Digitaal lidmaatschap

Honda Bankstel

Zolang als ik motor rijd ben ik nooit lid geweest van een club. Dat massale gedoe trok en trekt mij niet. Sinds de komst van het internet en dan met name de sociale media, ben ik wel lid van nota bene diverse clubs. Gratis. Het leuke van deze clubs is dat ze specifiek merk en zelfs type gericht zijn. Dus ben ik lid van de CBX 750 F2 club. En van de Honda 750/4 club. En ook nog van de Cafe Racers club.  En ja, ik ben dus ook lid van de Hyundai Matrix club. Het leuke vind ik de uitwisseling van informatie, zoals het oplossen van technische problemen. Erg leerzaam, want er zijn leden die hun machines door en door kennen. Bij de Matrix club ligt het iets anders. Daar zijn veel mensen uit Azië en het nabije oosten lid van. De voertaal is meestal Engels. Maar er zijn ook leden die de Engelse taal niet beheersen. Maar Google staat voor niets, dus kan er ook vertaald worden. Woord voor woord, dat wel. Maar met wat fantasie en creatief denken lukt het aardig om elkaar te begrijpen.

Bout oliefilter lossen

Een ander aantrekkelijk aspect is toch ook wel de diversiteit aan leden. Ze wonen overal in de wereld en hun foto's geven een interessante indruk van hun woonomgeving. Want ja, er worden ook veel foto's en video's getoond. Zowel gewoon van hun auto of motorfiets, als van specifieke onderdelen, reparaties en van trips die ze maken. En uiteraard de grappen en grollen al dan niet voorzien van afbeeldingen of video's.

De Russische Beer

Nadat men in de atletiek gegraven heeft, blijkt dat ook in die tak van sport het dopinggebruik een ingeburgerd iets is. Geen nieuws wat mij betreft, want dat kan ik al aan de lichamen en prestaties zien. Ik vind het wel erg eenzijdig om met name naar Rusland te wijzen. Ook andere landen maken zich aan dopinggebruik schuldig. Ik denk dat, als ik naar de grootmachten op deze wereld kijk, Rusland, Amerika en China niet alleen op militair gebied grootheden zijn, maar o.a. ook op het gebied van sport en dus doping. Na de bevindingen is een pot verwijt de ketel situatie ontstaan. En uiteraard weer flink gevoed door het niet aflatende anti Rusland gevoel. De val van de Sovjet Unie heeft geleid tot een wat losgeslagen situatie waarin niet alleen wapentuig maar natuurlijk ook doping / drugs in een achtbaan terechtkwamen. Zelf ben ik van mening dat hier met name de dopingcontroles van de atletiekbonden  zelf met boven aan de IAAF te wensen hebben overgelaten.
Overigens : na de val van Sovjet Unie en daarmee het Warschau Pact is de Navo gebleven en zelfs gegroeid. Vraag mij niet waarom, anders moet ik het weer over Amerika hebben. De Russische Beer zit op één plek op de aardbol, in tegenstelling tot de Amerikaanse coyote die in hordes over de hele wereld uitzwermt om hun territorium te vergroten. En velen huilen klakkeloos mee met de Amerikaanse prairiewolven.

Scheuren op je motor

Vanmiddag zag ik het weer : onverantwoord snel rijden op een motorfiets. Ik zat rond een uur of 1 in de auto te wachten, toen ik een brullend geluid hoorde van een motorfiets, waarvan het blok hoog in de toeren gilde. Het is dat ik niet met mijn ogen knipperde, anders had ik de Repsol Honda niet eens zien voorbijkomen. Zo snel reed ie.
De weg bevond zich op een industrieterrein, binnen de bebouwde kom van Nijkerk. De weg zag eruit als een 60 km weg met aan beide kanten ruimte voor fietsers. Langs die weg bevinden zich erg veel bedrijven. Links en rechts stonden geparkeerde auto's en bevonden zich uit- / inritten. Al met al totaal geen situatie, waarin je het gas zover zou mogen opendraaien. Maar ja, ook onder de toch al kwetsbare motorrijders bevindt zich een aantal vreemde, roekeloze snuiters, dat lak heeft aan regels en vooral andere weggebruikers.

Aanvullende info

de oude school

Onlangs kwam ik in contact met iemand, die familie is van een voormalig onderwijzer van mij. Haar vader, meneer Van Schaardenburg, was namelijk een jaar lang leraar van mij en mijn broer Joop op de lagere school. Ze kwam zijn naam tegen op mijn blog en nam contact met mij op. Ze schreef mij een uitgebreid verhaal over haar vader en de tijd gedurende welke hij lesgaf aan de lagere school aan de Kastanjelaan eind jaren 50, begin jaren 60.
De beste man is helaas op jonge leeftijd overleden. Maar, hij heeft een aantal dagboeken nagelaten. Uit een van die dagboeken kreeg ik wat aanvullende informatie over ons. Zo leerde ik dat hij op donderdag 9 april 1959 een aantekening had gemaakt over mijn broer Joop. Joop wilde zich laten schrappen van de lijst voor aanvullende opleiding. Toen ik dat las, schoot me direct de reden te binnen : Joop had een paar keer geklaagd, dat hij zoveel extra huiswerk kreeg. Nu weet ik dus dat de oorzaak gezocht moest worden in de groep waarin hij zat. Die groep bestond uit leerlingen die naar de HBS zouden gaan. Ja, mijn broer kon erg goed leren, maar had er net als ik niet altijd evenveel zin in. Prachtig!
Van het huisbezoek van die leraar herinner me ik alleen zijn komst. Wanneer dat was, wist ik dus niet. Nu weet ik, dankzij dat dagboekje, dat het op woensdag 30 maart 1960 is geweest. Mooi hè? Ik ben er erg blij mee. Weer wat gaatjes gevuld. Op haar beurt wilde ze weten, hoe andere leerlingen van hem uit die periode over hem dachten. Ik heb die vraag hier en daar uitgezet bij voormalig klasgenoten. Het resultaat was een eenduidig beeld : een sympathieke, opgewekte man die vertrouwen gaf.
Op haar verzoek heb ik ook een indeling geregeld van een appartement aan de B.G. Cortslaan, waar hij woonde. Dat vond ik zelf trouwens ook interessant. Ik herinnerde me van bezoekjes aan mevrouw Ans Stegeman en mw. Cecilia Hof, dat ik vanaf de keuken via een badkamer met een granieten lavet in de woonkamer terechtkwam. Dankzij een van de voormalige bewoners, bleek ook die herinnering te kloppen.
Als ik het toch over herinneringen heb : op Curaçao nam Joop een aantal keren deel aan schaakwedstrijden. En ook daar was ie best goed in, getuige een uitslag in de krant van 1963.

Oost-Indisch doof

Of moet het 'Manipulatief' zijn? Hoe dan ook, vaak willen mensen bepaalde dingen liever niet horen. Gisteren zag ik hoe in Steenbergen een wethouder voor de camera reageerde op een paar legitieme vragen van een blogger over de mogelijke komst van vluchtelingen. De man reageerde alsof ie door een cobra gebeten werd. Een wethouder onwaardig. Nu zijn reactie op de nationale tv zenders uitgezonden zijn, heeft ie een gesprekje aangevraagd met de blogger. Leve de camera!
Maar waarom zo heftig reageren op het woord of onderwerp Vluchteling? Of op Zwarte Piet? Of gewoon op 'zwart' of 'bruin'? Islam en PVV zijn ook woorden die tot die groep behoren. Vanwaar die overgevoeligheid? Berichten over wantoestanden door en rond vluchtelingen worden angstvallig geweerd. Die eerder genoemde woorden wekken stuk voor stuk woede aanvallen op bij volksvertegenwoordigers, die het volk niet vertegenwoordigen en bij mensen met een bekrompen angsthazen geest. Het is niet anders dan voors en tegens tegen elkaar afwegen. Maar men mag tegenwoordig niet meer kritisch, laat staan tegen zijn.

boze wethouder

Vanmorgen sprak iemand op de tv over de situatie van de EU. Steeds meer mensen en regeringen uiten kritiek op de EU. Verkiezingsuitslagen geven daar ook blijk van. En wat zegt deze pro-EU deskundige? "Het valt best wel mee wat het referendum (Oekraïne - EU) betreft. Het is maar een klein links groepje, dat tegen de EU is." Droom maar lekker verder, denk ik dan maar. Als een partij als de PVV zoveel stemmen krijgt als de peilingen nu doen geloven, dan is ook Nederland tegen de EU zoals die nu is en over ons regeert. Tenzij iedereen in Lelystad gaat stemmen. Daar probeert de gemeente de uitslag van het referendum te beïnvloeden door het aantal stemlocaties drastisch te beperken. Een zeer slechte zaak.
In Duitsland wordt de weerstand tegen Merkel alsmaar groter. Zelfs uit de EU.  Er gaan politieke stemmen op om haar af te zetten. Ze moet van haar eigen achterban nu snel actie ondernemen om migranten die geen oorlogsvluchteling zijn  zo snel mogelijk weg te sturen. Het lijkt wel zo'n feestje waar de gasten via de voordeur linea recta naar de achterdeur worden geleid. Een Duits doodseskader heeft aangekondigd 41 mensen te zullen ombrengen, voornamelijk medewerkers van de overheid. Dat gaat mij veel en veel te ver. Hopelijk komt het er niet van.
Helaas wordt er nog steeds te weinig geluisterd naar de inwoners. Wie via de PVV of uit andere rechtse bron iets laat horen, wordt niet gehoord. Wie wel positief is maar ook kritisch, wordt ook niet gehoord. Het schijnt dat we als makke schapen zonder nadenken achter onze herders aan moeten sukkelen, dan is alles oké. Bèh! Op naar de afgrond.

Nog langer werken?

Ben ik blij dat ik al met pensioen ben! Ik moet er niet aan denken, dat ik een aantal jaren langer had moeten werken voor minder pensioen. Als gepensioneerde mag je dus korter genieten van je 'vrijheid'. Afgestudeerden moeten dus langer op de bank blijven zitten.
Op werk valt er voor velen helaas weinig tot niets te genieten. Als ik me sec gehouden zou hebben aan wat al die nare leidinggevenden mij vroegen of zeiden, dan was ik al op mijn 35ste in de wao beland. Zaak is om er zelf een leuke draai aan te geven.
Ik heb nooit gedacht : 'Het is kolere eind lopen naar Rome'. Mijn gedachte is meer van : 'Via welke route zal ik gaan?' Het bekende niet het doel, maar de reis. Dat is met werken ook zo. Natuurlijk zit het soms tegen. Dat zijn de leermomenten. Teleurgestelde of zelfs boze collega's of medewerkers van mij, die mij in vertrouwen vertelden dat ze het bedrijf zouden verlaten heb ik vaak geadviseerd tot die tijd zoveel kennis en ervaring als mogelijk in hun koffer te stoppen. Tja, je kunt ook met een chagrijnig hoofd dat moment afwachten en dagelijks met tegenzin naar die baan van je gaan.
Met de verschuiving van de pensioengrens ontneemt de regering de werkenden een stuk van hun vrijheid / vrije tijd. Nu en later. Nu, omdat men langer moet werken en later omdat men niet naar rato ouder wordt en/of gezond blijft. Of gaat men nu echt iets doen aan de nare werksfeer in menig bedrijf, waarvan het pesten slechts een onderdeel is? Wat men ook vergeet is dat veel bedrijven af willen en komen van medewerkers die 50 jaar of ouder zijn. Hoe men dit wil aanpakken is mij onbekend. Ik hoop maar het beste voor zowel de werkloze als de werkende en de studerende generatie.

Eindelijk herfst

leven en dood

Regen, wind en vallende bladeren. Wat wil een mens nog meer? De zon natuurlijk!! Maar goed, we wonen in Nederland en dan gaat het zo. Ik had het nog met kleindochter Jill (6) over de jaargetijden. Toen dacht ik "eigenlijk best wel leuk, die afwisselingen'. Ik vertelde haar over de jaargetijden toen ik net zo jong was als zij. Er is sindsdien veel veranderd.
Neemt niet weg dat ik van de komende periode soms wat depressief wordt. Al moet ik zeggen dat het aanzienlijk minder is dan toen ik nog werkte. In het donker van huis en in het donker weer thuis. En daar tussenin soms een mindere dag of een onprettige werksituatie om de boel compleet te maken. Er zijn leukere dingen. Als het wat minder ging dacht ik vaak : 'wat een ellende maakt een mens toch mee!' Maar ach, ik ben er wijzer en sterker van geworden. En ook nog trots dat ik er nog steeds ben en lekker bezig kan zijn. Je zou maar een leven zonder enige sores hebben.
Soms kom ik ze tegen. Mensen zonder enige sores. Ik herken ze aan hun reacties op andermans leed. Als ik het heb over mensen die ik mis zeggen ze : ach, dat is zo lang geleden  of het leven gaat door. Of ach, er zijn ergere dingen in het leven. Ze schijnen ook te weten dat er ergens een knop in je hoofd zit, dat even omgezet moet worden. Mensen zonder sores. Hopelijk blijven ze nog lang zo onnozel reageren. Van mij mag het. Aan de andere kant : ze leren niet zoveel en worden niet zo sterk als ik. Ze zullen wel trots zijn. Maar dan op andere zaken. Die mij dan weer niets zeggen. Want ik ben wat dat betreft ook onnozel.

De zondag

Vanuit mijn opvoeding weet ik niet beter dan dat de zondag een rustdag is. Daar heeft mijn eigen Hervormingsdag die ik rond mijn 20 ste levensjaar beleefde, geen verandering in aangebracht. Vanmorgen werd ik nogal vroeg wakker. Gemaakt. Er reed een auto met aanhanger met een flinke snelheid over de verkeersdrempels achter ons huisje. In de aanhangwagen lagen zo te horen metalen voorwerpen. Die maakten flinke klappen toen de wagen over de drempels reed.
Overal wonen mensen die geen rekening willen houden met anderen. Of wel : aso's. Zo hoor ik soms ook over mensen die doordeweeks heel vroeg (rond 5 uur) met hun kliko rondlopen. In de geest van : ik wakker, jullie ook wakker. Maar ik hoef gelukkig niet vroeg op.
Gisterochtend zag ik een vuilniszak in de border achter ons huisje liggen. Ik heb dat grijze geval eruit gevist en mee naar huis genomen. In de zak zaten lege bierflesjes en -blikjes en de verpakkingen ervan. Ook een reden waarom ik niet zo gecharmeerd ben van bierdrinkers. Met hun bedwelmde hoofd doen ze vaak nare dingen. Gelukkig valt het hier in Dronten allemaal erg mee, vergeleken met Lelystad. Maar ja, dit hier is nog een dorp. Gelukkig maar.

Criminelen ook welkom

Tijdens mijn vrijwilligerswerk voor Vluchtelingenwerk kwam ik erachter, dat uitgeprocedeerde asielzoekers niet het land verlieten maar hier blijven. Ze belanden vaak in de criminaliteit, omdat ze wat hun 'verblijf' betreft geen enkele sociale steun krijgen. Dus moeten ze op een andere manier aan geld en goederen zien te komen. Nou, dan weet je het wel.
De regelgeving is dusdanig dat men zelfs oorlogsmisdadigers uit bijvoorbeeld Syrië niet terug mag sturen. Deze meedogenloze mensen, onze slapende regering beweert dat ze hier niet zijn,  worden dus op ons losgelaten, omdat ze anders in Syrië opgepakt en/of gedood worden. En dat vindt de EU en dus ons land blijkbaar veel erger dan de dreiging in de vorm van beroving met geweld die ons te wachten staat. Ik zeg maar weer : weg met de EU!

ASV Dronten - BCV 3-1

1-0

Vanmiddag zijn Mike en ik op de fiets gesprongen en naar het sportcomplex van ASV Dronten gereden. Daar begon om 15.00 uur de voetbalwedstrijd van de lokalen tegen BCV, de Burgumer Christelijke Voetbalvereniging. ASV Dronten staat op de eerste plaats, de Friezen (met 8 punten minder) op de achtste.
ASVD kwam erg goed uit de startblokken. Met als gevolg een 1-0 voorsprong op het scorebord na zo'n 7 minuten voetbal. Een voorzet op maat werd door De Boer ingekopt.
Het snelle doelpunt leidde niet tot een walk over van de thuisclub. Eigenlijk bleef het spelniveau wat hangen met veel balverlies over en weer.  Er deed zich nog wel een paar kansen voor, maar zonder resultaat. Toen het rustsignaal klonk was het nog steeds 1-0.
Na rust trokken de Drontenaren weer ten aanval, al zou het nog een halfuurtje duren voordat er weer gescoord werd : 2-0 door wederom De Boer. De feestvreugde van deze treffer was van zeer korte duur want nog geen twee minuten later scoorde BCV met een kopbal de 2-1. Het spel bleef matig met veel balverlies aan beide kanten. Het fotograferen werd ook minder. De lucht werd nogal donker en ik had toevallig geen aggregaat met een bouwlamp meegenomen. Dus van de 2e helft nauwelijks goede foto's.
De tegentreffer gaf de bezoekers moed, wat te zien was in hun aanvallender spel. Gevolg was wel dat achterin veel ruimte ontstond voor de Drontense aanval. Er deden zich diverse kansen voor maar met name De Boer wist ze niet te verzilveren. Dat lukte Van der Meer vlak voor het eindsignaal wel, toen hij rustig bleef en de keeper van BCV beheerst passeerde 3-1.

Over eerlijk zijn

Eerlijk zijn is niet altijd een sterk punt. Van nogal veel mensen mag je niet altijd eerlijk zijn. Alleen wanneer het hen uitkomt. Ik heb een aantal sollicitatiegesprekken gehad, gedurende welke ik wel en mijn gesprekspartner niet eerlijk was. En dus verliet ik een vaste, zo goed als zekere werkplek en belandde ik op een zinkend schip.
Ik heb ook meegemaakt dat een bedrijf veel personeel lokte met allerlei mooie beloftes. Maar eenmaal in dienst werden al die beloftes doodleuk van tafel geveegd. Met als argument : "Ze gaan toch niet terug naar hun vorige werkgever."
Een keer heb ik gedreigd malversaties van een van mijn werkgevers te melden bij een Inspectie. Dat was begin jaren 80. De gemanipuleerde informatie bevatte mijn naam als bron en daar wilde ik vanaf. Een ogenschijnlijk eenvoudige aanpassing in de programmatuur, bleek later manipulatie van gegevens in te houden die bedoeld waren voor een instantie van de overheid.  Toen ik daar achterkwam weigerde ik gevraagde wijzigingen in de betreffende software door te voeren, omdat sprake was van fraude. Bij dat bedrijf was ik verplicht mijn naam achter de aangebrachte wijzigingen in programma's te vermelden. Uiteindelijk heb ik vanwege dat gebeuren mijn conclusies getrokken.
Eerlijke antwoorden op vragen of spontaan gegeven dito reacties vallen ook niet altijd in goede aarde. Eerlijk zijn kan ook vaak als zwak punt beschouwd worden. In een cartoon daarover zag ik eens een stukje van een sollicitatiegesprek. Iemand van het bedrijf vroeg de sollicitant wat haar zwakste punt is. Ze antwoordde : "Eerlijk zijn, meneer". De manager reageerde : "Maar dat is juist een sterk punt!" Waarop de sollicitante ad rem zei : "Wat u vindt interesseert mij hoegenaamd niets, meneer."

Naar de Hyundai dealer

Sinds we de Matrix rijden, gekocht in 2009, zijn we slechts een keer met de auto naar de officiële dealer geweest. Dat was vanwege een garantiegeval van de contactsleutel. Voor het overige onderhoud en de jaarlijkse APK is de auto naar andere garages geweest.
Nu, 6 jaar later, zijn we weer eens bij de Hyundai dealer geweest. De aanleiding was een gratis (hoe kan het ook anders) winterinspectiebeurt. Ik dacht er goed aan te doen, de Matrix na zoveel jaar weer eens door de dealer te laten controleren.
Dus reden Sonja en ik op een miezerige zaterdagochtend naar Lelystad. Bij de dealer werden we verwelkomd met koffie, thee en een beker erwtensoep (uit blik). Terwijl wij van de koffie en thee genoten, werd de Matrix de garage ingereden. Na een inspectie rond de auto en onder de motorkap, werd de auto op de brug gezet. Hoog en droog begon de inspectie onder de auto.
De controle duurde bijna een uur. Daarna werd de Matrix weer op de parkeerplaats gezet.
De bespreking van de inspectieresultaten was kort en krachtig : helemaal in orde! Zelfs geen opmerkingen over de v-snaren. Men had alleen een opmerking over de band rechtsachter. Die was, met een profieldiepte van 3 mm, wat meer versleten dan de andere. Het viel mij op dat de banden in het algemeen verschillende profielwaarden kennen. Toch vervang ik ze per set van twee, voor en achter. De rechter banden waren meer versleten dan de linker. Slimme Mike zei, dat het wellicht komt door de vele rotondes die ons land kent. Ik ga binnenkort de wielen van plaats omwisselen. Al met al ben ik zeer tevreden met de uitslag. De Matrix is tot op heden een betrouwbare en technisch goede auto gebleken.

Een dagje eten

de moderne surrogaat versie

In de jaren 50 stond bij ons thuis niet zoveel op tafel. 's Morgens was het steevast pap. Havermoutpap, gemaakt door de oudste kinderen, met wat suiker er overheen. Als de pap te dik was, hij lag dan als een dikke koek in ons geëmailleerde bord, goten we er wat melk bij. De dikke pap leidde tot de uitdaging het gevulde bord in één vloeiende beweging rond te draaien zonder dat de pap eruit viel. Niet iedereen had in de gaten, dat de beginstand van de handen daarbij belangrijk is. Haha!
Tussen de middag was er brood. Een botervloot met margarine van Blue band, een pot jam, een kartonnen beker met Rinse appelstroop en dito bekertje met Geska strooikaas, ook wel Glarus (waar het product vandaan kwam) genoemd. Er was een gele en een rode versie te koop, maar vraag me niet naar het verschil in smaak. Op die gele verpakking stond een boerin in een weiland met koeien met op de achtergrond hoge bergen (van de Zwitserse Alpen) een boterham te bestrooien met strooikaas. Soms redeneerde ik dromerig door : op dat busje van die boerin staat ook weer een boerin met een busje, en op dat busje enz... Op de rode verpakking waren de Alpen vreemd genoeg ook rood.
Als je zo'n boterham met die strooikaas erop voor je gezicht had, kon je beter niet niezen of hoesten. Gebeurde dat wel, dan vloog je beleg in de vorm van een wolk over de eettafel door de huiskamer. De boterham werd eerst gesmeerd met een zeer dun laagje margarine. Het restant dat nog aan het mes zat mocht ik niet aan de rand van de botervloot smeren. Dat vond mijn moeder niet oke. "In de hoekjes wonen ook mensen", zei mijn moeder als ik de boterham slordig met de boter gesmeerd had. En natuurlijk : nooit je mes aflikken!
's Avonds aten we meestal aardappels met groente. Geen vlees, want toen waren de kinderen nog gedwongen vegetarisch. Er was alleen een stukje vlees voor de kostwinner.

Voor en tegen Koerden

Het is een wat rare situatie, maar aan de andere kant heb ik het wel over politiek. In de politiek kan alles. De partij van meneer Erdogan, de AK (Anti Koerden?)partij,  heeft de verkiezingen met een grote meerderheid gewonnen. Ik weet nu hoe het Turkse volk over zaken als democratie en veiligheid en de PKK/Koerden denkt. En met al die denkwijzes heb ik hoegenaamd niets.
Turkije is lid van de NAVO. Ik heb dat altijd al een opvallend iets gevonden. In negatieve zin, dan. Het land wil ook toetreden tot de EU. Helemaal opvallend. Net een vos die ook toegang wil krijgen tot een kippenhok.
Afgelopen week heeft mevrouw Merkel gezegd, dat ze de PKK steun gaat verlenen. Ik weet niet of ze dat tijdens haar bezoek aan Erdogan ook heeft verteld. Ik denk het niet, want ze is ongeschonden weer in die Heimat teruggekomen. Nee, ze heeft alleen over de stroom migranten en de toetreding van Turkije tot de EU gesproken. Niet alleen Duitsland, ook andere EU lidstaten, waaronder Nederland, steunen de PKK. Tot nu toe met humanitaire hulp. Dus Turkije schiet een Koerd neer en de EU grijpt dan naar de verbandtrommel en voorziet het slachtoffer van proviand en kleding.
Stel dat het conflict uit de hand loopt. Dan wordt het een oorlog tussen de Koerden gesteund door hun bevriende EU naties en Turkije. Maar ja, Turkije is ook lid van de Navo, net als veel van zijn vijanden in dat conflict. Dus hoe gaat men dat aanpakken? Turkije bombarderen? Ik denk het niet. Misschien gebeurt dat pas als Merkel roept : "Deutschland liebt Kebab!" Dan kunnen Turkse burgers, als de oorlog begint, met een gerust hart naar Duitsland vluchten.
Al heeft ons land geen cent over voor het leger, voor de Koerden is er gelukkig wel geld voor wapens.

Als ik 18 word

Van zeer dichtbij heb ik ze meegemaakt, tieners die hunkerend uitkeken naar hun 18e verjaardag. Niet vanwege het rijbewijs of  wettelijke zelfstandigheid (geldzaken, zorgverzekering enz.). Nee, de tieners in kwestie hadden over alcohol drinken en blowen! Lekker belangrijk! Het zegt iets over hun ambitieniveau en misschien over slechte voorbeelden en/of het milieu waarin ze verkeren. Zo hoorden wij een keer van een van onze kinderen, dat op een verjaardag geen frisdrank werd geschonken, maar alleen bier 'want we zijn geen watjes', aldus de pappa van de jarige Job. Op dat feestje toeterde de vader van de net 13 jarige ook rond, dat studeren zinloos is en dat je beter kunt gaan werken. Ik heb andere toespraakjes gehoord op verjaardagen.

Helaas is er van die twee tieners weinig goeds terecht gekomen. De een verslaafd aan drugs, de ander aan alcohol en drugs. En uiteraard werkloos. En dan te bedenken dat ze net in de 20 zijn. Er wordt zo vaak gewaarschuwd voor het gebruik van alcohol en drugs en toch....
In het algemeen wordt gesteld dat een kind op z'n 18e volwassen is. Maar dat gaat niet voor alle tieners op. Volwassenheid heeft volgens mij niet zozeer met leeftijd maar meer met intelligentie, milieu / opvoeding en levenservaring te maken.
Er was een tijd dat iemand pas op z'n 21 ste volwassen werd verklaard. Dan mocht ie stemmen. Het vreemde was wel, dat ie vanaf zijn 18e jaar wel in staat werd geacht als militair iemand anders ('de vijand')  dood te schieten. Niet mogen stemmen, maar wel mogen doden. Het gaf te denken.
Ik ken ook gezinnen waar kinderen op hun 18e jaar het ouderlijk uitgezet worden. Wel of niet 'volwassen', wegwezen! Maar ach, niet alle ouders zijn voorzien van empathie en spiritualiteit als het om kinderen gaat. Kinderen zijn voor hen alleen leuk als ze daar tijd voor en zin in hebben.
Zelf keek ik een paar jaar uit naar mijn 18e verjaardag. Ik zou dan lessen mogen nemen voor mijn rijbewijs. Daar stond tegenover dat ik dan ook de leeftijd bereikte, waarop ik moest voldoen aan de militaire dienstplicht.