Een miskoop voorkomen

Vanmiddag heb ik even op mijn fiets een rondje Dronten gedaan. Het is een dorp, dus was ik snel klaar. Hoera. Trouwens, gisteren trapte ik per ongeluk op een weegschaal en wat denk je? Drie kilo weg! Ik heb dat vaker met vakanties. Moet maar snel een eind aan komen.
Ik besloot even een rondje door de winkel van Action te lopen. Voor mij is dat soort winkels net als rommelmarkten : lekker goedkoop (en soms duurkoop).
Ik keek even in de schappen met fietsspullen vanwege mijn nieuwe aanwinst. Toen ik daar stond kwam een jongeman van mijn leeftijd naast mij staan en begon een buitenband te bekijken. Wat zeg ik? Bestuderen was het. Meneer bekeek met name een bepaald deel van de zeer goedkope Techno buitenband. Hij hield hem zelfs omhoog, tegen het licht. Toen vond ik het tijd om hem te waarschuwen. "U kunt die banden beter niet kopen, tenzij u het niet erg vindt om al slingerend en hobbelend over de weg te rijden", zei ik hem. Meneer had al zo'n vermoeden, gezien die bepaalde plek op de band. Ik vertelde hem over mijn ervaringen en die van veel anderen en de bevestigende reactie die ik gisteren nog kreeg (dank!). Dus het ligt niet aan deel van een partij. "Of is ie bedoeld voor een studentenfiets?", vroeg ik nog, "die merken daar met hun dronken hoofd of kater niets van."
Meneer lachte en bedankte mij vriendelijk voor de waarschuwing. Hij zei, dat hij dan liever naar de Hema of de Gamma zou gaan. Met die banden heeft hij goede ervaringen, ook al kosten ze het dubbele.

Ik moet er niet aan denken

Het zal je maar als ouder iemand overkomen : je eigen kids maken jacht op je! Een senior werd door een van zijn kids uitgenodigd voor een dagje uit. "Hoera!", dacht de senior. Maar hij moest wel even de taxi naar de woonplaats en het adres van zijn kind betalen, want ophalen, daar had het kind geen zin in. Weer thuisbrengen ook niet, ook al is de afstand nog geen 40 km.
Op de locatie aangekomen moest senior een flink bedrag aan de taxichauffeur overhandigen. Houd het maar op 125 euro voor een enkele reis. Senior had namelijk geen km's meer over voor het goedkopere 65+ vervoer. Maar dat mocht de pret niet drukken, want er staat immers een dagje uit voor de boeg. Dat viel nogal tegen. Of beter afschuwelijk tegen!
Seniors kind bracht hem naar een verzorgingstehuis! Een hoog hok voor mensen, die niet meer zelfstandig kunnen wonen en/of een beetje malende zijn. Senior was weliswaar erg geschokt, maar ging uit beleefdheid naar binnen. Daar schrok hij van de propperige kamertjes, de benauwende sfeer en de fysieke en geestelijke toestand van bewoners die hij daar zag. Zover was hij zelf immers nog lang niet!
De afgelopen maanden werd senior herhaaldelijk lastiggevallen door vreemden, die beweerden van hulpinstanties te zijn. Ze vroegen hem de meest rare dingen. Zo wees een van hen op haar horloge en vroeg met kinderlijke stem : "Weet u wat dit is?" Ze vroeg ook hoe laat het was en welke dag. Senior was al eerder geconfronteerd met dergelijke mensen, die met een smoes op hem af waren gestuurd door zijn kids. Hij is er nog steeds boos over.
Laatst moet senior naar het ziekenhuis vanwege een fysieke klacht. Hij werd dusdanig gemanipuleerd, dat ie nog alleen maar in het ziekenhuis in de woonplaats van een van zijn kids terecht kon. Maar wel weer op eigen gelegenheid heen en terug. Ook later, toen senior voor de uitslag van het onderzoek moest terugkeren.
Senior heeft al een paar jaar het gevoel, dat op hem gejaagd wordt. Zijn kids willen hem in een tehuis stoppen, terwijl ie nog bijna alles kan. Nu gooien ze het over een andere boeg : dementie. Senior is nog heel scherp, mankeert niets aan zijn geheugen (afgezien van wat (ouderdoms) vergeetachtigheid) en blijft liever zelfstandig wonen. Allemaal begrijpelijk. Ook van de kant van zijn kids, hoor. Meneer heeft immers een leuke bankrekening.

Een dubbele servicebeurt

Gisteren zijn we samen op onze gemotoriseerde tweewielers naar de winkel gereden. Het was nog droog buiten. Beide fietsen waren namelijk aan hun eerste service beurt toe. Die moest na 500 km gedaan worden, volgens de verkoper. Vreemd genoeg stelt de officiële fabrieksdocumentatie dat de beurt pas na 1.000 km moet plaatsvinden. Echter, de winkelier heeft op de bon staan, dat de beide voertuigen drie jaar garantie hebben, mits aan de onderhoudsvoorwaarden wordt / is voldaan. Tja, is dit geldklopperij of koppelverkoop of....? Volgens meneer was mijn fabrieksdocumentatie verouderd. Knap voor een pas uitgebrachte bromfiets. Trouwens, ik zag dat de Hanway bijna 300 euro duurder is geworden! Ik kocht hem in december 2016 voor 1.200 euro, maar nu kost ie 1.500 euro! Leuk dat de Hanway niet afschrijft, maar in waarde stijgt.
Ik heb meneer maar even nadrukkelijk verzocht niet aan de afstelling van beide carburateurs te komen. Ze starten prima en draaien nu mooi stationair en dat willen we graag zo houden.
Voor de terugreis kregen we een andere snorscooter mee. Samen op zo'n ding is ook wel weer eens leuk. Toen ik op het dashboard keek, zag ik dat het benzinetankje bijna leeg was! Slordig hoor. Ik zei tegen mijn passagier : "Als we stranden, bellen we meneer op. Dan mag ie ons komen ophalen en thuisbrengen."
We kwamen toch zonder brandstofgebrek weer thuis. 's Middags, toen we de beide tweewielers weer gingen ophalen, regende het. Dus het regenpak aangetrokken; jasje en broek. Dat is lang geleden! We kwamen dankzij de kleding vrij droogjes de winkel binnen. Er waren geen bijzonderheden te melden en dus reden we, dit keer gescheiden, huiswaarts. We waren net binnen toen een enorme regenbui losbarstte.
Later zag ik dat de beide spatlappen hun werk goed doen. Zowel de achterbrug als het blokje waren ondanks de natte wegen nog vrij schoon. Toch maar weer even een wasbeurtje gegeven.

Gewijzigde planning

Net als op werk verandert mijn planning soms. Niet door mij, maar altijd door anderen. Vanmorgen dus ook. Zoals algemeen bekend hebben wij toestemming gekregen om het pleintje waaraan we wonen zelf bij te houden voor wat betreft het groen en het vuil. Een mooie, verzorgde woonomgeving geeft immers een prettig gevoel. Helaas is er weinig geld beschikbaar voor het reguliere onderhoud. Je kunt als burger dan zeuren over de gemeente vanwege achterstallig onderhoud, maar je kunt er ook zelf iets aan doen. Zonder het afstandelijke gedrag in de geest van 'we betalen toch belasting'.
Vanmorgen heb ik de heggenschaar gepakt om de laag hangende takken van de overigens fraaie boompjes op het plein wat te snoeien zodat we er weer onderdoor kunnen lopen. Dat snoeien doen we al twee jaar, maar blijkbaar heeft niet iedereen dat in de gaten.
Ik was net het derde boompje aan het snoeien, toen een meneer mij op norse toon toeriep : "Dat doet de gemeente hoor!" Helaas zou meneer beter moeten weten. We hebben immers twee jaar geleden over het gesprek met de gemeente gecommuniceerd met alle bewoners. Maar ach, ouderdom komt met gebreken. Dus zal hij dat vergeten zijn. Het gevolg was wel positief, want dankzij meneer kon ik eerder aan mijn andere activiteiten beginnen die ik voor vanmorgen gepland had.
Dus had ik een extra lange koffiepauze en kon ik alvast een paar dingen doen die ik voor de middag in gedachte had. Hoera!

Zelf aan de slag

Van de Fiat dealer kreeg ik te horen, dat de kabel van de motorkapvergrendeling niet meer geproduceerd wordt. Ik dacht : "Hoera, dan maak ik er zelf een!" Ik had ook kunnen gaan janken of schelden, maar daarmee schiet ik niets op. Dus ik heb weer een uitdaging. Het trekveertje is niet los verkrijgbaar, dus dat wordt een complete vergrendeling. Die wordt donderdag a.s. geleverd.
De kapotte kabel is geen echte kabel van gevlochten staaldraad, maar een enkele staaldraad. Vraag mij niet waarom. Dat staaldraad is wat dunner dan een binnenkabel van een fietsrem. Ik heb daarom naar een iets dunnere kabel gezocht, die wel door de buitenkabel van de motorkap doorgevoerd kan worden. Gelukkig zijn er dunnere kabels, zoals voor een versnelling op een fiets. Hoera!
Als eerste heb ik de kapotte staaldraad uit de buitenkabel getrokken. Daarna heb ik wat dunne olie in die lege kabel gespoten, zodat de nieuwe straks als gesmeerd glijdt.
Daarna heb ik wat delen van het dashboard moeten verwijderen, om zo gemakkelijk bij de trekhendel te kunnen komen. Toen kwam een deel van de kabelboom tevoorschijn. Wat een spaghetti bende zeg! Ik durfde er niet met mijn vingers aan te komen.
In het hendel zit een uitsparing waar zo'n loden tonnetje, dat aan het uiteinde van de draad zit in, valt. Helaas kon ik de nieuwe kabel niet van binnenuit door de buitenkabel krijgen. Dus toen maar vanaf de vergrendeling naar binnen toe. Dat ging gesmeerd; logisch want ik had de beide kabels gesmeerd.
Bij het hendel heb ik op de kabel een tonnetje geschroefd en dat in de uitsparing geduwd. Daarna heb ik de kabel onder de motorkap aangetrokken, totdat het hendel weer in gesloten toestand in het dashboard viel. Vervolgens heb ik de boel in de cabine weer opgetuigd.
Het wachten is nu op de nieuwe grendel. Dan kan ik ook deze klus weer afmaken.

Niet meer leuk

Nog niet zo lang geleden schreef ik over een ouder stel, dat een pup had gekocht. "Leuk, leuk, leuk!" was hun drijfveer. Maar aan alles komt een eind en dus ook aan de leukheid. Ze zijn erachter gekomen dat zo'n beestje opgevoed moet worden, anders wordt ie vervelend (dominant). Van wat eens leuk gekef was, is nu ergerlijk geblaf geworden. Volgens de eigenaren.
Ik had de eigenaar daarvoor gewaarschuwd, maar toen keek ie mij aan alsof ie water zag branden. Maar nu is de lol er vanaf. Ik hoop dat het beestje dit keer goed terecht komt. Net als kindjes hebben ook honden grenzen nodig.

Ons klimaat

(Ik heb dit oude bericht van foto's voorzien.)

Er zijn nogal wat mensen en organisaties die zich erg druk maken over ons klimaat. Helemaal furieus werd men, toen Trump besloot uit het verdrag te stappen. Terwijl ik dacht : "Nou en?"
Laten we de hand eerst in eigen boezem steken. We doen zelf bar weinig voor een beter klimaat. Kijk eens wat er bij de Moerdijk gebeurt en hoe Shell bezig is. Wat dacht je van al dat vliegverkeer, vuurwerk en al die branden? Ik vraag me nog steeds af in hoeverre de veranderingen van het klimaat het gevolg is van onze leefgewoonten. Ten tijde van de dinosaurussen was er ook veel slechte uitlaatgassen volgens de 'geleerden'. Om mij onduidelijke redenen heb ik telkens weer moeite met die geleerden. Zo erg, dat ik mezelf ook al deskundig vind in alles en nog wat.
De dino's kregen dus eerst de schuld. Er waren toen nog geen mensen, dus smeet God een flinke steen richting de aarde om die nare beesten te straffen. Boem!! en het probleem was opgelost. Zo ging dat toch, beste geleerden? God wreef zijn handen schoon. Op aarde kon men, na eerst een periode van volle duisternis doorstaan te hebben, met een schone lei beginnen.
Woestijnen waren vroeger bossen en andersom. Er groeiden zelfs palmbomen in Limburg. 
Tot op heden gaat het klimaat enkel over geld. Niet over het welzijn van de mensen in het algemeen, maar van die van de grote graaiers. Zorg maar eerst voor een sociaal fijn klimaat. Dan komt dat andere klimaat ook in orde, voor zover dat in onze handen ligt.

Ikea ontwerp

Zoals je weet hebben wij onze camper ingericht met kastjes en lades van het Zweedse Ikea. Soms zie ik een reclamespot van dat bedrijf. Over mensen die al die producten bedenken en maken. Dat komt behoorlijk deskundig over.
Vandaag had ik een lade uit zo'n Ikea kastje gehaald. Ik overwoog hem wat groter te maken. De lades zijn bijna 6 cm minder diep dan de kast. "Zonde van die loze ruimte achterin die kast", dacht ik.
Ik heb zo'n lade uit elkaar geschroefd. Wat mij toen opviel, was dat het materiaal niet overal keurig aaneen sloot. Zodoende zijn kieren zichtbaar. Oké, ze zitten onzichtbaar in een kast, dus so what? Maar op dat moment had ik dus een lade in mijn handen, net zoals de ontwerper en de maker ervan die ooit had. Lijkt mij. Zouden zij dan niet gezien hebben dat die lade toch wat slordig afgewerkt was? Het is een bouwpakketje met voorgeboorde gaten en gefreesde gleuven. De bodemplaat had op de hoeken wat ruimte moeten laten voor de metalen hoekverbinding. Nu staat het geheel wat amateuristisch. Alsof een blinde die lade gemaakt heeft. Of iemand die er alleen voor de Zweedse kronen bij Ikea komt. Of een Ikea deskundige.

Niet altijd succes

maagdelijk grijs

 Je moet niet denken dat al dat geklus van mij altijd een succes is. Er zijn situaties, waarin ik weer terug bij af ben. Dan heb ik weer wat geleerd, denk ik dan maar. Er gebeuren ook weleens ongelukjes, die soms ergerlijk kunnen zijn. Vooral als de klus tegenzit. Vandaag was ik een rekje aan het maken, bedoeld om de grotere flesjes (ketchup, mayo, sladressing, azijn, olio di oliva enz.) een apart plekje in de camper te geven. Die flesjes lagen tot dan in een lade. Rechtop ging niet, want ze zijn hoger dan de lade. Bij het openen en sluiten van de lade, zorgden die flesjes telkens weer voor problemen. Tijd om daar eens wat aan te doen.

Wiener melange

Boven de schuifdeur was een mooie strook nog maagdelijk grijs (huh?). De ruimte bevindt zich vlak bij het kooktoestel. Handig! In eerste instantie dacht ik eraan een pvc regenpijp te gebruiken. In die pijp zou ik dan gaten zagen, waarin de flesjes zouden passen. Maar toen bedacht ik me en koos voor een oplossing met geplastificeerd wit gaas. Ik wilde dat dusdanig buigen, dat er een lange bak zou ontstaan, waarin de flesjes geplaatst konden worden. Maar ja, die zouden onder het rijden gaan rammelen en wandelen. Ze zijn weliswaar van kunststof, maar toch. Daar had Sonja al iets op bedacht. Dus ik naar de dat-zeg-ik-bouwmarkt, waar ik een paneeltje wit gaas heb gekocht.

ruimte!

Toen ik met dat paneeltje thuiskwam, had Sonja net in een folder van de Wibra (ja,ja) een soortgelijke oplossing gezien, maar dan met een gaaspaneeltje met losse bakjes. Wat bleek? De maat van de flesjes (grootste diameter) kwam overeen met die van de bakjes. De hoogte was ook een match. Die bakjes van soortgelijk geplastificeerd draad kostten geen drol en waren ook in wit verkrijgbaar. Dus Sonja sprong op de fiets en heeft gelijk maar de hele voorraad(!) gekocht.

het resultaat

Intussen bereidde ik de boel voor. Toen ik even met wat tegenwind kampte ( een gordijnrail moest wat ingekort worden) en ik een bovenkastje opende, viel pardoes een geopende zak Wiener melange naar beneden! Een flinke stofwolk vulde de ruimte. Grrrr! Dus moest ik de stofzuiger erbij slepen. Na dat intermezzo verliep de klus naar wens. Sonja hing de mandjes als proef op en... het was alsof ze speciaal voor ons gemaakt waren! De flesjes staan diagonaal en geklemd, want ze passen precies.
Er zijn nog genoeg lege bakjes over. Maar dat is geen enkel probleem. Het is net als met een kast. Zet een lege kast ergens neer en voor je het weet zit ie vol.

Liever niets doen

Als Fenna en ik aan de wandel zijn, passeer ik geregeld tuinen, die eruit zien als .. tja als wat? Een vuilstortplaats? Een jungle? Of gedumpt afval in een jungle? Sommige woningen zien er zodoende verpauperd uit. Jammer dat de woningbouw en/of de gemeente daar weinig tot niets aan doen. Wat kost nou een briefje met een dringend verzoek tot opruimen. Met als stok achter de tuindeur laten opruimen en betalen. Een andere oplossing is vrijwilligers. Helaas staat niet iedereen daarvoor open.
Ik heb een keer een opmerking gemaakt over een tuin, waar een bom ontploft leek te zijn. Die lag vol met rotzooi. Van meubels tot papier, matrassen en pannen toe. Ik kreeg toen als reactie uit het betreffend gemeentehuis : "Sorry meneer, het betreft een koopwoning. Daar kunnen wij niets tegen doen." Wel wat slapjes hoor, maar wel erg gemakkelijk. Ik bedoel, ga je kozijnen van je koopwoning eens oranje of roze schilderen. Dan staat de gemeente opeens wel voor je deur.
Volgens de reglementen van de verhuurder, moeten de huurders zuinig zijn op de woning en de tuin. Maar van handhaving is geen sprake gezien de verpaupering. Erg jammer, want niet alleen de directe omgeving heeft er last van, ook anderen. Zo'n vervuilde omgeving geeft veel mensen namelijk een onveilig gevoel. Alsof je in een buurt met aso's terecht bent gekomen.
Ik let altijd op de uitstraling van een straat voordat ik besluit de wagen daar te parkeren. Maar ja, wie ben ik?

Op z'n Italiaans

Omdat ik nieuwsgierig was naar de originele onderdelen voor de vergrendeling van de motorkap, ben ik een lokale Fiat dealer gaan bezoeken. Ik vertelde de receptionist dat de kabel gebroken was en dat ik wilde weten wat een nieuwe kabel en een nieuwe trekveer voor de vergrendeling gaan kosten. Hij noteerde e.e.a. en vroeg mij om de sleutel en het kentekenbewijs. Toen ik hem die gegeven had zei hij dat een monteur even zou gaan kijken. Ik vertelde hem over de noodoplossing, om de kap te openen. Hij zou dat ook doorgeven. Ik moest maar even gaan zitten in de showroom.
Even later kwam een monteur, die niet gekleed was om vies vet werk te doen; gewoon een shirt en spijkerbroek en olievlekkenvrije slippers. Hij nam de sleutel in ontvangst en liep naar buiten. Daar begon hij aan de motorkap te sjorren. Uiteraard zonder succes. Toen begon hij om de wagen heen te lopen en bekeek hem van alle kanten. Daarna deed meneer het portier open en trok ogenschijnlijk aan het hendel waarvan de kabel afgebroken was. Hij gooide het portier weer dicht en liep weer naar de voorzijde van de Ducato. Ik besloot vanwege zijn wat hulpeloze houding, maar naar buiten te gaan.

Ik opende voor hem de motorkap ('o ja, zo moest het') en vertelde hem over het probleem : een gebroken kabel (was nog aanwezig) en een slappe trekveer van de grendel (zat er ook nog op).
Hij begreep niet hoe de grendel werkte, dus legde ik het de monteur (?) haarfijn uit. Vervolgens werd de kap gesloten en gingen we weer naar binnen.
Tegen de receptioniste zei hij : "Dat wordt een nieuwe kabel en complete vergrendeling bestellen." Daarna verdween hij naar de werkplaats.
De receptionist begon naarstig op zijn toetsenbord te tikken. Aan zijn gezicht kon ik zien, dat hij iets heel anders zag dan wat hij hoopte. Het getik duurde en duurde. Toen vroeg hij mij weer om mijn kentekenbewijs, dat hij even eerder had teruggegeven.
Toen ik hem vroeg of het lukte (positieve belangstelling van mijn kant) zei hij : "Neen. Ik zit vast in het Fiat-(spaghetti)-systeem. Ik krijg acht wagens en ik weet niet welke ik moet selecteren." Hij ging een andere dealer bellen. Tevergeefs, maar de tweede nam wel op. Die hielp hem door de spaghetti. Dacht ie, maar echt veel verder kwam de receptionist niet. Hij vroeg mij uiteindelijk of hij mij mocht opbellen om de prijzen door te geven. Ik benadrukte dat ik bij voorkeur een nieuwe trekveer wil en geen complete sluiting. Zoals ik dat al eerder kenbaar gemaakt had. Ik gaf hem ook wat technische info over de wagen, zoals het motornummer en de uitvoering. Maar die info had hij niet nodig. Ik ben benieuwd waarmee hij straks terugkomt. Misschien zegt ie wel : "Sorry meneer, we verkopen geen spaghettiveer en van een pastakabel hebben we nooit gehoord." Je weet maar nooit.

Oranje Leeuwinnen winnen het EK!

Om 17.00 uur ben ik eens goed voor de tv gaan zitten. Het opruimen van de camper moest even plaatsmaken voor het EK voetbal. De Leeuwinnen speelden immers de finale tegen Denemarken! Na het eerste fluitsignaal zag ik de Nederlandse dames goed en goed verzorgd voetbal spelen. Maar de Deense elf gaf stevig partij en benutte slim de ruimte op de vleugels. Ze troefden een aantal keren de Oranje verdediging af en die kwam dusdanig in de problemen, dat ze een strafschop veroorzaakte. Die werd door de Denen benut. De Leeuwinnen lieten zich niet gek maken en wisten vrij snel de stand weer in evenwicht te brengen.
Voor de rust werd nog twee keer gescored, door zowel de Leeuwinnen als de Denen. Na rust trok Oranje ten aanval en kwam terecht op een 3-2 voorsprong. Jammer dat in de spits te vaak en te veel solistisch werd opgetreden, wat telkens afbreuk deed aan de fraai opgezette aanvallen. Ook het spelletje om de bal bij de cornervlag vast te houden, vond ik het aantrekkelijke spel niet ten goede komen. Gelukkig wist Nederland nogmaals te scoren, want de Denen roken en kregen steeds meer hun kansen.
Al met al een fraaie prestatie van de Oranje Leeuwinnen. Het is al weer jaren geleden, dat ik van ons nationale voetbalteam heb mogen genieten. En laten dat nou net dames zijn. Proficiat en bedankt!
Ik begreep enkel niet waarom tijdens de uitreiking van de medailles en de kampioentrofee al die bobo's een tree hoger stonden dan de dames. Dat had andersom gemoeten!

Een gezellige boel

Vandaag, zaterdag, hebben we weer kunnen fietsen. We hebben wel even gewacht totdat het weer een stuk zonniger werd. Vandaar dat we pas rond het middaguur op de fiets stapten. We zijn via een knooppuntenrouten richting Emmen gereden. De route op zich was erg mooi en leidde ons door het voor ons nog onbekende Drentse landschap. Zo'n 3 km voor Emmen besloten we het stuur om te gooien. De blauwe lucht met schapenwolken maakte plaats voor een donkere, bijna zwarte, onheilspellende deken. We voelden wat nattigheid en besloten via een andere route weer terug te rijden. Mijn fiets reed trouwens fantastisch! Tegen 4 uur kwamen we op de camping aan, waar we aan de thee gingen.
We zijn op ons veldje geleidelijk omringd door mensen uit Schagen. Ze komen hier een huwelijksfeest vieren. Het zijn allemaal familieleden van de eigenaar van de camping. Het is hier een gezellige boel, vooral omdat ze allemaal sympathiek zijn. Ze maken gemakkelijk contact en we kunnen met hen gezellig babbelen.
Laat nou een van hen ook bij de Marine gewerkt hebben en dan nota bene bij de Onderzeedienst. Zo zie je maar weer, altijd stof om te praten. Omdat het nog steeds zonnig was, hebben we besloten de bustent maar alvast in te pakken. Droog is droog, nietwaar?  We kunnen nog altijd de luifel opzetten, als we dat zouden willen.
Vanmorgen, na het ontbijt, zijn we de camper weer reisklaar gaan maken. We namen afscheid van de feestneuzen, die tijdens ons ontbijt de boel al versierd hadden voor de jubilarissen. Die waren sinds zaterdag weggeweest en waren zichtbaar verrast met de aangebrachte versiering. Na onze felicitaties te hebben overgebracht, zijn we ingestapt en weer richting huis gereden. De zon scheen volop.

Oranje dames

Petje af voor de dames die de finale van het EK voetbal gehaald hebben. Eerlijk gezegd had ik dat niet verwacht, met teams als Duitsland, Frankrijk, Engeland en Portugal in de pot. Het is wel wat flauw om die prestatie te gaan vergelijken met het elftal dat in 1988 het EK won. Ik las ergens zelfs een vergelijking met het vijfde elftal van de heren amateurs. Nog flauwer. Kom op, het is damesvoetbal. Net zoals er dames hockey, volleybal, zwemmen enz. is. En als je dan tot de twee beste van Europa behoort, is dat knap.
Vrouwen hebben een heel andere motoriek en techniek dan mannen.  Daarom is het extra knap, wanneer het hen lukt om elkaar de bal toe te spelen. Ik vergelijk het soms met de manier waarop een rechtshandige of -benige man met zijn linker lichaamsdeel een bal gooit of schopt. Probeer hem dan maar eens goed te plaatsen. Petje af voor wie dat lukt, en dat kunnen die sportieve vrouwen dus.
Ik hoop dat ze het in de finale ook zo goed doen en het toernooi met een 2-1 winst afsluiten.

Vroeger

Toen wij zo gezellig op een terrasje een kopje thee dronken en in gesprek waren met een ander stel vakantiegangers, kwam een moeder met twee kinderen in de leeftijd van 6 - jaar uit een auto met een Duits kenteken.
Ze liepen linea recta naar de snackbar. Niet veel later namen ze plaats aan een tafeltje in de buitenlucht. Alle drie met een flinke portie 'pommes frites mit weiss' of wel een patat mayo. Afgaande op hun omvang hadden ze beter een flink eind kunnen hardlopen. Helaas gaf die Mutti een ander voorbeeld.
Het dikke drietal deed me denken aan mijn eigen jeugd. Toen was er in Leiden een automatiek bij een bushalte op het Levendaal. Voor de rest was er geen snacks of zo. Ook geen dikke kinderen. De kinderen die wij dik noemden, waren eerder fors van postuur. Het was hun lichaamsbouw. Komt bij dat we veel lichaamsbeweging kregen, dankzij het het gebrek aan speelgoed en een tv. We moesten ons buiten vermaken, in de gezonde lucht.
In die tijd voedde mijn moeder ons op. Ze had daarbij geen 'nanny' nodig, dus hoefden we niet naar of een of ander opvoedkamp met psychologen. Moeilijk opvoedbare kinderen kwamen later. Het lag niet aan die kinderen hoor, maar aan hun ouders. In die tijd mochten we zoveel eieren en spek eten als we wilden. Maar daar was evenmin geld voor. Van cholesterol had ik nog niet gehoord. Wel van longkanker, want er werd erg veel gerookt, en dronkenschap.
Ik kan me niet herinneren, dat bepaalde etenswaren slecht waren. Totdat men over opgewarmde spinazie begon. Maar daar trokken veel moeders zich niets van aan. "Onzin", zeiden ze. En zij konden het weten, want zij hadden immers de Spinazieacademie gevolgd.
De boeren produceerden zoveel als nodig. De mest werd over het land uitgestrooid. Dat mocht en kon dankzij de BeNeLux. Ze zijn nu boekhouders geworden met vee en landbouw als hobby.
Kinderen kregen de mazelen of roodvonk of de bof. Sommigen ook pokken en/of polio, omdat hun ouders dat per se wilden. Armoede was de meest voorkomende ziekte.
Later kregen kinderen ADHD wegens gebrek aan ouderlijke begeleiding. Autisme was ook iets nieuws. Volgens sommigen een gevolg van bovenmatig alcoholgebruik in combinatie met medicatie. De schoolopleidingen moesten ook eenvoudiger gemaakt worden. Iedereen moest immers een diploma kunnen halen of kunnen afstuderen?
Als ik de moderne maatschappij mag geloven, moet ik me laten leiden door mooie praatjes en technische hoogstandjes. Via zogenaamde apps kan ik erachter komen hoe ik me voel, hoe gezond ik ben en wat ik zou kunnen eten, drinken en doen vandaag. Ik hoef niet naar buiten te kijken om te zien wat voor weer het is. Ze vertellen mij ook wie mijn vrienden zijn, wat ze elke minuut doen, wat mijn naam betekent, wie ik ben en waar ik van houd. Ik weet dat allemaal zelf, want ik ben immers niet hersendood. Al die apps zijn gemaakt door andere mensen. Die willen graag mijn leven beheren en vooral beheersen. Dus boeit al die techniek mij niet. Daarom vinden veel mensen mij een rare vogel : iemand die zijn eigen leven invult en leidt en zich weinig aantrekt van al die nieuwtjes en nieuwigheden.