Autoschadeverhalen en autoschade verhalen

Ingezonden.

geen briefje...

Ja hoor het klopt wel, die titel, en dat zal hieronder wel blijken (gewoon een leuk toeval).
Citaat Willem: ,,Toen een keer de kentekenplaathouder kapot gereden werd op een parkeerplaats, trof ik na terugkeer keurig een briefje aan achter de ruitenwisser. Zo kan en hoort het ook’.

Inderdaad Willem, ,,zo kan en hoort het ook “.
En dat denk je natuurlijk óók als je als getuige van een schadegeval de veroorzaker daarvan bezig ziet met zo'n briefje, maar pas op! Ik zou toch over zijn/haar schouder maar even meelezen wat er opgeschreven wordt. Ik ken n.l. een geval waarbij iemand, na een aanrijding op een parkeerplaats, een briefje achter de ruitenwisser deed wat de getuigen rondom meteen geruststelde; ,,kijk dat is nog eens een net, eerlijk iemand?". Toen een van deze mensen, een man, even later de eigenares van de schadeauto in een winkel ontmoette vertelde hij wat er gebeurd was en de vrouw reageerde met; ,,nou ja, gelukkig maar, dan kan ik het vanavond meteen afhandelen". Even later bij de auto aangekomen pakte ze het briefje van de voorruit, vouwde het open en las: ,,...Sorry dat ik Uw auto beschadigd heb...", meer niet!!!  Grrrr!!! Inderdaad, dus zó kan het ook!

Persoonlijk heb ik het meegemaakt dat op een parkeerplaats iemand de

achterbumper van mijn auto er finaal had afgereden, terwijl ik in het nabijgelegen winkelcentrum verbleef. Toen ik bij de auto terugkwam zag ik de bumper half onder de auto op straat liggen en dacht: ,,hoe krijgt iemand dat in vredesnaam voor elkaar!?" Op een parkeerplaats rijd je toch doorgaans geen 100 km/uur?! Ik vond een briefje op de voorruit met daarop een kort verslag van het gebeurde en daaronder de namen, adressen, én telefoonnummers van twee dames die hadden gezien hoe een wat al te haastige 'wegpirate' deze schade had aangericht en daarna doodgemoedereerd was weggereden. Met het briefje, waarop ook keurig het kentekennummer van de 'godin des onheils' stond genoteerd, ging ik naar de politie en na wat touwtrekkerij werd uiteindelijk alles goed afgehandeld.
Zo kan en hóórt het ook, maar dat gebeurt mééstal niet helaas!

Fan-tilator 

Roerige jaren 70

Het verzet tegen de dienstplicht nam in de jaren 70 alsmaar toe. Veel had direct te maken met de manier waarop volwassen jonge mannen behandeld werden. Ze waren verstandsloze wezens, die enkel geschikt waren om te doden, niet om (mee) te denken. Maatschappelijk was er al veel veranderd, maar binnen de kazernes niets.
Daar heerste nog de ondergeschiktheid als ziel van de dienst.
Veel dienstplichtigen verenigden zich in o.a. de VVDM. Er waren ook dienstweigeraars, zoals Hagenaar Ron Boot en dienstplichtigen die af wilden van de eed en de groetplicht. Er vond ook desertie en zelfs sabotage plaats. Er werden rechtszaken gevoerd, die resulteerden in vaak belachelijk hoge straffen. Zo werd een dienstplichtig militair tot 16 maanden cel veroordeeld, wegens niet groeten! Zo'n straf krijgt men tegenwoordig niet eens meer voor een moord.
Er werden ook jonge mannen goedgekeurd, die eigenlijk afgekeurd zouden moeten worden. Ze kwamen snel fysiek of geestelijk in ernstige problemen. Een aantal overleed tijdens de eerste de beste veldloop. Soms was het gevolg grappig, zoals toen een psychisch ongeschikte dienstplichtige naakt op het appèl verscheen. Anderen reageerden heftiger met o.a. mishandeling en zelfs doodslag als gevolg. Er werd ook veel spullen en zelfs wapens gestolen. Een soldaat schoot thuis een Uzi in de woonkamer leeg, omdat ie mot had met zijn ouders. Gelukkig ging het om losse flodders.
Ondanks de fouten van Defensie bij de selectie en indeling, werden alleen de dienstplichtige daders zwaar gestraft.  Redacteuren van een VVDM blad Luctor(?) kregen ook straf wegens opruiende taal in een ingezonden stuk. Dat stukje was anoniem geplaatst. Ondanks dat de redactie duidelijk had aangegeven niet verantwoordelijk te zijn voor de inhoud ervan, werd ze veroordeeld.

Op onze kazerne in Zuidlaren nam in de zomer van 1970 een chauffeur, Hoefkens, op gedenkwaardige wijze afscheid van een eerste luitenant. De hele kazerne stond aangetreden toen het afscheidsfeest begon. Hoefkens zei in zijn toespraakje, dat de luit, de plaatsvervangend compagniescommandant Geersing, de enige officier in het hele bataljon was, die wij als mens gekend hebben, die mens is gebleven en met wie humaan contact mogelijk was. De rest noemde hij een stelletje dominante machtswellustelingen met dictatoriale trekjes. Ik heb nadien geen mooiere en vooral realistischer toespraak meer gehoord. Hahaha! Het gegrinnik van alle aanwezige dienstplichtigen inclusief die van het bataljonspaard was duidelijk hoorbaar. De rest was met stomheid geslagen.
Soldaat Hoefkens werd hard aangepakt en kreeg tien dagen verzwaard arrest opgelegd. Ook zijn beide 'medewerkers' kregen straf net als zo'n 50 anderen uit zijn compagnie, die aangegeven hadden achter de tekst te staan. Maar het verzet ging voort.

Een slager keurt zijn vlees

De slager, die Nederland heet, heeft weer eens zijn eigen vlees gekeurd. Dit keer was het de beurt aan het Wetenschappelijk Onderzoek- en Documentatiecentrum, een onderdeel van het Ministerie van Justitie en Veiligheid. Je weet wel, dat ministerie waarvan Justitie met haar halfbakken werkwijze ervoor zorgt dat de collega-afdeling Veiligheid volop werk heeft.
Het WODC heeft ons asielbeleid onderzocht. En ja hoor, ons land heeft het strengste beleid van de EU. Zo, en dat geloven we dus allemaal maar weer? Ik heb helemaal niets met dat soort onderzoeken. Daarvan heb ik genoeg slechte voorbeelden gezien van o.a. het TNO, de nationale recherche, de NAM en al die ministeries en lokale overheden, die door collega's hun werk laten onderzoeken en keuren.
Als er een extern bureau aan te pas komt, dan wil zo'n bureau natuurlijk de overheid als klant houden. Dus geen nare resultaten in die rapporten. Komt bij dat veel ambtenaren elkaar de hand boven het hoofd houden. Van enige objectiviteit en correctheid is dus geen sprake. Dus dat strenge beleid valt heel erg mee, want wie niet toegelaten wordt, mag gewoon blijven rondhangen. O,o, wat zijn we streng!

Niet lullen maar poetsen

fabrieksnasi...

Er was een tijd (jaren 60 en 70), dat er een golf aan grappen en grollen was over gastarbeiders. Eigenlijk niets bijzonders, want elke groep anders dan Nederlanders, krijgt te maken met dat soort humor. Laatst moest ik weer aan een van die grappen terugdenken, toen ik las over een stel criminelen dat zich dood had gereden in een dure Audi. Een van die grappen (of was het een vraag van een kruiswoordpuzzel?) was : hoe noem je een jonge Marokkaan op een nieuwe fiets? Het antwoord was : een dief! Tegenwoordig heeft die grap een variant : hoe noem je jonge Marokkanen in een dure Audi? Het antwoord is : Criminelen.
Tja, voor mij is 1+1 = 2. Als je bepaalde groepen stiekem, want aan discriminatie doet men in Nederland niet, uitsluit, dan worden betreffende mensen gedwongen tot 'ander werk'.  Vandaar dat er veel Marokkanen, Antillianen enz. in de criminele sfeer actief zijn. Tel daarbij op de uitgeprocedeerde asielzoekers en zie : een land vol criminelen.
Ik moet ook wel zeggen, dat het voor een deel ook aan henzelf ligt. Ik bedoel, ik had zelf als bruine jongen na discriminerende opmerkingen en pesterijen ook de weg van de minste weerstand kunnen kiezen en me vol boosheid en rancune op 'ander werk' kunnen storten. Maar ja, ik ben een positivo en doorzetter en heb nog een geweten. Aziaten hebben wat dat betreft een andere mentaliteit. Gewoon niet lullen, maar poetsen. En nasi eten, natuurlijk. Met een lepel!

Tegenover de Grofsmederij

In de maand mei 1964 betrokken wij onze splinternieuwe huurwoning aan de M.P. Splinterlaan in Leiderdorp. Sinds onze terugkeer van Curaçao, in november 1963, woonden we tijdelijk bij opa en zijn 2e vrouw in aan de Koningstraat. Niet bepaald comfortabel voor een gezin van 8 personen, maar beter dan in een kas, zoals veel gastarbeiders in die tijd 'woonden'.
Vanuit de woning aan de Splinterlaan keken we tegen de Grofsmederij aan (foto ©). Een groot hoekig gebouw vol ramen met twee enorme schoorstenen blokkeerde de horizon. Afgezien daarvan zouden we snel kennismaken met de gevolgen van de Grof voor ons woongenot.
Het begon direct al met de stank van de twee schoorstenen. Het was een geur van verhit metaal. We hoorden ook vaak het geluid van harde klappen op of tegen metaal. Na een paar maanden viel het mijn moeder op, dat haar wasgoed aan de lijn bruine stipjes vertoonden. In eerste instantie verdacht ze haar aan brommers sleutelende tieners ervan die vlekjes veroorzaakt te hebben. Iets wat wij, gezien onze activiteiten, niet direct konden ontzenuwen.
Later verschenen brandgaatjes in het wasgoed. Inmiddels was bekend geworden dat de uitstoot van de Grof de boosdoener was. Niet alleen het wasgoed, ook de verf op de kozijnen en deuren vertoonden brandgaatjes. Dat was van mindere zorg, want het was een huurwoning van een toen sjoemelende woningbouwvereniging.
Het zou tot begin jaren 70 duren eer er naar aanleiding van klachten een onderzoek kwam naar de vervuiling. Een toenmalige wethouder sprak over de prutsers van de Grofsmederij. De Grof zou filters gemonteerd hebben, maar ik weet zeker dat mijn moeder niet betrokken is geweest in de acceptatietest. Niet veel later begon het bedrijfsmatig te rommelen bij de Grof. Een deel van de grond werd verkocht aan IBB Kondor. In die periode kwamen veel Turkse en Marokkaanse arbeiders de fabriek binnen. Een paar jaar later volgde de verkoop van de rest van de grond en verhuisde de fabriek naar de Grote Polder in Zoeterwoude. Daar was de fabriek een kort leven beschoren. De Grofsmederij werd in 1978 na veel heisa met de vakbonden failliet verklaard.
Op het kale Waardeiland besloot men woningen te bouwen. In die tijd een prestigieus plan. Wij zagen met lede ogen toe hoe op dat eiland in onze beleving oerlelijke woningen verschenen. Een soort naoorlogse Atlantic wall die het eiland moest beschermen. In 1978 werd het Waardeiland officieel geopend als woongebied. Op dat moment waren zo'n 45 woningen opgeleverd. Die woningen waren niet alleen lelijk, maar ook van bedenkelijke kwaliteit. Het regende klachten, met alle bijbehorende heisa. In de jaren 80 was een aantal leegstaande woningen gekraakt door studenten. De krakers werden door de politie afgevoerd, maar het kraken ging gewoon door. Uiteindelijk keerde de rust weer terug.

Koffietijd met oma's en opa's

Het gaat tijdens ons koffie-uurtje niet alleen over de AOW, de gezondheid, de klussen en de gezondheidszorg. Ook over de kinderen, die zelf nu ook ouders zijn. Dat laatste onderwerp riep nogal wat vraagtekens en zelfs wat verontwaardiging op.
Oma's verbazen zich over het gemak (of de gemakzucht) waarmee men met de kinderen omgaat. Al vrij snel na de geboorte verdwijnen ze in een opvang, want het gewone leventje van pappa en mamma moet doorgaan. Het opvallende van die omgang is, is dat geen van hen dergelijke voorbeelden van huis uit heeft meegekregen. Ze hebben zelf stuk voor stuk ouders gehad, die er altijd primair voor hen waren. Geen crèche, geen oppas en doordeweekse logeerpartijen enz. Ja, want ook doordeweeks wil men geen last hebben van de kids. Als deze oma's en opa's geen tijd hebben voor de opvang van de kleinkinderen, is de boot aan.

twee handen op een buik..

Het geheel komt bij deze oudere generatie erg egoïstisch over : eerst ikke en dat kind is een blok aan mijn been. "Waarom hebben ze eigenlijk kinderen genomen?", vroeg een van de oma's zich af. Volgens anderen (en mij) louter om aan het huisje boompje, beestje en kindje beeld te voldoen.
Wie geregeld op een schoolplein staat van een basisschool en op het gedrag van kinderen daar let, zal zien dat er sprake is van een toenemende mate van afwijkend / ongewenst gedrag. Steeds meer kinderen gedragen zich agressief en onbeleefd zo niet onbeschoft. Ga daar maar eens als medewerker van de tussen- of naschoolse opvang mee om. Erg lastig, want een reprimande kan al genoeg zijn om een boze ouder op je nek te krijgen. Logisch, want die zit niet te wachten op een kind dat z'n ouder nodig heeft. Daar heeft ze toch zeker geen tijd voor.
Een ander aspect dat ter sprake kwam betreft de kosten. Veel kinderen vinden het heel gewoon, dat oma's en opa's zelf zorgen voor de oppasbenodigdheden. Dat kost geld, maar niemand heeft het daarover. Of weten ze niet hoe hoog een AOW uitkering is? Opvallend is dat wanneer men iemand anders op een huisdier laat passen, er wel voor de benodigdheden gezorgd wordt.
De kosten die oma's en opa's voor het oppassen maken zijn weliswaar fiscaal aftrekbaar, maar alleen wanneer oma's en opa's voor hun oppaswerk betaald worden. Maar voor dat zover is, moeten oma en opa wel eerst even gecertificeerd worden. Want niet iedereen mag zomaar op andermans kind passen. Ook niet als ze zelf ook kinderen opgevoed hebben.

Over horizontale vrijheid

In Roemenië heb ik een tweetal kathedralen bezocht. Prachtige gebouwen vol mooie Bijbelse afbeeldingen. Ik heb daar ook een dienst bijgewoond in een Orthodoxe kerk in Nâdlac. Roemenen zijn erg gelovig. Ze geven ondanks hun bescheiden inkomen relatief veel geld aan hun kerken. Geloof is een belangrijk iets voor de Roemeen. Vanuit die optiek zien veel Roemenen de komst van moslims niet zitten. Men wil pertinent niet dat moslims hen de sharia zal opdringen. Er is een zekere vrijheid van geloof. Die is grondwettelijk (verticaal) geregeld. De onderlinge vrijheid is daar een gevolg van. Roemenen zijn als de dood die onderlinge vrijheid te gaan verliezen. Het is juist die onderlinge (horizontale) vrijheid, die moslims teniet doen door anderen hun geloofsgedachte en gewoontes op te dringen. Helaas is in ons land vanuit de overheden weinig oog voor die horizontale vrijheid. Dat is iets waar moslims gretig misbruik van maken. En dat wil men in Roemenië en veel andere Oost Europese landen pertinent niet.

Op z'n Duits

en Audi en Mercedes

Dat verhaal rond de sjoemelsoftware van VW is eigenlijk niets bijzonders. Niets bijzonders vergeleken met wat andere grote Duitse automerken, zoals Audi, BMW en Mercedes allemaal uitvreten. Ook daar wordt flink gesjoemeld. Wie denkt dat de leuke tabellen over  CO2 uitstoot, milieuvriendelijkheid en brandstofverbruik, van een onafhankelijke instantie komen, heeft het mis. Ze zijn opgesteld door genoemde fabrikanten zelf en 'doorverkocht' aan de Duitse regering als zijnde het handvest voor hun eigen autos'. De regering heeft dat handvest, die tabellen dus, via de EU tot Europese regelgeving laten bombarderen. Dus is het niet vreemd dat een milieu-smerige Mercedes C220 gewoon de weg op mag. Wie goed oplet zal zien, dat Duitse politici allemaal in een gratis verkregen dure Duitse auto rijden van het merk.... (vul zelf maar in). Elke Duitse politieke partij krijgt gratis een dikke BMW. Maar ja, daar verwacht BMW wel iets voor terug.
Met andere woorden, de Duitse politiek wordt omgekocht door de grote industrie. Dat zal hier ook wel het geval zijn hoor. Want net als in Duitsland gebeuren hier veel Haagse zaken in het geniep.

Een dominee uit Berlijn, Gottfried Martens, die zich al decennia inzet voor vluchtelingen, heeft openlijk toegegeven dat het met de moraal van islam aanhangers erg slecht gesteld is. Hij kon daarover, na het gebeuren in Keulen, niet meer zwijgen, zo zei hij. Moslim-fundamentalisten dwingen anderen zich aan de sharia te houden, sjiiten en soennieten vechten elkaar het opvangkamp uit, Arabieren hebben mot met Afrikanen en Tjetjeense extremisten vallen liberale Syriërs aan en tot slot vergrijpen veel mannen zich aan de aanwezige vrouwen. Martens geeft toe, dat hij eerst niet de werkelijkheid wilde inzien, maar het nu als zijn plicht beschouwd eerlijk te zijn over het dagelijks beeld.
Tot zover het nieuws van onze oosterburen.

Een kort lontje

Zoals gezegd zijn we vandaag wat oude metalen gaan wegbrengen naar de oud ijzerhandel. De procedure is vrij simpel. Eerst de auto met aanhanger en bestuurder de weegbrug op. Dan, na het wegen de boel uitladen. We beginnen met uitladen van het ijzer. Daar na wordt op een apart weegpunt de overige metalen gewogen.
Als dat gebeurd is, ga ik weer op de weegbrug staan, totdat ik het sein krijg dat ik mag doorrijden. Vervolgens wordt de rekening opgemaakt.

na den arbeid even lunchen

Toen ik met de lege combinatie weer bij de weegbrug aankwam en daarop halt hield om weer gewogen te worden, kwam een bestelwagen het terrein oprijden. Omdat men bij aankomst moet wegen, moest hij dus gewoon zijn beurt afwachten. Maar nee dus. Meneer begon van achter het stuur wild te gebaren en te schreeuwen. Ik bleef rustig acht het stuur van de Matrix zitten in afwachting van het weegresultaat. Maar men had het bij de receptie nogal druk. Ieder op z'n beurt dus en geduld is een schone zaak.
Maar niet voor de nieuwe klant in de bestelwagen. Hij bleef druk gebaren en stapte heet gebakerd uit. Na wat scheldwoorden schreeuwde hij : "Als je daar op je reet blijft zitten, word je nooit geholpen jôh!" Ik lachte hem maar wat uit en riep dat ie zelf een stomme eikel is. Hij stiefelde al schreeuwend naar binnen, waar Sonja rustig stond te wachten. Binnen beklaagde hij zich over het feit dat ik de brug bezet hield. Er was daar afgezien van Sonja niemand. Sonja vroeg hem of hij soms overal voorrang heeft. Hij keek ook haar kwaad aan en liep toen het terrein op. Gelukkig voor hem duurde het nog even, voordat onze weeguitslag bekend was.

Een rustig dagje

Het was vandaag een rustig dagje voor mij. Gisteren heb ik wat voorbereidingen getroffen voor morgen. Dat scheelt ook weer aan werkdrukte. Morgen gaan we op verzoek weer wat oude metalen wegbrengen.

Fenna in haar mollen- en muizenland

Gisteren hebben we een spiegelkast opgehangen en een tv kastje geplaatst. De laatste kwam in de plaats van een al aanwezige, die niet beviel. De spiegelkast in de badkamer is ter vervanging van de grote ronde spiegel, die doorkijk ging vertonen. 'n Oud ding dus. Voor dat kastje moest ik wel een paar gaten in de betonnen muur boren. Maar dat is met zo'n grote boorhamer geen enkel probleem. Twee keer prrrt! met een 8 mm betonboor en klaar was ik. Normaal boor ik ze het liefst op een voeg tussen de tegels, maar dit keer kwam dat niet zo uit. Dus door de wandtegels heen, dan maar. Wel even opletten dat de pluggen tot achter de tegels in de boorgaten geduwd worden. Anders gaan de tegels barsten als de schroeven erin gedraaid worden.
Toen ik Fenna daarna ging uitlaten stond ik weer eens even voor Jan Joker. Ik gooide met de werpstok haar tennisbal weg. De bal suisde door de bomen en opeens verloor ik dat ronde ding uit het Indo oog! Fenna hoorde blijkbaar ook niets vallen, dus ik dacht dat de bal ergens in een boom was blijven hangen. Fenna deed alsof ik de bal nog zelf had. Maar ja, ze komt uit Jubbega.
Enfin, ik omhoog turen en turen in de die bomen, maar ik zag niets. Fenna had al een paar keer tegen mij aangeduwd met haar neus. Dat doet ze meer als ze ongeduldig wordt. Ik schonk er eerst geen aandacht aan, maar toen ik dat geprik van haar zat werd en naar haar keek, zat ze parmantig naast me met..... een bal in haar bek! De Friezin had de bal dus alsnog gevonden. Gek beest! Ik moest er wel om lachen hoor. Er zijn meer van die momenten waarop ze mij verrast. Soms ben ik haar kwijt en sta ik te fluiten als een wilde kanarie. Het is me toen een paar keer overkomen, dat een voorbijganger zei : "Meneer, uw hond zit achter u, hoor." Nou, daar sta ik dan voor je weet wel wat. Dus voor hen en Fenna ben ik die domme man met die slimme hond. Maar gelukkig weet ik beter.

vliegend in de polderwind

Vanmiddag heb ik met Fenna een flinke wandeling gemaakt. Vlak voor vertrek klonk een tweetal knallen. De Friezin was gelijk weer bang. Maar ja, daar trek ik me niet echt veel van aan. Ze ging met tegenzin naar buiten en keek schichtig om zich heen. Ik ben maar een eind het dorp uitgelopen met haar. In het buitengebied heb ik haar gewoon losgemaakt. Ik zag eerder dat ze rustiger was geworden. Tussen dat buitengebied en het dorp loopt een provinciale weg. Het verkeer dat daar overheen rijdt maakt zoveel lawaai, dat eventueel geknal nauwelijks te horen is.
Fenna en ik hebben lekker genoten van die stevige wandeling. Ik een beetje meer dan zij, dat wel. Maar daar ben ik haar baas voor.

Hond doodgestoken

Een triest gebeuren, dat wel. De hond is vaker de dupe van mensen. Dit keer is in Brabant een Mechelse herder doodgestoken. Het verhaal van de eigenaar zegt dat het beest naar ene klein wit hondje liep / rende. Hij riep naar de eigenaren van het witte hondje, dat ze de herder maar weg moesten sturen. Toen ik dat zinnetje las, dacht ik direct aan mijn eigen ervaringen. Ik bedoel : moeten anderen mijn hond corrigeren of het appel overnemen? Ik vind dat nogal erg gemakzuchtig.

De beschreven situatie is ons vaak overkomen. Heel vaak, helaas. Telkens weer gemakzuchtige eigenaren, die heus wel weten hoe hun hond zich gedraagt ten opzichte van andere honden en hun dominante, snel agressieve hond toch los laten lopen. We hebben vaak genoeg meegemaakt dat zo'n hond ( in bijna alle gevallen herdershonden, een keer een rottweiler) direct tot de aanval overging.  Niet eerst snuffelen of zo, maar direct bijten. Zelfs toen onze hond zich overgaf, bleef de tegenstander bijten. Fenna heeft het ook al meegemaakt. Ook met een herdershond en met een klein mormel dat direct aan haar keel hing. Vaak zie ik eerst zo'n hond. De eigenaar is buiten beeld. Dan weet ik dat ie hem niet onder appel heeft, want hij kan zijn hond niet eens zien. Een vaak voorkomende situatie.
En ja, ook ik heb weleens zo'n loslopende agressieve herdershond een flinke trap verkocht. Hij viel onze aangelijnde bobtail Follie aan, terwijl we n.b. met kleine Mike aan het wandelen waren. En wat denk je? Staat de boze eigenaar 's avonds voor onze deur, om verhaal te komen halen. Tja, dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Hij bood zijn excuses aan.
De eigenaren van dat soort honden gedragen zich stereotype : of ze lopen weg, ze doen alsof er niets aan de hand is of ze vinden dat ik zo'n hond moet corrigeren. En als je dat laatste doet (op jouw manier), worden ze ook nog kwaad.
Ik ben benieuwd naar het verhaal van de dader(s). Misschien was het niet hun eerste ervaring met die herdershond en die eigenaar. Ik weet van mezelf dat ik van bepaalde, hardleerse eigenaren soms ga balen. En als ik mezelf niet zou beheersen, dan..... is de hond helaas de sigaar. Ik zal hem niet doodsteken. Ik heb nooit een mes of zo bij me. Maar wurgen zal me wel lukken. Hopelijk tot ie bewusteloos is. Niet erger.

Vermiste asielkinderen

Als ik de nieuwsberichten lees en hoor over vermiste asielkinderen, doen ze mij denken aan een voormalig buurmeisje van twee jaar. Haar ouders hielden nauwelijks toezicht op de kleine meid, die geregeld er vandoor ging. Helemaal alleen. Het vreemde was dat die ouders telkens weer quasi ongerust werden, omdat Margrèthe verdwenen was en soms uren uit beeld bleef. En telkens als ze weer thuiskwam of gevonden en weer thuis gebracht werd, spraken haar ouders haar vriendelijk toe met de vraag : "Zo, vertel eens, waar ben jij geweest?" Geen reprimande of zo. Ook niet later. Deuren en hek bleven voor de kleine meid geopend, terwijl pappa en mamma overdag in bed lagen. Desinteresse dus. Er zijn ook ouders die hun kind voorzien van een naamplaatje en een 06 nummer en het vervolgens ergens loslaten. Ook erg gemakkelijk en... onverantwoord. Alsof een pedofiel of ander kwaadwillende vooraf even dat nummer zal draaien met de mededeling : "Ik neem je kind even mee." Ik vind dat gemakzuchtige, egoïstische gedrag verwerpelijk.
Als ouder en opa kan ik me niet voorstellen dat ik een kind van mij over een hek zet of in een boot zet en zelf achterblijf. Er zijn mensen die dat gedrag verklaren met "Nou, dan moet je toch wel heel erg bang geweest zijn!" Bang? Waarvoor? Ze waren al in veilig gebied! Nee, je moet wel goed opletten, de onverbloemde verhalen horen en goed luisteren. Die acties met die kinderen is louter bedoeld om er zelf beter van te worden. Want als dat kindje eenmaal in het beloofde land is, dan mogen de ouders vanzelf ook komen. Het kind als pressiemiddel. Dat is de gedachtegoed van menige asielzoeker. En wat is er nou zieliger dan een 'verlaten' kind? Er moet iemand al in dat beloofd land zijn, dan mag /moet de rest (familiehereniging) ook komen. Vandaar die vooruitgeschoven posten in de vorm van kinderen en mannen zonder gezinnen.
Opvallend genoeg doen die ouders er niet zo veel aan, om hun vermiste kind op te sporen. Of zouden ze blij zijn dat ze van hem/haar af zijn? Het zal toch niet? Toch vind ik het opvallend dat veel kleine kinderen van allochtonen erg laat op straat rondhangen. Ik zou zeggen : Hier is je kind, Mohammed / Fatima Piet!

Met vrienden in de auto

Met de kinderen zijn we zijn al vroeg begonnen met het praten over groepsgedrag. In groepen voelen veel individuen zich sterker. Vaak gaat het louter om het 'erbij horen'.  Op de basisscholen ging het vaak over merkkleding en schoeisel. Wij vonden het belangrijker stevig in je Scapino slofjes te staan, dan een meeloper op Nikes te worden. Ze hebben bij mijn weten nooit last gehad vanwege het niet dragen van merkartikelen. Een kwestie van schijt hebben aan de opmerkingen van de kuddedieren.
Later ging het over autorijden. Je kent het vast wel : met een paar vrienden en/of vriendinnen op stap en vervolgens stoer doen in de auto van je ouders. Of van jezelf. Jonge bestuurders die zich laten opjutten ('kan dat ding niet harder?') of zelf het initiatief nemen tot onverantwoordelijk gedrag. Daaronder versta ik dan ook met alcohol op achter het stuur kruipen. En wie geen nachtbraker is, moet ook niet zo laat gaan autorijden. Het is een kwestie van zelfdiscipline en een bepaald besef van verantwoordelijk zijn voor de passagiers. We hebben onze plicht gedaan en ik mag wel zeggen met enig succes, al weten we niet alles.
Vanmorgen las ik over een eenzijdig ongeval. Van de schade, de combi was in tweeën gebroken, leid ik af dat er sprake was van een zeer hoge snelheid. Het feit dat er drie personen in de auto zaten, is ook opvallend. De auto betrof namelijk een combi van een bedrijf in de agrarische sector. Zo'n auto heeft slechts twee officiële zitplaatsen. Mijn conclusie : stoerdoenerij met ernstige gevolgen. In dit geval een doodzone. Triest, dat wel.

Wat een wereld!

Geen gehoorimplantaat voor Kalma. Hoera. Zonde dat aan zoiets onzinnigs zoveel tijd, energie en geld besteed wordt. Aan de andere kant : het is het proberen waard, want in dit land kan alles. Ik zag afgelopen week diverse Nederlandse kinderen, waarvan sommige veel jonger dan Kalma, die op een cruciale operatie zaten te wachten. Die zouden blij zijn als ze enkel doof waren. Helaas hebben hun ouders geen geld voor die operaties. Het zou dan erg van de gekke zijn, dat iemand die uitgeprocedeerd is vlug nog even een graantje voor hun bleke neusjes zou wegpikken. Als de rechter dat implantaat goed gevonden had, dan had Kalma's pappa vast ook gratis een paar gouden tanden willen hebben voordat ie zou vertrekken.

What's in a name?

Met gepaste trots zie ik dat de naam Emma de meest populaire naam is! Bij de jongens is dat Liam. Er was een tijd dat kinderen naar hun ouders of voorouders vernoemd werden. Soms leek het alsof men het over binnenvaartschepen had als ik doopnamen hoorde als Elizabeth Johanna, Maria Cornelia enz. Veel RK gelovigen hebben standaard Maria in de namenlijst opgenomen. Bij ons geen Jezus of Jozef. Gelukkig niet. Men gebruikte ook veel Bijbelse namen voor de kinderen.
Zelf zijn wij, mijn broers en ik voorzien van drie namen. Alle naar familieleden vernoemd. Mijn zusters hebben maar een naam. Ook van familieleden.
Ouders mochten toen geen naam opgeven bij de Burgerlijke Stand, die daar niet bekend was. Totdat een stel de kwestie aan een rechter voorlegde. Die gaf hen gelijk en toen ontstond een tsunami (een naam voor een adhd kindje?) aan nieuwe namen. De komst van andere culturen naar ons land leidde ook tot andere namen, dan die we tot dan gewend waren. Vaak zijn het mooie, warme namen.
Volgens mij heeft elke laag van de bevolking zo zijn voorkeur voor namen voor kinderen. Ik spreek even uit eigen ervaringen en beleving, hoor.
Hoger opgeleiden houden het vaak eenvoudig, maar toch ook weer chique. De middenklasse zit vaak in het populaire gebied. Heel anders dan de onderste laag, die voor hun dochters bij voorkeur exotische namen kiezen, die men in mijn jeugd alleen in de roze buurten tegenkwam (hoe weet ik dat?) zoals Lola en Priscilla. Voor hun jongens kiezen ze vaak Italiaanse (maffia)namen, zoals Ricardo en Luciano. Italiaanse meisjesnamen daarentegen zijn eigenlijk weer het tegenovergestelde van die maffia-jongensnamen. Namen als Gabriella, Giulia of Aurora, klinken erg lief en mooi.
Er is ook een groep die weliswaar de buitenlandse klok heeft horen luiden, maar niet weet hoe men klepel in die taal schrijft. Dus kwamen voor John de Sjonnies of zelfs Jhonnies, voor Mike de Maaiks en voor Jacques de Sjakies. "Voortaan beter opletten op school", denk ik dan maar.
En tot slot zijn er de zoekenden die zich graag via hun kids willen onderscheiden. Dat zijn al die rare namen door ouders verzonnen. Ze vallen op door de onlogische, of zelfs bizarre schrijfwijze. Dus is er Makx of Maxx of Shakirahh of Joann. Net alsof  ze per ongeluk net even te lang met een vinger op een toets hebben gedrukt. Maar misschien was het een gevolg van inspraak : de man stelt Max voor en zijn partner zet daar een kruisje achter of voegt haar eigen X toe. Of andersom.
Ik denk dat het geven van namen ook veel te maken heeft met de verwachtingen van de ouders of dat ze een bepaalde indruk willen maken op hun omgeving.
Volgens mij geldt die manier van namen geven ook voor de eigenaren van honden. Van bang, lief, onstuimig en stoer tot agressief. Opvallend genoeg voldoen die honden daar dan aan. Dat was ook het verschil tussen bijvoorbeeld Follie en Zorro. Die namen waren overigens de twee honden al gegeven door de fokkers en niet door ons. Ze pasten mooi bij het karakter.

Ps. Overeenkomsten met de werkelijkheid berusten op louter toeval.