Luiken maken

de mal

Gisteren heb ik het 230 Volt circuit getest. En ja hoor, er zat een foutje in. Geen ernstige, maar toch. Tijdens het testen zag ik dat bepaalde lampen het niet deden. Ik had ze per ongeluk aangesloten op het 12 Volt circuit. Na herstel deed alles, verlichting en wandcontactdozen, het naar behoren.
Een van de ervaringen met onze caravan was, dat vanwege het vaste bed de bagageruimten onder het bed niet gemakkelijk meer toegankelijk was. Tenzij we het bed verwijderden.

de toegang

We leerden bagage die we sporadisch gebruikten tijdens het verblijf op de camping daarin op te slaan. In de camper bevindt zich ook een tweetal van die bakken onder de zitbank/het bed. Om de bereikbaarheid van die ruimten optimaal te houden, hebben we besloten extra luiken te maken aan de kopse kanten. De ruimten zijn straks dus ook van buiten (via de achterportieren) en van binnen te bereiken. Bij wijze van proef ben ik achteraan begonnen. Bij een eventuele mislukking valt het minder op vanwege de portieren. Ik was bang dat de bekleding flink zou gaan rafelen tijdens het zagen. Vooraf heb ik een mal gemaakt. Die heb ik met twee spijkers vastgezet op de bak. Vervolgens ben ik langs die mal gaan zagen. Met succes, want de bekleding rafelde niet. Het uitgezaagde deel ga ik als luik gebruiken.
Er komt een lijstje om de luikjes om het geheel wat af te werken en natuurlijk een handgreepje en/of een ordinair vingergat, dat ook voor ventilatie zorgt.. De sluiting wordt gemaakt van magneetjes. De operatie is dus geslaagd. Nu nog de overige.

Net Schoonhoven

Soms moet ik aan Schoonhoven denken. Als we hier iets (netjes) buiten aan het doen zijn, komt er altijd wel iemand even kijken en een praatje maken. Soms wordt koffie aangeboden. Heel leuk en gezellig hoor. In de planning van de werkzaamheden aan de camper heb ik met de hoge doorlooptijd geen rekening gehouden. Ik ben overigens niet full time met die wagen bezig. Tussendoor doe ik ook nog andere klussen.
Op zolder staat nog een lijstje rond het dakvenster te wachten. We zijn ook van plan nog een vliering te maken. Dit keer op de grote zolderkamer. De nok is relatief hoog, dus ruimte genoeg. Ik had al eerder de balken gekocht. Een mooie maat, want ik houd per balk zo'n 6 centimeter aan afval over. De overspanning is 2,04 meter. Ik maak het vloertje van stroken laminaat, net als bij de andere vliering boven het trapgat. Ik heb eerst een prototype van een balk gemaakt. Dat verstekzagen is nogal precisiewerk. De balk paste precies! De resterende 7 balken doe ik met dit prototype als voorbeeld met de zaagmachine van Ben in de loods. Als we dan toch aan het zagen zijn, kunnen de aanrechtbladen ook te grazen worden genomen.
De tweede vliering (1,50 x 2,04) kan eventueel ook als slaapruimte benut worden. Zal Tim dat vast erg leuk vinden.
In de camper heb ik het 230 Volt circuit op orde gebracht. Ik heb een aantal wandcontactdozen gemonteerd en de bedrading deels gefatsoeneerd met behulp van verdeeldozen en gecorrigeerd. De beide circuits zijn nu goed gescheiden. Het ziet er nu ook een stuk ordentelijker uit. En het is uiteraard veiliger. Het was wel lastig werk, vanwege de beperkte ruimte en omdat ik nogal een Pietje Precies ben.  Ik heb de boel een paar keer weer gedemonteerd uit onvrede over het resultaat.
Het werk werd geregeld onderbroken door hoofden die nieuwsgierig even naar binnen kwamen kijken en een praatje maakten. Dat soort onderbrekingen kan tot fouten leiden. Dus het was herhaaldelijk terug naar AF om de boel te controleren. Om zichtbaar onderscheid te maken tussen beide elektriciteitscircuits, heb ik voor het 230 V het gewone (spatwaterdichte) materiaal gebruikt.
De volgende stap is het 12 volt circuit. Ik heb een trafo gekocht (230V naar 12 V), die ingezet wordt voor verlichting en het waterpompje. We gaan geen omvormer (12v naar 230V) en/of een extra accu gebruiken. Die zou ik enkel nodig hebben om onderweg de koelkast (230V) te laten werken. Een onnodig gebeuren gezien onze ervaringen. Als de kast eenmaal goed koel is, blijft de inhoud gemakkelijk een dag koel zonder energieverbruik.
Maar eerst het 230 Volt circuit grondig testen. Je weet maar nooit!

Kinderen zijn hinderen

Wij waren nog ouderwetse ouders, die er voor hun kinderen waren. Geen oppas, geen crèche, geen oma en/of opa die een vaste dag in de week de kids opvingen. Die situatie is veertig jaar later flink veranderd. Soms krijg ik de indruk dat kinderen van jongs af aan als lastig worden beschouwd. Ze worden als baby al elders gedumpt. Als de schoolvakanties aanbreken, breekt thuis paniek uit : "Help, de kinderen zijn thuis!"

Ik kan me overigens voorstellen dat beide ouders willen, tegenwoordig is het vaak moeten, werken. Want met één inkomen kunnen veel gezinnen tegenwoordig niet meer rondkomen. Ik herinner me nog de tijd, dat moeders thuis bleven. Er was één kostwinner. Sindsdien zijn niet alleen de kosten, maar ook de ambities en het individualisme gestegen. Veel jonge ouders relatief dure huizen gekocht. Tja, dan moet je wel beiden werken. Zo hebben wij nooit gerekend. Ons financiële rekenwerk was gebaseerd op één inkomen. Een tweede zagen we als een extraatje. Voor leuke dingen.
De huren zijn ook fors gestegen. Er is al decennia een tekort aan goedkopere huurwoningen. Vluchtelingen boffen. Speciaal voor hen worden nu (opeens wel) sociale huurwoningen gebouwd. In België wordt de vakantie-opvang steeds populairder. Ergens logisch, want ook tijdens schoolvakanties gaat het werk vaak gewoon door. Hopelijk is dat soort opvang daarvoor bedoeld. En hopelijk niet om als ouders enkel met z'n tweetjes op vakantie te kunnen gaan. Het egoïsme viert immers hoogtij. Aan de andere kant mogen we blij zijn dat ze niet zoals menig huisdier aan hun lot worden overgelaten. Of is het wachten op het eerste kind, dat een een boom vastgebonden aangetroffen wordt? En na de vakantie gewoon weer zwanger worden. Want kinderen horen erbij.

Gaza-wiskunde

Premier Nethanyahu van Israël vindt dat we op de moord op een Israëlisch meisje door een Palestijnse jongen als een daad van terreur moeten reageren. Hoe we met de Palestijnse slachtoffers moeten omgaan, zegt meneer Nethanyahu niet. Logisch als je weet dat tegenover elk Israëlisch slachtoffer er aan Palestijnse kant gemiddeld 7 vallen. Zeven terreurdaden tegenover een. Waarom zou ik over die ene verontwaardigd moeten zijn?  Als ik de uitspraak van de premier van de  Palestijnse kant zou bekijken, dan is Israël een terreurorganisatie.

Passen en meten

Gisteren besloten wij toch een kast om te ruilen voor een iets kleinere. Die (keuken)kast komt dan bij de schuifdeur en wordt ons kookeilandje. We hebben gekozen voor een kookplek bij de schuifdeur vanwege de warmte, die een kookpartij afgeeft. Maar ook omdat we het gasfornuisje dan gemakkelijk buiten kunnen gebruiken. Een kwestie van een langere gasslang erop zetten. Vanwege het rekenwonder bij Ikea, dat druk met de computer stoeide, kreeg Sonja een lade te veel mee. Moeilijk hoor, de maten van frontjes van de lades bij elkaar optellen tot je 80 cm hebt. Maar ach, één fout is toch een fraaie 9 zal ik maar denken.
De grotere kast staat inmiddels op z'n plaats in de camper. Dat ging niet zonder slag of stoot, want ik heb eerst de elektra, de afvoer van het spoelbakje en de waterslang verwijderd. Ik heb wat zaken moeten herzien, maar ben daarbij wel uitgegaan van bestaande gaten in de carrosserie. Ik heb gelijk een wandcontactdoos gemonteerd voor de koelkast en de naad waar de vloer en de wand bij elkaar komen van een rupsje kit voorzien. Zo kan eventueel water niet onder de vloer verdwijnen.
Het plaatsen van de kast ging vrij eenvoudig. Een schietloodje wees uit, dat de wand tussen het slaapgedeelte en de keuken kaarsrecht staat. Dat wandje heb ik als uitgangspunt genomen bij het plaatsen van de kast. De kast zelf bleek op 1,5 millimeter na zo goed als recht te staan. Ik hoefde dus een heel klein ietsepietsie te corrigeren. Op de kast komt een aanrechtblad met daarin het spoelbakje en erop een kraantje.
Er is nu veel meer ruimte tussen het aanrechtblad en de chauffeursstoel. Komende week ga ik verder.

Een andere kijk

Er was een tijd dat ik zei of dacht : "Hé, jongens, ruim je rommel eens op!" Deels om ze te leren, dat ze hun eigen spullen weer moesten opruimen en deels omdat ik nu eenmaal een geordend iemand ben. Een rommelige omgeving roept onrust bij mij op.
Tegenwoordig zeg ik weliswaar iets als ik spullen zie slingeren, maar met een bijgedacht die anders is. Ook de kleinkinderen moeten hun spullen opruimen. Ook zij moeten dat leren. Vind ik.
Maar ik kijk er wat anders tegenaan. Vaak denk ik : ze zijn er nog. En daar ben ik blij om.
Er zijn mensen die op die manier nog graag eens spullen van iemand zouden willen zien rondslingeren. Ook vanuit de gedachte : "hij/zij is er nog." Of iemand nog eens een keer 's nachts horen snurken. De gebeurtenissen in het leven maken dat ik tegen veel situaties anders ben gaan kijken. Vaak vanuit de gedachte : "Is het belangrijk?"

Weg met dat bruine kleurtje!

workmate Sonja

Even bijladen

Toen ik vanmorgen de camper startte viel me op, dat de startmotor minder fanatiek ronddraaide. Eerder had ik een schakelaar ontdekt, waarmee ik het elektriciteitscircuit kan onderbreken. Waarschijnlijk is ie erin gezet om het langzaam leeglopen van de accu te voorkomen. Er was immers geen huishoudaccu aan boord. Alles gaat over de accu die de startmotor moet laten ronddraaien. Ik heb de accu aan de lader gekoppeld en ga voortaan maar die hoofdschakelaar gebruiken.

Mooi wit is niet lelijk

De wanden van de camper zijn gelukkig niet donker van keur. Maar de kastjes wel. Die donkere kleur maakt de kleine binnenruimte nog kleiner. Dus besloot ik de verfkwast en -roller maar eens vast te pakken.
Als eerste heb ik de deurtjes verwijderd. Die openbaarden een beter zicht op de elektriciteitssnoeren. Natuurlijk heb ik de boel eerst schoongemaakt met ammoniak. En ook licht opgeschuurd. Het voordeel van het werken in de camper is, dat ik geen last heb van de regenbuien. Wel van de verflucht, ondanks geopende portieren en dakluik.
Sonja heeft gisteren bij Ikea wat kastjes gekocht, o.a. voor de keuken. Ze is die in elkaar aan het zetten, terwijl ik de camper onder handen neem. De nieuwe kastjes zijn al wit van kleur. Als ik klaar ben met tjetten, ga ik de energievoorziening aanpakken. Bestaande leidingen vernieuwen of verbeteren en wandcontactdoosjes monteren. Ten behoeve van de koelkast moet ik nog extra maatregelen nemen. In de achterwand ga ik een ventilatierooster monteren, zodat de warmte van de koelkast afgevoerd kan worden. Een buurtgenoot had een goed idee : een ventilator van een desktopcomputer inzetten.

Alleen maar slecht nieuws

Als ik het nieuws mag geloven, gaat het niet goed met ons landje. En dit keer geloof ik de berichten. Ouderen hebben moeite financieel rond te komen. Ouderen die steeds vaker in de cel belanden omdat ze boetes niet kunnen betalen. De kosten van primaire levensbehoeften stijgen alsmaar, terwijl de pensioenen dalen.

Armoe neemt toe, ook bij jonge gezinnen. Het volgen van een opleiding wordt steeds meer iets voor scholieren en studenten wier ouders goed verdienen. De manier waarop de nazaten de slaven de Bevrijding van de Slavernij willen herdenken en vieren, wordt door de nazaten van de slavendrijvers gedicteerd. Dezelfde mensen die de huidige gastarbeiders als slaven behandelen. Misschien komt er een dag waarop deze blanke slaven hun bevrijding mogen vieren.

Onze gevechtsvliegtuigen keren terug na in Syrië gebombardeerd te hebben. Hoeveel onschuldige slachtoffers daarbij zijn gemaakt, verzwijgt men liever. Ook minister Hennis heeft namens ons landje behoorlijk wat bloed aan haar handen. ZO zie je maar weer : vrouwen kunnen er ook wat van.

Het aantal zelfmoorden in ons landje is flink gestegen. Het zijn vooral mannen die daartoe besluiten. En tot slot heeft men besloten West Europa en dus ook ons landje te laten overstromen door moslims en klaplopers. O ja, echte vluchtelingen zijn en blijven altijd welkom. Het was weer een week vol goed nieuws. Zoals als altijd. Maar gelukkig hebben we het EK 2016.

Kwaliteit - toegevoegde waarde

Mijn lieve moeder zei soms : "Je moet het achterlaten zoals het aangetroffen hebt." Ze doelde op het feit dat ik als kind soms(?) niet alles weer opruimden.
Ik moest daaraan later denken toen na het plaatsen van nieuwe kozijnen in ons huis, de monteur vroeg naar de stofzuiger. De kamers werden stuk voor stuk keurig schoongemaakt! Zelf vind ik het vrij normaal dat je de rommel opruimt die je zelf gemaakt hebt. Tenzij anders afgesproken is.

Vorige week is in onze woning een nieuwe deurbel geïnstalleerd. De bedrading ontbrak ook. De monteur was een joviale jongeman. Helaas bleek de bel niet compleet. "Het was het laatste exemplaar dat ik in de auto heb", verontschuldigde de monteur zich. Ik dacht : "Geen goede voorbereiding gedaan, jongeman." Hij beloofde dat het ontbrekende afdekkapje snel alsnog gemonteerd zou worden.
We zijn inmiddels een week verder en de bel is nog steeds dakloos. Toen ik een dag later met de stofzuiger door de kamer rende, zag ik achter de deur stukjes isolatie van gestript draad liggen ; rood, blauw en wit van de ommanteling.
Een simpele deurbel monteren schijnt tegenwoordig een immense klus te zijn, zonder enige toegevoegde waarde en een halfbakken oplevering. De rommel mag de klant zelf opruimen. Niet mijn werkwijze. Die monteur kreeg ook nog van ons een glas frisdrank geserveerd. Zonde! Tijd om even te gaan bellen. Dat kan, want hij doet het.

Liefde is

een plateau voor oma, een plateau voor opa en Mike

en anderhalf plateau voor Emma!

Noeste arbeid

Spaghetti electronici

Vandaag hebben we ons weer eens druk gemaakt. We hebben de loods wat opgeruimd. Of beter, wat handiger ingedeeld. Veel materiaal aan de kant gezet, gesorteerd en een plekje gegeven. We konden nauwelijks bij het oud ijzer komen, maar na de ingreep is er weer een zee van ruimte.
's Middags, het was toen inmiddels drie uur, hebben we de camper voor de deur gereden. Ik heb eerst een aantal gordijnrailtjes opgehangen. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ik moest zelfs een bovenkastje wat inkorten. Maar dat is allemaal gelukt. Sonja heeft de door haar gemaakte gordijntjes opgehangen. Het ziet er picobello uit!

Oude keukenblokje

Daarna ben ik het interieur wat gaan slopen. Ik bedoel : ontdoen van wat inventaris. Ik heb de kleine kast die voor de schuifdeur stond verwijderd. In die kast stond een porta potti. Maar we plaatsen een koelkast op die plek. Dus geen plassen en/of poepen, maar eten in de hut. Het sloopvirus sloeg vervolgens hard toe. Dus ik besloot de oude keuken te verwijderen.
Ik heb eerst goed gekeken hoe dat onding gemonteerd was. Daarna verliep de demontage nagenoeg probleemloos. Achter dat keukenblokje zag ik wat elektriciteitsdraden hangen. Daar schrok ik wat van. Ik ben gewend de bedrading door pvc buis te trekken.

Kale boel

Ik kwam erachter dat alle 12 volt apparatuur de energie gewoon direct aan de startaccu onttrok! Ik heb de hoofdkabel maar direct losgemaakt. In de bak naast de keuken zag ik een wirwar van draden. Na wat speurwerk bleken het zowel 12 als 230 volt kabels te zijn. Ik ga daar een mooi paneeltje voor maken. Zoals gezegd gaan we voor een huishoud-accu, die geladen wordt door de motor van de Ducato.
Toch moet ik zeggen dat de oorspronkelijke eigenaar best wel creatief is. allen in de uitwerking schort er hier en daar wat aan. Er zijn veel wegen die naar Rome leiden.

En dat is nummer drie!

Gisteren kreeg onze student de uitslag van zijn laatste tentamen binnen. Na drie jaar studeren in Groningen heeft Mike zijn Bachelor gehaald. Hoera! Gefeliciteerd Mike. Knap hoor.
Zelf hebben wij van huis uit weinig tot geen aandacht gekend voor onze opleidingen. Als ouders wilden we dat anders aanpakken. Dus was er veel belangstelling voor het schoolgebeuren. Tot vervelends toe, blijkbaar. Want als we vroegen hoe het was op school, kregen we steeds minder te horen en zelfs reacties die aangaven dat we niet zo moesten 'zeuren'.
We hebben de kids altijd gefaciliteerd bij het streven naar hun doelen. Ze moesten natuurlijk wel zelf flink aan de bak en een beroep doen op hun eigen inzet en verantwoordelijkheid. Het gaat per slot van rekening om hun eigen toekomst. Als ouders zie je graag dat de kids een goede basis leggen voor hun toekomst en dat ze goed terechtkomen.
Natuurlijk hebben ook wij onze voorwaarden. Studeren kost nu eenmaal geld. Opleiding heeft bij ons de hoogste prioriteit gekend. Na de oudste twee kan ook de derde op eigen benen gaan staan. Maar hij wil zelf nog een studiejaar toevoegen om zijn Masters te halen. Dit keer geheel op eigen kracht.

De haag van de buren

De buurman heeft in zijn tuin, op nog geen 20 centimeter van de erfscheiding een haag van coniferen geplant. Zonder enig overleg. Dat gebeurde al zo'n 10 jaar geleden. Toen het ook al niet mocht. De coniferen zijn nu zo'n drie meter hoog en de haag is inmiddels net zo breed geworden.
In de tuin ernaast moet men flink aan de bak om de coniferen te snoeien. De bewoonster daar beklaagt zich over de situatie. "Buurman heeft die haag geplant, maar ik heb nu te maken met ongewenst onderhoud", aldus de alleenstaande. Ze is weduwe, slecht ter been, heeft reuma en is op leeftijd. Ze voelt zich verplicht de coniferen geregeld te snoeien, omdat de takken tot ver in haar tuin reiken. "Zo'n tuin heb ik nooit gewild. Mijn man ook niet", klaagt ze. Buurman is vaak niet thuis. Hij heeft een drukke baan en is vaak in het buitenland. Hij zegt dat ie geen tijd heeft om de coniferen te snoeien. Geen tijd, geen prioriteit.

Sociale cohesie

het bijna complete gezelschap

Het is erg leuk te zien, dat de mensen hier veel meer en vaker contact met elkaar hebben. Toen we hier pas woonden, kenden ze elkaar nauwelijks. Dat is mede dankzij de geregelde bijeenkomsten en de verstrekte hand en span diensten dus ten goede gekeerd.
Het kan altijd beter, maar vergeet niet dat het allemaal individuen zijn met elk een persoonlijke inbreng. De een vindt het contact leuker dan de ander.
Er wordt soms ook bij elkaar gegeten. En men helpt elkaar indien nodig. Het is helemaal erg leuk, wanneer de mensen zelf zeggen dat het heel erg gezellig geworden is op 'ons pleintje'.

Weer een spookbewoner

Een paar maanden geleden kreeg ik van de SVB te horen, al zou hier ene Jolanda S bij ons inwonen. Dat probleem is opgelost. Het was een miscommunicatie tussen de gemeente (lijke basisadministratie) en de SVB. Gelukkig maar, want de SVB dreigde direct met het korten op mijn AOW!
Vandaag viel bij ons een brief van de Belastingdienst in de bus. Niet voor ons, maar voor meneer B.! Meneer B is in januari 2013 van dit adres vertrokken. Dat bleek ook uit de (front office) administratie van de gemeente. Dat hebben we speciaal extra laten controleren toen we voor dat akkefietje met de SVB naar de gemeente gingen. Op de envelop staat de afdeling Toeslagen vermeld. Als volgens de Belastingdienst op dit adres hier nog iemand voordeurdeler is, wat gaat dat dan voor ons betekenen? En dan ook nog de vraag wat voor type is meneer B? Is hij onlangs uit de kast gekomen? Zit ie in de onderwereld? Prijkt zijn naam en adres op een hitlijst?
Of krijgen wij straks ook weer dreigbrieven van de SVB, het UWV enz. waarin we gekort gaan worden omdat volgens de Belastingdienst onze situatie veranderd is? Er worden al langere tijd fouten gemaakt door de diensten. Om een beetje moe van te worden. Tijd om met vakantie te gaan.