Fietsen in Amsterdam -4-

Gay Pride langs De Amstel

Op het Waterlooplein

Op het Waterlooplein was het opvallend rustig. De meeste mensen stonden aan het nabij gelegen water van de Amstel. De markt is al decennia niet meer wat het ooit geweest is. Het toerisme heeft het aanbod flink doen veranderen. Na een wandeling over de snuisterijenmarkt hebben we nog even genoten van de Gay Pride. We zagen de meest vreemd uitgedoste figuren, waarvan sommigen het heel erg bont maakten. Normaal word je voor dat soort gedrag gearresteerd wegens zedenschennis. En wat een enorme massa mensen! Niet veel later stapten we weer op de fiets. We maakten een omtrekkende beweging om de massa's mensen te ontlopen. Of beter : te ontfietsen. Via de Weesperstraat, de Sarphatistraat en de Weteringschans reden we naar het Leidseplein. Daar aangekomen parkeerden we de fietsen tussen de ogenschijnlijk duizenden andere en namen plaats aan een tafeltje op een terras. We hadden geluk, want het was overal stampvol en er verschenen bordjes op de vrijgekomen tafels met de tekst 'diner' erop. Of wel : je mag daar gaan zitten als je blijft eten. Zittend in de schaduw genoten we van weer een kop thee en bespraken de routen naar de auto. Ik wilde via de Overtoom terug fietsen om even een blik te kunnen werpen op bepaalde locaties. Zo at ik geregeld in De Groene Lantaarn, een eethuis in een zijstraat van de Overtoom en heb ik achter VW Pon in de Zocherstraat een tijdje op kamers gewoond.

Op het Leidseplein

Na heerlijk van de thee en de feestelijk uitgedoste voorbijgangers te hebben genoten, reden we via de Stadhouderskade naar de Overtoom. Sonja wilde graag een keer het Vondelpark bezoeken en daarom besloten we al ras de Overtoom te verlaten en de 1ste Constantijn Huijgensstraat in te rijden. Daar reden we recht op een toegangspoort van het beroemde (vroeger ook beruchte) Vondelpark. Het park ligt parallel aan de Overtoom, tussen de Stadhouderskade en de Amstelveenseweg.

Een Russische camera!

Met mijn Zenith (zelfportret)

Begin jaren 70, na aan mijn wettelijke militaire verplichtingen jegens mijn vaderland te hebben volbracht, kocht ik een spiegelreflexcamera. Het was niet alleen qua prijs voor mij een bijzonder aankoop. Ook de makelij was bijzonder voor die tijd : een Russische camera! En dat midden in de Koude Oorlog. Ik heb het merk Zenith op die camera nooit afgeplakt of verwijderd. Iedereen mocht zien dat ik met de Russen, volgens velen nare Communisten, zaken had gedaan. Net als nu soms het geval is, had ik toen ook al geregeld commentaar in de zin van : "O jee, heb je hem weer met zijn camera!" Ik fotografeerde alles wat los en vast zat. Meestal om het rolletje even vol te maken, zodat ik de eerder gemaakte fraaie shots kon laten afdrukken. Haha! Ik nam daarom maar een rolletje met 12 opnames en dan meestal zwart wit. Voor kleurenrolletjes verdiende ik nog te weinig en veel kleur was er toen nog niet na mijn dienstplicht. Legergroen overheerste nog lang.
Mijn pa had een Voigtlander camera, een naam die ook niet bepaald leuke herinneringen opriep. Zeker niet voor hem. Hoewel, hij heeft nooit direct met Duitsers te maken gehad. Maar hij had het wel altijd over die rot moffen. En toch een VW en een Duitse camera kopen. Een Voigtländer Bessamatic. Een duur ding, dat op Curaçao een stuk (zo'n 40%!) goedkoper was. Daarvoor had hij een Rolleiflex. Zo'n zwart apparaat met twee lenzen en een openklappende bovenkant waar nooit een duveltje uit kwam. Er zat ook nog een slinger aan. Net zoals bij auto's uit die tijd.
Het gezeur over mijn Zenith camera is nu omgeslagen in : "Hé, hoe kom jij aan die leuke foto? Dat is toch jaren 70 of zo?" De Zenith heb ik een paar jaar geleden op een rommelmarkt verkocht aan een liefhebber. Een Rus, die het een zeer modern toestelletje vond. Dat ding deed het toen (jaren 90) nog steeds goed. Er zaten ook nog wat extra lenzen bij. Met het digitale spul van tegenwoordig, heb ik slechts één beperking : de capaciteit van het geheugenkaartje. Soms schiet ik op een gekke dag ruim 170 foto's. Daarvan blijven gemiddeld 15 over. Het zal hopelijk nog wel zo'n 30 jaar duren voordat ze zullen zeggen : "Willem is niet meer, maar gelukkig hebben we nog zijn foto's."

Weggejaagd uit Bataviahaven

Dag mooie schepen....

Als ik het lokale nieuws mag geloven, dan is het zo dat parkeerwachters tegenwoordig over het imago, het toerisme en het ondernemerschap in Lelystad gaan. En dat doen ze dan ook nog op een zeer schrijnend domme manier met negatief resultaat op alle fronten. Ergens logisch, want beleid en strategie is wat anders dan bonnetjes krassen.
Wat is het geval? Tijdens het laden en lossen in de Bataviahaven wordt hard opgetreden tegen overtreders. Dat zijn voornamelijk leveranciers van de daar liggende driemasters die voor de recreatievaart zorgen. Als men langer dan de toegestane 10 minuten laden en lossen is krijgt men een bon. Gevolg is dat inmiddels vijf schepen vertrokken zijn uit Bataviahaven.
Het was ooit de bedoeling om Lelystad eens positief op de kaart te gaan zetten. Daar heeft de gemeente tonnen voor uitgetrokken (voor het advies bedoel ik). En dat wordt door een aantal bekeuringen van misschien een paar honderd euro zo de haven ingegooid door nota bene parkeerwachters. Of de gemeente Lelystad zelf? Een zeer vreemde gang van zaken. Maar misschien is het wel een onderdeel van de heersende crisis. Weleens een zaak gehad die bevoorraad moet worden? Zo ja, dan weet je hoe dat gaat. En dan is 10 minuten heel erg krap. De zaken gaan immers voor/door.

Over de Tijdmachine 1

44e Painfbat Zuidlaren in de “Tijdmachine”. (sorry; was zoekgeraakt)

Ik ben het helemaal met je eens; onze vrouwelijke minister van Defensie staat haar 'mannetje' wel want ze is beslist geen 'blindganger'.
Mocht je haar met een kapotte vakantiefiets nog eens op een Drents heideveld zien staan dan geef je haar, als in een flashback, toch graag een lift in zo'n YP-408 van 'toen'? En dat niet alleen omdat het je baas is, laten we wel zijn mannen!? Maar pas dan wel op dat ze, vanwege haar functie niet meteen het commando overneemt onder het motto: "Nulli Cedo"; "Ik wijk voor niets", van de PANTSER INFANTERIE BATALJONS YP-408, want mogelijk verblind door haar eigen succes zou ze toch zo maar een kudde schapen kunnen platwalsen?
+++
"Nulli Cedo"; "Ik wijk voor niets"; jawel!, ...maar die schapen hebben toch ook recht op een lekker heideveldje? immers:
,,Op de grote stille heide, dwaalt de herder eenzaam rond”, enz.
Recht óp hei, jawel!; maar Natuurmonumenten heeft onlangs in al haar wijsheid? besloten dat dat niet voor álle schapen geldt.
Begrazing van een gebied van Natuurmonumenten gebeurt n.l. door aanbesteding, en de schaapskudde “het Soerel’ uit Epe zou niet alleen te duur zijn maar voldeed in de offerte ook niet aan de begrazingseis.
Wat die eis inhoudt?; misschien netjes eten met mes en vork?, en niet ‘boeren’ tijdens de maaltijd? Een collega-scheper van elders kreeg de opdracht maar als er voor de schapen van Epe niet snel een vast stuk graasgebied wordt gevonden gaat de herder van die kudde failliet en hangen zijn honderden prachtige schapen binnenkort aan de vleeshaken in een slachthuis.
Vanaf dat moment zingen ze in Epe alleen nog maar de eerste regel:
,,Op de grote stille heide, dwaalt de herder eenzaam rond’’, maar op een toeristisch “broodje wollebaal” zit daar toch niemand te wachten.
Het besluit van Natuurmonumenten koste deze vereniging al heel wat leden en daardoor? schijnen ze daar weer bij zinnen te zijn gekomen en gaan weer in overleg met de schaapsherder in Epe
O jee, teveel tekst! Wordt vervolgd.
Fan-tilator

Over Indo's doen niet mee

Citaat: ,,Indo's doen dus niet mee, alweer niet". ,,Die doen al zo lang niet mee, waarom eigenlijk niet?".

,,Tja, terwijl die Indo's in het verleden wél genoeg (mee)-gedaan hebben Willem, meer dan genoeg zelfs, en dat weet je ongetwijfeld nog veel beter dan ik".
Maar, ...... hier in het 'nieuwe vaderland' integreren mocht toen ook al niet want iedereen ging immers toch terug?! dus woonden ze apart in kampen!
Maar daar wil "Nederland" nog steeds liever niet meer aan herinnerd worden en de jongere generaties wéten het hoogstwaarschijnlijk niet eens.
Na een bezoek aan de website: http://www.hermankeppy.com/ben ik weer aardig op de hoogte, maar ook opnieuw ontsteld over het verloop van de geschiedenis. Ik vond ook nog ergens een boekje vermeld, met de titel: "Toen de Amboneesjes kwamen" (van Hendrik Hoogeveen, Ferdinanda Emilia Leeuwenen) en dat is waarschijnlijk wel bekend bij de meeste Indo-families;
https://mobile.twitter.com/nonnarosa2ndh/status/196124503191977984/photo/1
Trek er maar een uurtje voor uit om de website van Keppy door te spitten.
Daarom hier een korte samenvatting van zijn boek "Molukkers in dienst van de Koninklijke Marine 1915-1965":
Als de Japanners in 1942 Nederlandsch-Indië binnenvallen, bestaat een derde van het marinepersoneel in Indië uit autochtone bewoners van het eilandenrijk. Op de schepen van de Koninklijke Marine krijgen zij veel minder betaald dan Nederlanders van gelijke rang en slapen zij apart van de Hollanders in het ‘inlands verblijf’. Pas na de oorlog worden de verhoudingen gelijkgetrokken. Dan zijn honderden gesneuveld in de strijd of omgekomen in krijgsgevangenschap en een deel is overgelopen naar de strijdkrachten van de Indonesische republiek. In 1951 en 1952 komen de laatste honderd van deze schepelingen naar Nederland. Het zijn Molukkers die gedwongen zijn naar Nederland te komen als gevolg van de proclamatie van de Zuid-Molukse Republiek. Terecht gaat alle aandacht voor Molukkers in de jaren na de aankomst in Nederland naar het onrecht aangedaan aan de vierduizend ex-KNIL-militairen, die tegelijkertijd arriveren. Deze soldaten worden door de legerleiding ontslagen en onder slechte omstandigheden in kampen gehuisvest. Maar hoe vergaat het de ‘marine-molukkers’ ondertussen en wie zijn die ‘inlandse’ of ‘inheemse’ schepelingen eigenlijk?
Uitgeverij Focus (1994), ISBN: 90-72216-56-3 boek alleen nog antiquarisch verkrijgbaar

Maar er waren natuurlijk nog veel meer legeronderdelen betrokken bij de gebeurtenissen in en rondom Indonesië en ook hierover vond ik op de website van Keppy heel veel informatie.

Citaat: ,,We gaan aandacht besteden aan culturele minderheden in de stad". Hallo!, een beetje laat, een beetje véél te laat voor Indo's; al jaaaaaren!
Dus Willem, laat ze maar en geniet liever van je lekkere Indo-prak;
"...Selamat Makan...!".
Fan-tilator

Over de Tijdmachine -2-

-Vervolg 44e Painfbat Zuidlaren in de “Tijdmachine”-

Snel terug naar de YP-408 want die is inmiddels al bijna bij Anloo, heel bekend terrein voor de echte 'ouwe stomp' van het 44e Painfbat, en daar zal onze minister wel uitstappen, en een taxi bestellen.
Over de Joint Strike Fighter hulde ze zich inderdaad in nevelen
Mogelijk heeft ze door het heen en weer geschommel van de YP-108 per ongeluk op een knop van de rookbuslanceer-inrichting gedrukt en gebruikt ze het rookgordijn om de Amerikanen op afstand te houden met hun alsmaar duurder wordende F-35 Lightning II.
Deze ‘bliksemschichten’ kunnen we beter nog even weghouden van de schatkist van B.V. Nederland anders wordt het een financiële voltreffer.
Zou de F16 het nog even volhouden of begint hij al te pruttelen?
Pruttelen doen ze bij Defensie zélf al wél, bij het aantrekken van nieuw personeel want er komen n.l. te weinig recruten van voldoende kwaliteit binnen, maar, ... als onze minister van Defensie al niet genoeg goed personeel kan krijgen wat moet ze dan in vredes-naam(tijd) met zoveel van die dure, vliegende ‘gokautomaten’? Over de JSF zijn nu al 3920 Kamervragen gesteld, zegt minister van Defensie Jeanine Hennis zelf. Kosten voor belastingbetaler 14,7 miljoen Euro!, dus ook hier vliegen de kosten (al ver vóór de baten) de pan uit.
De Joint Strike Fighter’s zijn onzichbaar voor de radar maar toch zijn er mensen die 'ze zien vliegen'; ik ook, maar ik bedoel onze Euro's!
Zeg dan maar liever tegen de Amerikanen, net als de slager dat bij ons doet, met een blik op de weegschaal/schatkist, ‘,,...mag het iets meer/minder zijn..."?
+++
Zojuist las ik ergens dat Jeroen Schaap (sorry, Jeroen Koe, ja écht) van Natuurmonumenten, na het eerdere afwijzende ‘geblaat’ van deze organisatie, de schaapsherder in Epe voor dit seizoen alsnog een stuk heideveld heeft toegezegd voor zijn kudde, en hopelijk krijgt hij daarmee ‘zijn schaapjes toch nog tijdig op het droge’.
Blijft de vraag: hebben wij in Nederland misschien tevéél schapen?
Enfin, de schaapherder in Epe mag voorlopig weer doorgaan met ‘boeren’, en tegen de schapen zou ik willen zeggen ,,...Eet smakelijk, en ‘boer’ ze...” ; als een echte Chinees!

Fan-tilator

Blauwe jongen neemt wraak

"Het was op een middag in de jaren 40 dat we op zee ons katje (=maandloon) uitbetaald kregen. Net toen ik mijn zakje in ontvangst had genomen, moesten we duiken om een vijandelijke aanval te ontlopen. Er was grote consternatie aan boord en in de verwarring tekende ik niet voor ontvangst van mijn maandloon. Ik moest direct aan het roer.
Een dag of wat later werd de uitbetaling voortgezet. Tot mijn grote verbazing werd mijn naam weer afgeroepen. Zonder aarzelen nam ik weer een loonzakje aan. Dit keer tekende ik er wel voor." Even zwijgt hij en staart voor zich uit. Dan zegt hij op kwaaie toon : "Dit keer was het mijn beurt om ze te naaien, Willem. Ze hebben al die tijd ons veel te weinig uitbetaald. Telkens was er weer een rotsmoes en telkens waren wij, blauwe jongens, weer de dupe! Een maandloon extra als schadevergoeding voor al die jaren van discriminatie en geestelijke mishandelingen. Na de oorlog ben ik eruit gestapt. Voor mij geen Marine meer. Stelletje klootzakken!"
Een verhaal van een voormalig lid van de Onderzeedienst van Indische afkomst. Blauwe jongens. Mijn vader had er ook een enorme hekel aan, aan al dat gedoe. Maar hij is wel gebleven, ondanks de discriminatie aan boord en aan de wal. Voor Koningin en Vaderland.

Fietsen in Amsterdam -3-

Vanaf de Herengracht zijn we via het Thorbeckeplein naar de Reguliersbreestraat gelopen. De bedoeling was om via de Kalverstraat naar de Dam te gaan. In de Reguliersbreestraat liepen we enige vertraging op. Ik zag daar de bakkerij Kwekkeboom en tja, dan moet er toch even een beroemd kroketje gegeten worden. Als er iemand jarig was, werd steevast bij deze bakkerij de traktatie gekocht. De bruine rakker smaakte uitstekend! We vervolgden onze wandeling via het Muntplein naar de Kalverstraat. Omdat de meeste bezoekers langs de grachten zich vermaakten met dan wel vergaapten aan de Gay Pride, was het in de winkelstraat een stuk rustiger voor de zaterdag. Op de Dam was het weer wat drukker. Vooral rond het monument en bij het wassenbeeldenmuseum, waar een flinke rij bezoekers in de zon stond te wachten. Op de Dam hebben we even gepauzeerd om vervolgens buitenom, via het Damrak en het Rokin terug te lopen naar het Rembrandtplein. Daar stroomde de dansvloer al behoorlijk vol met rossige figuren. We pakten wederom de fiets met het doel het Waterlooplein te gaan bezoeken. Maar daarvoor moesten we het water over en dat was zo goed als onmogelijk. Een massa mensen versperden ons de weg. Na wat rond gefietst en af en toe van de parade op het water genoten te hebben zagen we uiteindelijk toch als enige optie het oversteken van de Magere Brug. Omdat we af en toe mensen met een fiets aan de hand lachend van de brug zagen komen, besloten we de brug te nemen.
Voetje voor voetje met geregeld een vrolijke 'sorry!' schuifelden we over de brug. Aan beide kanten van de brug was het vrij rustig, alleen op de brug zat het potdicht. Maar uiteindelijk lukte het ons om de andere kant te bereiken. Daar stapten we opgelucht en lachend op de fiets richting het Waterlooplein.

Onweer boven Lelystad-Haven

Het was een kwestie van timing, maar het is gelukt. Een paar foto's van het onweer boven de wijk gemaakt. Ik kon toch de slaap niet vatten en dan is het onweer een interessante afleiding.

De beer is los!

We doen wat oppaswerk voor vakantievierders. Al die tijd niets te melden, maar gisteren was het anders....

De beer is los....!

 

 

Fietsen in Amsterdam

Op de Albert Cuyp

Een fan met zijn idool

Zaterdag hebben we een lang gekoesterd plan uitgevoerd : we zijn gaan fietsen in Amsterdam. Even twijfelden we of we het wel op die zaterdag zouden gaan doen. Immers, de Gay Pride zou worden gehouden en dan is het extra druk in de stad.
Maar we hebben toch maar doorgezet. We wilde die Gay parade ook wel eens zien. We hebben de auto op het Stadionplein geparkeerd, wat voor een volle dag 18 euro kost. Kassa! Maar ja, we zijn wel in Amsterdam.
Nadat de fietsen weer rijklaar waren gemaakt en de drager keurig opgeborgen was, begonnen we aan de rit. We beschikten niet over een bepaalde route noch over een plattegrond. Omdat ik de stad redelijk goed ken, heb ik in eerste instantie als gids gefungeerd. We reden een kort stukje via de Amstelveenseweg richting het centrum. Toen we een benzinepomp passeerden, zijn we daar gaan vragen om een plattegrond. Die zat niet in het assortiment, maar...... de behulpzame kassière begon in haar handtas te zoeken en toverde een ietwat verkreukelde kaar tevoorschijn! Maar we waren daar net zo blij mee als met een nieuwe.
Ik was van plan om via de Overtoom en het Leidse plein naar het centrum te rijden. Maar de kaart bracht me op andere gedachten. We kozen als eerste de Albert Cuyp. Daar ben ik sinds de jaren 70 niet meer geweest. We reden in de zon en met een koelende wind via de Stadionweg naar de Hobbemakade. Toen we in de verte het Stedelijk Museum zagen opdoemen sloegen we subiet linksaf de Albert Cuyp in. Daar parkeerden we de fietsen. We wandelden over een redelijk drukke, maar nog steeds gezellige markt. In een van de zijstraten zag ik een standbeeld van een zanger waar ik zelf niet zo kapot van was : Andre H6. Er gingen geregeld fans met hem op de foto. In een van de zijstraten hebben we even gepauzeerd met een kop thee.

Fietsen in Amsterdam -2-

Na de thee wandelden we in alle rust terug richting de fietsen. Tijdens de wandeling toch even hier en daar wat gekocht. Oke, niet helemaal impulsief, maar toch... Zonder plastic tas viel je daar nogal op. NAdat we weer op de fiets waren gestapt, reden we de Pijp uit. We stonden nog maar net op de pedalen, toen we geconfronteerd werden met borden die erop wezen dat de Stadhouderskade was afgesloten wegens asfalteringswerkzaamheden (leuk scrabble woord). We doken een zijstraat in en kwamen op de Ferdinand Bolstraat terecht. Vanaf daar reden we naar het Weteringplantsoen.
Het begon ook een stuk drukker te worden op de weg. Via de Weteringschands en het Frdedriksplein koersten we naar de Utrechtsestraat. Inmiddels werd het alsmaar luidruchtiger en waren het duidelijk geluiden die alles te maken hadden met de Gay Pride. We kwamen steeds meet wegafzettingen tegen en zagen op afstand o.a. bij de Magere Brug massa's mensen staan. Waar de parade zou passeren was zonder meer duidelijk. Wat een volk! En wat een mooi weer! Over die brug zouden we later nog zwoegen....
Bij het Rembrandtplein stapten we af. Het parkje zelf was omgetoverd in een dance valley achtige sfeer. Het standbeeld van de beroemde schilder was nauwelijks te zien. We wandelden even naar de Herengracht, waar ik een tijdje heb gewerkt. Direct achter het Rembrandtplein.

Een zwarte kat op Vrijdag

De vrijdag staat bij mij te boek als de dag waarop voor mij de meeste ongelukjes gebeuren. Sommige van ernstige aard, zoals een mevrouw die haar arm brak toen ze tegen mij op reed. Op diezelfde vrijdag ging eerst een ruit van een deur aan diggelen, toen ik mijn bromfiets uit de schuur manoeuvreerde.
Vandaag ging er ook iets mis. Ik vergat iets belangrijks mee te nemen voor mijn dagelijkse rit naar Almere. Toen ik me dat realiseerde, reed ik al in de buurt van Doe Mere, waar een mevrouw met een gestrande auto in de hitte bij het verkeerslicht stond te bellen. Pech op de vrijdag. Ik moest onwillekeurig denken aan de zwarte kat, die vanmorgen vroeg opeens voor mijn fiets langs stoof. Hij zat eerst rustig op het schaduwrijke Woonhavenpad van de koele ochtend te genieten. Maar toen ik vlakbij was stak die gekke, zwarte dakhaas opeens de weg over. Vlak voor mijn wielen. Gelukkig liep het voor ons beiden goed af.
Op de terugweg was het alsof ik door een hel reed. Wat een hitte! Vooral het stuk langs de gevangenis. Ook het Woonhavenpad lag veel meer in de zon. Gelukkig had ik de wind schuin mee, dus hoefde ik niet hard te trappen.

Te heet om te werken?

Op sommige werkplekken houdt de temperatuur gelijke tred met die van buiten. Er zijn ook werkplekken waar de temperatuur nog hoger oploopt.
Bij welke temperatuur is het nog verantwoord om werk te verrichten? Te hoge temperaturen kunnen leiden tot levensbedreigende situaties. Men is niet meer instaat helder te denken, men is sneller vermoeid en de kans op flauwvallen is erg groot. En dan zwijg ik nog over hitte-uitputting en hitte-beroerte.
De Arbo wet geeft geen temperatuur op, maar spreekt in het algemeen over werken onder hoge temperaturen en de gevaren ervan. Maar wie toch een handvat wil hebben kan gebruikmaken van een speciaal programma.
Er is een hittestres calculator (FNV), die op basis van variabele gegevens een advies geeft. Zo geeft de calculator bij  een binnentemperatuur van boven de 30 Celcius en een luchtvochtigheid van 40% code rood aan. Dat betekent : Gevaarlijk, direct stoppen met werken.
Er is ook een code geel, die aangeeft dat er geregeld gepauzeerd en water gedronken moet worden. Veel bedrijven houden zich niet aan de adviezen. Of anders gezegd : ze hebben schijt aan hun personeel. Dat zijn de slavendrijvers onder de ondernemers, die zelf lekker bij de airco zitten. Om kippenvel van te krijgen.

Nare vakantieperiode

rotzooi en vakantie

Het zal in de vakantieperiode veel voorkomen, dat medewerkers een tijdelijke uitbreiding krijgen op hun takenpakket. Ze worden geacht werk van de vakantievierders op te vangen. Een gewoon verschijnsel, dat misschien mede daardoor weinig tot niet gewaardeerd wordt. Er zijn situaties waarin een gewone medewerker opeens de hele tent lijkt te runnen.
Maar zodra de vakantieperiode voorbij is, wordt zo'n medewerker weer als onwetende nietsnut behandeld. Ik verwacht dat dit soort medewerkers, die toch het lef hebben om de verantwoordelijkheid op zich te nemen en blijkbaar hart voor de zaak hebben, daarvoor beloond worden. Gebeurt dat niet, dan is m.i. sprake van misbruik.
Er zijn ook situaties waarin verwacht wordt dat de productie ondanks de verminderde capaciteit gewoon dezelfde blijft. Onzin natuurlijk en ergens ook een onmenselijke gedachte. Met minder mensen aan boord zal de productie ook minder zijn. Tenzij tijdelijk personeel ingehuurd wordt of structureel overwerk van kracht is gedurende de vakanties.
Voor te veel mensen is de vakantieperiode op werk een nare. Sommigen komen straks terug en zien weer dat al hun werk is blijven liggen! En er zijn zelfs situaties waarin leidinggevende daar ook nog iets van durven te zeggen. Je zou bijna op vakantie willen blijven als je zo'n leidinggevende hebt. Eigenlijk spreken die managers zichzelf aan op hun eigen falen. Ze zijn immers zelf o.a. verantwoordelijk voor continuïteit en het welzijn van het personeel.