Slordig garagewerk

Ik heb al vaker verteld over slordig werkende garages. Of zelfs garages die de boel belazeren! Je zult maar geen verstand hebben van auto's. Vertrouwen is de basis van relaties en dus ook zaken doen. Slordige garages zijn er ook. Na de APK heb ik de bus natuurlijk even gecontroleerd. Ik had verzocht het rek met het reservewiel weer onder de bus te hangen. Als ie dan toch al op de brug staat, dan is dat zo gebeurd. Dat was ook zo. Zelfs nog sneller, want het rek hing niet goed in een van de twee beugels. De beide (groene) beugels waren al uitgedraaid en moesten, nadat het rek met het wiel erop erin gehangen was, even aangedraaid worden. Zelf heb ik de gewoonte om ook na zo'n simpel klusje even het werk te controleren. Deze monteur heeft dat dus niet gedaan.

snel klaar

In de bus was het achterin vies geworden. Alsof iemand met vieze schoenen over het laminaat heeft staan schuifelen. Er stonden allemaal zwarte strepen en vlekken op. Oké, het is zo weer schoon geveegd, maar toch. Slordig.

Teken aan de wand?

Afgelopen week trof ik zowaar een teek aan bij Fenna. Het monstertje had zich ter hoogte van haar schouder ingegraven. Maar met de onvolprezen tekentang was ie zo verwijderd. Met kop en al. Uiteindelijk kostte het hem wel de kop. Zelf gooi ik zo'n beestje in kokend water. Afgaande op z'n gespartel kookt ie dan eerst van woede en daar na gewoon gaar.

In het nieuws las ik dat er een Aziatische reuzenteek is gearriveerd. Het monster schijnt in Duitsland te kunnen overwinteren. Blijkbaar nergens anders in Europa. ('n) Teken teken aan de wand? Tja, dat krijg je met Frau Merkels 'Wir schaffen es' politiek.

Bij heldere hemel

Hier op het mooie pleintje circuleert een aantal kranten. Ze worden door de lezers na van de inhoud kennis te hebben genomen, bij een ander in de bus gedaan. Of men steekt de gelezen krant op een bepaald tijdstip uit de eigen brievenbus, zodat ie door de volgende lezer meegenomen kan worden. Niet iedereen hier is goed ter been.
Toen ik Fenna voor de nachtrust ging uitlaten, nam ik zoals gewoonlijk de door ons gelezen kranten mee. Ik bezorg die exemplaren op een tweetal adressen. Nadat ik de eerste in de bus had gedaan van een hoekwoning, liep ik naar het volgende adres. In de doorgang tussen de huisjes zag ik iemand staan. Het was nog vrij licht buiten en ik meende te zien dat het heerschap door een zijraampje van de hoekwoning stond te loeren. Toen hij mij zag liep ie door. Wij in eerste instantie ook.
Maar omdat ik het toch niet vertrouwde, hield ik stil en liep ik een paar passen achteruit om te zien of de man inderdaad doorgelopen was. Op dat moment stond ik op de hoek van de andere hoekwoning. Vervolgens liepen Fenna en ik door naar het andere adres om daar een krant in de bus te doen. Toen ik dat gedaan had en me omdraaide om met Fenna een ronde te lopen, vloog de deur ernaast open en verscheen een man met zeer boze gelaatstrekken, die tegen mij begon te schelden. Hij beweerde, dat ik bij hem (door het grote raam aan de voorzijde, dus niet door het kleine in de doorgang) naar binnen had staan gluren. Hoezo wantrouwig? Hij was namelijk de bewoner van het andere hoekhuis, waar ik even achteruitliep om in de doorgang te kunnen kijken. Fenna schrok van de donderslag, want niet eerder hoorde ze zo'n woest geblaf. Het zal zijn omdat ik ook schrok, maar ik schoot even flink uit mijn slof tegen de oude schreeuwlelijk en gebruikte daarbij wat eh.... krachttermen. Ik schrok van mijn eigen reactie. Het deed me denken aan mijn tijd in de kazerne. Toch legde ik hem even uit waarom ik daar even stil stond en dat ik dus in de doorgang keek. Daarna zijn we maar snel doorgelopen. Je weet maar nooit met die man.
Meneer staat bekend om zijn zeer kort lontje (eerder geen lontje) en zijn tomeloze boosheid. Hij explodeert bij het minste geringste. Helemaal als hem iets niet zint. Hij is daarvoor weleens opgepakt. De laatste tijd laat ie de gordijnen 's avonds open. Ik weet nu dus waarom. Wat een leven.

Geld terug

draadje naar boven

Vanmorgen ben ik als eerste weer naar de garage gegaan. Voor de zekerheid heb ik als bewijsstuk een afdruk gemaakt van het e-mail bericht, waarin de apk kosten ad. € 29,95 vermeld staan als ook het kenteken en omschrijving van de bus.
Achter de balie trof ik de receptionist (zittend hoor). Met hem nam ik de afspraken die we gemaakt hebben nog eens door. Ik begon met het tonen van de afdruk van de gemaakte afspraak. Daarna ging het over het telefonisch contact en het niet melden van het uitschakelen van de knop om de hoogte van de koplampen af te stellen. Het werd gelukkig geen discussie. Hij beweerde eerst dat men dat vorig jaar tijdens de keuring ook gedaan had. Maar ja, toen is de bus niet daar geweest voor de apk. De receptionist gaf ruiterlijk toe, dat er fouten gemaakt waren. Ik kreeg € 60 terug. Hij wilde de afdruk van de afspraak graag behouden, zodat de website aangepast kon worden. Ik had namelijk het geluk dat men vergeten was dat de apk voor campers €30 duurder was, zoals op de factuur vermeld is. De andere € 30 werd ook geschrapt vanwege het niet melden van het verwijderen van de knop om de hoogte van de koplampen te regelen.

Ein unheimisch Gefühl

Volgens de bevestiging zou de APK mij € 29,95 gaan kosten. Weer zo'n achterlijk bedrag, dat ik gewoon afrond op € 30.
De eerste keuring leverde mij telefonisch twee opmerkingen op :

1. het derde remlicht moet uitgeschakeld of verwijderd worden (een aantal leds doet het niet)
2. Een dwarsbalk achterin moet gelast worden.

Op mijn vraag wat de grap ging kosten, kreeg ik te horen dat het lassen € 100 zou bedragen. Inclusief btw. Van het derde remlicht zou de bedrading losgemaakt gaan worden. Ik gaf nog aan dat de draad door de rechter carrosseriestijl achter liep. Die plek is simpel te bereiken door het achterlicht te verwijderen. In die ruimte zie je de kabel omhoog gaan. Die zou dan even gelost worden. De receptionist vatte het geheel samen met de opmerking dat de apk inclusief het laswerk dus afgerond € 130 inclusief btw zou gaan kosten. Ik ben daarmee akkoord gegaan.
Toen ik de bus tegen sluitingstijd ging ophalen (ik werd erg laat gebeld), kreeg ik een rekening voorgeschoteld van € 190! De medewerker wist verder van niets, zo zei hij toen ik details wilde weten. "Sorry, al mijn collega's zijn al naar huis. Komt u morgen maar terug.", was zijn laconieke reactie. Vandaag tijd voor een gesprekje.

Van die dingen dus

Tijdens mijn werkzaam leven heb ik veel baat gehad bij mijn geheugen. Als er discussies ontstonden, wist ik zo uit mijn hoofd wie wat en wanneer daarover iets gezegd c.q. besloten had. En ik kon ook binnen de projectdossiers aangeven, waar dat vastgelegd was. Zo'n projectdossier bestond uit gemiddeld 12 mappen met daarbinnen submappen. Maar ja, de structuur van zo'n projectdossier stelde ik zelf op. Dat scheelde.
Toen ik mijn korte termijn geheugen kwijtraakte, ben ik mijn geheugen gaan trainen. Dat deed ik vooral toen ik post en folders bezorgde. Van huisnummers in straten probeerde ik te onthouden hoe de voordeuren eruitzagen of andere specifieke kenmerken, zoals een zonnewijzer in de tuin of een naambordje. Ik heb dat gedaan, totdat ik erachter kwam dat mijn geheugenbuffer vol was. Om in het vakjargon te blijven : een memory overflow. Mijn korte termijn geheugen is snel vol en dat is nog steeds zo, ondanks mijn dagelijkse oefeningen. Ik merk de laatste tijd, dat ik steeds vaker naar de juiste benamingen van iets zoek. In de geest van Hoe heet dat of hoe noemen ze dat ook al weer? Soms ben ik dan op zoek naar dagelijkse woorden. Het zal vast met de leeftijd te maken hebben. Al verdenk ik mijn lichaam er soms van, dat ze vrouwelijke hormonen aan het aanmaken zijn. Ik ga steeds vaker het woord ding of dingen en/of  'je weet wel' gebruiken. Zo van : ik wilde vanmorgen van die dingen doen, maar het ding wat ik bij je weet wel nodig heb kon ik nergens vinden. Vooral als ik in een bouwmarkt ben, hoor ik veel vrouwen zo praten tegen medewerkers : Ik zoek zo'n ding om een je weet wel draaigeval vast te maken aan dat andere ding, weet je wel? Als ze een vrouwelijke hulp treffen, dan wordt het gevraagd zo uit een schap getoverd. Knap hoor. Van die dingen dus. Mocht het zover komen met mij, dan kan ik me beter tot vrouwelijk personeel richten.

Profileren

Zouden al die mensen die zich zo negatief uitlaten over de westerse christelijke cultuur op christelijke feestdagen gewoon gaan werken? Het zal wel net zo zijn als met de Jehova's, die ik in mijn leven ontmoet heb. Die vierden hun verjaardagen niet, maar aten op verjaardagen van collega's wel het hen aangeboden gebakje op. En.... ze droegen niets bij voor een presentje.

Over profileren door de politie is ook al veel gezegd en geschreven. Er zijn allerlei grappen, die daarop gebaseerd zijn. Zoals de vraag : Hoe noem je een Marokkaan op een nieuwe fiets? Antwoord : een dief. Let wel : een grap. Profileren wordt door zwartkijkers, ik bedoel dus negatievelingen, vertaald als : een getint persoon kan per definitie geen nieuwe en/of dure auto onder zijn kont hebben. Tenzij de auto gestolen is. Dus controleren die hap! Een blanke in de nieuwe en/of dure auto kan dus wel. Zo'n verklaring voor profileren komt voor de eerlijke, werkende getinte mensen erg vervelend over.
Zelf heb ik, vaak rijdend in een nieuwe leaseauto, daar geen last van gehad. Een keer ben ik wel aangesproken door een agent, die dacht dat ik een buitenlander was : 'meneer, het is in dit land...'. En een winkelier in Leiden, die mij direct in steenkolen Engels aansprak.
Zou men t.b.v. het profileren als uitgangspunt de cijfers rond criminaliteit nemen, dan is op afgaan op huidskleur of culturele achtergrond wel verklaarbaar en wat mij betreft logisch. En dat is vaak het uitgangspunt van al die preventieve controles. Wat wel als correct profileren gezien wordt, is het staande houden en controleren van bestelbusjes midden in de nacht. Ongeacht hoe de bestuurder eruit ziet, al zal zijn gelaatskleur in het donker niet wit uitstralen. De meeste busjes worden gereden door zelfstandigen. Zij staan vroeg op en hebben hun nachtrust hard nodig. Wat er 's nachts in busjes rondrijdt is vaak ander volk. Zegt men. Overigens doe ik zelf ook dagelijks aan profileren. Dat gaat geheel vanzelf.

Jij mag niet meedoen!

Dat hoorde ik laatst een kindje tegen een ander roepen, toen een groepje kinderen op het pleintje stond. Blijkbaar was niet iedereen ermee eens, want ik hoorde ook : "Als hij niet mee mag doen, doe ik ook niet mee." Tja en toen klonk : "Als hij wel meedoet, ga ik naar huis." Kinderen onder elkaar.
Helaas is dat gedrag niet beperkt tot dat van kinderen. Ook volwassenen gedragen zich soms zo. Dat was vaak een terugkerende situatie bij programma's als Het familiediner : als hij /zij komt kom ik niet. Ook hoorde ik dat soms van collega's als ze uitgenodigd waren voor een feest. Nou, daar zit je dan als jarige of bruidspaar, denkend dat ze voor jou komen. Nee, ze komen omdat die ander er niet is. Nou, nou, alsof je tijdens zo'n feest vastgebonden wordt aan die ene met wie je niet goed uit de voeten kunt. En dan heb ik het maar niet over mensen die zo'n feestje als een verplichting beschouwen. Die gaan met chagrijn op pad.
Andersom zijn er toch ook weer mensen, die daar in hun uitnodigingen rekening mee houden. De een wel, de ander niet uitnodigen. Invullen voor anderen, daar ga ik liever niet voor. Ik laat me liever niet verleiden of dwingen tot ongewenste keuzes. Ik laat mijn gasten liever zelf beslissen of ze komen of niet. Zo blijft het pas echt een feestje.

Voor de buitenlanders

of hen die ons landje zo missen. Uiteraard gaat het over ETEN!

Op-donders nog aan toe

draadjes

In het stukje van 2 april j.l. beschrijft Willem een ‘prikkelende’ ervaring! opgedaan bij het werken aan een 220 Volts huis-installatie.
Citaat: ,...Met de aardlekschakelaar valt de 'prik' mee, al is dat geen excuus...”. ,,...Ja, want ook zo'n 'prik' heb ik mogen ervaren…”. Ook beschreef hij een gebeurtenis waarbij zijn broer bijna van een trapje afkukelde na een opdonder te hebben gekregen van een stroomvoerende plafondlamp. Tja, dat krijg je als je de ‘stop’ niet eerst hebt verwijderd (of de z.g. ‘automaat’*) want beiden stoppen de stroomdoorgang. De ouderwetse ‘stop’ was/is eigenlijk een vernuftig onderdeeltje van onze elektriciteits-installatie’s en heet officieel ‘zekering’, of nóg beter“smeltveiligheid”, vanwege een dun zilverdraadje dat door smelt bij overbelasting van de betreffende ‘groep’ of kortsluiting elders. De vlamboog die daarbij ontstaat wordt gedoofd door heel fijn zilverzand waarmee de ‘stop’ volledig is gevuld. Het zilverdraadje wordt normaal op spanning gehouden door een veertje met aan de voorzijde van de ‘stop’ een heel klein, groen, rood, of grijs rond ‘verklikkertje’ (afhankelijk van de stoomsterkte: 6, 10, of 16 Ampère) maar als het zilverdraadje door smelt springt het ‘verklikkertje’ er uit en dat belandt dan los achter het kijkglaasje van de houder (schroefkop) van de ‘stop’. Dat is het moment voor een greep naar een handlamp die hopelijk standaard in de meterkast hangt? Of níet natuurlijk! (oei!)
De ‘automaat’ is een herbruikbare ‘stop’; een vernuftig elektro-mechanisch apparaatje waarvan ik de werking hier maar niet tot in de details zal beschrijven omdat ik vermoed dat dat voor de meeste lezers waarschijnlijk ‘wel gebakken zit’.

Fan-tilator

Naar het verleden

Elburg

Gisteren is Sonja met een vriendin naar Elburg gefietst. In dat mooie oude vestingstadje was een braderie. Ik hoorde later van haar, dat het gebeuren in Elburg vele malen gezelliger was dan dat in Harderwijk. Maar ook vele malen drukker. Ben ik blij dat ik niet meegegaan ben. Ik moest nog bijkomen van het bezoek aan Harderwijk afgelopen zondag. Daar kreeg ik al veel te veel prikkels te verwerken. Zittend op de Snor richting Dronten kon ik weer heerlijk uitwaaien.
Een relatief lange rit op zo'n gemotoriseerde tweewieler deed me weer goed. Het is dan weliswaar niet te vergelijken met een rit op de motorfiets, maar toch. Nee, ik heb geen moment last gehad van een soort heimwee naar een motorfiets. Als ik ergens een punt achter zet, dan ben ik er gewoon klaar mee. Dat geldt overigens voor bijna alles. Ik ben geen twijfelaar. Ik hak vrij snel een knoop door en kijk liever vooruit. Dat laatste klinkt misschien raar, afgaande op mijn interesse in het leven in de jaren 50, 60 en 70, maar toch is het zo.

Regenwater

Oké, links en rechts hoor ik al weer mensen klagen over de nattigheid. Maar ja, Nederland = Klaagland. Als er niets te klagen viel, zou men zich daarover nog gaan klagen.
Gisteravond viel er zoveel regen, dat ons erfje het hemelwater niet meer kon afvoeren. Dus stroomde er wat onder de overkapping. Geen probleem, want daar ligt enkel kunstgrastapijt, dat nooit gemaaid hoeft te worden. De regenton is vol en de reserve bak en beide gieters ook. Dus we hebben weer volop regenwater.

toen tot 2005

Ik herinner me nog dat ik voor het huisje in het bos in Beekbergen ook een groot regenwaterreservoir had geïnstalleerd. In die enorme gekooide IBC tank ging 1.000 liter! Vanwege het enorme gewicht heb ik een speciale constructie gemaakt, waarop de IBC kwam te staan. Het opgevangen water werd gebruikt voor alles, waar we niet per se drinkwater voor nodig hadden. Zoals voor het doorspoelen van het toilet, de planten en struiken, spelen met water (de kids), de ruiten van de auto, de buitenkant van het huisje en het terras reinigen (zonder zeep o.i.d.) en het uitspoelen van vies geworden kleding. De tank werd sneller (aan)gevuld met regenwater dan het verbruik ervan. Dus had ik een overloop gemaakt. In eerste instantie had ik de overloop verkeerd aangelegd. Het water liep in de bezinkput van het toilet. Die stroomde dus over. Die put bestond uit twee enorme betonnen rioolbuizen, waarvan de een overliep in de ander. Ze zijn daar ergens in de jaren 50 ingegraven en zijn slechts een keer vol gelopen, toen ik de afvoer van het regenwater had verlegd.

nu

Van dat eens leuke huisje is bijna niets meer over. Zonde! Vooral omdat na de verkoop van de grond het huisje niet meer gebruikt mocht worden. Met de grond wordt al meer dan 10 jaar verder niets gedaan.

Van der Mark en Trump

Gisteren heb ik naar de Superbikes in het Spaanse Jerez gekeken. Wat denk je? Michael van der Mark veroverde op zijn Pata Yamaha in de 1ste race een tweede en in de 2e race een 1e plaats! Ja, ja, een topprestatie! Geweldig. Helaas vond ik in onze main stream media, afdeling sport niets daarover. Ook niet op teletekst van nota bene onze nationale zenders. Jammer, want Michael rijdt met de wereldtop mee.
Er was wel veel aandacht voor Max Verstappen, hoewel hij in Canada slechts 5e werd.
Nu ik toch aan de overkant van de oceaan ben aangekomen : Trump deed het maar weer. De man doet nog steeds wat hij zijn kiezers beloofd heeft en dat is op zich al uniek. Voordat hij naar GB vertrok legde hij Mexico een verhoogde importbelasting op vanwege de instroom van illegalen. Na zijn terugkeer wil Mexico gehoor geven aan de oproep van Trump, om hun grenzen beter te bewaken en de stroom gelukszoekers in te tomen. En dus gaat de importheffing van tafel.
In Californië willen de Democraten dat alle illegalen gratis gezondheidszorg krijgen. Dat wil men om Trump dwars te zitten. Volgens mij zitten de Democraten hun eigen arme zieke landgenoten daarmee dwars. Die moeten namelijk voor hun zorg wel betalen.
De Amerikanen mogen dan zeuren over de lage NAVO bijdrage, maar ze vergeten wel even dat zij telkens weer zelf oorlogen beginnen. Wie een oorlog begint, moet het meest boeten betalen.

Eten wat de pot schaft

Afgelopen week las ik een stukje over lastige eters onder kinderen. Ik zeg : begin maar bij de ouders. Want niet alleen goed voorbeeld, ook een slecht doet volgen. Veel ouders van lastige eters zijn zelf ook zo lastig. Hun ouders en nu zijzelf zijn in de fase toen de kinderen hun smaak gingen ontwikkelen, gezwicht voor de vieze gezichtjes en het kokhalzen. Dus werden de potjes Olvarit weggegooid en ging men op zoek naar alternatieven. Maar ja, een kind enkel aardappeltjes met appelmoes geven is niet bepaald gezond. Misschien valt dat ook onder kindermishandeling : een kind bewust diens gezondheid in gevaar brengen. We deden ook het spelletje met de vraag : "Hoeveel jaar ben jij?" Op grond van het antwoord zeiden we dan : "Dan neem je nog 4 hapjes." Zo ging dat. Na het 4e hapje vonden ze het vaak toch wel lekker. En ach, er is altijd wel een groente die ze niet lekker vinden. Dat mag. Tijdens kinderfeestjes peil ik snel de eetgewoonte van de aanwezige kinderen. Dan beweer ik dat we straks groente gaan eten. Tja, de lastige eters haal ik er dan zo uit. Die willen met tranen in de ogen weer naar huis. Haha! Gemeen hè? Toen de kids wat ouder waren en vriendjes meenamen, moesten ze of met de pot mee-eten of vertrekken. Er is nooit iemand weggegaan. Later kregen we verbaasde reacties van hun ouders, omdat ze bij ons hun bordje wel hadden leeggegeten. Ik weet, er zijn gezinnen waar voor elk wat wils op tafel komt. Maar zo dwaas zijn we dus niet.
Ouders die in die fase hun rug recht hebben gehouden en even hebben doorgezet, zijn daar op een goede en vooral gezonde manier doorgekomen. Zelf ben ik ook zo opgevoed. Dus in het buitenland hoef ik niet per se hetzelfde te eten. Ik eet wat de pot schaft. Dat heeft ook zo z'n nadelen. Als naoorlogs kind is mij ook meegegeven, dat voedsel weggooien een doodzonde is. Dus at ik te veel.
Ik at soms ook niet mijn bord helemaal leeg. Maar ja, dan vroeg zo'n kleine wijsneus mij : "Pappa, hoeveel jaar ben jij?" Daar zit je dan met je opvoeding. En een half gevuld bord met eten.

Nog even en de keuken maakt geen onderdeel meer uit van de woning. Er is dan hooguit een combi-magnetron. Men is het koken verleerd en alles wordt kant en klaar aan huis gebracht. Het meeste in pizzadozen of snackverpakking.
Vanavond eten wij gado gado. Daar zit verschillende soorten groenten in, zoals sperziebonen, kool, taugé en komkommer. Er zit ook hard gekookte eieren, tofu / tahoe in en als je wilt gekookte aardappeltjes of rijst. Er gaat een pindasausje overheen en daarover wat gebakken uitjes gestrooid. Er zit ook wat sateh bij, maar die krijg je pas als de groenten op zijn. Erg hè? Zo ging het bij mij thuis als kind ook : eerst je bordje leeg, dan pas kwam de gehaktbal.

Portugal wint met recht

Al in de eerste helft zei ik, dat Oranje deze wedstrijd niet zou gaan winnen als Portugal als eerste zou scoren. Nederland speelde alsof het een demonstratiewedstrijd betrof; traag tot bij het slome af. Tegen de Britten was dat anders. Oranje kende nauwelijks gretigheid en de energie (of motivatie?) ontbrak. Het werd een slappe bedoening met net als bij de vrouwen veel kutballen. Op rechts was telkens weer heel erg veel ruimte, maar niemand die dat zag. Ook coach Koeman niet, anders had ie dat tijdens het spel wel even gemeld.
Was Portugal met Ronaldo dan zo goed? Nee, als Nederland 'gewoon' gespeeld had, had het de finale kunnen winnen. Pas ver in de tweede helft begon Oranje plots te voetballen. Er kwamen zowaar lange ballen. Eerder zag ik Dumfries een rare manoeuvre maken als ie volledig vrij opkomt met de bal. In plaats van naar het doel te lopen, ging ie naar rechts langs de zijlijn! Was daar soms de nooduitgang? Depay was weer aan het sukkelen (de aanval kende geen enkele scherpte) en Frenkie was ook weer in zijn spel vertragende pingelmodus. Ik vond alleen Van Dijk weer sterk spelen achterin. Nee, het was geen finale van Oranje. Wel voor Portugal. Daarom won het terecht. Oranje incasseert voor het zwakke optreden toch nog zo'n 9 miljoen euro! Om je dood te schamen. Dat mogen ze doneren aan een goed doel. Dan hebben ze toch nog iets goeds gedaan.
En toch was het een knappe prestatie van Oranje om het zover te schoppen in de Nations League. Dat is dan wel weer het geval. Het geeft de voetballiefhebber weer hoop.