Studerende kinderen

Een wandkastje bouwen voor de student

Het komt voor dat ik ouders met kinderen hoor zeggen : "Zodra ze achttien zijn, moeten ze de deur uit." En vergis je niet, er zijn mij gevallen bekend waarin op de achttiende verjaardag de koffers op de gang klaarstaan. Ongelooflijk, maar helaas al te waar.
Voor kinderen moet gezorgd worden, zo vinden wij, tot ze op eigen benen kunnen en willen staan. De Kinderbijslag was bij ons dus ook voor de zorg voor het kind : Kleding, schoeisel, school en vrije tijd. En dus niet voor een mooie helm voor pa of een rok voor moe. Het zelfde geldt voor allerlei toeslagen voor het kind.
We hebben meer in een faciliterende rol gezeten wat de opvoeding betreft. We deden een beroep op hun eigen gezonde verstand. Zo hebben wij de kinderen nooit verboden om te roken, alcohol te drinken en/of drugs te gebruiken. We hebben hen wel op de gevaren en de gevolgen gewezen. En het voorbeeld gegeven. Ouders hebben ook een voorbeeldfunctie.

We hebben zoals in veel situaties geprobeerd ze zelfstandig de juiste beslissingen te laten nemen. Aan de andere kant was en is er een serieuze belangstelling van onze kant voor hun doen en laten. Zowel in hun vrije tijd als wat hun opleiding betreft. Ontspanning en inspanning.
Open dagen van scholen bezoeken, zorgen voor voldoende financiële armslag op een aparte studierekening, het OV en ander vervoer (bijvoorbeeld een fiets) laten regelen en de benodigde studiematerialen laten aanschaffen. Het is hun studie, hun toekomst. Ergo : ze moeten veel zelf doen. Wij houden slechts een vinger aan de pols en zorgen voor een optimale studeeromgeving. Op dit moment maken we een mooie kamer met veel kastruimte en voorzieningen om te studeren. Een computernetwerk, apparatuur, bureaus enz.
En dan is het aan hen om hun best te doen. En als het goed gaat is het ook geen probleem om hen de auto en de caravan mee te geven voor een leuke vakantie. Zo lang ze de rest maar zelf betalen. Een baantje hoort er dus ook bij.

Onhandig fonteintje

In menig toilet is een fonteintje gemonteerd. Dan kunnen de bezoekers van de kleinste kamer hun handen wassen. Erg handig. Helaas kan men bij dit fonteintje niet eens de handen onder het kraantje krijgen. Een vlakke hand lukt wel, maar twee handen die elkaar reinigen niet. En dus loopt men met de toilethanden naar de keuken, om daar op een gemakkelijke manier de handen te wassen.
Zou de installateur zelf geprobeerd hebben zijn handen onder dit lage kraantje gemonteerd op een iel wasbakje te wassen? Ik geloof er niets van. Dus wordt het tijd om Willem met de waterpomptang te vragen dit kraantje te vervangen door een fatsoenlijke met een hogere uitloop. Eigenlijk zoude de bedenkers van dit soort zaken zelf een maand in het door hen bedachte huis moeten gaan wonen.

Camperplaatsen in Dronten

Rechts de camperplaatsen

In Dronten is bij de haven een vijftal camperplaatsen ingericht. Leuk voor de bezitters van campers. Niet leuk vindt de lokale camping, Het Wisentbos. Die protesteert tegen de handelwijze van de gemeente Dronten. Ze noemen die plaatsen concurrentievervalsing. Hahaha! Sorry hoor, maar dat slaat nergens op. Het zijn feitelijk ordinaire parkeerplaatsen in een vrij desolate omgeving. Men heeft dan weliswaar uitzicht op de haven, maar dat is dan ook alles. Of komt dat desolate, saaie overeen met hetgeen de camping te bieden heeft? Dat zal toch niet?
Maar men zou als campingeigenaar ook de plaatsen kunnen zien als een extra impuls. Een aanzet om nog meer je best te doen om gasten binnen te halen, zodat die plaatsen leeg blijven. Het glas is en blijft altijd half vol.

Toyota HiAce

Kleine Mike in de grote bestelbus

Na de Nissan Prairie verscheen dus een heuse bestelbus. Ik kocht hem van een getinte man, die een week na de aankoop nogmaals langskwam. Hij was vergeten de wegenbelasting in de verkoopprijs op te nemen en vroeg mij die hem alsnog te betalen. Toen ik dat weigerde, zei hij dat hij dat niet had verwacht van zo'n aardige man. Maar ja, zaken zijn nog steeds zaken. Gevolg was dat een radio uit de bus werd gesloopt toen hij een keer in de wijk van de verkoper stond geparkeerd. Geen probleem want de radio was een mono ding uit de jaren 70, waarvan de ontvangst belabberd was. Ik had dat oude apparaat louter ingebouwd om dat lelijke gat te vullen. Maar ja, in Noord Afrika kunnen ze alles gebruiken wat los of vast zit.
De HiAce was lekker goedkoop in de wegenbelasting (toen nog met gunstig grijs kenteken) en met de brandstof. Er zat een dieselmotor in en ik kon bij mijn opdrachtgever goedkoop diesel tanken. Door de dubbele cabine kon iedereen mee.
En zo reed ik op werkdagen goedkoop naar Den Bosch en weer terug. Ik moest me ook geregeld op mijn werkplek in Zoeterwoude melden.
Omdat de oudste zoon inmiddels het rijbewijs had gehaald, ging ook hij met de bus op stap. Vooral om te windsurfen. Ondanks zijn rustig voorkomen, kan ook hij weleens kwaad reageren. Zo ging er een gerucht over een nare dubbel geparkeerde Duitser die met een deuk in zijn portier -de bus had een flinke trekhaak- nach der Heimat zurück fuhr. Waar de bus in het weekend was, was mij vaak niet bekend. En als ik het toch dacht te weten, was ie daar niet.
De HiAce belandde een keer met caravan ergens in het hoge noorden op een watersportcamping met veel jongelui. Niets was daar veilig voor de aangeschoten jeugd. Zelfs de schapen niet. Er werd gefluisterd dat de bus op een avond bijna alle campinggasten in een keer naar een dichtstbijzijnd dorp had vervoerd. Een nieuw record...
Hoe dan ook, na die vakantie begon het differentieel vreemde geluiden te maken. Alsof iemand achter in de bus een boomstam met een botte zaag aan gort zaagde. Ik was al wat aan het informeren naar de kosten van een reparatie, toen ik op een namiddag in Den Bosch een kaartje onder de ruitenwisser aantrof. Mij werd gevraagd of ik de bus wilde verkopen. Toen ik niet gereageerd had op het 06 nummer, stond een dag of wat later een tweetal Noord Afrikanen mij op te wachten. Ze wilden per se de bus kopen om hem te exporteren. Nee, een proefrit was niet nodig. Ze boden mij iets meer dan de aankoopprijs. Niet gek na twee jaar probleemloos bussen en een kapot differentieel. Bij het betalen en overschrijven van het kenteken begonnen die gasten te bakkeleien. Ze wilden opeens twee honderd gulden minder betalen. Ik heb aan dat gedrag een enorme hekel. Het is een bus en geen kameel. Ik griste het geld uit hun handen en verliet met kentekenbewijs het Utrechts postkantoortje. De twee renden achter mij aan en smeekten mij alsnog de kameel bus aan hen zonder verder gezeur te verkopen. En zo verdween de bus via Kanaleneiland naar Marokko. De HiAce werd vervangen door zijn kleine broer, een witte Lite Ace.

Moet ik weer stemmen?

Moet? Nou ja, als ik niet stem, stem ik toch. Dan wordt mijn niet uitgebrachte stem procentueel omgeslagen naar alle betrokken partijen. Zo gaat dat dus. Ergens maakt het ook niet uit op welke partij ik stem. Ik krijg voor het stemmen een al dan niet aantrekkelijk programma voor mijn neus. Maar van dat programma komt na het uitbrengen van mijn stem weer niets terecht. Wel gebeuren er allerlei ander zaken, waar ik dus niet voor gekozen heb. In dergelijke gevallen vindt mijn partij het helemaal niet nodig om mij eerst te vragen, wat ik als kiezer er van vind. En zo kiest mijn partij voor zaken, waar ik het niet mee eens ben. Wel of niet stemmen maakt wat mij betreft niets uit.
De lokale politiek heeft zo haar eigen normen en waarden. Nieuwe, kleine partijen worden vaak met de nek aangekeken. Ze gaan voorbij aan het feit, dat achter zo'n partij ook inwoners staan. De gevestigde partijen tonen zodoende minachting voor andere kiezers. Dus waarom zou ik gaan stemmen?

Datsun 100a en Nissan Prairie

Er waren momenten in mijn loopbaan dat ik niet over een leasewagen beschikte. Ik was op die momenten bij een 'gewoon' bedrijf in dienst. We kochten toen goedkope, doch betrouwbare privé vierwielers.
Midden jaren 80 kwamen we zodoende ergens in Alphen aan de Rijn in een showroom terecht en kochten daar een kanariegele Datsun 100a station. Een leuk karretje voor weinig. We hebben met die auto veel probleemloze kilometers gemaakt, ook met de kampeeruitrusting erachter in een kleine aanhanger.
Weer later, midden jaren 90, was het weer zover. Weer geen leasebak. Toen viel de keus op een Nissan Prairie. Een wagen met achter schuifdeuren en voldoende ruimte in de bak. Als zowel de voor- als de achterdeur openstond, keek je in een gapend gat. Er was geen stijl tussen. Als de achterbank neergeklapt was, kon je in die wagen rondrennen.
Weer een goedkoop karretje dus, dat ik na aankoop helemaal liet nakijken bij een lokale garage. De meeste tweede hands auto's hebben meestal hun laatste beurten gemist. Komt bij dat ie bij een nogal louche handelaar stond in Rotterdam. Voor weinig, dat wel. Daar kwam weliswaar een flinke rekening bij, maar die was vooraf ingecalculeerd in het budget voor de aanschaf.
De Prairie was een erg leuke en fijne auto om in te rijden. We zaten lekker hoog en comfortabel. Ik liet er een dakluikje in plaatsen, wat erg veel scheelde. Zowel voor mensen als huisdieren. Slechts één keer had ik wat pech met de Nissan. De ventilator van de koeling viel uit en de temperatuur van het koelwater liep op. Maar een eenvoudige bypass die de ventilator constant deed draaien, loste het probleempje op. Een kapotte temperatuursensor op de radiateur bleek de oorzaak. Omdat de staat van de radiateur niet zo best was, heb ik die toen ook maar zelf vervangen. Met de Prairie hebben we veel vrolijke kilometers gemaakt. In die periode had zoon Ben het windsurfen opgepakt, dus reden we van de ene naar de andere waterpartij met mast en planken op het dak en een aanhanger vol erachter. De basketbalactiviteiten van zoon Robert zorgde ervoor, dat we steevast met volle bak naar de wedstrijden reden. Met het trekken van de caravan met vier personen en twee honden aan boord, had de Prairie geen enkele moeite.
De Nissan ging er ook weer uit, omdat ik weer dagelijks lange ritten moest maken. Een donkerblauwe Toyota HiAce bus met grijs kenteken, dubbele cabine en op diesel bleek financieel en functioneel een goede oplossing. Doordeweeks voor woon-werkverkeer en in het weekend een handige bus voor de vrijetijdsbesteding.

Dode huisdieren dumpen

Geen dode dieren dumpen aub

Onlangs las ik dat de gemeente Lelystad dode huisdieren zonder pardon afvoert voor destructie. De gemeente doet verder niets op het gebied van het achterhalen van de eigenaar. De gemeente Lelystad stelt zich hierin typisch ambtelijk op : 'daar zijn we niet voor aangenomen.' Toch verbaast het mij en met mij veel andere inwoners. Ik ga er nog steeds vanuit, dat de gemeente er is voor haar inwoners. Ook al lijkt het vaak niet het geval. En eenieder die een huisdier heeft en daar goed voor zorgt, wil graag weten wat er met het dier gebeurd is. Zo'n beestje wordt meestal gemist. Er zijn allerlei instanties waar je vermiste dieren kunt laten registreren. Dus wat let je als je een dood huisdier vindt?
Jammer dat niemand bij de gemeente op het idee gekomen is om op voorhand zo'n instantie bij haar opruimwerkzaamheden te betrekken. Zo moeilijk lijkt me dat niet. Dan kan ze inderdaad zich strikt tot haar taak beperken. Zelf plaats ik ook berichtjes als ik een dood huisdier aantref of een die niet op straat hoort rond te hobbelen. Of als er een dier vermist wordt. Gewoon omdat ik weet hoe het is om een huisdier te houden en te verliezen. De betrokken ambtenaren hebben blijkbaar niets met huisdieren noch met hun verontruste eigenaren. De inwoners van Lelystad dus.

Een bijzondere helm

Laatst was ik wat aan het rondneuzen op zoek naar een nieuwe helm voor op mijn grijze cocosnoot. Ik kwam ergens tussen helmen van het merk Nolan terecht. Daar las ik onder een aantrekkelijke helm het volgende :

'Met Microlock2 (patent aangevraagd) dubbele hefboom retentie systeem. Dit systeem bestaat uit een thermoplastisch ergonomische opening hendel, en een tweede aluminium getande en houdt hefboom. De getande hendel releases de Micrometrische strip, dus de kin riem kan alleen worden geopend met een zeer brede rotatie van de hefboom van openen. Dit apparaat minimaliseert de mogelijkheid van onbedoelde opening van de retention system.'

Het probleem met deze overigens zeer fraaie helm is, dat ik nooit alleen de helm kan op- of afzetten zonder handleiding en hulp van anderen om de hendels en hefboom te bedienen. Dus zal ik me moeten beperken tot toertochten met clubs. De voorbereidingstijd zal ongeveer een kwartier langer duren dan met mijn oude helm. Met het rijden met een hefboom en hendels aan mijn helm heb ik geen enkele ervaring. Hoeveel zo'n helm weegt is niet vermeld. Maar mocht ie te zwaar zijn, dan kan ik eventueel nog een paar helmsteunen op de CBX lassen. En toch.... het is een fraaie helm voor nog geen 200 euro.

Weer Koude Oorlog?

Hij is weer paraat....

Meneer Poetin grijpt direct na de Winterspelen zijn kans. Ik heb die man nooit vertrouwd. Het is en blijft immers een Rus. Aan de andere kant was zo'n ingreep te verwachten. Oekraïne wil graag bij de EU en ik en Poetin (in bewust gekozen volgorde) zien dat niet zo zitten. Vind ik de Russische inval erg? Nee en ja. Ja, omdat er weer allerlei spanningen optreden in de wereld. Het komt mij allemaal erg verwarrend over. Ik bedoel : in Oekraïne was een 'democratisch' gekozen regering. Die is niet meer, met morele steun van o.a. de EU. Want de EU steunt de voorstanders van het lidmaatschap. Of ze nu wel of niet 'democratisch' bezig zijn. Maar zodra Rusland een soortgelijk iets doet, breekt de hel los. Maar goed, dat is politiek en democratie.
Nee, omdat Oekraïne helemaal niet toe is aan een lidmaatschap van de EU. Het is een raar land met veel corruptie en weinig mensenrechten. Op naar weer een Koude Oorlog? Als dat nou per se moet, dan moet het maar. Onder één voorwaarde : als ie uit de klauw loopt, moet de kwestie dit keer in de VS uitgevochten worden en niet in onze achtertuin.

In een leaseauto

Kleine Ben wast de Renault...

Mijn eerste lease auto was een Renault 16, ook wel uitgelegd als : Roest En Narigheid Achtervolgen U Langdurig. Die Fransoos kreeg ik in 1979, toen ik besloot in de ICT-detachering te gaan werken. Het was een comfortabele vierdeursauto met stoelen die qua zit veel weg hadden van fauteuils. De auto was in die tijd voorzien van een 'welvaartsknobbel' (=trekhaak), maar we hadden toen nog geen wagentje en helemaal geen sleurhut om erachter te hangen. Die trekhaak kwam wel van pas toen ik de stronken van de berken uit de voortuin ging verwijderen.

Blijkbaar niet echt tevreden

Toen ik overstapte naar een landelijk opererend softwarebureau, kreeg ik eerst een Ford Taunus. Ook een leuke wagen, maar de bagageruimte viel zwaar tegen. Daar paste niet eens een kinderwagen in. Zo ondiep was de bak. Na die Ford mocht ik zelf een wagen uitkiezen. Ik kreeg daarvoor een budget. Het werd een Opel Ascona met een lpg installatie. De oorspronkelijke benzinetank werd vervangen door een kleinere, zodat de gastank ver tegen de achterbank gemonteerd kon worden. Zo hield ik nog veel ruimte over onder de achterklep. De Opel koos ik vanwege de nieuwprijs in relatie tot de fiscale bijtelling. Belastingtechnisch reed ik voor nog geen 50 gulden per maand een splinternieuwe auto van de zaak! Een kwestie van rekenen.
Ik had ook collega's die in een dikke BMW uit de 5 of 7 serie rondreden. Dat gekke volk dacht de leasebak te kunnen verdoezelen voor de Belastingdienst. Ze wilden wel duur rijden (ze betaalden zelfs zo'n 450 gulden per maand bij!), maar fiscaal wilden zij geen gulden betalen. Helaas kwam de Inspectie op kantoor om het leasewagenpark even door te lichten. Gevolg : flinke boetes en alsnog betalen met terugwerkende kracht. Kassa! Na die actie verdwenen de duurdere auto's uit het leasewagenbestand.

Op de Gold Wing

Zondagmiddag stond een aantal Honda Gold Wings bij het buurthuis hier in Haven. Ja, ja, de lente komt eraan! Het zijn imposante motoren om te zien. Toch zijn er berijders die op zo'n grote tweewieler van achteren aangereden zijn op snelwegen. De veroorzakers hadden in alle gevallen hetzelfde excuus : "Over het hoofd gezien." Knap hoor, want het zijn forse tweewielers en veel verlichting. Zelf heb ik ooit ook op een Gold Wing gereden. Dat was in de periode dat ik bezig was afscheid te nemen van mijn CB550 Super Sport. Uit zelfbescherming, want ik reed vaak te snel op dat ding, al ben ik met die motor nooit in gevaarlijke verkeerssituaties terechtgekomen. In Schoonhoven bood iemand een GL 1000 aan. Een motor uit de eerste productiejaren. Het was een kale, robuuste motor die ik voor mijn woon- werkverkeer wilde inzetten. Ik twijfelde of de motor qua gewicht niet te zwaar voor mij zou zijn. Dus maakte ik een proefrit op de bordeaux rode Honda. Ik ben toen van Schoonhoven via Lopik en Benschop naar Utrecht gereden en weer terug. De bike stuurde prima, maar toch besloot ik van de koop af te zien. Rijdend was het gewicht gereduceerd tot vrij laag. Maar in stilstand, als ik de motor naar een bepaalde plek wilde manoeuvreren -iets wat me bij diverse klanten geregeld overkwam- was de GL1000 mij veel te zwaar.
Nog steeds vind ik de kale GL 1000 de mooiste Gold Wing. De latere versies, zoals ze nu bij het buurthuis stonden, vind ik gewoonweg lelijk. Ik noem ze tupperware-bakken. Veel te log en veel te veel kunststof. Soms verdenk ik ze ervan dat ze gewoon, zonder standaard, rechtop kunnen blijven staan. Neemt niet weg dat die dingen twee wielen hebben en dus mijn interesse wekken.

Emma op bezoek

'Dag opa...'

Vanmiddag werden opa en oma verrast met een bezoekje van Emma. Ze had haar mamma en pappa ook meegenomen, hoor. Ze lag vredig in haar Maxi Cosi te slapen. Wat een lief fraai poppetje, zeg!
Toen ze wakker wakker werd nam oma de schone slaapster op haar arm. Emma had een leuk shirtje aan met de tekst : Opa's lieveling'. En met recht! Ze heeft een licht bruin kleurtje op haar toet. En wat is ze gegroeid! Ze kijkt rond en lijkt allerlei nieuwe dingen of kleuren te ontdekken. Een heuse kleine wijsneus, die Emma.

Lachen naar pappa Robert

Met haar kleine vingertjes pakt ze mijn vinger, die opeens tien keer groter lijkt dan normaal. Ze kijkt me ernstig aan, alsof ze nadenkt over de vraag  : "Waar heb ik dat gezicht eerder gezien?" Ze is erg bewegelijk. Ze tilt geregeld haar hoofdje op en ook haar armpjes en beentjes zijn in beweging. Emma is hoe dan ook toch een rustig typetje. Ze herkent de stemmen van haar mamma en pappa. Maar als pappa praat zie ik haar opeens met extra aandacht kijken waar het geluid vandaan komt. En dan die lach. Een mooie, aanstekelijke en ondeugende lach, die vooral door pappa opgeroepen wordt.
Stiekem kijk ik even in de toekomst. Ik zie het zo voor me :  Mamma Carina wordt gebeld met de mededeling of ze de twee gezinsleden wil komen ophalen. "We hebben wat kattenkwaad uitgehaald", is de verklaring, "en we zijn nu op het politiebureau." Het zou zo maar kunnen.
Ze heeft gelaatstrekken die zowel aan haar mamma als pappa doen denken. Ze lijkt al een stuk groter, maar als ze op de eettafel ligt om verschoond te worden, is het opeens weer die kleine baby Emma.

Bij de Padvinderij

...kasian ja, die draak...

Mijn geheugen gaat niet zover, dat ik precies weet wanneer mijn broer en ik naar de padvinderij gestuurd werden. Ja, 'gestuurd'. Geen vraag vooraf of we dat leuk zouden vinden. Mijn pa had als jongen ook bij de padvinderij gezeten, dus wij ook. Ik beschouw die actie als een poging om ons beiden een moreel kompas mee te geven. Pa had trouwens toch al de instelling dat wij, jongens, mannen moesten worden. Mannen huilen niet en gaan ervoor. "Niet lullen , maar poetsen", was zijn devies. Dat gold toen ook voor mij als kleine denker.
Wij, Joop en ik, hadden beiden wat moeite met de padvinderij. Het clubhuis stond aan het eind van de Dr. van Rhijnstraat in Leiderdorp. Het was een stoffig gebouw met halfrond dak. Bij de open haard lag een kleed van een leeuwin. Met kop en al. We hebben nooit vernomen welke idiote padvinder dat arme beest heeft vermoord.

Op weg naar kamp in Limburg

We kwamen bij de welpen terecht, waar we met een kaki blouse (met donker rode das), groene pet en een bruine corduroy korte broek in een nest gestopt werden.  De groep, geleid door een aardige akela, was ingedeeld in nesten, die aangegeven werden met een gekleurd driehoekje. Ik zat bij de Wolven, een grijs nest, al was ik meer de kleine boze wolf. Waar Joop ingedeeld was, weet ik niet meer. Ik dacht in nest bruin. "Akela wij doen ons best! Wij dop, dop, dop, dop woef!" Die laatste zin klonk wat dubbelzinnig. Er was natuurlijk ook een variant : "Akela wij doen ons best. Als wij geen eten krijgen poepen wij in ons nest!" Grappig, want als je niet eet, valt er niets te poepen. En wie heeft er het meeste last van een bevuild nest?
Joop ging trouwens al vrij snel naar de Verkenners. Dat had niets van doen met zijn verdiensten tussen de Welpen, maar alles met zijn leeftijd. Bij de Verkenners kreeg je een stok en een groene baret. Op zich deden we best leuke dingen onder leiding van Hopman Viertelhauzen. Hij woonde jaren later achter ons in de Heemraadlaan. Ik hield toen al van avontuurlijke zaken.
We hadden beiden aan één ding een hekel : 's winters in de korte broek rondlopen. Dat vonden we beiden helemaal niets. Ook de verkleding als inboorlingen, compleet met rieten rok, speer en schild, stond ons erg tegen. Even ben ik ook nog Verkenner geweest, maar toen gingen we naar Curaçao waar we met veel plezier het hele jaar door een korte broek liepen en ons soms in de nesten werkten.
Soms gingen we kamperen. Ik herinner me een week ergens in Limburg. Daar zag ik voor het eerst een veld met augurken en leerden we vlees, kebab, roosteren. Er waren ook weekenden die we in de tent doorbrachten dichter bij huis. Dan stapten we bepakt en gezakt op de fiets.
Bij die padvinderij, de Liethorp Groep (?), deden we ook mee aan de St. Joris Marsen. Die werden elk jaar in Oegstgeest en omgeving gehouden. We liepen dan 15 kilometer.  De Douwtrappers waren in die tijd de alom gevreesde lopers. Het aantal keren dat ik die marsen heb gelopen, vertelt mij ongeveer hoe lang ik bij de padvinderij heb gezeten : zo'n 4 jaar. Dus dat zou kunnen inhouden dat ik vanaf mijn achtste jaar op de zaterdagmiddagen in dat stoffige gebouw aan de Dr. Van Rhijnstraat was te vinden.
Ik ben nog steeds in het bezit van de medaille van die marsen. Voorop staat de draak die door St. Joris werd gedood, met een spies in zijn lijf. Onderaan staat een drietal afbeeldingen, waar ik van twee de betekenis niet weet.  Alleen de lelie komt vertrouwd over als symbool van de Padvinderij. In Engeland, waar sir Baden Powel de padvinderij (scouting) begon, worden nog steeds St. Joris marsen gehouden.

Een engergiek hondje

Afgelopen week zag ik een enorm dikke Jack Russel hijgend en puffend voorbij komen sjokken. Wat een doodzonde! Eerlijk gezegd vind ik zo'n hond een resultaat van dierenmishandeling. Het beest krijgt blijkbaar heel veel en vaak ongezonds te vreten en nauwelijks enige beweging.
Ik zie soms ook grote honden, die er zo uitzien. Van mij mogen ze die eigenaren zo op de bon slingeren.
Maar het kan nog erger : er zijn ook mensen die op dezelfde wijze voor hun kind zorgen.
Fenna is één brok energie. Dus dat betekent dat ze veel buiten moet zijn, om te kunnen rennen. Als ze los loopt, rent ze voortdurend. Ze snuffelt wel veel en vaak, maar gewoon lopen is er niet bij. Naast de fiets, aan de lijn, moet je behoorlijk trappen om in het voor haar ideale tempo te blijven. Los naast de fiets blijft ze soms achter, om vervolgens ver vooruit te sprinten. Natuurlijk loopt ze nooit los op openbare wegen. Wel als we op de fiets door de polder rijden waar overig verkeer ontbreekt. Ze gaat niet achter andere fietsers aan en voetgangers hebben evenmin haar aandacht. Zelfs andere honden kunnen haar niet echt boeien. Er zijn momenten dat ze echt bekaf is. Dat geeft ze niet alleen aan door langzamer te lopen, maar ook door naar je broek te happen. Dan wordt het tijd voor een pauze. Gisteren hebben we haar het laatste stukje in de fietstas gezet. Dat hebben haar pleegouders ook gedaan als ze tijdens een fietstocht moe werd. Fenna blijft dan keurig zitten. Toch ga ik een leuk bakkie maken voor achterop de fiets. Kan ze ook liggend bijkomen.

Klussen met elektra

Een rommelige meterkast

Afgelopen dagen ben ik weer eens met elektra bezig geweest. Een extra wandcontactdoos in een schuur en in een meterkast gemonteerd.
De extra aansluiting in de schuur is uiteraard een spatwater dichte geworden. Geaard en wel. Ik heb maar een dubbele doos gemonteerd, al werd er slechts één gevraagd. Het was de bedoeling om op verzoek van de vrouw des huizes slechts één doos te monteren in verband met de aansluiting van een grill. Maar een extra doos bleek toch handig toen ik de heer des huizes ernaar vroeg. Terwijl moeders de kip grilt, kan meneer zijn elektrisch gereedschap toch blijven gebruiken. De belasting (watt) ervan baarde mij wel enige zorgen. De relatief kleine woning heeft een uitgebreide groepenkast. Toch was er op één groep (met aardlekvoorziening) het halve huis en de schuur aangesloten. Daarnaast hield ik vijf(!) andere groepen over.
De badkamer en de keuken hebben elk een eigen groep. De andere twee zijn voor van alles en nog wat. Erg veel voor een driekamerwoning. Het zal allemaal wel.
Het kan zijn dat tijdens het grillen van moeder en het klussen van pa een stop eruit springt. Maar goed, dan kunnen beiden nog de kip of de rollade de schuld geven. Men weet ervan en vond het goed.

Er is al een glasvezelaansluiting in de meterkast. In die kast is in de loop der jaren aardig wat verbouwd. Links en rechts zie ik lege pvc buizen, oude- en nieuwe leidingen en resten van verwijderde aansluitingen. Slordig hoor! Men wil het glasvezel in gebruik nemen. Maar daarvoor is een 230 volt contactdoos nodig. Die heb ik aangebracht door uit een bestaande grote vierkante lasdoos in de kast de spanning en aarde op te pakken. Iedereen weer blij. En dan nu nog het glasvezelmodem en het gebruiksklaar maken van de apparatuur. Ze willen de boel bekabeld hebben. Daar hebben de oudjes meer vertrouwen in, dan in dat moderne, draadloze gedoe. De klant is bij mij nog steeds koning. Als toegevoegde waarde (de koffie was uitzonderlijk lekker!) heb ik alle overbodige, oude troep verwijderd. Het liefst zou ik een paar kabels opnieuw willen aanleggen, zodat de boel wat netter oogt.