Arad 2

Daarna zijn we de nieuwe, mooi kathedraal in het centrum van Arad binnengegaan. Mijn vorige bezoek was vier jaar geleden. Toen was een groot deel van het interieur nog grauw grijs van beton. Maar dit keer niet! Het plafond en de wanden ware beschilderd met Bijbelse figuren en verhalen. Wat een werk!
Opeen schoot mij het grote verschil met onze kerken te binnen. Onze kerken zijn gebouwd met geld. De Roemeense zijn gebouwd met liefde. Veel liefde.
Ze ademen ook een heel andere sfeer. Niet de ‘hier komen jij!’ en/of  'waar uw kerkelijke bijdrage' sfeer van onze kerken, maar veel meer de ‘Kom tot mij, allen die vermoeid zijn’ sfeer. Ik denk dat ik die sfeer zo het beste kan weergeven. En ook dit keer viel er na mijn entree een last van mijn schouders.
‘s Morgens waren Olga en Ovidiu al begonnen met de voorbereidingen van het feestmaal, dat ‘s avonds genuttigd zou worden. Ter ere van de verjaardag van onze gastheer de volgende dag. De kinderen met hun aanhang en de familie uit Nadlac en natuurlijk mamma Maria uit Pecica zouden komen.
‘s Middags zijn we met de dochter en haar vriend naar een eilandje in de Mures gegaan. Op dat eilandje heeft haar vriend een huisje gekocht. Het deed ons aan Beekbergen denken, zij het dat daar permanent gewoond mag worden. Er moet nog veel gebeuren aan zowel het huisje als de tuin, maar wie daar doorheen keek, zag een schitterend plekje.
Rond zes uur ‘s avonds kwam het bezoek aan. Daarna hebben we met z’n allen van de dis genoten en gezellig gepraat en natuurlijk gelachen. Voor het toetje werden we uitgenodigd door de dochter en haar vriend. Ze wilden ons op een chocoladetaartje trakteren in een patisserie in het centrum van de stad. We hadden van begin af aan een goede band. Het klikte bijzonder goed tussen ons. Het zijn weliswaar jongelui van in de 20, maar toch. De jongeman zei mij dat hij zich erg op zijn gemak voelde bij mij. Hij vond het erg jammer dat we zo kort zouden blijven.

Een onderhoudslijstje

Zoals bekend, maak ik tijdens de trips lijstjes met aandachtspunten. Ook dit keer is een lijstje aan het groeien.
Bovenaan staat de NL sticker voor de fietsendrager. Ik denk op dit moment dat ik die sticker hoog op de auto plak. Op de drager is geen ruimte voor een sticker. Vandaar. Voor deze trip heb ik zelf een bordje gemaakt met de letters NL erop. Dat bordje hangt zeer zichtbaar aan Sonja's pakezel op de fietsendrager.
Een ander punt vormen de schroefjes in de dodehoekspiegeltjes. Die zijn gaan roesten. ik ga ze vervangen door rvs exemplaren. Lekker belangrijk, zal je denken. Maar ik ben nu eenmaal een perfectionist. Als er een klontje boter in de koekenpan ligt, hoort ie in het midden te smelten en niet langs de kant. Net zoals dat foto's en schilderijtjes recht moeten hangen.
Tijdens een koffiepauze in Hongarije zag ik tot mijn schrik dat een wieldop verdwenen is. Stom, want ik wilde ze nog voor ons vertrek met tie-rips vastzetten aan de velgen. Maar omdat ik enkel zwarte tie-rips had, heb ik dat niet gedaan. Die zwarte vond ik geen gezicht. Ik heb dus een wieldop te kort. Of drie over? Ik heb nu de aantekening gemaakt, dat ik de velgen zilver ga spuiten. Rond de as bevindt zich een kunststof afdekkapje, dat ik in dezelfde kleur van de wagen, dus rood, ga spuiten. Ik zou de kleurencombinatie ook kunnen omkeren : rode velgen met een zilverkleurige kap. Hoe dan ook, zo hoef ik niet meer om te kijken naar die wieldoppen.
Het kraantje van het wastafeltje is wat los gaan zitten. Een kwestie van het blokje losmaken en de boel weer vastdraaien. Misschien doe ik dat onderweg alsnog.
Dan is er nog een kettinkje van een rolgordijntje, dat ik ingekort heb. De beide uiteinden van het balletjesdraad heb ik aan elkaar geknoopt. Dat wil ik wat netter gaan oplossen. Ik denk aan zo'n klipje dat voor kettinkjes met balletjes gebruikt wordt. Onderweg heb ik een bestekbakje ingekort, zodat het nu een kwart slag gedraaid kon worden in de lade. In de lengte paste het bakje net niet. Nu dus wel. Alle vakken van de bestekbak zijn nu gemakkelijk bereikbaar.
Het bovenste laatje is een rommelbakje. Ik twijfel nog in hoeverre ik dat laatje desnoods van een bestekbakje ga voorzien. Dat rommelige heeft ook zo z'n charme. Tot slot ga ik nog een aantal peesrails monteren. Ze komen boven de zijramen en de ruiten in de achterportieren. Ook daar kunnen dan zonwering ingeschoven worden. De hevige warmte heeft dus ook geleid tot aanpassingen.

Eging am See

In het Duits is die See een meer en das Meer is een zee. Het plaatsje Eging ligt dus aan een meertje. Wat deze camping betreft moet ik zeggen, wat zeg ik, ik moet het eigenlijk van de daken schreeuwen : "Wat een prachtige camping en wat een mooi, schoon sanitair!!" Ze hebben hier ook mooie eekhoorntjes. Ze zijn donkerbruin met een witte bef. Fenna wist niet wat ze zag. Ze had niet eerder zo'n boomrakker gezien.
Toen we ons plekje (in de schaduw) hadden uitgezocht, kwam de Duitse buurvrouw op ons af. Ze verblijft in zo'n typisch Duits optrekje, bestaande uit een toercaravan waar een huisje tegenaan gebouwd is. Het enige wat ze zei was : "Ich habe zwei Kätzen." Ze wees daarbij naar Fenna. Op zo'n welkom zou ik bijna willen reageren met : "Nou en? Wij hebben er ook een. En een goudvis en een hond. Nana de nana!" Maar Sonja zei dat Fenna aangelijnd zou blijven.
Ze deed me denken aan onze buren in Schoonhoven. Toen we de woning die te koop stond gingen bekijken, kwam de buurvrouw haastig op ons af om te zeggen dat ze twee kleine koters had die 's middag sliepen. Of we daar rekening mee wilden houden als we zouden gaan verbouwen. Ze stelde zich niet eens aan ons voor. En wie denk je dat de meeste lawaai maakte? Juist, de buren!
Deze verder aardige buurvrouw voert de vogels en de eekhoorntjes. En daar hebben wij ook plezier van. Hier in de buurt is dus een meer. Daar wordt enthousiast over gesproken en geschreven. Het is een recreatieplas. Op een kaartje was aangegeven hoe je daar het snelst kon komen. In werkelijkheid was de wandelroute een kleine ramp. Ik heb de route verkend. Hij slingert zich over een flinke heuveltop met een erg hoog stijgingspercentage. Het pad loopt door een bos en gaat steil omhoog en net zo steil naar beneden. Daarna sta je voor een groot hek. Ik moest om de plas heen fietsen om bij de ingang te komen. Op borden was aangegeven, dat honden niet toegestaan waren. Dus was het al met al voor ons over en uit. Dan maar onder de douche en Fenna in de kunstmatige regen van een tuinslang.

Op naar Oostenrijk

selamat

In Kimle hebben we twee nachten doorgebracht. Zo hadden we alle tijd om de wagen nogmaals te controleren en tot rust te komen na de drukke dagen in Roemenië. Ja, we worden oud. Maandagochtend zijn we op de fiets gestapt om in het dorp wat boodschappen te doen. Fenna reed mee in haar sleurhutje achter Sonja's fiets. Over een hondenbaan gesproken.
Fenna heeft ook weer even in het water kunnen spartelen. De temperaturen zijn aan de hoge kant. Maar gelukkig zijn er bomen en is er wind. Mijn oog viel na aankomst op een bekende tekst achter op een caravan. Er zat weliswaar een foutje in, maar dat bleek een historische reden te hebben. Ik dacht gelijk : "Hé, Indo's!" Nadat we ons zondag in de namiddag geïnstalleerd hadden maakten we kennis met de overburen. Zij, Ilse, is inderdaad een Indo. Hij een Nederlander. Geen Hollander dus. Dat was iets wat onze Duitse buurman daar mij vroeg. Hij vertelde dat hij een keer het woord Holland gebruikte tegen een Nederlander. De kaaskop werd kwaad. Het moest Nederland zijn. De Duitse meneer wilde van mij weten waarom. Ik legde uit dat veel niet-Hollanders zich als Nederlander gediscrimineerd voelen, als ze als Hollander worden aangeduid. Ik vertelde hem over Hup Holland hup, In Holland staat een huis en Made in Holland. En vooral : Nederlanders houden nu eenmaal van klagen. Met een knipoog zei ik hem dat ik dus een Hollander ben. Daar keek meneer van op. Haha!
Onze overburen stonden er al een dag eerder en zouden dezelfde dag als wij vertrekken. Het klikte opvallend goed tussen ons vieren. Wat ook opviel was dat we niet eens Indisch gegeten hebben!
De volgende ochtend zijn we vroeg op weg gegaan. Het beviel zo goed met de zon in de rug, dat we besloten niet in Oostenrijk te pauzeren. Het was de bedoeling naar Krems aan de Donau te gaan en daar te overnachten en misschien wat te fietsen. Niet dus.

weg wieldop

We hebben zonder problemen ruim 400 km afgelegd om via Oostenrijk in Duitsland aan te komen. En een wieldop te verliezen. Onderweg, tijdens een rustmoment, hadden we een camping geprikt. Het werd dit keer een camping in het plaatsje Ening, niet ver van de snelweg.
Vlak voor de camping hebben we nog wat boodschappen gedaan en heeft de Ducato zijn dorst mogen lessen. De oude trouwe Ducato 2.5 D heeft het trouwens weer uitstekend gedaan. Bravo! Ik heb onderweg geen moment gedacht : de Ducato heeft een krachtiger motor nodig. Het is een kwestie van geen haast hebben en op tijd schakelen.
's Avonds na het eten en de afwas staat opeens Ilse voor onze neus! De camping bleek hun vaste plek te zijn op weg naar huis. Onderweg dacht ik nog "Had ik nou maar een e-mail adres gevraagd. Een mooi moment om wat adresgegevens uit te wisselen. We hebben besloten hier een paar dagen te blijven, om de omgeving te verkennen. Het is erg warm.

Een graanronde

Het is inmiddels Donderdag geworden. Na aankomst stond men erop, dat we in de grote logeerkamer zouden slapen. De kamer heeft een eigen badkamer met toilet. Nou, we hebben heerlijk geslapen en het is erg fijn om alle voorzieningen zo bij de hand te hebben. Aan de andere kant merkten we dat we toch graag op ons zelf zijn.
De onderlinge communicatie gebeurt voornamelijk in het Frans. Maar ook Duits en Nederlands, zij het aangevuld met handgebaren, komen van pas. Het is erg leuk te merken dat we elkaar vrij snel begrijpen.
We eten hier gewoon wat de pot schaft. Sonja kijkt en werkt mee in de keuken. Iets wat Yola ook erg leuk vindt. Die twee praten heel wat af en hebben veel plezier.
Mircea vroeg mij mee te gaan om het graan te controleren. Hij heeft veel hectares aan grond waar hij o.a. tarwe en maïs verbouwt, bestemd voor het vee. Het werd een heuse Graanronde. Wat een uitgestrekt gebied! Maar Mircea wist over al die landweggetjes tussen de akkers door uitstekend de weg te vinden. Op een zeker moment reden we op slechts een paar meter afstand van de Hongaarse grens. We passeerden enorme velden met maïs, zonnebloemen en tarwe. De landbouwgrond kost hier zo’n 7.000 euro per hectare en... de regering geeft nog subsidies.
Onderweg controleerde de deeltijd akkerbouwer het vochtigheidsgehalte van het graan. De goudgele korenvelden waren rijp om geoogst te worden. Men heeft erg veel last van de droogte dit jaar. Ook de afgelopen winter bracht weinig neerslag. Er is wel een irrigatiekanaal, maar dat staat sinds de val van het regime droog. Een van de goede dingen, die als zoveel ander goede zaken samen met het regime verdwenen zijn. Maar de betonnen bak is dan wel weer een goede, vlakke rijweg! Haha! Een vreemd gewaarwording om door zo’n bijna droog kanaal te rijden. De ondergrond was veel vlakker dan die van menige weg. Haha!

Uitbesteden of zelf doen?

Naarmate ik ouder wordt merk ik dat ik minder dingen zelf wil doen. Ik herinner me nog onze eerste koopwoning. Toen vond ik het juist leuk om veel zelf te (moeten) doen. Ik leerde veel door te lezen, vragen te stellen en af te kijken bij vaklieden. Ik weet nog dat ik zelf hardhouten kozijnen heb gemaakt met professionele pen-gat verbindingen. Ik heb toen ook een openhaard en een serre gebouwd (glasplaten ook zelf gesneden), een zolderraam geplaatst, geïsoleerd en water- en elektriciteitsleidingen aangelegd / veranderd, wc ruimte opnieuw ingedeeld en een tweede toilet in de badkamer en een boiler geïnstalleerd en een open keuken gemaakt. O ja, ik heb zelfs een vaste trap naar zolder gerealiseerd!
Daarnaast sleutelde ik ook aan de motorfiets. Een blok uit elkaar halen viel daar ook nog onder. Als ik dat nu zo schrijf denk ik : "Jeetje, wat deed ik eigenlijk niet?!" Ik bleef van de gasleidingen en de meterkast af. Dat was puur uit veiligheid.
Maar dat zelf doen werd in de loop der tijd alsmaar minder. Niet alleen omdat ik veel klussen al eens eerder gedaan heb, maar ook omdat ik er gek genoeg gewoon geen zin meer in heb. Aan de andere kant kost uitbesteden geld. Soms veel geld. Neem nou de camper. De remschijven en blokken hebben mij iets van 108 euro gekost. Ik had ze zelf kunnen vervangen. Ik hoopte goedkoop uit te zijn met de montage door een garage voor 35 euro. Het werden er 85, omdat de klauwen schoongemaakt moesten worden. Al met al nog geen 200 euro voor die klus. De goedkoopste offerte rekende 438 euro! Dus ben ik al met al toch goedkoper uit, al besef ik dat ik die 85 euro ook in mijn zak had kunnen houden. Neemt niet weg dat ik inmiddels ook in deze woning weer aardig bezig geweest ben. Zoals een extra radiator aansluiten, een dakraam plaatsen, een overkapping gemaakt enz.
Ik ben dus steeds vaker aan het wikken en wegen. Ik merk dat ik de neiging heb steeds vaker werk te laten doen. Helaas zijn er geen kabouters, dus kost het geld. Dat laatste vormt telkens weer een drempel. Dan moet ik kiezen tussen zelf doen en kroketten eten of relaxen zonder kroketten. Haha!

Op naar Roemenië

Na een zeer gezellige avond met de eigenaren en andere campinggasten, hebben wij ons de woensdagochtend op een rustige manier voorbereid op het vertrek. We kregen van een van de gasten een gedetailleerde kaart van Hongarije mee. Rond 13.00 uur was het zover. We wisten dat we die middag zo’n 160 km moesten afleggen, voordat we in Roemenië zouden arriveren. Het doel was de grensplaats Nadlac, waar Mircea en Yola wonen. Maar eerst weer door het stof. In het nabij gelegen dorp sloegen we wat drinkwater in.
De snelweg kende weinig verkeer. Met een gang van zo’n 100 km / uur reden we naar Szeged. Daar aangekomen meende ik een vignet voor Roemenië te moeten kopen. Maar een goed Engels sprekende jonge vrouw zei, dat we die bij de grens moesten kopen. Ik maakte een fout door te besluiten binnendoor naar Nadlac te rijden. Een fout, omdat ik toen dwars door Szeged moest rijden. Wat een drukte! Tien keer niets voor mij. Scheisse passiert.
Bij de grens stond een lange rij wachtende personenauto’s en een enorme lange rij vrachtwagens. Het werd een typisch ambtelijke vertoning. Met name het kentekenbewijs van de camper werd nadrukkelijk bestudeerd en door de douanebeambten besproken. De documenten gingen van hand tot hand, maar uiteindelijk mochten we de reis voortzetten. Bij het eerste tankstation kochten we weer een vignet. Ik moest met euro’s betalen, maar de bon gaf de Roemeense Leu als valuta aan....
Uit mijn hoofd weet ik waar Mircea woont. De Tomtom echter niet. Dus moest ik op mijn herinneringen af gaan. Helaas was de directe omgeving van het adres behoorlijk veranderd, vanwege de aanleg van de snelweg A1. We stopten bij een café en ik vroeg in keurig Duits een mevrouw de weg. Ze kende de familie, zei ze. Maar toch stuurde ze ons de verkeerde kant op. Ik wist dat ik aan de oude verbindingsweg van Arad en Nadlac moest zijn. Het bleef dus even zoeken, totdat een gebrekkig Duits sprekende fietsende Roemeen mij op de A7 wees. Of wel de oude doorgaande weg tussen Arad en Nadlac! Daarna was het een peulenschil, omdat ik de omgeving herkende. We werden enthousiast welkom geheten door onze gastheer en -vrouw en parkeerden de wagen op een schaduwrijke plek in de boomgaard, tussen de kersen-, peren- en abrikozenbomen. Hoera, we hebben na ruim 1.700 km  ons verste reisdoel gehaald!

Via Oostenrijk naar Hongarije

We zijn die dinsdag in een snel tempo door Oostenrijk gereden. Dat had niet zo zeer met hun gastvrijheid te maken, maar meer met onze planning. Vlakbij de grens met Hongarije hebben we weer een vignet gekocht. Dit keer niet in de vorm van een sticker, maar gebaseerd op registratie van het kenteken. Het is 10 dagen geldig. Rijdend door Hongarije (route Gyor, Boedapest, Szedged)  was geregeld cameracontrole. Op basis van het kenteken werd gecontroleerd of de auto wel of geen vignet had gekocht. Het weer was zeer zonnig. Gelukkig stond er een flinke wind, die we door de cabine lieten waaien.
Zo’n 100 km voor Szeged zochten we weer een camping op. We hadden namelijk besloten om voortaan na het middaguur al op zoek te gaan, vanwege eerdere ervaringen. Gemiddeld hebben we nu ruim 400 km per dag gereden, met de nodige pauzes.
De campings zijn dun gezaaid in dit deel van Hongarije en het kan soms uren duren, voordat je er een gevonden hebt. Zelfs de SVR adressenlijst hielp niet echt veel, want de TomTom zei telkens het adres / woonplaats niet te kennen. We moesten dus op een creatieve manier op zoek. De Tom gaf wel campings op, maar de rijafstanden waren vaak hoog en leidden vaak terug op de reeds afgelegde route.
Komt bij dat de taal vaak aan barrière was. Velen spreken enkel Hongaars en dat is voor ons hetzelfde als Chinees : onbegrijpelijk. Zelfs in de woonplaats waar de campings gevestigd was, wisten bewoners van niets. En toch lukte het ons weer een camping te vinden. Zelfs een SVR camping met..... Nederlandse eigenaren! De camping bevond zich ten oosten van Kecskemet, een stad die zuidoostelijk van Boedapest ligt aan de M5 / E75. Het werd een ware Dakar-rit. We reden over een zeer stoffige zandweg van zo'n 3 km lang. In mijn spiegels zag ik enorme stofwolken achter ons. Na aankomst bleek de wagen zelf ook flink onder het stof te zitten.Daar verbleven enkel landgenoten, wat op zich toch ook weer leuk was. De beheerders Fred en Vera heetten ons hartelijk welkom. We zochten een plaatsje uit in de schaduw van een rij bomen. Inmiddels stond de teller op 1.400 kilometers. Het was dinsdagavond. We zijn er bijna. Bijna.

Niet echt gastvrij

Indianenverhalen

Al doende leert men. Wij dus ook. Zo leerde ik dat een camping opzoeken soms 2 uur kan duren. Wist ik veel. Dat krijg je als je gewend bent dat er overal campings zijn. En kamperplaatsen. Ons land barst ervan. Naarmate we meer naar het oosten rijden,wordt de spoeling alsmaar dunner.
Voor Oostenrijk moesten we een vignet kopen, anders mochten we niet over hun snelwegen rijden. Dus dat hebben we maar gedaan. Het vignet moest achter de voorruit geplakt worden. Na een lange rit tijdens een broeierige dag, gingen we op zoek naar een rustplek. Een camping. Veel mensen wisten er geen. Ik vroeg een aardbeienverkoper of hij misschien iets wist. Op mijn vraag of er soms ook agrariërs waren waar je op het erf mocht gaan staan, lachte hij wat meewarig. Ik vroeg hem : "Of zijn Oostenrijkers niet zo gastvrij?" Hij moest er wel om lachen, maar als de bekende boer. Aan zijn uiterlijk te zien, kwam hij ook niet uit dit jodel-land. Maar dat aardbeien gezond zijn, bleek uit zijn tip. Hij adviseerde ons door te rijden tot bij een meer. "Daar zijn vast wel campings", zei hij serieus. En wat denk je? Hij had gelijk!

ging goed

Maar wat een afstandelijk gedoe bij de receptie, zeg. Alsof ik een quasi vluchteling was. Een plekje toewijzen ging ook zo koud. Alsof je in een supermarkt in Lelystad vraagt waar de Brinta staat. Zo van : daar ergens. Daar ergens moesten we maar gaan staan. Later kregen we gezelschap van andere campers. Onze buurman begon in zeer gebrekkig Duits mij iets te vragen.Ik keek hem recht in de ogen en zei : "Ik versta en praat goed Nederlands hoor." Want ook hij kwam uit ons land. Haha! Oké, het waren wel Brabander, maar toch.
Het stel reed in een soortgelijke bus, zij het dat hun bus als camper uit de fabriek gerold is, de bus was van dezelfde leeftijd.
Het zou een zeer warme nacht worden; we hebben met geopende deuren geslapen onder de klamboe. Want de muggen waren volop aanwezig.

Op je beurt wachten

Ik blijf het een vreemd verschijnsel vinden. Ik stond als klant 2 bij de balie te wachten. Een meneer voor mij werd geholpen. Totdat de telefoon ging. De receptionist onderbrak zijn hulp aan de klant en nam op. Daarna begon hij doodleuk een heel gesprek te voeren met de beller! Na verloop van tijd draaide de klant aan de balie zich geërgerd om , keek mij aan en trok zijn wenkbrauwen op. Achter mij stond nog een klant te wachten. Hij mopperde iets onverstaanbaars. Het gesprek had meer weg van een privé babbel dan een zakelijke.
In onze winkel werd een beller in de wacht gezet, totdat alle klanten die voor hem waren geholpen waren. Gewoon ieder op z'n beurt. Dat werd zo'n beller netjes medegedeeld en dan was het aan hem om te beslissen of ie bleef 'hangen' of niet. Tja, die telefoon die weet wat.Veel mensen kunnen neit omgaan met dat apparaat.

Een gebroken touwtje

Vorige week, aan het eind van een bezoekje aan een bewoonster, vertelde ze mij dat ze een nieuwe tuinparasol wilde kopen. De huidige was door een rukwind omgewaaid en kon niet meer geopend worden. Ze had al wat rondgekeken en een mooie parasol gezien. De grote plu kon bezorgd worden. Maar dat kostte haar 30 euro extra! Ze overwoog ernstig de plu maar zelf te gaan vervoeren. Op haar scootmobiel....
Nou, daar stak ik dus maar even een stokje voor. Ik stelde voor de oude plu maar eerst even na te kijken. Ik zag al vrij snel, dat het ophaalkoord gebroken was. Het mechanisme was nog intact. Samen met mijn workmate Sonja heb ik de parasol gerepareerd. We hebben het touw vervangen door een nieuw. Het klusje leerde ons hoe zo'n oprolmechanisme werkt.
mevrouw was dolblij met de gerepareerde parasol. Het scheelde geld en ze hoefde geen risicovolle rit te gaan maken.

Auf der Autobahn

We zijn inmiddels twee dagen met vakantie. Je weet wel. die leuke activiteit die ik glad vergeten was. Haha! Tja, als je je erg goed voelt denk je daar niet zo aan. Gemiddeld hebben we ruim 400 km per dag gereden. Dat vinden we genoeg.Maar als we het zat zijn draaien we een camping op.
De eerste dag verliep de reis in de regen. Met gevolg dat we met een bepaalde regelmaat in de file stonden. We mikten na een dagje rijden op een bepaalde camping. maar onderweg zagen we een campingbordje en we besloten dat maar te volgen. Het scheelde zo'n 30 minuten extra aan reistijd. Onderweg moest de Ducato flink aan de bak. Een paar keer zelfs terug naar de derde versnelling. Man, man, wat een klimpartij. We een paar keer achter een vrachtwagen hangen en kachelden dan zo naar boven.
We arriveerden wat laat (voor ons doen) op de eerste camping, voorbij Kassel. Het was al half zeven 's avonds. De aardig gastvrouw wees ons een mooi plekje aan waar de bus op een terras van tegels kon staan. Het weer was inmiddels verbeterd. Het was droog en de temperatuur aangenaam.
Pas op de camping sloeg de vermoeidheid toe. En dus hebben we van een heerlijke nachtrust genoten.
De gastvrouw had mij gevraagd of ik 's morgens rond half negen weer langs wilde komen. Hoewel ik aardig Duits versta, moest ik toch een paar keer 'Bitte?' zeggen. Maar al ras begreep ik dat ze de volgende ochtend naar de kapper moest. Ik vond van niet, want heur haar zat prima. Maar ik weet dat je niet over zulke zaken met een vrouw in discussie moet gaan. Ik heb me aan de afspraak gehouden en zij gelukkig ook. En dus heb ik haar 's morgens vroeg na die geweldige nacht betaald. Haha! Hoe klinkt dat? Ze vroeg niet veel, krap 20 euro.

Dag 2 vertrokken we aanzienlijk vroeger dan de dag ervoor. We reden naar het zuiden. De Ducato had merkbaar geen last van dikke benen. Hij reed weer als een trein. Onderweg een losgeslagen caravan en twee op elkaar gebotste personenwagens tegengekomen. Beide gaven wat vertraging. Het leuke aan Duitse files is dat ze niet stilstaan maar blijven rijden. Dit keer besloten we wat vroeger een camping op te zoeken. Toen we die wilden oprijden, werden we verrast door een super steile oprit. Ik moest helemaal terug naar de eerste versnelling om op het erf van de boerderij te komen! Onze Duc liet ons niet in de steek en bracht ons zonder dralen naar boven. Eenmaal op onze plek aangekomen hadden we een schitterend uitzicht. Ook al stonden we op de tweede rij. We hebben besloten om de zondag als rustdag te handhaven. Het moet leuk blijven!

NL sticker op witte kentekenplaat

Ik ben er al een paar keer mee geconfronteerd : de witte kentekenplaat heeft geen EURO NL sticker. Die plakkers zijn wel los te koop, maar officieel mag ik niets aan mijn kentekenplaat veranderen. Op de vorige fietsendragers was nog wat ruimte om een NL sticker te plakken. Op onze dus niet.
Er zijn diverse oplossingen voor dit 'probleem'. Een extra witte kentekenplaat kopen en daarop zo'n blauwe sticker plakken. Zodra ik de grens over ben, de kentekenplaat verwisselen voor die met een NL sticker.
Ik kan ook maling hebben aan de ambtelijke blunder (we zitten toch zeker in de EU, dames en heren ambtenaren?) en een boete incasseren. Sommigen hebben het niet zo met Nederlanders. Ik heb maar een NL bordje gemaakt en dat aan de fiets op de drager gehangen.

Hoera, regen!

Het werd tijd. De regenton is inmiddels weer helemaal gevuld. De boeren zullen ook blij zijn met de regen, net als menige tuinbezitter.
Ik heb een paar ritjes gemaakt op de Hanway bromfiets in natte omstandigheden. Daar doe ik, als voormalig motorrijder, niet moeilijk over. Dankzij de regen kon ik het effecten van de gemonteerde spatlappen zien. Zowel het blokje als de achterbrug blijven mooie gevrijwaard van opspattend nattigheid, zand en klei. Dat was ook de doelstelling toen ik de spatlappen monteerde. Ik ben dus nog steeds een gelukkig mens. Haha! Spatlappen en geluk, wie had dat gedacht?
Er kwamen vanmorgen drie groenmedewerkers het pleintje op in fel oranje hesjes. Ze hebben wat onkruid gewied in de groenvoorziening, die we eerder gekortwiekt hadden. Toen ze even op de betonnen biels neerploften om te pauzeren, ben ik met een dienblad met koffie naar buiten gegaan. Dat werd zeer op prijs gesteld door de mannen. Tja, ik had ook kunnen gaan zeuren over van alles en nog wat, maar het is beter die mensen wat aan te moedigen en te laten merken dat je hun werk op prijs stelt.
Daarna ben ik de bromfiets van zand en dergelijke gaan ontdoen. Wat een vuil! Ik was net klaar toen het weer begon te regenen. Hoera!

Lezen en schrijven

In de eerste klas van de lagere school leerde ik schrijven. Hoe dat ging? Ik kreeg een boekje met voorbedrukte, zwarte letters. Op elke bladzijde stond een rijtje met dezelfde letters, keurig op een lijntje en alle van dezelfde grootte. Op zo'n pagina, ter grootte van een A5, moest ik een velletje overtrekpapier leggen. Vervolgens moest ik al die letters overtrekken. Zo'n letter eindigde altijd met een haal die later in het jaar doorgezet werd om aan de volgende letter om tot een woord te komen, zoals AAP. Zo leerde ik letters aan elkaar schrijven. Van hetzelfde formaat en keurig tussen de lijntjes. Ik vond het een boeiende bezigheid. Ik was immers linkshandig en rechtsonhandig. Haha! We moesten die letters ook uitspreken. Van A tot en met Z. De foto dateert uit klas 2. Ik moest het woord STOUT schrijven, terwijl Juf Heijkoop een foto maakte. De pop op de tafel is van Helma Koen. Leuk hè?
Een paar jaar later kreeg mijn fraaie handschrift te maken met terreuraanvallen in de vorm van strafwerk. Weer later ontwikkelde ik mijn eigen steno. Dat was toen ik aantekeningen moest maken tijdens de lessen. Dat verkorte handschrift gebruikte ik ook toen ik ging werken. Weer later gebruikte ik een dicteerapparaat. Daar vroeg ik vooraf toestemming voor. En als ik die kreeg, plaatste ik hem voor iedereen zichtbaar op de tafel.
Ik leerde in dat eerste leerjaar ook lezen. Korte verhaaltjes met tekeningen erbij. Ze gingen over Wim, Zus, Jet, Teun en zo. En de honden Kees en Does. Ach ja, de tijd van het witte krijt, pennenlappen en kroontjespennen in de jaren 50.
Dat lezen was toen nog mijn ding. Dat heeft men mij afgeleerd toen ik verplicht boeken moest lezen. Later leerde ik snellezen. Diagonaal over het blad woorden oppikken en die tot een begrijpend geheel vormen. Iets wat ik nog geregeld doe. Er waren opdrachtgevers, managers, die dat ook deden. Voor hen drukte ik belangrijke woorden, die in het kort het verslag weergaven, vet of cursief af. Er ontstond een soort telegram. Ik leerde ook mensen lezen. Nee, niet in de vorm van lesgeven, maar mensen leren kennen door hun gedrag, uiterlijk en (werk / privé) omgeving te lezen. Zoiets doe ik nog steeds.
Zo heb ik hier in de buurt een zzp'er gelezen. Volgens mij werkt hij erg slordig, heeft ie een laag niveau wat zelfdiscipline betreft en ontbeert hem organiserend vermogen. Hij is ook niet gewend iets af te maken. Volgens mij is ie een paar keer failliet gegaan. Tja, lezen dus. Schrijven doe ik soms ook nog. Soms.