde daarom een tijd voordat zij inzag, dat het zo niet meer kon.
Soortgelijke situaties zie ik als het om kinderen in de opvoeding of zieke huisdieren gaat. De verzorgende verplaatst zich nauwelijks in het (toekomstig) leven en de kwaliteit ervan van de 'patiënt'. Ze denken enkel aan hun eigen gevoelens, die ze dagelijks proberen te bevredigen. Welke de gevolgen zijn voor de ander en hun omgeving, daar staan ze niet bij stil. Is dat uit egoïsme, onwetendheid of blindheid? Liefhebben is ook grenzen stellen en handhaven en/of iemand of iets laten gaan. Afscheid nemen is en blijft moeilijk. De kunst is het jezelf en anderen niet nog moeilijker maken.

My special prayer

Vandaag is de geboortedag van mijn moeder. Ze is al 10 jaar niet meer onder ons. Ze wordt erg gemist. Voor haar verjaardag een speciaal gebed, My Special Prayer :

Wat graafwerk

"Voorheen deed mijn man het, maar die is niet meer,"legde ze uit. Ik nam de spade van haar over. Toen Fenna mij weer eens uitliet en wij op het gazon met de tennisbal bezig waren, zag ik bij een van de huisjes een vrouw worstelen met een spade. Ze probeerde het gereedschap in de grond te steken, maar dat lukte haar niet. Als ze een van haar voeten op de spade zette, viel ze bijna om. Om een eind te maken aan haar geworstel en het risico op een valpartij, liep ik naar haar toe. Ik groette haar en vroeg haar of ik haar soms kon helpen. Ze lachte opgelucht. Ze wilde een struikje uitgraven en daarvoor in de plaats een jonge roos planten. Het struikje moest om het hoekje van de tuin geplant worden.
We stelden ons aan elkaar voor, terwijl Fenna begon te klieren. Ze blafte omdat ze het spel met de tennisbal wilde voortzetten. Maar dit keer moest de Friezin wat geduld uitoefenen.
Ik groef eerst de struik uit. De grond was inderdaad behoorlijk hard. Intussen spraken we over van alles en nog wat. Fenna blafte tussendoor. We bleken twee gemeenschappelijke kennissen te hebben. Dat maakte de sfeer nog beter. Ze is sinds een jaar weduwe en probeert haar tuin bij te houden. Iets wat haar man tot aan zijn overlijden deed. Maar vooral het fysiek zwaardere werk valt haar moeilijk. Ik bood haar mijn hulp aan; ze mocht mij altijd vragen. Als ik thuis was. Ik vertelde haar niet alleen over mijn vrijwilligerswerk, maar ook over onze bijeenkomsten. Ze reageerde enthousiast. Ze zei dat ze ons bijna dagelijks op het gazon bezig zag. Ze kende mij dus van ver. Ze pakte de tennisbal en gooide hem weg. Fenna weer blij en het geblaf was even opgehouden. Ik waarschuwde haar, dat het verplaatsen van de frambozenstruik wat aan de late kant was. Ik sprak de hoop uit, dat ie het straks nog zal doen. Toen de klus geklaard was, bedankte ze mij hartelijk. Fenna was ook opgelucht en blij; eindelijk weer spelen met de tennisbal.

Dhz isolatiescherm

het eerste, zware, ruimte vretende scherm

Zoals je wellicht weet hadden we voor de camper in eerste instantie zo'n dik isolatiescherm om de voorruit en zijruiten te bedekken. Zowel tegen kou als tegen warmte en inkijk. Dat scherm hebben we verkocht, omdat het veel te zwaar was en veel ruimte innam. Ik kocht toen een lichter, kleiner scherm. Helaas bleek dat scherm in de praktijk ook niet te bevallen. De zijramen werden slecht afgedekt. Gelukkig kostte dat ding niet echt veel.
Toen Sonja weer een aanbieding van verduisteringsgordijnen voorbij zag komen, hebben we besloten om zo'n scherm ook maar zelf te gaan maken. Het voordeel is niet alleen dat het dhz-scherm straks precies zal passen.

We kunnen het schermdoek ook aan de binnenkant ophangen.
Tijdens droog weer gaat het doek aan de buitenkant. Bij bewolkt weer of regen verdwijnt ie naar binnen. In de wagen hangt ie aan een gordijn spiraal, dat boven de voorruit gespannen is. Het scherm vormt dit keer geen geheel. De zijruiten krijgen een eigen deel (in de vorm van een hoesje), zodat het apart verwijderd kan worden. Handig als er licht naar binnen moet. Ze zijn onderling uitwisselbaar; een kwestie van binnenstebuiten draaien. Het grote doek wordt met drie scheerlijntjes aan de onderzijde vastgezet. De aluminium ringen zijn dusdanig bevestigd, dat ze niet de lak kunnen beschadigen. In de wagen zitten de bovenkanten vast aan de zonnekleppen. Het hele geval is in opgevouwen toestand ongeveer net zo groot als het huidige te kleine. Dus lekker compact en licht in gewicht.

Lik op stuk beleid

Afgelopen week zag ik hoe een agent een automobilist bekeurde. De agent somde keurig op, wat meneer allemaal had uitgevreten : over een busbaan rijden, rood licht negeren, te snel rijden, geen richting aangeven en op het trottoir parkeren. Zoals gewoonlijk werd weer veel door de handhavende vingers gezien : meneer kreeg enkel een bekeuring voor het door rood rijden. Op de vraag naar de reden van zijn rijgedrag, antwoordde meneer (met sigaret in de mond en beide handen in de zakken) : "Dat is nu eenmaal mijn rijstijl, jôh..."  Ik zag die agent terstond balen van zijn eigen op voorhand kenbaar gemaakte toegeeflijkheid. Hier in Dronten zag ik een andere aanpak.
Prachtig, dat lik op stuk beleid van de gemeente Dronten! Dat is pas handhaving. Ik heb het over de aanpak van de fietsenchaos rond het NS station. Na wat aanloopperikelen (borden en stickers aan de fietsen hielpen niet echt), is het beleid gewijzigd. Fietsen die niet op hun plaats staan worden verwijderd. Hatsjikidee! En zie, het is rond het station weer om aan te zien. Er zijn natuurlijk nog uitzonderingen (een vouwfiets met een lege voorband), maar die bevestigen nu eenmaal de regel : Ordnung muss sein. Zo zie je maar weer, je moet niets vragen, maar eisen en handhaven.

Hoera, we hebben weer een president!

Na de aanval met kruisraketten zijn de Democraten in Amerika opvallend enthousiast over hun nieuwe president. Er wordt weer oorlogstaal gesproken en met bommen gesmeten. Het geeft eens te meer aan hoe oorlogszuchtig en agressief Amerikanen kunnen  zijn. De paar miljoen goeden uitgezonderd. Vrij snel na de aanval met gas wist de hele westerse wereld pardoes wie dat op zijn geweten heeft. Jammer dat het nieuws uit Syrië zelf geweerd wordt. Maar soms komt er toch iets door. Geheel onverwacht en nogal schokkend voor de nieuwszender, die heel andere berichten verwachtte. Zoals bij CNN het geval was. Daar kregen de Amerikaanse Democraten via 'hun' tv zender er van langs toen een Syriër gevraagd werd naar het ingrijpen van Amerika met kruisraketten.
Ik hoop dat Trump zich toch gaat houden aan zijn toezeggingen : geen oorlogsgeweld meer en betere relaties met Rusland. Daar heeft de wereld veel meer aan.
Wie overigens geïnteresseerd in de hele toespraak van John F. Kennedy over 'stille politieke krachten' en de pers  moet maar even hier luisteren en/of lezen.

John F Kennedy

Amerika overweegt Noord Korea aan te vallen, vanwege de kernbewapening van dat land. Ahum, weleens op de wereldkaart gekeken waar die Amerikanen al hun atoomwapens hebben staan / verborgen? Hier in Brabant liggen ze ook. Noord Korea is een krijsend dik kind, dat om aandacht vraagt en dus ook krijgt.
Ik ken slechts één echte Amerikaanse president. Het klonk zo nieuw. Het klonk veel belovend. Totdat in november van 1963 in Houston schoten vielen. Was dat omdat JFK de alsmaar liegende pers had aangevallen en geen oorlog meer wilde? Zijn opvolger Lyndon Johnson besliste anders : liegen en weer een oorlog!

Going up the country

Opeens krijgt dat oude nummer een heel andere betekenis voor mij. Niet eerder heb ik zo goed naar de tekst geluisterd. Maar ja, ik had nog een oneindig leven voor me toen dit nummer uitkwam. Ik moest als hoogste verplichting nog mijn eindexamen gaan afleggen en dan in militaire dienst. Vervolgens aan het werk gaan. Nu ik met pensioen ben en wij een camper voor de deur hebben staan, klinkt en zit dit nummer van Canned Heat (1968) als gegoten.

Chaos oproepen

De VS zou graag de Syrische leider Assad willen afzetten. Dat wil dat land al veel langer. Als dat zou gebeuren (ten koste van nog meer mensenlevens), dan ontstaat er wellicht een grote chaos in dat land. In voorgaande situaties in andere landen heeft het wegjagen van leiders miljoenen slachtoffers meer gekost. De chaos is in die landen nog steeds groot.
Bij veel bedrijven heerst ook chaos. Een paar van de bedrijven die ik bezocht waren ook zo. Op een ochtend trof ik een keer bij een van die bedrijven 's morgens een leuk kaartje aan op mijn bureau. Ik werd door de schoonmaakdienst bedankt, omdat mijn bureau en werkomgeving er zo netjes en schoon uitzagen. De dienst had zich beklaagd bij het afdelingshoofd over de rommelkamers. Die besloot tot een clean-desk actie. Na werktijd moesten de bureaus opgeruimd zijn. Haha! Meneer was zelf een enorme chaoot. Die chaos veroorzaakte hij zelf door zijn manier van ad hoc werken. Er werd tijdens een werkdag van alles en nog wat tevoorschijn getrokken voor meneer. Met zijn decreet kregen die arme werknemers nog meer te doen!
Gelukkig kon ik als extern iemand wat meer zeggen dan een gemiddeld personeelslid. En dus kreeg meneer van mij te horen, dat de chaos op zijn afdeling van bovenaf komt. Hij was wel zo sportief dat te erkennen. Maar zijn werkwijze bleef chaotisch.

Hanway afwerking

Zoals gezegd ben ik bezig wat verbeteringen aan te brengen aan de Hanway Raw 50.  Ik heb inmiddels een beugelslothouder gemonteerd en een paar roestige bouten en moeren vervangen. De brom staat weliswaar onder een hoes, maar het is en blijft buiten. 's Middags heb ik de buddy verwijderd. Er staken wat draden van het elektrisch systeem onder de zitbank vandaan. Daar heb ik een hekel aan. Nadat ik de buddy had verwijderd, een kwestie van twee boutjes lossen en de seat aan de tankzijde oplichten, zag ik dat de bedrading nogal slordig was weg- en afgewerkt. Het leek alsof de Koreanen op krimpkousen bezuinigd hebben. Gelukkig heb ik een rol zwarte tape tot mijn beschikking en mooie zwarte kabelbinders. Diverse draden liepen langs hoekige metalen delen, zoals de rand van de brandstoftank . Daar zouden ze gemakkelijk door het schuren onder het rijden kortsluiting kunnen maken.
Voor het zware kettingslot ga ik nog een handige opbergplek maken. Ik overweeg dat onding maar in een zijtasje / toolbag op te bergen. Dat tasje bevestig ik dan aan de andere kant van het frame naast de buddy.
Hier en daar ga ik ook met een roestwerend middel aan de slag. Voorkomen is beter dan wegroesten.

Lekker weertje!

Zwaluw op de bromfiets

De zondag doet zijn naam eer aan : de zon schijnt volop. Morgen is de temperatuur gehalveerd, zo verwacht men. Maar we leven vandaag. Veel mensen maken zich zorgen over ons klimaat. Ons land, dat piepkleine stipje op de wereld, loopt voorop als het over het milieu gaat. Dat zou je niet zeggen als je zo eens om je heen kijkt. Wat een smeerpoetsen zijn we.
Volgens mij is dat hele gedoe rond ons milieu grote onzin. Stel dat wij super-milieuvriendelijk zouden zijn (inclusief het sluiten van Schiphol), wat zou dat uitmaken op wereldniveau? Eén raket of een paar vliegreizen doen alles weer teniet. Wat te denken van al die branden, vuurwerk, lozingen en bestrijdingsmiddelen? Als landen als China, Rusland, India of Amerika rigoureuze maatregelen zouden treffen, ja dan zou men er misschien iets van merken. Al dat elektrische gedoe is slechts een verschuiving / vervanging van de vervuiling. Het gedoe rond de fijnstof is ook allemaal erg geconditioneerd. Vooral in stedelijke gebieden doet men er maar een gooi naar. Men houdt zichzelf graag voor de gek.
Het klimaat is aan het veranderen. Zoals het al eeuwen heeft gedaan. Men wil graag geloven, dat de scheten van de dinosaurus ook de oorzaak was van klimaatverandering. Haha! Neemt niet weg, dat we wat zuiniger moeten zijn op onze natuur, flora en fauna. We jagen door onze manier van bouwen de huismus weg en barsten dan in tranen uit vanwege het gemis van dat leuke vogeltje. Er worden nog steeds middelen gebruikt, die de bijen en andere nuttige diertjes verjagen. Maar ik mag met mijn camper niet Utrecht in. De fijnstof van een oude auto schijnt dodelijker te zijn, dan die van een moderne. Lariekoek. Er rijden nog steeds veel voertuigen met een tweetakt motor rond. Dat soort motoren had men decennia geleden al kunnen verbieden. Maar ja, milieu is geld.

Boutjes en moertjes

Het is misschien een tic van mij, maar ik verzamel (tot op zekere hoogte) boutjes en moertjes. Ik gebruik lege scheerzeepbakjes (het merk Bartex noem ik maar niet 😊😊 ) voor de voorraad. Met de nodige regelmaat duik ik in die bakjes. En telkens weer vind ik wat ik op dat moment nodig heb. Dus de tic wordt in stand gehouden door het succes. Het is zo, dat de voorraad groeit, omdat er meer in- dan uitgaat. Van tijd tot tijd schoon ik de bakjes op.
Ik verzamel bij voorkeur rvs bevestigingsmateriaal. Dat spul is niet zo gevoelig voor het roestmonster. Op de Hanway bromfiets ben ik inmiddels ook begonnen met het vervangen van roestgevoelige bouten en moeren door rvs exemplaren. De Koreanen hebben weliswaar een leuke brommer gebouwd, maar het blijven wel Aziaten. Blijkbaar moet alles op den duur toch weer een wat getinte kleur krijgen; roestbruin.

Aldi Thaise soep

troep

Het was een aanbieding, diverse soorten Thaise soep van de Aldi. Nog geen 80 eurocent voor een blikje. Nooit gedacht dat ik voor zo weinig een regelrechte aanval op mijn eigen welzijn zou kopen. Wat een troep is die soep! Smakeloze, zoute prut! Ik kon er echt niets van bakken of koken. Niet alleen smakeloos, de soep was tegen het vieze aan. Nee, het lag niet aan de houdbaarheidsdatum. Al dacht ik na de eerste hap dat ie al 100 dagen verlopen was. Ik proefde wel een bliksmaak. De bodem van de pan was nog in orde.

De soep wordt in Duitsland gemaakt. Duitsers hebben een heel andere smaak wat betreft de Aziatische keuken. Het moet op de een of andere manier altijd naar Sauerkraut smaken. Ik zag op de ingrediëntenlijst ook niet iets Aziatisch staan. Afgezien van het merk : Asia. Er staan nog drie van die blikjes in de kast. Ik durf de inhoud niet eens aan Fenna te geven, al zal zij zich niet om de smaak druk maken. Maar ik vind haar gezondheid en onze relatie belangrijker. Mijn maagzuur maakte direct overuren. Die Suppe ist nicht zum Fressen!

Een druppel op de Afrikaanse plaat

Iedereen staat te juichen, want er is meer dan 30 miljoen euro opgehaald voor hongerig en dorstig Afrika. Zonde van al dat geld, vind ik. Een druppel op de bekende Afrikaanse gloeiende plaat. Ik zie zoiets meer als in hoera stemming zijn, omdat je iemand die structureel honger lijdt een boterham hebt gegeven. Of een dakloze 10 euro.
Hoeveel van die ruim dertig miljoen zal uiteindelijk terechtkomen bij die hongerende mensen? Vaak hoor of zie ik niets van al die hulp. Het blijft dan stil.
Iets anders : men houdt geen rekening met de mentaliteit en cultuur van die hongerende Afrikaanse mensen. Ik zou ervoor kiezen hen zelf aan het werk te zetten voor hun eigen bestwil. Als ik zou mogen kiezen zou ik grote centrales laten bouwen aan de kustlijn, waar zeewater in drinkwater omgezet wordt. Drinkwater dat via pijpleidingen verder landinwaarts getransporteerd wordt. Zonne-energie invoeren. Geef die mensen een basis vanwaaruit ze zelf aan de slag kunnen. Als ze dat zouden willen. En als ze dan met weinig genoegen nemen, dan is dat hun keus. Ik zou hen geen westerse wil opleggen.
Terugkijkend in de tijd - van kind af aan weet ik niet beter dan dat er in Afrika honger en dorst heerst- hadden die miljarden aan hulp beter aan structurele oplossingen besteed kunnen worden. Maar ja, we willen zo graag pamperen. De meeste hulp is verdwenen in de zakken van corrupte politici en lokale leiders. Maar ook daarvoor wilden we graag onze ogen sluiten. Tot op de dag van vandaag. Ze boffen maar. Weer zoveel miljoen om weg te sluizen.