Hulp verlenen

In onze relatie is het zo, dat hulp verlenen direct en indirect plaatsvindt. De direct hulp wordt door een van ons verleend aan de hulpbehoevende. De indirecte hulpverlening vindt thuis plaats. Je moet het als stel wel beiden eens zijn over de hulpverlening. Want als de een als hulpverlener op pad is, zal de ander thuis een en ander moeten opvangen. Bij ons is dat de zorg voor Fenna, de huishouding en/of de opvang van kleinkinderen. De eigen afspraken die niet kunnen doorgaan vanwege de hulp laat ik dan even voor wat ze zijn. Ja, ja, wij hebben ook een eigen leven.
Ik schrijf dit, omdat er mensen zijn die denken dat alleen de hulpverlener hen helpt. Ze gaan voorbij aan de indirecte hulp van de partner of iemand anders, die de hulpverlener faciliteert. Afgezien van dagelijkse werkzaamheden, zal de thuisblijver ook als klankbord fungeren na terugkeer van de hulpverlener. De laatste wil vaak ook even haar of zijn verhaal kwijt en/of om advies vragen. Of is binnen het kader van de hulp er wat huiswerk meegenomen voor de thuisblijver. Zo werkt dat.
In wezen is hulpverlening net als ziekte en werk. Dat soort zaken werken ook door op de ander(en) binnen en buiten het gezin.
Vandaar dat ik als gehuwd werkende nooit sprak over mijn geld enz. We doen het allemaal samen. Tenzij je je partner fatsoenlijk betaald voor het werken thuis. Voor een verzorger /-ster is dat trouwens vaak een 24/7 bezigheid. Dat is tegen een uurtarief van € 16,= (minimum uurloon zzp'er !) al onbetaalbaar.

De huishouding

Op de vrijdagen is het bij ons patatdag. Tenminste, als de kleinkinderen er zijn. Anders niet. Dan doen oma en opa gewoon. Sinds een paar jaar frituur ik in de namiddag wat bitterballen. Je weet wel, de ballen van een mishandelde kroket. De kids zijn er dol op. Ik wat minder, want met één hap zijn ze weg. Omdat het op zo'n dag toch al snacken geblazen is, kunnen die bitterballen er ook nog wel bij.
Het nadeel van het frituren van gepaneerde snacks is dat de frituurpan vol met verschroeid paneermeel komt te zitten. Dat gaat ten koste van de kwaliteit van de olie en daarmee de smaak van de snacks. Daarom zeef ik tussen de verversingen door de olie geregeld.
Ik warm de olie ietwat op en leg dan twee zeven met een zeer fijne maas over elkaar heen bovenop een beslagkom. Vervolgens giet ik de frituurolie via de zeven in de kom. Daarna maak ik de frituurpan en de beide zeven schoon. Als dat gebeurd is, giet ik de olie via die beide zeven weer terug in de pan. We hebben weer superschone olie in de frituurpan. Daarna maak ik de beide zeven en de beslagkom weer tip top schoon in een flink warm sopje. Als dat alles gebeurd is, ben ik zo tevreden dat ik bijna een kroketje zou gaan frituren om dat te vieren. Bijna.

Van bijzonder naar gewoontjes

Er is veel veranderd. Overal waar ik in de jaren 60 en 70 geweest ben, ziet het er nu heel anders uit. Ik merkte dat ook toen we laatst in Amsterdam waren. Afgezien van de enorme drukte is daar ook veel veranderd. Het lijkt net alsof de gezelligheid en knusheid van zo'n stad om de een of andere reden moet verdwijnen. Ik denk dat het veel te maken heeft met commercie of economie. Geld dus.
Toen ik begin jaren 70 vaak in die stad kwam vond ik het daar erg gezellig. Gedurende de eerste periode woonde ik vlakbij het Surinameplein en de Overtoom. Na werktijd wandelde(!) ik naar het centrum. Later, toen ik een andere baan had en ik weer terug was in Leiderdorp liep ik meestal vanaf het Centraal Station naar mijn werk op de Herengracht nr 567, pal achter het Rembrandtplein. Via de bekende winkelstraten Nieuwendijk, Kalverstraat, de Munt en dan richting het Rembrandtplein. En anders, voor de afwisseling, via de 'buitenkant' over het Rokin. En ja, soms ook via de Wallen. Ik liep meestal niet alleen hoor, maar met een of twee collega's.
In de lunchpauzes wandelden we via de Blauwbrug over de Amstel naar het Waterlooplein. Toen nog echt een ouderwetse markt met veel gebruikte spullen van echte Amsterdamse zolders en... een overheerlijke patat! Tegenwoordig is het een ordinaire markt met kraampjes waar men nieuw spul kan kopen afkomstig van andere continenten. Het Waterlooplein zoals het ooit was, is niet meer. De stroom van toeristen dreef de prijzen op en leidde tot een stille dood van de markt. De commercie nam het plein over. De Bloemenmarkt was ook een vaste prik wat bezoek betrof. Een collega van mij had groene vingers, vandaar. Tijdens wandelingen door het centrum moet ik tegenwoordig op zakkenrollers, idiote fietsers en drommen toeristen letten. Ik moet geregeld even mijn adem inhouden om niet bedwelmd te worden door de wiet. En voor de rest is het erg commercieel geworden. Een soortgelijke verandering onderging het 3-oktoberfeest in Leiden. Ook daar heeft de gezelligheid plaats moeten maken voor de commercie. Overigens is het een algemeen verschijnsel. Het gaat ook op voor kerstmarkten en dergelijke. Laatst werd over dit verschijnsel ook geklaagd in de gemeente Kampen. Het is allemaal van bijzonder en typisch naar gewoontjes en standaard geworden. Dus zijn de kerstmarkten gewone markten met kerstversiering en glühwein en andere, lokale markten in uniforme braderieën veranderd.

Dienders; wat een teleurstelling

Op de tv zag ik een stukje over politieagenten in opleiding. Ik zeg het maar gelijk : wat een afknapper! Aspirant agenten die erg twijfelachtig en onzeker overkomen en/of reageren en vuurwapens maar enge dingen vinden. "Ik denk niet dat ik dat wapen ga gebruiken", zei een van hen. Ik zag ook een stukje van de cultuur bij het korps. Een van de aankomende dienders wilde niet samenwerken met een ander. Omdat hij en de ander elkaar niet liggen, zo legde hij uit. De bekende 'dat wil ik niet' mentaliteit. En dat voor een agent in opleiding, die het wel heeft over mensen helpen. Lekker dan, een collega die niet wil samenwerken.
De gedachte 'Nou, als het allemaal al zo begint kan je beter vertrekken' kwam bij mij tijdens het kijken diverse keren spontaan omhoog. Ik zag geen aspirant agent waarvan ik dacht : kijk, dat is nou een nieuweling met potentie. Een van hen durfde niet eens het woord te doen, toen het clubje (nee, hij was niet alleen) op zoek ging naar een kruisboog. Een gemiste kans om te oefenen op je toekomstige taak. Iemand met een beetje lef belt aan en zegt : "Goede dag, wij komen een kruisboog in beslag nemen." Dat zou zelfs onze kleinzoon van 14 nog wel durven doen. Nee, deze aspirant ging liever achteraan staan.
De jongelui die deel uitmaakten van onze compagnie bij het 44e Painfbat (69-70) waren uit een heel ander hout gesneden. Dat waren mannen op wie je kon rekenen en met wie je kon en moest samenwerken om te overleven. Jongemannen die het voortouw namen.
Al met al geeft het programma wel een realistisch beeld van kwaliteit van ons korps. Van een droevig niveau dus. Maar er is toch hoop. Zo af en toe zag ik een vrouwelijk agent door het beeld lopen. Eentje die wel van wanten weet. Kordaat en doelgericht optredend, straalde ze gezag en dus ontzag uit. Zoals bij Ellie Lust het geval is. Volgens mij gaat het al mis bij de werving en selectie van politiepersoneel. Misschien moet men zo'n kordaat en doelgericht iemand op Werving en Selectie plaatsen.

Allemaal vragen

Toen ik de tweede keer bij de tandarts in de wachtkamer kwam, wachtten daar een vrouw en een kind. Het joch van een jaar of 7, 8 stond met zijn schoenen op de kussens van de bank te springen. Mijn entree leidde tot een reactie van de moeder tegen dat joch : "Denk je dat die bank daarvoor bedoeld is?" Net als mijn rechter bovenkies zakte mijn broek gelijk af, zij het in een aanzienlijk hoger tempo. Natuurlijk luisterde het ventje niet. Dus stelde moeder maar weer een vraag, terwijl ze enigszins zenuwachtig naar mij keek : "Ga je nog naar mij luisteren?" Het springende joch keek niet eens naar haar. Dus hoezo luisteren? Aan zijn lichaamstaal kon ik zien dat ie gewend is schijt te hebben aan zijn moeder met al die vragen. Zo'n jochie wacht op een commando : "Ga als de sodemieter van die bank af!" Ik gaf dat commando maar niet, want dan kon ik een van de twee volgende reacties van zijn moeder verwachten : A. een huilende moeder die haar zoon troost of B een woeste tijgerin, die na een aanval op mij haar zoon troost.
Nee, meestal heb ik geen woorden nodig. Ik wierp het springende joch even een blik toe. Je weet wel, zo'n bekende 'als je niet als de sodemieter ophoudt, dan...' blik. Hij draaide zijn hoofd naar beneden, hield op met springen en zakte stilletjes door zijn beentjes tot een zithouding op de bank. Even later keek zijn moeder op van haar Linda en zei tevreden : "Wil je ook een boekje?" Logisch, want in een wachtkamer zijn geen koekjes.
Sprekend over een moeder en zoon : Een moeder en een zoon kwamen een keer bij een kinderarts op bezoek. Op de vraag wat de arts voor haar kon doen, zei ze : "Mijn zoon is de laatste tijd vaak misselijk. Zoudt u hem even willen onderzoeken?" De arts begon op een toetsenbord te rammelen, terwijl de moeder haar zoon geruststelde. Opeens begon het joch te kokhalzen.
"Kijk dokter, dit bedoel ik dus! Wat is daar tegen te doen?!", riep moeder verschrikt. De dokter keek het allemaal rustig aan en zei toen : "Probeert u eens een week lang zonder baby-piepstemmetje tegen hem te praten. Als hij dan nog kokhalst, mag u terugkomen. Hij is al 13 jaar hoor."

Strengere controle

De dienst die hier het afval ophaalt is strenger gaan controleren. Om de mensen van dienst te zijn, hangt men vandaag informatiekaarten aan de kliko's. Vandaag wordt het pmd afval opgehaald. Ik zag een paar mannen in gele hesjes(??) kliko's omkeren en de inhoud controleren. Op zich een goede zaak, want er zijn mensen die het niet zo nauw nemen als het om afvalscheiding gaat. Bij ons in de straat werd een kliko om die reden niet geleegd. Er hing een groene kaart aan met de reden en een waarschuwing. Als de ophaaldienst geweest is, zet ik de lege kliko's van de straat weer op de stoep. Toen ik het deksel van de nog volle optilde, zag ik niet alleen gft afval, maar ook restafval. Dat is natuurlijk helemaal slordig. Maar wel gemakkelijk. Voor even, want de eigenaar zal alsnog de boel moeten gaan scheiden.
Toch verbaast het mij dat wij het plastic enz. nog moeten scheiden. Op bepaalde afvalverwerkingscentrales beweert men dat daar het filteren van het pmd uit het restafval probleemloos geschiedt met een zeer goed resultaat. Daar was eind vorig jaar nog een docu over op de tv. Een van de steden waar men daarmee druk doende is, is Rotterdam.

Over lullen en poetsen

Vaak moet ik wat glimlachen wanneer ik de jongere generatie hoor janken en wat minachtend hoor praten over mijn generatie. Je weet wel, wij van de babyboom. Ze doen me denken aan de asielzoekers die ik maatschappelijk begeleidde bij het bekijken van huurwoningen. Die mensen beklaagden zich over het feit, dat de woningen leeg en kaal waren. Ik heb hen toen verteld over hard werken, zuinig zijn, sparen, zelfdiscipline, verantwoordelijkheid enz. Kortom over poetsen dus. Maar ook zij bleven lullen of wel klagen en zeuren. Ze wilden dus hetzelfde als de anderen, zonder daar iets of anders heel weinig voor te willen doen. Net zoals de jongere generatie als ze naar ons kijken met een blik die schreeuwt : "Dat wil ik ook!"
Ach ja, daar moeten jullie dus eerst ruim 30 jaar voor werken jongelui. Helaas zijn de jongere generaties meer van lullen en soms ook poetsen. Maar dan is het meer de plaat poetsen. Het af laten weten, niet je verantwoordelijkheid willen nemen. Nee, dan is lullen veel gemakkelijker. Als naoorlogse generatie wisten wij niet beter dan dat de mouwen opgestroopt moesten worden. Er moest brood op de plank komen en voor later gezorgd worden. Niet lullen maar poetsen, was het motto. Wij hebben al die jaren onze premies voor AOW en pensioen afgedragen. Daar 'genieten' wij op onze oude dag van. Erg hè? Haha!

Warrige apparaten

Bericht nummer 8.555 : Het was ergens eind jaren 70 toen ik als systeemontwikkelaar voor het eerst te maken kreeg met vrij strikte functionele eisen op het gebied van ergonomie. Niet dat ik daarvoor maar wat aan rommelde, zeker niet.
Vooral op het gebied van het ontwikkelen van interacties met beeldschermgebruikers en gebruikers die met de afgedrukte overzichten moesten werken.
Het betrof niet alleen de layout, maar ook het gebruik van kleuren, letter- / tekengrootte en de teksten. Veel zaken moesten ook uniform geregeld zijn. Zoals o.a. de teksten voor foutmeldingen of aanwijzingen.
Aan de laatste moest ik vanmorgen terugdenken. Omdat ik nu bijna dagelijks boodschappen doe, krijg ik te maken met verschillende pinautomaten bij kassa's. Bij de een kan de enkel de kaart in een gleuf doen en vervolgens de code intoetsen. Oké, bij een ander ook, maar dan zit die gleuf ergens anders op het apparaat. Bij weer een ander apparaat kan ik ook betalen zonder een pincode te hoeven ingeven. Dan moet ik de pas tegen het apparaat houden. Maar bij het ene is dat tegen het scherm, bij een ander tegen de zijkant. Als ik vanwege het te vaak draadloos betalen alsnog een pincode moet ingeven, kan het zijn dat het ene apparaat mij een schermpje toont waarin alsnog om die pincode gevraagd wordt, terwijl een ander een knalrood scherm toont met een groot kruis en de kreet dat mijn pas niet deugt! Pas niet deugt? Nee jôh, : dat moet een verzoek zijn om een pincode. In dat geval moet ik de kaart alsnog in de lezer schuiven, aan de boven- of onderkant van het apparaat en vervolgens de pincode intoetsen. O ja, dat intoetsen kan ook lastig zijn. Er zijn piepkleine toetsenbordjes waarop je snel twee toetsen tegelijk kunt indrukken en wat grotere waar meer ruimte is voor je vinger. Tot slot kan het kapje aan de bovenkant van het scherm ook nog danig in de weg zitten om het schermpje te kunnen lezen. De toetsenborden bij de geldautomaten zijn wel goed te gebruiken. Alleen moet men nog iets bedenken om pinners te beschermen tegen overvallen met of zonder messteken. Maar dan moet ik het gaan hebben over opvoeding, integratie en immigratie. Kortom, vroeger was het beter.

Smeerkezen!

peuken van een smeerkees

Bijna 5 jaar geleden kwam ik hier wonen. Was ik in Lelystad Haven dagelijks druk bezig het zwerfvuil op te ruimen, hier werd ik wat dat betreft werkloos. Er lag hier nauwelijks zwerfvuil. Maar sindsdien zie ik dat het zwerfvuil gestaag groeit. Als ik zwerfafval zie liggen, dan verdwijnt dat tot nu toe in een zakje van Fenna. Zoveel is het niet. Maar tijden veranderen.
Op een van mijn routes die ik geregeld met Fenna loop, zag ik afgelopen dagen wat afval in de vorm van frisdrankblikjes in de struiken liggen. Omdat vandaag het pmd afval opgehaald wordt, besloot ik vanmorgen die blikjes te gaan opruimen. Gewapend met een plastic tasje en een grijper ging ik naar de plaats delict.

dat is één...

Daar aangekomen viel me wat anders op : vlak achter aan haag lag een flink aantal sigarettenpeuken, compleet met twee lege verpakkingen. Ze waren daar onmiskenbaar neergegooid door een van de bestuurders van de daar geparkeerde auto's. Te gek voor woorden, want de woningen staan er tegenover. Maar ja, weg is weg. Nietwaar? Ik heb zo'n hekel aan dat soort gedrag. Zolang anderen er geen hinder van ondervinden mogen ze roken hoor. Maar de meesten van hen zijn aso's. Werp maar eens een blik op de grond bij ingangen van winkels, kantoren enz. Er zijn erbij die zelfs met kinderen in de auto roken. Die rokersrommel heb ik eerst opgeruimd. Toen de blikjes. Al verzamelend merkte ik daar er nog meer blikjes in de struiken lagen. Dat stukje groen ligt naast het fietspad waar veel schooljeugd op e-bikes rijdt. De meeste blikjes waren van de populaire energie drankjes. Verscholen onder het bruin, maar van boven goed zichtbaar heb ik uiteindelijk 36(!) blikjes verwijderd. Daar stond ik dan met mijn plastic tasje. Ik had beter een vuilniszak kunnen meenemen. Ik heb uiteraard ook ander zwerfafval opgeruimd. Richting huis ben ik een andere route gelopen, met gevolg dat mijn tas uitpuilde.

dat zijn er 36

Weer thuis gekomen ben ik het afval keurig gaan scheiden. Ik had de hele mikmak ook in de restcontainer kunnen gooien, maar dan ben ik zelf ook verkeerd bezig. Het plastic en het blik verdwenen dus in de pmd kliko. De rest bij het restafval.

Koolraapjes!

Vanwege Sonja's ongemak ben ik al bijna een week aan het koken. Nee, niet van woede, gewoon eten koken. Over het algemeen ben ik best wel blij met Hollandse eh... Nederlandse groenten. Spruitjes, witlof, sla, andijvie, de diverse koolsoorten van wit tot rood en zuur, bloem- witte, boerenkool, spits of rond, sperzie- en snijbonen maar ook witte en bruine bonen, kapucijners, spinazie, wortels, doperwten, noem maar op ik lust het.
Minder gek ben ik op broccoli. Het is net alsof die groente veel te vroeg geoogst is. Soms maakt Sonja soep van dat groene spul. Ik denk dat dat het beste is wat je met dat soort groente kunt doen : soep ervan maken. Dan smaakt het mij nog wel, al drijven mijn gedachten onder het eten ervan weg naar mislukte snert.
Voor vandaag heb ik koolraapjes gemaakt. Gewoon met gekookte aardappels, wat jus en een stukje vlees. Ik heb de raapjes wel voor het opdienen met een kaassaus overgoten. Man, man, man, wat smaakte dat lekker. Niet omdat ik het zelf gemaakt heb hoor. Normaliter vind ik het eten dan minder goed smaken en Sonja juist veel lekkerder. Dat is het lot van de kok. Maar nogmaals, die raapjes waren overheerlijk.

Snowbird

Mijn moeder had een lp van Anne Murray. Mijn broer Joop kocht soms muziek voor haar en voor pa. Zelf deed ik dat ook, al was het wat vreemd om als twintiger die 'ouwe-lullen-muziek' te kopen. En toch, toch genoten we soms stiekem van bepaalde nummers. Zo kreeg pa zelfs een lp van Amanda Lear! Haha, prachtig.
Dit nummer herinnert me aan de periode na mijn militaire dienstplicht. Ik was weer blij thuis te zijn. Het duurt nog even voordat de winter voorbij is, maar hier alvast een eerste aanzet.

Uitnodiging afslaan

Afgelopen periode heb ik een paar keer een uitnodiging afgeslagen. Alle keren ging het erom ergens te gaan eten. Erg leuk natuurlijk, maar helaas eet ik dan nauwelijks. Ik zit dan meer op het puntje van mijn stoel om het restaurant te kunnen ontvluchten. Vanwege de paniekaanvallen eet ik nauwelijks. Als ik een bestelling ga afhalen, vind ik dat al lastig. Niet dat ik er tegenop zie, maar het wachten daar in die ruimte.
Soms is het erg sneu om zo'n uitnodiging af te moeten slaan. Ik bedoel : het is immers een zeer mooi gebaar en dan lijkt mijn afwijzing nogal onverschillig. Gelukkig is er nu veel meer begrip voor.
Er zijn ook momenten waarop ik me zo gewoon / goed voel, dat ik wel naar binnen ga. Dan zie ik wel hoe het daar binnen verloopt. Het liefst zit ik ergens buiten. Het komt ook vaak voor, dat we samen iets in de auto eten en/of drinken. Dat is net zo gezellig en daar heb ik geen last van de drukte.

Pedofiel weggejaagd

Er is nogal wat gedoe rond het wegjagen van een pedofiel in Harderwijk. Zelf begrijp ik het wegjagen wel. Als ik lees dat een pedofiel gevangenisstraf krijgt, vraag ik me af in hoeverre zo'n straf helpt. Het lijkt mij (als niet-deskundige), dat een geaardheid niet te veranderen is. Net als bij homo's en lesbiennes. Ze zijn zoals ze zijn. Men zou misschien wel het gedrag kunnen beïnvloeden / veranderen, maar dan zou zo'n iemand de rest van zijn leven onder toezicht gesteld moeten worden.
Ik zet daarom ook vraagtekens achter het vrijlaten van mannen als Dutroux en/of Jihadisten. Het lijkt mij erg eenvoudig om therapeuten en/of psychologen om de tuin te leiden. Dat is al zo  vaak gebeurd.

Dag Lelystad Airport?

Lelystad Airport staat in de koelkast. Komt er van uitstel afstel? Misschien. Zolang er maar partijen zijn, die de werkwijze van onze overheid objectief controleren en van de bevindingen werk maken. Of ik er blij mee ben? Voor wat betreft de eerlijkheid en openheid wel. Want het spel rond het vliegveld werd niet netjes gespeeld. Daar waar andere sectoren heel gedetailleerd gecontroleerd worden, gaan acties van overheden met manipulatie van informatie zonder meer door. En dat kan niet. Het is ook goed te lezen, dat men geconstateerd heeft, dat het Schiphol in het algemeen en het vliegverkeer in het bijzonder veel meer vervuild, dan men eerst had aangenomen. Zelf iets aannemen is wat anders dan iets grondig laten onderzoeken door een onafhankelijke partij. Opvallend is dat men op zeer grote hoogte metingen doet. Deden ze dat maar bij de oude dieselauto's ook. Ook hier weer het manipuleren van de overheid om eigen activiteiten te vrijwaren van eigen regelgeving. Men begon al flink te werken aan de luchthaven, terwijl de procedures met voeten getreden worden. Economisch gezien is het niet doorgaan misschien wat jammer. Al heb ik ook op dat gebied het gevoel, dat men zich zoals gewoonlijk rijk rekent. De tijd zal het leren.

Geef je ouders maar de schuld

Iets wat aan de basis verandert, werkt door naar boven. De maatschappelijke cultuur is nogal losjes geworden. Van opvoeden is steeds minder sprake, terwijl de handhaving evenredig afneemt. De gevolgen zijn duidelijk : onhandelbare kinderen en volwassenen. Wie nu een baan heeft in het onderwijs, het gevangeniswezen, politie, handhaving enzovoort, ondervindt dit aan den lijven. Aan de ene kant slaat de boel los, terwijl aan de andere kant de houding alsmaar slapper wordt. In geval van overtreding willen mensen daarop niet meer aangesproken worden. Met gevolg, dat na een overtreding het de schuld van de verbalisant is die de overtreder werkloos maakt omdat hij zijn rijbewijs moet inleveren.
Ooit schreef iemand een boek met de titel De jongen met het mes. Dat was ergens eind jaren 50. Dat was toen bijzonder. Nu begint het gewoon te worden. Brugklassers hebben een leerachterstand. Vroeger bleef je zitten. Maar ja, de basisscholen willen ook succesvol overkomen en frauderen is gemeengoed. Dus schuiven basisschooldocenten de gevolgen van hun manipuleren door naar de collega's van de brugklas. Het kind is de dupe. Het onderwijsniveau is al erg laag, maar een kind moet wel leren. Helaas zijn veel ouders nauwelijks betrokken bij de ontwikkeling van hun kids. Zelfs ouders van basisschoolleerlingen beperken zich tot een afstandelijk : "Het is jouw toekomst." Of wel : zoek het zelf maar uit. Leiden, begeleiden, goede voorbeelden geven enz. is tegenwoordig niet meer aan de orde. Het is allemaal afschuiven van verantwoordelijkheden. Geld neerleggen en je bent van je kind af. Het begin al met de crèche, daarna is het de opvang en bijles. Het resultaat is er naar : een algehele devaluatie van de maatschappij. Weinig kennis, weinig vaardigheden, gebrek aan respect en fatsoen, lage zelfdiscipline enz. Die kinderen kunnen met recht later hun ouders de schuld geven. Even maar, want daarna moeten ze wel zelf alsnog aan de bak.