Over UFO's

Als kleine jongen kwam ik voor het eerst in aanraking met de ruimtevaart via de strip Olaf Noord. Die stond in de jaren 50 wekelijks op de achterzijde van het blad Sjors (van de Rebellenclub).
In de Panorama las ik in die periode de verhalen van ene George Adamski over Ufo's en buitenaardse wezens. Hij werd een fantast genoemd en mocht waarschijnlijk daarom even bij onze koningin Juliana op bezoek.
Natuurlijk volgde ik later de ruimtevaartontwikkelingen van zowel de USSR als de USA. De eerste kunstmaan en de eerste mens in de ruimte, beide afkomstig van de USSR. Ik las ook boeken van Erich von Däniken, die schreef over een mogelijke buitenaardse invloed op onze prehistorische cultuur. Hij onderbouwde dit met foto's van opvallende constructies. Ook een boek van Immanuel Velikovsky las ik met interesse. En niet te vergeten bepaalde Bijbelteksten, die over reuzen en goden verhalen die zich vermengden met de mensheid. Mijn Bijbelvaste moeder vond mijn interesse en zoektocht helemaal niet leuk.
Zelf heb ik nooit een UFO gezien. Alles wat door de lucht vloog, was voor mij herkenbaar. Dus ook de bordenwissers die geregeld door de klas vloog. Neemt niet weg dat ik ervan overtuigd ben, dat we niet alleen zijn in de oneindig grote ruimte. De vele foto's, video's en getuigenverslagen over Ufo's volg ik daarom met meer dan normale belangstelling.

Indisch eten in het weekend

Ketjap : heet en zoet

Vandaag ben ik samen met Fenna thuis. Sonja is het huis van haar moeder aan het leegruimen. Haar moeder woont sinds kort in een verzorgende omgeving.
Vanmorgen heb ik natuurlijk eerst met Fenna gewandeld. Het is minder koud dan begin deze week. Weer thuis heb ik eerst de stofzuiger door het huis gehaald. Daarna ben ik in de koel- en voorraadkast gedoken, om een boodschappenlijstje te maken. Ik moest ook even een fotoalbum ophalen. Op de terugweg regende het licht. So what?
Ik heb nu alles in huis voor het weekend. En je weet : in het weekend eten we meestal Indisch! Een traditie die ik van thuis heb meegekregen. We moesten integreren, dus doordeweeks Hollands en in het weekend Indisch. Voor het eten maak ik nasi goreng (het is immers weekend), hete kip en sajoer boontjes. Om de mensen in de buurt te laten watertanden, zet ik steevast de afzuigkap aan. Haha!
Ik maak genoeg voor twee dagen, zodat we op zondag niet hoeven te koken, maar ons kunnen beperken tot opwarmen.  Trouwens, Indisch eten smaakt een dag later veel beter! Want zondag wacht weer een drukke dag. Geen tijd om te koken dus.

Vluchtelingenwerk Lelystad stopt

Omdat de gemeente Lelystad 50.000 euro gaat bezuinigen op het vluchtelingen werk, zal de organisatie per 1 januari haar werkzaamheden stoppen. Ik heb een zestal weken voor die organisatie gewerkt en heb die als een leerzame periode ervaren. Vluchtelingen en nieuwkomers hebben weliswaar hulp nodig, maar eerlijk gezegd vond ik de hele administratieve en procedurele rompslomp erom heen nogal fors. Als ik een vreemdeling een hand had gegeven, moest ik dat in zijn dossier noteren, bij wijze van spreken.
Ik deed de maatschappelijke begeleiding, wat in mijn beleving als erg zinvol overkwam. De bezigheden op kantoor, toen nog aan het Stadhuisplein, vond ik typisch ambtelijk en dus onnodig.
Ik verwacht dat vreemdelingen en nieuwkomers niet echt in de problemen zullen raken, als ze het na 1 januari 2015 zonder stichting VVNL zullen moeten stellen. De meesten van hen die ik gesproken dan wel geholpen heb, wisten meer van de sociale wetgeving dan ik. Een postzegel kopen of boodschappen doen kunnen ze best zelf wel. En tot slot : Een toeslag aanvragen kan zelfs een ongeletterde Albanees. Dus.... Wat ik wel jammer vond / vind is dat men de negatieve kanten van de hulp en de immigranten structureel verzweeg. Ze weigerden gebruikte goederen, stelde eisen aan hulp, verkopen gekregen goederen, doen soms agressief enz. Ik ging samen met zo'n vluchteling een huurwoning bekijken. Toen we het huis betraden werd die man boos op mij, omdat de woning leeg was! Hij haalde een papiertje uit zijn binnenzak, bekeek het en zei opnieuw dat hij recht had op een gemeubileerd huis. Hij ging er zelfs vanuit dat ik hem bedroog. Maar ja, hij was daarin niet de enige vluchteling die mij beschuldigde. Blijkbaar is datgene wat hen door familie en/of kennissen wordt ingefluisterd de waarheid.

Dood geknuffeld

Op de tv zag ik een treurende moeder. Haar zoon is overleden. Natuurlijk is dat een trieste zaak. Een eigen kind begraven is het ergste wat een ouder kan overkomen. Ze was alleenstaande moeder en vond dat ze erg goed voor haar zoontje zorgde. Hij was haar oogappel en gaf hem alles wat zijn hartje begeerde. De moeder vertelde uitgebreid over hoe goed ze voor haar lieveling zorgde. Helaas is hij overleden. Hij was pas 20 jaar. Ze vindt het heel erg, dat ze hem niet genoeg heeft kunnen beschermen.
Haar zoon bleek geregeld met Justitie in aanraking te zijn gekomen, was op zijn 13e jaar van school gegaan, aan de alcohol en drugs geraakt. Hij is ook een keer neergeschoten tijdens een beroving. Een maand of wat geleden heeft haar lieveling zich opgehangen, toen hij voor de zoveelste keer  in de cel was beland.
In haar gejammer miste ik één belangrijk aspect. Ze was totaal vergeten haar zoon op te voeden. Klaar te stomen om een positieve bijdrage te leveren aan de maatschappij. In plaats daarvan had ze hem dood geknuffeld, om er zelf een goed gevoel van te krijgen en te houden. Zijn levenswijze en verkeerde keuzes vond ze gewoon : "Dat doen kinderen nu eenmaal." Ze ziet zich zelf niet als schuldig aan zijn dood. Ze houdt zijn dood op 'zelfmoord'.

Straatmuzikanten

Vooral in Lelystad kwam ik ze tegen : straatmuzikanten. Onder hen een paar die het winkelend publiek trakteerden op leuke optredens. De meesten van hen zijn nauwelijks in staat om op fatsoenlijke wijze een deuntje te spelen op hun gitaar of accordeon. Vaak gaf ik die afgrijslijk vals spelende mensen wat geld, in de hoop dat ze muzieklessen zouden gaan volgen.
Er zijn mensen die zich mateloos ergeren aan straatmuzikanten. Laatst is in Zwolle een muzikant doodgestoken. In Amsterdam is een andere ernstig mishandeld. Ik heb nog nooit een straatmuzikant zo slecht horen spelen en/of zingen, dat ik er agressief van werd. Het zal in die gevallen vast weer over drank en/of drugs gaan. Of gewoon gekte.

Langharige kat vermist!

 Voor hen die wat willen (bij)verdienen : ga op zoek naar Sammy! Ik zag de oproep bij het gezondheidscentrum hier in Dronten hangen. Dus van mijn kant ook even aandacht voor de weggelopen(?) dakhaas. Dus mocht je Sammy ergens tegenkomen, graag even het 06 nummer bellen of de dierenarts. Zo en nu maar hopen dat Sammy weer opduikt, zodat alles weer op z'n pootjes terecht komt.

Lekker opruimen!

Netjes toch?

Wat is er nou mooier dan opruimen? Als je het goed doet, heb je echt eer van je werk. Vandaag zijn we deze week voor de tweede keer in de loods van zoon Ben bezig geweest. De hard werkende zzp'er heeft nauwelijks tijd om zijn loods wat bij te houden. Aan het eind van de drukke week is het vaak de bus vlug leegruimen om lekker van het welverdiende weekend te gaan genieten. Maar gelukkig is daar nog die Muttie und Vatie! In overleg met Ben (waar wil je wat hebben?) zijn we aan de slag gegaan.
Het was soms wat creatieve oplossingen dan wel constructies bedenken, om de doelstellingen te halen. We hebben een deel van de windsurf-uitrusting aan de muur boven het trapgat gehangen. Daarvoor moest ik wel even een tijdelijk vloertje leggen (foto). Eigenlijk is er een zee van ruimte, maar je moet die op een doordachte manier benutten.

hoe ouder, hoe gekker

Ook de rollen met allerlei slangen hebben een eigen, overzichtelijke plek gekregen. Gaandeweg begonnen onze neusgaten vol te lopen met stof. Dat heb je nu eenmaal in zo'n loods.
Nog even en dan is het jaar 2014 voorbij. De voorraden moeten geteld worden. Tja, dat deden we in de motorzaak elke maand. We maken er gewoon weer een gezellige bezigheid van. Dus wie tot 10 kan tellen en dat de hele dag wil doen, is welkom!

Crimineel en gezichtsbedrog

Hij kwam nogal verlegen over. En hij was heel beleefd. Altijd met twee worden spreken en vaak voorkomend. Ik had hem aangenomen nadat hij een dagdeel op proef in de werkplaats gewerkt had. Zijn leeftijd was voor in de twintig. Hij was niet verzekerd en zocht werk.
Maar na de tweede inbraak bleek hij een wolf in schaapskleren te zijn. Hij gaf toe dat hij tot twee keer toe had ingebroken in onze zaak, waar hij als monteur werkte. Ik heb dat criminele gedrag als een dolksteek in de rug ervaren. Ik had hem immers een kans geboden? Hij mocht een opleiding Bromfietsmonteur volgen, ging mee naar karten, bowlen en bbq's bij ons thuis en genoot mijn vertrouwen. Hij kwam niet verder dan 'sorry', toen ik hem met mijn verdenking confronteerde.
Hij is nooit vervolgd, wegens gebrek aan bewijs. Hij had weliswaar 8 tweewielers van ons thuis in de woonkamer van zijn ouders staan, maar dat was nog geen bewijs voor de inbraken. De eerste inbraak leverde een schadepost op van ruim 80.000 gulden. De tweede inbraak, de zaak was zo goed als leeggeroofd, was de schadepost ruim 110.000 gulden. Meneer had het niet alleen gedaan, maar met een aantal Noord Afrikaanse landgenoten. We waren verzekerd, maar de ellende erom heen deed ons besluiten het tot dan zeer goedlopende bedrijf te verkopen. We zijn er zonder materiële nasleep (schulden enz.) vanaf gekomen. Het enige wat ik vooraf niet gedaan had was een antecedentenonderzoek. De vriendelijk ogende jongeman was al eerder veroordeeld voor criminele activiteiten.
Het kan ook anders. Ik ken ook criminelen met een regelrecht crimineel uiterlijk. Dat maakt het voor potentiële slachtoffers wat gemakkelijker.

Creatief sleutelen

helemaal tevreden

Rijdend over de A6, zag ik dat zijn rechter buitenspiegel er wat bij bungelde. Ik beloofde hem toen dat ik hem zou repareren. Omdat er toch geen trekhaak onder de auto zit, is die spiegel niet zo belangrijk, vindt hij. Maar ja, ik vind het geen gezicht en minder veilig.
Op de parkeerplaats heb ik even naar de bungelende spiegel gekeken. De beide steunen waarmee het hele geval in het spiegelhuis was gemonteerd, waren afgebroken. Op zoek gaan naar een andere, gebruikte spiegel had geen zin. Ik weet dat meneer zeer krap bij kas zit en dus stel ik hem voor de boel te repareren. Vooraf zei ik dat ik dan wel een paar gaatjes in de behuizing moest boren, maar dat vond meneer geen probleem.
Ik had al gezien dat ik twee gaatjes moest boren in de zwarte behuizing. Door die gaten kon ik met kleine plaatschroefjes de spiegel aan de behuizing vastzetten. Ik heb de spiegel maar eerst helemaal uit de behuizing gehaald. Dat werkte wat makkelijker, want ik moest die gaatjes precies boren op de plek waar de

afgebroken steuntjes zaten. De restanten gaven precies de plaats aan. Daarna moest ik wel nog wat extra ingrepen doen, om de boel solide te bevestigen. Maar mijn oplossing slaagde.
Het klusje was in een kwartiertje geklaard. Ter afronding heb ik de koppen van de schroefjes aangestipt met zwarte lak. De spiegel zit weer keurig in de behuizing en : hij doet ut weer.

Goedkoper?

Ja hoor, nu de olieprijzen op de wereldmarkt dalen, schreeuwt men het van de daken : "De brandstofprijzen dalen eindelijk!" Maar wie goed oplet en prijsbewust tankt weet beter.
De Shell pomp hier in Dronten Zuid beweert met een groot spandoek de goedkoopste te zijn. Maar ze is gemiddeld 4 cent per liter duurder vergeleken met andere lokale aanbieders. Volgens mij is Shell de duurste pomp hier in Dronten. Een andere leverancier stelt dat als Oranje voetbalt, de brandstofprijs 10 cent per liter goedkoper is. Maar dat blijkt in werkelijkheid net 4 cent te zijn, want men gaat uit van de brutoverkoopprijs en niet van de tot dan geldende dagprijs.
In verband met de feestdagen is van veel aanbiedingen het kortingspercentage gebaseerd op de brutoverkoopprijs en niet op de 'normale' verkoopprijs. Het is daarom beter om gedurende het jaar al inkopen te doen en de echte koopjes binnen te halen. Zoals met veel zaken, worden we nog steeds voor de gek gehouden en opgelicht. Zo heeft Grolsch onlangs de inhoud van haar flesjes bier verlaagd. De prijs blijft natuurlijk hetzelfde. Het gaat zelfs zover, dat mijn zorgverzekering verschillende prijzen kent. Het is maar net via welke website iemand die verzekering afsluit. Eigenlijk te gek voor woorden. Vooral voor mensen die geen internet gebruiken.

Onderbroekenlol

Maar vooral lekkere muziek!

Nederland, o Nederland!

Vanmorgen ben ik even mijn antigriepprik wezen halen. Men was glad vergeten mij op te nemen in de jaarlijkse prikronde en dat prikte wel even. Voorheen kreeg ik de prik in de maand november. Dan stonden lange rijen voor het Gezondheidscentrum met vooral oudere mensen. Net alsof men van die gratis prik euro's zou gaan poepen. Want oudjes worden hier flink gepakt, omdat Rutte c.s. 'minder, minder, minder' schreeuwt en doet.

Dit keer dus helemaal geen rij voor mij, maar een privé prik door een aardige assistente. Eerder, in de wachtkamer, las ik trouwens dat ons land nog meer vreemdelingen gaat opvangen. Het zijn dit keer oorlogsvluchtelingen. 'Die moeten geholpen worden', aldus onze regering. Volgens mij is het nergens oorlog, tenminste niet officieel. Amerika bepaalt of er oorlog is of komt. Niet wij. Wij vangen alleen de vluchtelingen op. Net als illegalen. Die vangen we ook op. Ik weet niet waarvan er meer zijn in ons land. Amerika vangt alleen zogenaamde terroristen op, om hun martelpraktijken te testen en de indruk te wekken dat zijn aanpak werkt.

Om mij onduidelijke redenen verzamelt ons land vreemdelingen, zoals sommige mensen dat met katten of honden doen. Het is in en om het Holland huis om die reden een bende, maar ach we doen toch goed werk?  We zorgen toch goed voor al onze beestjes? Nee dus. Niet voor alle.
Illegalen wil men een gratis zorgverzekering aanbieden. Zo'n verzekering waar de gemiddelde Nederlander zich blauw voor betaalt. Het zal wel in het verlengde van de Zwarte Piet kwestie liggen : overgevoeligheid. Als iemand illegaal mijn huis betreedt, stuur ik hem weg. En als ie weigert, dan schop ik hem eruit maar met gepaste fysieke dwang. Maar ik ga echt geen rijsttafel voor hem klaarzetten.
Ons land geeft miljarden euro's weg aan onbekende buitenlanders en ziektes die hier niet heersen. Vervolgens vraagt men mij om geld tegen kanker, falende nieren, blinden, zieke spieren enz.
Ik heb nog niets vernomen over financiële steun aan ons land vanwege de Vogelgriep, het groeiend aantal Voedselbanken, de geldverslindende EU  en/of armoede. Het mag wat mij betreft desnoods ook in natura. Dus bananen, pinda's, Griekse yoghurt, geiten, woestijnzand en dadels mogen wat mij betreft ook. Het gaat om het gebaar.

In het zwart gekleed

De eerste keer dat ik me in zwarte kleding had gehuld, was toen ik voor mijn nummer moest opkomen in Zuidlaren. Daar, bij het 44e Pantserinfanteriebataljon, zou ik afscheid nemen van mijn gelukkig leventje en dat in een schuttersputje gaan begraven.

zonder Terlenka in Versaille

Later kleedde ik me ook in het zwart, toen ik in 1974 voor het eerst een uitgebreid bezoek bracht aan Parijs. Een compleet verzorgde 4 daagse busreis aangeboden in de Zuid Hollandse Post voor slechts 295 ouderwetse, doch keiharde Hollandse guldens in een betere tijd. In die Franse hoofdstad kon je er beter niet vrolijk bijlopen, zo werd mij eerder duidelijk gemaakt door een collega die daar in elkaar geslagen en beroofd was. Helaas kreeg ik al op de eerste dag vlekken op mijn broek, toen tijdens het nuttigen van escargots een paar opstandige slakken over mijn mooie zwarte Terlenka pantalon (21,95 bij V&D!) een veilig heenkomen onder de tafel zochten. Het werd dus een spijkerbroek met wijde pijpen.
In de post militaire periode droeg ik geregeld een zwart t-shirt met daar overheen een vest met twee gele banden om de linker mouw. Die laatste hadden verder niets van doen met mijn Koude Oorlogsverleden als korporaal. Ik zag het vest begin jaren 70 hangen in de Hoofdstraat bij de nieuwe, zij het wat stoffige kledingzaak van Van Zwieten. Die zaak bevond zich tussen de drogisterij De Vijzel en de winkel (huishoudelijke apparatuur) van De Lange, 'waar het beste net goed genoeg voor vooral mij pa was', die graag naar Jan ging.  In de jaren 60 had men ten behoeve van de winkel van Van Zwieten een nostalgisch huisje gesloopt, dat tegen het pand van De Lange was gebouwd. Overal een doodzonde, behalve in mijn geboortedorp waar slopen in de jaren 60 een geliefde bezigheid leek. Van Zwieten dus, bijna recht tegenover de Eikenlaan, de naam stond met gele neon letters boven het pand. De zaak was een filiaal. In Leiden bevond zich ook een winkel van Van Zwieten, Het Huis voor Heren in de Breestraat.
Misschien viel het vest extra op tussen de zwaar gedateerde rest. Met de aankoop hielp ik ook meneer Van Zwieten. Zijn collectie zag er nu helemaal gedateerd uit. Haha! Achteraf gezien had men beter dat oude huisje kunnen laten staan.

..sergeant...

Op werk was het vest reden voor een collega om mij sergeant te noemen, terwijl er maar twee gele strepen op zaten. Maar ach, wist hij veel. Hij was afgekeurd voor de militaire dienstplicht. Hij kreeg S5, wat duidde op 'geestelijke instabiliteit'. Dat is een ambtelijke uitdrukking, een eufemisme, voor iemand die gek is. Dus werkte hij op de afdeling Boekhouding.
Volgens mij ben ik nooit meer geheel in het zwart gegaan, zoals Johnny Cash. Zelfs niet op begrafenissen en/of crematies.

In de trein -2-

Op Amsterdam Centraal stap ik over op een snelle verbinding die mij met slechts één stop (Schiphol) naar Rotterdam moet brengen. Ik heb maar 5 minuten om van het ene naar het andere perron te komen, maar ben in goede conditie.
Als ik hijgend en puffend geheel buiten adem in mijn stoel plof, duurt het toch nog eens vijf minuten voordat de trein zich in beweging zet. Als ik dat geweten had...
Na de stop op Schiphol sta ik na een rit door een tunnel zo'n 20 minuten later op Rotterdam CS. De oude woningen bij stations in de randstad doen mij beseffen hoe jong de Flevopolder eigenlijk is. Aan de witte overkapping zie ik dat ik in een

nieuw deel van het station ben. Dit keer heb ik iets meer tijd om over te stappen op de trein naar mijn eindbestemming : Roosendaal. Er stappen veel studenten in. Die zitten tegenwoordig meer thuis dan in de collegezaal. Alles wordt eenvoudiger. En oppervlakkiger. Een van hen neemt tegenover mij plaats en gaat aan de slag. Terwijl de rest naar hun schermpjes staart, schrijft zij een A4'tje vol. Ze heeft een mooi, typisch meisjes handschrift. De trein schudt flink heen en weer als hij het station verlaat. Maar haar geschreven woorden blijven keurig op de lijntjes. Knap. Ik heb delen van het traject geregeld met de auto gereden. Zo'n treinreis laat me het landschap van een heel andere kant zien. Zittend in de trein ben ik toch soms even de weg kwijt.

PC ondersteuning

Vandaag, maandag 1 december, staat in het teken van de pc ondersteuning. Mij is door een tweetal buurtbewoners gevraagd te komen helpen met hun pc. Niet dat ik me als deskundige heb opgeworpen, ik kijk wel uit. Ik beschouw mezelf meer als een éénogige in het land der pc-blinden.
Vanmorgen was ik bij een Iraanse op bezoek. Ze had wat hulp nodig vanwege haar advertenties op Marktplaats. Haar pc draait nog op Windows XP en was ook propvol. Tel daarbij op een trage internetverbinding. Maar het lukte wonderwel om haar advertenties tevoorschijn te toveren, ondanks de foutieve inloggegevens. Ze heeft haar toetsenbord afgeplakt met Arabische tekens. Handig! Als dank kreeg ik een schaaltje met een typisch Iraans toetje aangeboden. Het is gemaakt van rijst, dus....
Ik zag dat het voor haar woning een rommeltje was. Dat wordt veroorzaakt door mensen vlak in de buurt, die folders bezorgen. De labels, binders enz. laat men zo op straat vallen. De wind zorgt ervoor dat vooral het papier bij haar voor de deur terechtkomt. Klaar ben je. Nou nee, dat ook weer niet. Vanmiddag ga ik daar even met mijn oude vertrouwde grijper langs.
Vanmiddag ga ik ook bij de buurvrouw langs. Ze wil haar pc op een andere (lees : gratis) manier beveiligd zien. Tussendoor heb ik nog even de Indische oma gefeliciteerd. Ze was afgelopen zaterdag jarig. En dan is er nog een slot van de wc deur dat bij voorkeur vandaag aangepast moet worden. Kortom, druk, druk, druk.