We kijken geregeld naar programma's waarin mensen iemand in het buitenland als partner willen. Het gaat vooral om wanhopige Amerikaanse mannen en vrouwen, die online zo op zoek zijn. De bedoeling is om binnen 90 dagen in Amerika te gaan trouwen.
Wat mij opvalt, is dat blanke vrouwen in Afrika op zoek gaan naar een zwarte man. Terwijl Amerika heel veel zwarte mannen kent. Maar nee, de man moet per se uit Nigeria, Ghana, Somalië enz. afkomstig zijn. Dat de Afrikaanse zwarten uit een heel andere cultuur komen, daar staan deze westerse mensen dan niet bij stil.
Er zijn ook oudere vrouwen, die denken een jongeman aan de haak te hebben geslagen. Maar het is andersom. De jongelui krijgen geregeld dollars toegestuurd van hun suikertante en hebben meestal tot doel gratis naar Amerika te kunnen gaan. Ze zijn een soort asielzoeker, die geheel verzorgd een verblijf inclusief partner aangeboden krijgen. Eenmaal gevestigd, nemen zij afscheid van hun tante. Gevolgd door zeer teleurgestelde suikertante. Als de liefde sterft, worden de ogen weer geopend. Op naar de volgende Afrikaan. Over moslims weten ze ook bar weinig. Dus voelen ze zich verrast als ze na een huwelijk aan de ketting komen te liggen en zich anders moeten kleden. Terwijl via zoekmachines veel informatie te krijgen is over allerlei culturen. Maar ach, daar is zo'n smartphone niet voor.