Spionnen onder elkaar

Onlangs verschenen berichten in het nieuws over de vergiftiging van een overgelopen Russische spion Litvinenko, waarin verondersteld wordt dat Poetin zelf de opdracht heeft gegeven. De berichten staan bol van woorden die de bewering afzwakken, zoals misschien, wellicht, waarschijnlijk enz.
Het lijkt mij overdreven dat een regeringsleider zo'n specifieke opdracht geeft. Eerder is sprake van een algemene regel die dit soort diensten in dergelijke gevallen hanteren.
Als een spion gearresteerd wordt luidt een van de regels, dat de regering van het land van herkomst hem of haar niet kent als spion. Het is de spionagedienst zelf die dit soort zaken afhandelt, conform vaste procedures. Tijdens de Koude Oorlog zijn over en weer tussen het westen en het communisme eigen spionnen omgebracht, uit vrees voor doorslaan tijdens verhoren. Daar werd nauwelijks ruchtbaarheid aangegeven. Een van de bekende gevallen was die van de nooit opgeloste paraplumoord op een Bulgaarse dissident in Engeland eind jaren 70. Dissidenten zijn vaak erg goed geïnformeerd. De Bulgaar kreeg wachtend bij een bushalte 'per ongeluk' een prikje met de punt van een paraplu. Hij overleed niet veel later aan een vergiftiging.
Soms werden gevangen spionnen tegen elkaar uitgewisseld, zoals bij de checkpoints in de beruchte Oost-Duitse muur gebeurde. De meest bekende (vanwege berichtgeving) ruil vond plaats op de Glienicker Brücke, toen de Russische spion Abel geruild werd tegen de Amerikaanse Lockheed U-2 piloot Powers. Powers' spionagetoestel werd neergehaald toen het boven Sovjet gebied vloog. Dat was in die tijd, begin jaren 60, wereldnieuws. Na een tijdje konten draaien gaf Amerika toe dat het een spionagevlucht betrof. Die pikzwarte U-2 met zijn enorme spanwijdte en zeer geavanceerde apparatuur zag er zelfs voor de Russen toch niet bepaald als een passagierstoestel uit. Men hoopte zodoende het leven van de piloot te redden.
Midden jaren 80 was er weer zo'n ruil. Een dissident en een aantal gevangenen (nb. : hier werd het woord spionnen dus bewust niet gebruikt) werden geruild tegen een paar Oostblok spionnen. En ja voor elk land geldt, dat ooit een regeringsleider voor al die procedures getekend heeft. Maar dit keer is het weer iets om op het conto van Poetin te schrijven. Ongeloofwaardig.

Spreekkoren

Tijdens de voetbalwedstrijd tussen ADO Den Haag en Ajax maakte een deel van het Haags publiek  (geen supporters) zich schuldig aan oerwoudgeluiden en racistische spreekkoren.
Tijdens het kijken naar de samenvattingen op de zondagavond, viel het mij op dat de scheidsrechter niets deed. Hij zou de wedstrijd gestaakt moeten hebben, maar blijkbaar was de scheids ook een Hagenees. Ajax heeft aangifte gedaan; het Openbaar Ministerie, ADO en (jawel) ook de KNVB doen onderzoek.
De wedstrijd had direct gestaakt en de club van de zogenaamde supporters tot verliezer verklaard moeten worden. Uiteraard gevolgd door andere strafmaatregelen, zoals spelen zonder publiek. Jammer, dat de scheids niet adequaat heeft opgetreden.
Waar ik wel blij mee ws, is de rode kaart voor de actie van Joey v.d. Berg van Heerenveen. De Heerenveen speler had duidelijk de intentie om een PEC speler met zijn linker been een flinke trap te verkopen. Hij miste weliswaar in zijn opzet, maar gezien de intentie (had niets met voetbal te maken maar alles met iemand bewust letsel toebrengen) terecht een knalrode kaart van de over het algemeen zwak fluitende scheids. V.d. Berg deed natuurlijk alsof ie de onschuld zelve was.

Politie Amsterdam : knullig

maar niet bepaald slim...

Op de tv zag ik hoe een aantal politieagenten op een snelweg een auto met criminelen aanpakte. De auto was na een achtervolging tot stilstand gekomen (ik denk omdat de bestuurder daarvoor koos) en direct omsingelden agenten met getrokken pistolen de vier criminelen. De bestuurder van het VW blik staat bekend als vuurwapengevaarlijk. Wie met een dosis gezond verstand naar de beelden kijkt, valt direct het knullig verloop na de omsingeling op. Niemand schiet banden lek of laat de bestuurder de sleutels naar buiten gooien. Eigenlijk wacht men af op wat er gaat gebeuren. En wat er gebeurt was te voorzien. De drie passagiers stappen uit en lopen doodgemoedereerd weg! De ook aanwezige politiehond bleef aangelijnd. De bestuurder geeft gas en rijdt weg. Dat kan, want de auto wordt aan de voorzijde door niets gehinderd. De bestuurder verzuimde alleen nog even te zwaaien. Hahaha! Wat een knulligheid! Die pet past inderdaad iedereen.
Gelukkig zijn er nog criminelen die wel raad weten met andere criminelen. Anders zouden we behoorlijk last krijgen van criminele wildgroei en onze lachspieren. Aanhouding in beeld.

Auto's voor dummies

Mijn eerste auto was een groene Fiat 128. Je weet wel, zo'n rechthoekig model dat een kind (dus ook dat van een auto-ontwerper) vaak als auto tekent. Maar ik kreeg veel voor weinig. Daarin was de advertentie toen (begin jaren 70) nog eerlijk. Vergeleken met de huidige modellen was die Fiat nog een echte windhapper en spartaans wat comfort betreft. Echt veilig voor andere weggebruikers, en dan bedoel ik met name de kwetsbare groep, was ie niet. Het enige dat ik zelf als beveiliging had aangebracht, was een speciaal stalen scherm om het carter te behoeden voor onzachte aanrakingen met harde voorwerpen, zoals stoepranden en in groene bermen verstopte betonnen curbstones. De aanleiding was een lichte botservaring langs de Zijl, toen ik de Fiat in de berm parkeerde om samen met mijn broer te gaan vissen. Gelukkig was het carter nog heel. Als berijder van dat Italiaans gebakje moest ik alles zelf doen.
Tegenwoordig zit een auto vol software en andere hulpmiddelen. Ze houden nu ook rekening met vrouwelijke bestuurders.
Zo zijn er auto's die geheel automatisch kunnen file parkeren. Voor vrouwen een wat beangstigend fenomeen. Het kan best zijn dat de vrouwelijke bestuurder in de war raakt van de in haar ogen tegenovergestelde stuurbewegingen. Met gevolg dat ze alsnog ingrijpt. Er zijn ook auto's die automatisch remmen. Da's handig. Dan kan je als vrouw gewoon naar jezelf blijven kijken in de binnenspiegel. Ik weet niet of die auto's ook vanzelf optrekken als het licht op groen staat of de file weer begint te rijden. Dat zou wel zo handig zijn. Maar misschien komt er nog een auto waarvan de motor afslaat als de binnenspiegel op de bestuurder gericht wordt. Of dat er een stem klinkt : "Hou eens op met dat gekalk, u moet rijden!"
Veel auto's zijn ook toegerust met een routeplanner, die (in tegenstelling tot menig kaartlezende passagiere) wel op tijd aangeeft waar en wanneer je moet afslaan. Hij geeft zelfs ook de juiste richting (links of rechts) aan. Zonder zuchtend of geërgerd stemgeluid, of een kaart die boos door een raampje naar buiten wordt gegooid.
Toen ik jaren geleden voor een vrouwelijke stem koos op onze TomTom, was ie aanzienlijk minder correct. Ik meen me te herinneren, dat ik een keer "Hier had u rechtsaf gemoeten!" gehoord heb. Of laat mijn geheugen mij nu in de steek? Schakelen schijnt ook minder te hoeven.
Zelf vind ik dat die moderne auto's het oorspronkelijke autorijden tot een saaiere, weinig leerzame en concentratieloze bezigheid maken. Bestuurders gaan zich steeds veiliger voelen, met alle risico's van dien. Als er iets fout gaat, geven die mietjes straks gewoon de computer de schuld. Niets voor echte mannen lijkt mij, maar alles voor dummies.

Handig zo'n dicteerapparaat

Voor mijn werkzaamheden maakte ik geregeld gebruik van zo'n handig Olympus dicteerapparaatje. Zo'n zwart ding met kleine tapecassettes. Ik had hem vaak in een binnenzak van mijn colbert zitten. Als ik hem voor het vastleggen van gesprekjes of vergaderingen wilde gebruiken, vroeg ik daar vooraf toestemming voor. Achteraf bleek dat ding erg handig voor mijn onderzoekwerk tijdens opdrachten. Voor vergaderingen was ie minder handig, tenzij er een samenvatting aan het eind was. Maar dat gebeurde zelden, dus maakte ik die zelf. Toen leerde ik, dat veel vergaderingen louter uit oeverloos geklets bestonden.
In organisaties waar veel politiek werd bedreven, was men niet blij met mijn dicteerapparaat / bandopnames. Daar gebruikte ik hem samen met mijn dagboeken louter ter bescherming van mijzelf.
Ik gebruikte dat ding ook als geheugensteuntje. Als er iets belangrijks op een willekeurig moment bij mij kwam opborrelen of werd gemeld, sprak ik dat in telegramstijl even in. In de auto, zowel op weg naar kantoor als naar huis, luisterde ik dan even dat bandje af.
Er waren momenten waarop ik, achteraf gezien, graag stiekem opnames gemaakt zou hebben. Dat was toen een interim directeur de nare gewoonte had, mij onder vier ogen te beledigen. Hij deed ook discriminerende uitspraken. Maar altijd als er verder niemand in de buurt was. In die tijd lag mijn hulpje thuis ergens in een lade stof te verzamelen. Ik had die vervelende opmerkingen toen graag stiekem opgenomen, want met mijn klachten deed men niets. Gelukkig bleef het beperkt tot die ene directeur. Voor de rest  heb ik veel baat gehad bij dat handige apparaatje.
Ook in de privé sfeer. Om te horen of de pup jankte of blafte als we even weg waren. Maar ook voor de kinderen. Dan konden de kids zelf eens horen hoeveel kabaal ze soms aan tafel maakten. Hahaha!

Het Perron

Dit is het 4.000 bericht!
De bouw van de nieuwe school naast het centraal station (huh huh) van Dronten verloopt voorspoedig. De school gaat opleidingen bieden o.a. op het gebied van verzorging, techniek en economie. Het is een behoorlijk groot gebouw met een grote opvallende trap aan de rechter kant. Dat soort obstakels(?) zie ik trouwens ook vaak bij overheidsgebouwen. Omdat de school op een minuut lopen van het station (links van het gebouw) ligt, zal het met de groei van het aantal extra fietsen in de stationsstalling erg meevallen.
Men verwacht dat de school in de loop van dit jaar opgeleverd zal worden. Wie meer wil weten over deze school kan hier terecht.

Pleur maar neer, meneer

Vandaag worden de (overig) afval-kliko's geleegd. Veel mensen plaatsen de bakken conform de voorschriften zorgvuldig langs de weg. Er zijn veel vaste plaatsen waar de kliko's aangeboden moeten worden. De afgelopen anderhalf jaar is het mij opgevallen, dat tussen al die zorgvuldige mensen zich ook een aantal sloddervossen bevindt.
Ze nemen niet de moeite hun kliko netjes aan te bieden. Hij staat er wat verloren bij met de verkeerde kant naar de straat. De rest staat op een rij met een bepaalde tussenruimte. Er is er ook een met heel vaak een flinke kop erop. Vanwege het openstaande deksel, kan ik zien dat de eigenaar niet aan afvalscheiding doet.

oud ijzer gevuld met afval...

En tot slot is er iemand, die de gewoonte heeft om afval los naast de kliko's te plaatsen. Niet naast zijn eigen kliko, maar naast die van een ander natuurlijk. Alsof een ander dat gedaan heeft.
Een dergelijk iemand deed dat ook geregeld als het oud papier wordt opgehaald. Die plaatste lege dozen van groot speelgoed naast de kliko's. Te veel moeite om die even plat te vouwen / stampen. Dat is ook de reden waarom zijn eigen kliko zo snel vol is. We hebben een tijdje die dozen maar zelf plat gestampt en in een kliko gedaan waar nog voldoende ruimte in was. Maar zo los je een probleem niet op, want de dader denkt dat die dozen gewoon meegenomen zijn door de ophaaldienst.
Maar dat is sinds kort afgelopen, want die lege speelgoeddozen werden weer keurig bij hem voor de deur geplaatst. Daar woont namelijk het enige gezin met kleine kinderen. Die boodschap heeft meneer begrepen. Al met al valt het hier reuze mee, vergeleken met onze vorige woonplaats.

Op zoek met Google

Inmiddels heb ik al zo'n 6 weken last van, tja, van wat eigenlijk? Het begon voor mijn verjaardag met hoesten. Niet gewoon hoesten, maar hoestbuien. Sodeju! Maar volgens mijn huisarts mag ik zo'n 6 weken hoesten. Toen hij dat zei, zat ie achter zijn computer te tikken en te klikken. Misschien was ie met Google bezig. Weet ik veel? Tegenwoordig zijn er geen echte ouderwetse deskundigen meer. Nooit eerder gehoord dat je zo lang mag hoesten, maar het zal wel. Hij vroeg mij of ik soms rookte. Toen ik ontkennend had geantwoord, vroeg hij : "O, waarom niet?"

Soms heb ik ook last van een soort opvliegers, die aan koorts doen denken. Ik haal ook sneller adem. Alsof ik net een stuk gerend heb. En ik heb dus weinig energie. Misschien is het een nieuw soort griep- of longontstekingsvirus, dat via Google nog niet te vinden is. Zelf heb ik niet eerder last gehad van zo'n verschijnsel. Mijn huisarts heeft mijn bloed laten onderzoeken. Ik zag hem vijf vakjes aankruisen. Vijf! Hij denkt aan een allergie. Ik zou niet weten waar ik allergisch voor zou kunnen zijn. Behalve dan voor aso's en politici /ambtenaren.

's Winters heb ik wel vaak last van het sombere weer. Ik word daar wat depri van. Maar dat is iets waar ik al decennia lang last van heb. Ook toen ik nog hele dagen werkte. In het donker de deur uit en in het donker weer thuiskomen, vanwege de vicieuze cirkel van geld verdienen en weer uitgeven.

Vanmiddag wil mijn huisarts mij weer spreken. Over de uitslagen. Misschien heb ik eindelijk eens een keer iets gewonnen.

Ik en de directeur....

Iemand die in de zorgsector werkt, schreef "Ik en mijn collega's zijn het spuugzat!" Voor mij een dubbel strijdige situatie : iemand die in de zorg werkt en toch zichzelf voorop zet.
Geregeld lees en hoor ik die volgorde "Ik en...", waarvan mijn lieve moeder al zei : "Dat klinkt egoïstisch en onbeleefd. Je moet jezelf niet op de eerste plaats zetten." Ze vond het net als het uitdelen van bijvoorbeeld koekjes : eerst een ander, dan jijzelf.  Wie op die 'verkeerde' volgorde let, zal het ook opgevallen zijn dat hij heel vaak gehanteerd wordt.
Met de thee en koffie werd dat ook uitgelegd : als eerste jezelf thee inschenken (de eerste kop was slap) en jezelf als laatste de koffie inschenken (vanwege de meekomende prut).
Zelf maakte ik tijdens mijn loopbaan grapjes als die verkeerde volgorde uitgesproken werd. Dan zei ik op plechtige toon : "Ik en de directeur hebben besloten, dat..." Het leuke was dan, dat iedereen direct door had dat er iets niet klopte.
Soms maakten anderen andere opmerkingen over die volgorde. Ze reageerden met : "Aha, het vuil gaat voor de bezem" of "Eerst ikke, de rest kan stikken" of  (met een woordspeling) "Ik stront voorop".  In veel gevallen viel bij de sprekers in kwestie het kwartje niet.

Mijn geloof

in een Orthodoxe kerk

Er was een periode waarin ik afstand nam van de kerk. Niet zozeer van mijn geloof, al gaf ik daar wel een meer persoonlijke invulling aan, maar van de kerk als instituut. In tegenstelling tot het spreekwoord Nood leert bidden, heb ik in tijden van nood eigenlijk weinig gebeden. Tenminste, niet zo zeer om hulp, maar uit dankbaarheid. Ik heb vooral in de goede tijden gebeden. Dus nee, mijn geloof en ik hebben elkaar nooit losgelaten. Daarvoor zit het te diep en sluit het in wezen goed aan bij mijn persoonlijkheid. Ik woon alleen geen kerkdiensten meer bij.
Ik bezoek nog wel graag kerken. Oude kerkgebouwen, maar ook nieuwe. Zodra ik zo'n kerk betreed word ik overvallen door de mystieke sfeer. Ik krijg ook vaak het gevoel, alsof er een warme deken om mij heen valt. Dat is een heel ander gevoel dan ik kreeg tijdens de diensten. Ik had het niet alleen vaak koud, de inhoud van de preken stond telkens weer erg ver van mij vandaan. Ze raakten noch boeiden mij. Misschien ook, omdat ik de raakvlakken met de praktijk miste. Te theoretisch allemaal en voornamelijk eenrichtingverkeer : vanaf de kansel de kerk in.
Als ik in zo'n kerk ben, dan steek ik vaak kaarsjes aan voor mijn overleden dierbaren. Ik kom ook even tot bezinning. Even maar, omdat ik die momenten van bezinning dagelijks heb. Het is opvallende dat wanneer ik dat gebouw weer verlaat, ik een veel fijner gevoel heb dan toen ik nog kerkdiensten bijwoonde. Toen vluchtte ik opgelucht naar buiten. Volgens mij is dit het verschil : het lege gebouw straalt voor mij iets anders uit dan wat daar gepredikt wordt. Iets wat mij telkens weer weet te raken. Iets waar geen dominee tegenop kan.

Tom ziet sneeuw

Tom ligt lekker in zijn mandje op de vensterbank. Hij slaapt blijkbaar met een oog open of dicht, want hij ziet dat het begint te sneeuwen. Uit nieuwsgierigheid krabbelt ie overeind en staart naar buiten. Pas dan dringt het blijkbaar tot hem door en geeft een schreeuw, zodat de NS het kan horen?

School

lagere school a/d Kastanjelaan

Vandaag stond ik weer op het schoolplein. Ik keek naar al dat kleine grut en dacht toen : ik ben blij dat ik daar vanaf ben. Van dat schoolgedoe, bedoel ik.
Eerlijk gezegd heb ik het nooit echt naar de zin gehad op school. Op geen enkele school. Ik deed wat ik moest doen, met minimale inspanning. Vaak kreeg ik het gevoel dat ik zinloos bezig was. Misschien had ik toen al andere interesses, al zou ik niet weten welke. Ik was een dagdromer, die als het even kon naar buiten keek. Naar de vogels, die zo vrij rondvlogen en konden gaan waar ze wilden. Ervoer ik school soms als een soort gevangenschap? Ja, dat zeker. Als een naar dagverblijf, de leuke vriendjes en vriendinnetjes ten spijt.
De leerstof kon me ook niet boeien. Niemand heeft mij later ooit gevraagd naar de slag bij Nieuwpoort. Of welke de chemische symbolen zijn voor lood en zink. Of waar Hoogezand ergens ligt. Zo zijn er legio voorbeelden van opgedrongen kennis, waar ik helemaal niets aan heb gehad.
Mijn diploma's waren meer een soort indicatie van mijn lerend vermogen. Niet voor mijn kennis van zaken wat de examenvakken betrof. Ik heb veel geleerd voor het moment. Tenminste, dat heb ik altijd gedacht. Wat mijn bealngstelling had / heeft onthou ik wel beter. Daarom weet ik erg veel vragen goed te beantwoorden als ik een quiz op de tv volg.

Lyceum Kagerstraat

Na de Mulo ging ik naar de HBS. Louter omdat ik toen niet wist wat voor werk ik wilde gaan doen. Niemand zei mij : "Je sleutelt graag aan brommers en kan aardig timmeren. Is een technische opleiding niet iets voor jou?" Ik volgde gewoon slaafs het schooladvies op.
Zo ook toen ik begon met werken in de automatisering. Opleiding zus, cursus zo. Allemaal noodzakelijk (de techniek holde voort), goed voor mijn werk. Maar ook met als achterliggende gedachte van mijn werkgevers : "Dan kan ik Willems tarief weer verder omhoog krikken." En ik? Ik vond het allemaal maar goed. Dus zat ik 's avonds na het werk op mijn 40 ste op de Haagse Hogeschool. Twee avonden in de week, gedurende drie jaar, zei de gek. Ach, ik was nog jong hè.
Ik moet wel eerlijk bekennen, dat ik van mening was en nog steeds ben, dat deskundigheid goed onderbouwd moet zijn met een adequate opleiding. Ik had een hekel aan die gladde praters, die papegaaiden zonder precies te weten waar ze het over hadden. Ze gebruikten vaak veel vakjargon, om de klant zand in de ogen te strooien. Menige klant wilde niet voor dom versleten worden, dus die stelde geen vragen. Het aantal quasi deskundigen is de afgelopen decennia fors gegroeid.
Ze staan soms bij ons voor de deur. Dan vertellen ze mij dat ik (na al die scholen en cursussen nog steeds) dom ben, omdat ik een of andere dure leverancier heb. Alsof ze met zo'n baantje zelf slimmer zijn. Dan denk ik : "Ga toch naar school!" Tja, zo is het dan ook wel weer. School.

CDA achter PVV aan

* Geleidelijk aan hoor ik CDA politici uitspraken doen over hun 'vluchtelingen', die Wilders ruim een half jaar geleden al deed. Maar toen hadden de CDA'ers met nog een aantal onzorgvuldig handelende politici nog de nationale deuren wagenwijd opengezet. Nu maakt men zich bezorgd : "Er zijn te veel asielzoekers, onvoldoende opvang, te weinig geld, geen plaats op scholen, de veiligheid is in het gedrang, ze hebben nare dingen uit hun cultuur meegenomen enz." Ik misten alleen nog een opmerking over het belabberde draagvlak onder de bevolking. Ook tijdens deze interviews verzuimde de interviewer de link te leggen naar de visie van de PVV ruim een half jaar eerder en onze ervaringen met het Marokkaanse deel van de bevolking. Van de effecten op  de maatschappij na de komst van Noord Afrikanen heeft men in Den Haag blijkbaar niets geleerd.

* Er zijn gemeentes die meer hulp willen van de overheid bij het inrichten van opvangcentra. Politie, ME enz. Met andere woorden : Moet de overheid die centra maar bij de bewoners door de strot duwen, zodat de betreffende B&W's  hun handen in onschuld kunnen wassen? Ik denk dat de boel dan helemaal uit de hand gaat lopen.

* In Duitsland maakt een vertegenwoordiger van de Joodse gemeenschap zich ernstig zorgen. Naast de ultra rechtse groeperingen vormen nu ook de binnengestroomde 'vluchtelingen' een bedreiging voor de Duitse Joden. Tja, als je het zo bekijkt, dan is het een vreemde zaak. In de jaren 30 en 40 maakten Duitsers jacht op Joden. Laat Merkel dat vuile werk nu opknappen door haar 'vluchtelingen'? Het zal toch niet? Volgens mij heeft Merkel aan die mogelijke consequentie geen minuut gedacht. Toch lijkt het mij handig van tevoren te weten wie je in huis haalt.

* Iets anders : de RAF leeft nog steeds. Tijdens mijn militaire dienstplicht moesten we extra alert zijn op dat soort groeperingen, vanwege diefstal van wapens. Het Duitse nieuws wist te vertellen dat de organisatie opgeheven zou zijn in de jaren 90. Maar ach, in de hoofden van die boeven blijven hun ideeën voortleven. Ze hebben inmiddels een paar overvallen op hun naam.

* Een afgewezen asielzoeker wil op de valreep, voordat hij met zijn gezin het land uitgezet wordt, een gehoorimplantaat bij zijn dove dochtertje Kalma laten plaatsen. Gratis! Hij is zelfs naar de rechter gestapt. Zijn advocaat, een vrouw met overdreven moedergevoelens,  beroept zich op het feit, dat het kindje zich op Nederlands grondgebied bevindt. Er wordt flink met dat kindje geschermd (o wat zielig). Mevrouw de advocaat : er zijn veel meer mensen, Nederlandse mensen, die op dat zelfde grondgebied wonen en die zorg ontberen!
Dat blijkt o.a. uit een ander geval. Een Nederlands gehandicapt kind moet vanwege de groei een grotere, speciale rolstoel. Maar die past niet meer in de personenauto. Zijn Nederlandse ouders krijgen geen bijdrage in de kosten. Ze moeten zelf de aanschafkosten voor een busje betalen. Wie moet hier voorrang krijgen?

Gezellig met Jill

Op de dinsdag haal ik onze kleindochter Jill van school. Ik sta meestal rond twaalf uur in het portaal bij de hoofdingang te wachten. De school bevindt zich in een tamelijk open gebied, waar de wind meer vrij spel heeft. Of wel : het is koud op het schoolplein. Ik rij liever goed verpakt op mijn motor met dit weer, dan dat ik in mijn winterkloffie rondloop. Brrr!
Jill komt telkens stipt op tijd uit haar klas. Ze is altijd vergezeld door een lerares. We maken geregeld even een praatje over hoe het met Jill gegaan is. En het gaat goed met Jill.
Zodra we naar de auto lopen, begint het gebruikelijke gesprekje, dat zich in de auto gemoedelijk voortzet. Op het oog lijkt het wat prietpraat, maar ik probeer op die manier Jill aan de praat te houden. Ik vind het niet alleen leuk, maar ook interessant te horen wat er in dat lieve koppie omgaat. Want Jill is eigenlijk niet zo'n prater.
Als we thuis zijn, gaan we aan de lunch. Jill kiest meestal voor een boterham met chocopasta. Ze weet inmiddels hoe het bij oma en opa eraan toegaat. Oma en opa hanteren nog ouderwetse regels, maar Jill vindt dat duidelijk geen probleem. Ze past zich keurig aan. Opa durft zelfs te beweren, dat Jill die regeltjes best wel fijn vindt.
Ze heeft dit keer een kapotte handschoen meegenomen. Ze gaat oma vragen of ze die voor haar wil maken : "Daar is oma erg goed in", zegt Jill, "ze heeft al heel veel dingen die kapot waren voor mij gemaakt, hoor opa!" Jill is heel graag bij oma. Ik heb haar een keer gevraagd : waarom? Toen zei ze dat het met oma erbij lekker rustig is. Tja, dat heb je met oude mensen. Hahaha!
Op mijn vraag hoe het is als oma er niet is, zei Jill : "Als het te druk wordt ga ik naar mijn kamer. Daar is het ook rustig. Opa zei toen : "Goed zo, dat doet opa ook. Als het te druk wordt, zoekt ie een rustig plekje."
Na het eten mag Jill zeggen wat ze wil gaan doen. Totdat oma komt. Die brengt haar dan een uurtje later weer naar huis.

Ze had er weer zin in

Na een aantal dagen van lusteloosheid, was ze vanmiddag weer in haar oude doen en laten. Fenna ging weer als een speer achter haar tennisbal aan!
De afgelopen week had ze er totaal geen zin in. Ze ging hooguit twee of drie keer achter de bal aan en dan was het over. Dan begon ze weer met dat eeuwige gesnuffel en het nuttigen van myxomatose korrels, beter bekend als konijnenkeutels. We dachten dat de Friese teef weer loops moest worden. Maar vanmiddag was ze weer ouderwets op dreef. Zonder warming up, direct los van de lijn sprinten. Knap hoor, want als de ouwe diesel aan de andere kant van de riem een dag of wat geluierd heeft, dan heeft ie toch een paar dagen nodig om weer op stoom te komen. Maar Fenna dus niet.
Ik heb het balspel maar afgebroken, toen haar tong op half zeven hing en ze merkbaar wat trager begon te rennen. Tussendoor had ze ook al haar middagdrol gedraaid, die dampend een plaatsje vond op het witte gazon. Dat warme ding verdween in een zakje en hield zo mijn hand warm. Met dit weer ben ik blij dat ik een warme drol van Fenna mag vasthouden, totdat ik het zakje in de afvalcontainer mik.
Daarna hebben ik haar inspanningen afgebouwd met wat kortere stukjes rennen, gevolgd door een stevige wandeling richting haar drinkbak thuis. In die bak gaat zo'n 3 á 4 keer per dag schoon lebbervocht. Daar heeft zo'n beestje ook recht op. Voor mij is er een kop thee. Twee zelfs en misschien ook nog een derde. Tegen die tijd ligt Fenna voldaan te suffen in haar mand.