Amber alert op de snelweg

Gisteren zag ik op diverse snelwegen rond Amsterdam op matrixborden een Amber Alert weergegeven. Amber Alert is en alameringsysteem om vermiste personen, met name kinderen, op te sporen met hulp van het publiek. Dat was voor het eerst dat de borden hiervoor gebruikt worden. Het lijkt me zeker in dit geval wel een effectieve manier, om het aantal mensen dat op zoek is naar een kind aanzienlijk te verhogen. Niet dat ik onderweg constant op zoek was naar een zwarte Fiat, maar ik had de oproep (die geregeld herhaald werd) in elk geval in het achterhoofd. Het vermiste kind is overigens al terecht. Samen met de vader die haar volgens de berichten onrechtmatig had meegenomen.

Christopher Max uit TVoh

Gisteren moest ook kandidaat Christopher Max The Voice of Holland verlaten. Dat was wel te verwachten. Christopher heeft van die typisch Amerikaans show trekjes, die hier minder goed aanslaan. Ze komen al snel overdreven en gemaakt over. Al eerder was een Amerikaantje in een talentenjacht vanwege dat 'over the top' show element gesneuveld. Op zich is Christopher geen slechte zanger of zo hoor. Maar dat show element (ook bij het verlaten van het podium) en zijn houding m.b.t. bekende Amerikaanse sterren (meneer had het al helemaal gemaakt) deed hem de das om. 'Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg', zegt men ook in TV o Holland. Het viel mij tegen dat Sharon Doorson niet direct naar de volgende ronde ging, net als Michelle. Wat een stemgeluid zeg! En wat was het meest opmerkelijke van die avond? Het optreden van ene Micheal Bublé. Die Michael (schijnt een ster te zijn)  zong tijdens het openingsduet met Michelle ronduit slecht. En niemand die daar wat van zei! De jury stond na afloop van het duet, waarin Michelle Michael wegblies (wat mij betreft) louter voor Michelle te applaudisseren. Tijdens de uitzending waagde Michael het publiek ook nog te vragen om naar zijn concert in Ahoy te komen. Meneer had het geld dringend nodig. Voor zanglessen neem ik aan.  Nou nee Michael, nu even niet. Bedankt voor de uitnodiging!

Zien en gezien worden

De Europese Commissie wil naast het ABS ook het verplicht voeren van dagrijlichten voor de gemotoriseerde tweewielers en quads invoeren. Ook een goede zaak,hoewel het bij motorrijders vaak zo is dat ze overdag ook met licht aan rijden. Veel weggebruikers redeneren bij het al dan niet voeren van verlichting vanuit hun eigen situatie : "Ik zie toch genoeg?" De vraag is echter of anderen jou ook goed kunnen zien. In dit jaargetijde waarin veel motorvoertuigen met verlichting rijden, vallen zij die geen verlichting voeren ('ik zie nog genoeg') nauwelijks op. Ze worden gemakkelijk over het hoofd gezien.
'Zien en gezien worden' geldt ook voor de snelheid waarmee men rijdt. Snelheden op zich zijn zeer lastig in te schatten. Helemaal als het voertuig recht op je afkomt. Als bestuurder die met een zeer hoge snelheid rijdt, denk je alles onder controle te hebben. Je ziet ver voor je uit een auto rechts stilstaan. Die wacht wel, denk je dan, want ik rij immers op een voorrangsweg . Maar de wachtende weggebruiker besluit toch de weg te kruisen. Zijn besluit is op een heel andere waarneming gebaseerd. Een waarneming waarin het naderend voertuig een aanzienlijke lagere snelheid doet voorkomen. Een inschattingsfout, dat wel. Maar wel een heel begrijpelijke. Zo wordt een stipje van rechts binnen luttele seconden een motor, die zich met een enorm hoge snelheid in de flank van het kruisend voertuig boort.

Een baan erbij!

Uw schrijver als part time docent op een basisschool

Nee, niet ik (zei de schlemiel), maar Mike. Mike is officieel Huiswerkbegeleider op zijn school geworden. Leuk hè? Hij begeleidt leerlingen van een lagere jaargang. Hij wordt er ook voor betaald! Ik vroeger ook als ik strafregels schreef voor een klasgenoot. We hadden beiden een krakkemikkig handschrift, dus dat kwam mooi uit. Hij betaalde mij per tien regels in natura. Nee, gewoon netjes. Met snoepgoed. Een manna korrel per regel, was het geloof ik. Mike is door zijn opdrachtgever, de school, ingeschreven bij en uitzendbureau. Hij kan zijn uren via het web registreren. Opvallend is dat hij bruto twee keer zoveel krijgt als in het restaurant. En toch in beide gevallen volgens een cao. Op de basisschool werd Mike ook gebruikt om andere leerlingen te helpen. Daar kreeg hij niets voor terug. Het werd gebracht als een soort plicht. Het scheelde de leraressen wel veel tijd en energie. Zelfs een oorkonde of zoiets kon er na het schooljaar niet vanaf. Maar laten we eerlijk zijn, anderen helpen is een goede zaak. Voor zowel de ander als je eigen ontwikkeling. Misschien stemt het hem tot nadenken over wat hij later wil worden. Geen docent, want dat is een zwaar beroep met al die mondige, grenzeloos opgevoede jongeren.
Ik las vandaag dat een oudere docent een leerling z'n tanden uit zijn mond heeft gemept na een schoolreisje. De schooldirectie zegt hierover : "We zijn een leuke, aardige school, waar we met praten alles oplossen." Oké. En als een leerling dan toch met een mond vol tanden staat, zijn er andere manieren om hem te laten praten. De docent is geschorst. Terecht hoor, want slaan doen we alleen uit zelfverdediging. En dan ook nog niet buitenproportioneel. Ook dat is fout. Dus eerst goed nadenken en meevoelen en dan pas slaan. Lastig hoor. Vooral als je bedreigd wordt.

Een gitaar aan de wilgen

Tja, muziek of geld verdienen? (1971)

Vanaf zeer jonge leeftijd was ik al gefascineerd door muziek. De oude 78 toeren platen van Rudi Wairata en George de Fretes werden geregeld gedraaid. Maar ook muziek van Fats Domino, Bill Haley, Wilbur de Paris (jazz), Winifred Atwell (piano) en uiteraard country muziek (Hank Snow, Jim Reeves). Ik had het geluk een zus te hebben die wat ouder was dan ik. Zij ging natuurlijk voor de pop muziek uit die tijd, de jaren 50. De Everly Brothers, Elvis, Cliff R., Bobby V en Darin, The Platters, Rick Nelson enz. Dus ik was qua muziek behoorlijk verwend met een breed scala, waarin ook klassiek omdat mamma dat genre ook mooi vond. Toen ik 10 jaar was kreeg ik mijn eerste gitaarles. Een mijlpaal, want tot dan had ik er alleen van gedroomd. De EB's waren mijn groot voorbeeld. Maar de lessen van oom Henk sloegen bij mij niet aan. Ik herinner me, dat ik de akkoorden te complex vond en mijn vingers te kort. Dus mijn droom viel in duigen. Dat was geen ramp, want het Indo duo The Blue Diamonds nam het van mij over. Hahaha! Pas zo'n 4 jaar later begon het gitaarspel weer terug te komen. De popmuziek was aan het doorbreken. De Fab Four (Beatles) en Stones gaven de doorslag : ik moest toch maar gitaar leren spelen. Met hulp van vrienden, goed naar de tv beelden kijken en zelfstudie lukte het mij om met menig nummer mee te spelen. Met broer Joop kocht ik lp's waarmee je zelf nummers mee kon spelen. Een soort karaoke, maar dan voor instrumenten.  Mijn vader vond muziekmaken helemaal niets. Er moest brood op de plank komen en van muzieknoten viel volgens hem niet te leven. Zijn visie had in zijn vroege jeugd weliswaar een op zijn jonge hoofd kapot geslagen viool tot gevolg gehad, maar hij geloofde daar nog steeds in. Dus hield ik, gehoorzaam als ik was, het beperkt tot bijeenkomsten met vrienden, de huiskamer en verjaardagen en bleef ik jaloers de leden van menige popgroep volgen. Met broers en zwager Jan speelden we nummers na, waarbij Jan altijd zong.
Met het overlijden van mijn beide broers stierf ook mijn liefde voor muziek. Gelukkig kwam die jaren later, na mijn herstel, weer enigszins terug. Maar niet de gitaar. Daar rust op een of andere manier een taboe op. Soms zit ik wat te pingelen of speel een nummer van YouTube mee. Maar het is al gauw genoeg. Laatst zag ik een Koreaans jongetje, dat als een virtuoos gitaar speelde. Ik kreeg ontzettend de pest aan dat ventje. Hij wreef mij namelijk flink in, dat het met mij en mijn gitaren in de muziek nooit meer wat zal worden. Ik kon ze beter kapot slaan á la The Who na een concert. Maar dan zou ik toch eerst een concert moeten geven. Er is (zoals altijd) toch nog hoop. Kleinzoon Tim zit sinds kort op gitaarles. Misschien komt via hem toch weer een impuls. Je weet maar nooit. Dus helaas toen geen opvolger voor The Blue Diamonds en  nu geen kandidaat in X factor en/of TVoH. Gelukkig is er nog wel de muziek.

Clinton en internet

Minister Rosenthal van BuZa heeft onlangs op de conferentie over de vrijheid op internet gezegd, dat het voor ons land onacceptabel is dat websites worden geblokkeerd, inhoud gemanipuleerd wordt en dat bloggers worden gearresteerd en in het gevang verdwijnen. Zijn Amerikaanse collega Hilary Clinton is het daar roerend mee eens. "O ja?", dacht ik. In mijn ogen een opvallende bijval van de Amerikaanse minister. Immers, haar man Bill denkt daar anders over. Die wil graag een speciaal ministerie in het leven roepen, dat de inhoud van websites gaat controleren. Wie onwaarheden en/of geruchten schrijft, wordt wat Bill betreft van het www gehaald. Nu weet ik wel dat het tweetal een LAT relatie heeft sinds de kwestie van de sigaren soppende Lewinski. Dus wat dat betreft houdt elk van hen hun eigen ideeën erop na.
Maar vergeet niet dat big bad Bill lang volgehouden heeft (zelfs onder ede!) nooit seks te hebben gehad met Monica. Monica zelf hield vol van(wege) Bill te zijn (weg)gegaan. Die waarheid van Bill was toch ook een onwaarheid? En gaat die big bad Bill nu mijn blog blokkeren, omdat ik een gerucht verspreid? Dat zou erg verdacht rieken naar zelfbevrediging van Bill. Hilary, help! Bill doet het weer! Zonder Monica weliswaar, maar toch...

TVoH Maria Goosen

Er zijn zelfs (voormalige) The Voice of Holland kandidaten die dit blog lezen. Eén van hen is Maria Goosen. Maria is een beetje boos op mij, omdat ik 'zomaar' iets uit dat programma heb overgenomen. De voice-over van dat programma gaf namelijk een wat negatief commentaar toen Maria een battle aan het voorbereiden was met de kandidaat uit Lelystad, Shannon. Het commentaar bij de beelden was dat Maria duidelijk geen zin had om met Shannon aan de slag te gaan. Ik heb dat als zodanig weergegeven op dit blog (Shannon Saracco niet meer in TVoH) Maria geeft echter aan, dat dit niet conform de werkelijkheid was. Achter de schermen, zo schrijft ze, heeft het tweetal heel goed samengewerkt. Maria stak daarbij haar respect en bewondering voor Shannon niet onder stoelen en banken. Helaas kunnen wij als kijkers niet echt achter de schermen kijken. Maar ik ga er vanuit, dat RTL4 wat smeuïgheid in het populaire programma wilde brengen. Ten koste van in dit geval Maria en daar ben ik als kijker ingetuind. Lekker zo'n omroep. Stuw je als kandidaat de kijkcijfers omhoog en als dank sneu commentaar. Hopelijk heeft het commentaar geen invloed op haar carrière. Als goedmakertje nogmaals Maria in TvOH :

Torenhoge boetes

Notoire links-rijders

Wie een verkeersovertreding begaat kan te maken krijgen met zeer hoge boetes. Eerlijk gezegd vind ik dat voor een aantal overtredingen geen enkel probleem. Zoals niet stoppen als iemand op een zebrapad oversteekt. Of parkeren op een plaats voor invaliden. Maar ook onnodig herrie maken. Zoals iemand die om 4 uur 's morgens luidruchtig staat te toeteren in de straat, om zijn carpoolmaatje te waarschuwen. In het algemeen mag asociaal gedrag wat mij betreft hard aangepakt worden. Wat ik alleen mis in de hele aanpak, is de gestaffelde boetes. Wie voor het eerst een bepaalde overtreding begaat, betaalt minder dan een notoire overtreder. Ik hoor maar al te vaak om me heen, dat mensen per maand 3 of 4 bekeuringen krijgen. Die zou je harder moeten aanpakken. Maar niet iemand die 's een keer in de fout gaat. Iedereen maakt weleens een fout in het verkeer, al word je dat tegenwoordig ook al niet in dank afgenomen. Maar om vervolgens snoeihard te worden aangepakt door een torenhoge boete, riekt wat mij betreft ook naar 'buitensporig geweld'.

De kantine

Polderpionier Luijt schrijft :

Ik las je stukje over "discriminatie" in het buurthuis. Ja, in de begin jaren van Lelystad was er een dorpshuis. Eigenlijk waren het er twee, de kantine van Splinter en het Stuurhuis. De kantine was het ontmoetingspunt voor bewoners en arbeiders en het Stuurhuis het bestuurscentrum (zeg maar gemeentehuis) waar de Landdrost zo af en toe kwam. Links van het Stuurhuis was de protestantse kerk en rechts die van de Katholieken. Gelovigen met een andere mening, hielden hun diensten gewoon thuis. Dus ook in die tijd bestond er een soort discriminatie, niet naar kleur (want we waren allemaal "wit") maar naar geest. Op zondag gingen wij (de hervormde kinderen) naar de zondagsschool. Mevrouw de Jong vertelde ons over het leven van Jezus en maakte dat aanschouwelijk met fleurige plaatjes die ze op een flanelbord plakte. Ook zongen wij liedjes uit de bundel "Kun je zingen zing dan mee" en met de Kerst kregen we een boekje van W.G. v.d. Hulst uitgereikt. Op vrijdag zag ons leven er anders uit, dan gingen we namelijk allemaal in bad. Als de arbeiders van de ZZW het weekend naar huis waren, dan mochten de bewoners het "badhuis" gebruiken. Helaas is ook dit deel van het stenenkamp afgebroken. Een kinderhand was gauw gevuld, we hadden geen i-pod of X-box. Super Mario heette toen "Dappere Dodo". Wij verveelden ons nooit, want langs de dijk vonden we van alles waarmee je heerlijk kon spelen. We bouwden hutten, maakten vlotten en rolden grote keien van de steenhopen en voeren mee met de boten. Op woendagmiddag werd de televisie -die op het toneel van de kantine stond- speciaal voor ons aangezet. Gespannen keken we dan -met een flesje Pepsi of Joy- naar "Tante Hannie". Op zaterdagavond was er televisie voor de ouderen en heel soms mochten wij een uurtje langer op blijven. We zagen het journaal en moesten na de show vlug naar bed. De rest van de week was de kantine voor kinderen taboe. Er stond een biljart, voetbaltafel, tafeltennistafel en een leestafel, maar de heer Splinter vond het niet goed als wij ons met deze spullen bezig hielden. Ga maar lekker buiten spelen riep hij dan en wij gehoorzaamden, zoals dat hoort. Gelukkig waren er nog geen mobieltjes, dus na school konden we ongestoord vuurtje stoken, zonder lastig gevallen te worden met digitale onzin.

 

(tekst en foto : Luijt Postma)

UEFA Unfair play

Tijdens de voetbalwedstrijd Ajax - Real Madrid is een tweetal zuivere doelpunten van de Amsterdammers afgekeurd door de arbitrage inclusief de vierde man. De blunders beïnvloedden het verdere verloop van deze wedstrijd en kost Ajax klauwen vol geld en sportief aanzien. De UEFA heeft de mondvol van Fair play. Maar de UEFA zelf is nog lang niet zover. Ze heeft blijkbaar nog steeds niet in de gaten, dat wangedrag op en rond het veld in veel gevallen wordt veroorzaakt door dwalingen van de arbitrage. Toch wil men geen videobeelden inzetten, zoals bij veel andere sporten wel het geval is. Door deze starre houding legt en onderhoudt de UEFA zelf de voedingsbodem voor onsportief gedrag en competitievervalsing.
Hopelijk gaat de UEFA de beelden van Dinamo Zagreb - Olympique Lyon goed bestuderen. Bij veel doelpunten van Olympique gedroegen bepaalde spelers van Zagreb zich wel heel erg onbeholpen en zelfs statisch. Alsof ze opeens niet meer wisten wat voetbal is. Mij hoor je het woord 'omkoping' niet noemen. Dat hebben anderen (voetbal-analisten) wel gedaan. Ajax heeft wat mij betreft gelijkgespeeld tegen het grote Real Madrid : 2-2.

De imam niet en Martijn wel

Soms rijzen spontaan vraagtekens boven mijn grijze hoofd. Zoals laatst, toen ik een nieuwsbericht las over een imam die niet in ons land welkom is. Meneer is namelijk o.a. voorstander van het uithuwelijken van vrouwen en dat mogen van hem ook meisjes van onder de tien jaar zijn. De ideeën van de imam (of is het zijn geloof?) stroken niet met onze cultuur, aldus het bericht. En dus mag de imam niet ons land in. Oké, een kind uithuwelijken vind ik ook niks om niet te zeggen afgrijslijk barbaars. Maar bij mij rezen spontaan vraagtekens. Want waarom de imam niet en die smerige pedofielenclub Martijn wel? In beide gevallen is volgens mij sprake van kindermisbruik. Als de imam sluw is, wordt ie direct lid van Martijn en doet alsof ie zich netjes gedraagt. Dan is er wat ons betreft niets aan de hand. Toch?

Buurthuis De Krakeling

Nadat wethouder Jacobs zonder hoor en wederhoor via de media flink de trom geroerd had over mogelijke discriminatie in buurthuis De Krakeling, is na onderzoek gebleken dat van discriminatie geen sprake is. Het gebeuren zegt dus niets over het buurthuis maar des te meer over de klagers en de wethouder.  Het opvallende in deze kwestie is ook, dat het hier om een groep 'allochtone' (net als 'getinte' een rotwoord) jongeren gaat. Ze Beklaagden zich over het feit dat ze zich niet welkom voelden. omdat er niets voor hen georganiseerd werd in het buurthuis. Ik moet wel toegeven dat in menig buurthuis niets voor jongeren gedaan wordt. Logisch, want die zitten te pingen, twitteren of sms'en of te gamen. Een spelletje klaverjas of ganzenborden of gezellig kerststukjes maken slaat niet zo aan. Hoewel : Je zou de kwestie ook kunnen omdraaien. Wordt er gediscrimineerd, wanneer een buurthuis alleen activiteiten organiseert voor een bepaalde groep buurtbewoners? Ik vind van wel. Tenzij uit ervaringen is gebleken dat er geen animo voor bestaat. Het is net als leeftijdsdiscriminatie. Je kan ook in een advertentie van een vacature schrijven, dat alleen mensen met ruim 10 jaar ervaring gevraagd worden te solliciteren. Of een afwijzing doen met als drogreden : 'U past niet in de groep'. Of mensen toch maar in dienst nemen en hen vervolgens zeer 'uitzonderlijk' (= ongelijk) te behandelen in de hoop dat ze weer vertrekken. Bij discriminatie denken velen direct aan huidskleur, sekse, seksuele geaardheid of komaf. Maar er zijn veel meer manieren om mensen te discrimineren. Vooral de onderhuidse manier is erg vervelend. Vergis je niet in de zogenaamde tolerantie hier in ons land, want het gebeurt dagelijks.

Marlène Dietrich : Lili Marleen

Ze viel bij ons, mijn grote broer Joop en ik, in de categorie seksbom. Maar daar viel vrouwelijk schoon al snel in bij ons als pubers. Marlène D. had niet alleen een mooi lichaam, maar vooral ook zo'n zwoele stem. Toch had ze ook een minpuntje : ze was fout geweest. Tenminste, dat werd ons gezegd. Maar misschien was die opmerking bedoeld om ons op ontploffen staand testosteron wat te bedaren. Want later kwamen we erachter dat niet Marlène, maar haar zuster fout was. Reden voor Marlène om de relatie met haar terstond te verbreken. Fout of niet La Dietrich was medio de jaren 60 hot. Voor ons stond ze op één lijn met Mae West, Jane Mansfield en Marilyn Monroe.

Help, Google is watching me!

Ik vertrouw die Amerikaanse software voor geen meter. Die programma's gedragen zich net als onze buurvrouw in Schoonhoven : stiekem gluren, afluisteren en onthouden. Eng hoor. Google doet dat ook. Gisteren schreef ik een berichtje over een muizenplaag. Tijdens het corrigeren van dat berichtje verscheen opeens een pop-up scherm met een advertentie. De kop van die advertentie luidde : Last van muizen? 100% garantie! Gevolgd door een url van een website. En dat is maar één geval. Streetview heeft ook veel meer geregistreerd dan in eerste instantie gemeld werd. Overal zijn gegevens van vooral draadloze netwerken gejat. Volgens Google doet ze daar echt niets mee. Waarom stelen ze die informatie dan? Kom zeg, we zijn hier wat intelligenter dan de gemiddelde Amerikaan hoor. Mij zie je echt niet na zo'n maffe tv spot een Aha Bra eh...MotorUp kopen. Ik ben toch zeker niet gek?!
Het is me trouwens ook opgevallen dat ik dagelijks door mensen uit Rusland in de gaten gehouden word. Dat is bijna net zo eng als Google.

Multiculturele Sinterklaas

Wat een gezeur zeg rond de eeuwen oude traditie van het Sinterklaasfeest. Ze proberen ons Sinterklaasfeest te verzuipen. Allemaal overgevoelige, vaak getinte mensen, die bij de woorden 'zwart' en 'bruin' compleet in een agressieve modus schieten. Moet Sint soms op de multiculturele toer? De Amerikaanse Kerstman is nog steeds wit en zijn rendieren nog steeds bruin. Maar ja, Amerikanen zijn wat dat betreft niet zo overgevoelig als Hollanders.
Als het aan de zeurpieten ligt, komt Sint en zijn gevolg voortaan niet meer met de boot, maar als illegalen stiekem in een vrachtwagen de grens over. En is hij geen witte man met witte baard, maar iemand met een getinte huidskleur en zwart haar. Bij voorkeur met spleetogen (Chinezen en Vietnamezen willen immers ook wat) waarvan één bruin en één blauw van kleur, en een grote kromme neus (voor de Grieken in ons land). Een grote mond (medelanders van Duitse komaf) met kunstgebit (Aow'ers) en rode oortjes (gelovigen die stiekem heiden zijn) maken zijn profiel compleet. Het hoofddeksel wordt een kale namaak bontmuts zonder kruis. Om alle geloven inclusief het ongeloof af te beelden op zo'n muts is ondoenlijk. Ook geen bisschoppelijk voorkomen wat de outfit betreft, want dat past niet bij deze schijn heilige. Het wordt een Volendams kostuum (elk jaar een andere Hollandse klederdracht) met steekzakken (dievengilde, zakkenvullers en graaiers ook vertegenwoordigd), geen paard (ook zielig) maar een elektrische auto. De zak van Sinterklaas kan ook niet meer. Daarmee roept de goede man vooral bij RK gelovigen ongewenst gedrag op. Sint beschikt wel over heel veel nationaliteiten en dus evenzoveel paspoorten. Zijn hulpjes bestaan uit mannen en vrouwen, die samen de multiculturele samenleving vertegenwoordigen (inclusief al dan niet uitgeprocedeerde asielzoekers). Ze zijn gestoken in kledij van land van herkomst. Schaamlappen en rieten rokjes zijn niet verboden, maar worden vanwege de kou en de seksuele geaardheid van de Sint (bi) ten zeerste afgeraden. Natuurlijk valt hun werk onder een CAO en zijn ze met de feestdagen, zoals op 5 december, vrij. En wat de cadeaus betreft, die zijn alle naar goed Oost Europees gebruik gejat. De cadeaus worden overigens niet uitgedeeld, want dat zou zeer strijdig zijn met de Hollandse mentaliteit. Zo kennen de nieuwkomers uit den vreemde ons immers niet. Ze worden ter leen gegeven (na het feest retour). Sint Nicolaas heet voortaan Sintegratie. Hij en zijn medelanders gaan niet meer het dak op, maar krijgen een hangplek. De chocoladeletter (net als Sint en Piet ook bruin en wit) en het strooigoed (bruin) worden respectievelijk vervangen door letters van pizzadeeg en zwerfvuil. Het dikke boek ten slotte wordt vervangen door een Blackberry. Daarmee communiceert hij met de kids en de rest. Wie na invoering toch nog loopt te zeuren over het nieuwe Hollandse Sintegratiefeest wordt subiet het land uitgezet. Conform de (nieuwe) wet op zeurende azijndrinkers. Voor mij als getinte Hollander is het huidige feest geen enkel probleem. Zolang ik maar op 5 december  gado-gado of nasi met babi ketjap mag blijven eten. En de kinderen? Ach, als de volwassenen het naar de zin hebben, is het voor de kinderen elke dag feest.