Erwtensoep met rijst?

De echte Indo eet zijn erwtensoep met..... rijst. En.... met sambal. Pepesan (vis in sambal-saus) erbij is helemaal top!
Ik heb een keer buren gehad, die de combinatie van erwtensoep met rijst  nogal verontrustend vonden. Ik weet nog precies wanneer ze tot actie overgingen. Dat was vlak na de geboorte van Robert, dus in januari 1980. Ik werd door hen uitgenodigd om te komen eten. Sonja en de pas geboren Robbie lagen nog in het St. Jozefziekenhuis in Gouda.
Toen ik de huiskamer betrad, vertelde de buurvrouw dat ze speciaal voor mij erwtensoep met rijst had gemaakt. Nou, dat was dus helemaal niet verkeerd voor iemand die net voor de tweede keer vader was geworden. Er was dan weliswaar geen sambal baai, maar dat mocht de pret niet drukken. Het ging om het gebaar, niet waar?
Toen ik lekker van mijn Indo bordje genoot, viel mij opeens op dat de overige vier tafelgenoten niets aten. Ze zaten daar louter om mij erwtensoep met rijst te zien eten! Toen kreeg ik toch wel even een kleurtje, voor zover ik dat nog niet had.
Voor de volledigheid moet ik er wel bij zeggen, dat de buurvrouw na onze komst in dat pittoreske plaatsje Schoonhoven even bij Sonja had geïnformeerd, of ik soms op de grond zat en of ik gewend was aan een tafel eten. Ze vroeg trouwens ook hoe het is voor een Hollandse vrouw, dagelijks dat rare eten klaar te maken. Over vooroordelen gesproken. Achteraf kan je je afvragen wat smakelijker is : erwtensoep met rijst, of zo'n onwetende buurvrouw. Doe mij maar erwtensoep met rijst!

Het Kuinderbos in

Vanmorgen combineerden we een boswandeling met een boodschap doen. Voor de laatste moesten we in het polderdorp Ens zijn. Het dorp ligt in het zuidelijk deel van Schokland in de Noordoostpolder.
De bedoeling was om daar twee tweewielers op te halen op twee verschillende adressen. Met het ene adres had ik een afspraak gemaakt. Met het andere verliep de boel nogal moeizaam.
Ik verbaas me telkens weer, dat er mensen zijn die iets te koop aanbieden, maar vervolgens niet reageren op een berichtje via e-mail (geen telefoonnummer vermeld), nota bene terwijl ze erbij zetten : altijd antwoord. Oké , alleen neit wanneer.  Zo kreeg ik gisteravond pas na vier dagen een reactie met excuses vanwege de traagheid. Mij werd gevraagd wanneer ik langs kon komen. Ik reageerde direct met de vraag of ik zondag (vandaag) langs kon komen, omdat ik dan toch al in dat polderdorp ben. Toen werd het weer stil en het bleef stil. Dus die excuses waren niet gemeend. Voor alle zekerheid had ik nog ons mobielnummer vermeld en de tijdspanne gedurende welke wij in of in de buurt van Ens zouden zijn.
We zijn na het bezoekje aan Ens naar het Kuinderbos gereden voor een wandeling. Het bos is behoorlijk dichtgegroeid. Samen met Fenna zijn we om de Kuinderplas gewandeld. We kwamen geregeld andere mensen met honden tegen. Soms een hele groep. Fenna had weinig interesse in haar soortgenoten. De bal was veel belangrijker. Het was erg leuk om na zo'n lange tijd daar weer eens rond te kuieren.
In de jaren 90 hadden we een stacaravan vlakbij dat bos. Dus dat bos kennen we op ons duimpje. Fenna was bekaf. Ze heeft ook nog een paar keer een verfrissende duik genomen. Op de terugweg was ze helemaal van de wereld.

Mijn eerste bromfiets -7-

De Sparta van Jan -2-

Na een korte rit, kwamen Joop en ik tot de conclusie dat de Sparta slecht ademde. Samen demonteerden we de uitlaat. We schoten beiden in de lach toen we de uitlaatbocht aan de kant van de cilinder bekeken : Bijna helemaal dicht gekoold! Het ontkolen van een uitlaat was een apart proces. Eerst werd de pijp gedemonteerd. Dan werd de zwarte aangekoekte vette laag weggeschrapt op een oude krant. Daarna de tuin in en een flinke scheut benzine in de uitlaatpijp. En dan het mooiste : met de oude krant er bij de vlam erin. Zo werd de uitlaat brandschoon gereinigd. De uitlaatpoort van de cilinder werd ook gelijk maar even gereinigd.

De proefrit na deze behandeling wees uit, dat het blokje weer prima trok en een keurige top van 40km haalde. Nou ja, keurig, die snelheid paste duidelijk niet bij het uiterlijk van de Sparta. Die kon en moest natuurlijk een ietsepietsie sneller. Jan werd op de hoogte gebracht van het goede nieuws, maar hij wilde de Sparta niet terug. Blijkbaar stond zijn besluit vast : een autootje. Dat was nogmaals goed nieuws voor ons, want nu konden we het JLO Piano blokje eens goed onderhanden nemen. Deze foto van een soortgelijke Sparta heb ik midden jaren 80 naar Jan gestuurd. Ik heb hem op het exercitieterrein in Woerden gemaakt tijdens de jaarlijkse oldtimerdag begin september. Achterop staat : "Hallo Jan, Ik vond hem in Woerden. Interesse? De vraagprijs is F 1.800,- Groeten, Willem".
-wordt vervolgd-

Mijn eerste bromfiets -6-

Gelukkig kwam mijn broer zonder bekeuring terug van de proefrit. Daarna nam ik het stuur over. Ik herinner me nog dat ik geen enkele moeite had met de Sparta om te gaan. Omdat Joop zelf al een bromfiets had, ook een Sparta maar dan een groot grijs log ding, liet hij die van Sjakie aan mij over.
Veel plezier had ik er eerst niet van. Opeens begon het blokje sloom te worden. De fut was eruit. Na demontage van de uitlaat en de cilinder, bleken de beide zuigerveren gebroken te zijn. In de cilinderwand waren lichte sporen te zien. De restanten bevonden zich nog keurig om het zuigertje.
Achterop de Sparta van mijn broer reden we naar de Groenesteeg (3, 6 en 8) in Leiden waar de firma Struik gevestigd was. De oude meneer Struik, wat kalend en met een bril met zwart montuur, hielp ons geduldig. We hadden de stukken van de gebroken veer meegenomen als voorbeeld. We kregen twee nieuwe en die werden om de zuiger gelegd. In eerste instantie liep het fietsje als vanouds. Maar al snel was het weer het oude liedje. Volgens mij hebben we bij Struik aardig wat setjes zuigerveren gekocht, totdat meneer Struik vroeg : "Vreten jullie die dingen soms?" Ik zei ad rem : "Niet wij, maar die brommer!" Meneer Struik keek over zijn bril heen mij aan met een blik die Wijsneus! zei. Toen vroeg hij ons te vertellen hoe wij die veren om de zuiger deden. Hij glimlachte fijntjes en toen legde hij ons haar fijn uit, dat we telkens vergaten de zitting in de zuiger eerst schoon te maken. Zijn advies klopte, want de beide zittingen waren voorzien van een zwarte korst. Nadat we die zorgvuldig hadden weggekrabd en voor de zoveelste keer nieuwe veertjes hadden omgelegd, heeft het euvel zich niet meer voorgedaan. Weer wat geleerd!
De uitlaat werd gelijk maar in de fik gestoken, om ook die te ontkolen. Vooraf wat schoon gekrabd met een staaf betonijzer en toen wat benzine erin gegoten.
-wordt vervolgd-

TVoH : Wat een minne streek!

Gisteren zag ik op de valreep een stukje van de talentenshow The Voice of Holland, waarin een kandidate door een jurylid voor het blok gezet werd. Zij, April, was na een battle met een andere kandidaat, gekozen om een ronde verder te gaan. Maar omdat Ali B ze beiden even goed vond en zelf niet de knoop durfde door te hakken, stelde hij April voor om te kiezen : voor haarzelf of samen met haar opponent verdergaan als duo. Zangeres April kon haast niet anders dan voor het laatste te kiezen, ondanks het nadrukkelijke advies van haar opponent vooral voor zichzelf te kiezen. Door haar (sociale) keus is ze gedwongen als duo verder te gaan in de competitie.
Later had ze daar spijt van en vond ze zich onder druk gezet door jurylid Ali B. April was dermate gespannen dat het niet bij haar opkwam om gewoon voor zichzelf te kiezen en tegen Ali B en de andere juryleden te zeggen : "En jullie mogen bepalen of mijn opponent ook verder mag."
Ik vond het een rot streek om misbruik te maken van de situatie en de persoonlijkheid van de kandidate in kwestie. Een laf moment van de jury van TVoH.

Slapende honden wakker gemaakt

De politie van Flevoland heeft aangekondigd dat ze langs de deuren gaat om achterstallige boetes te gaan ophalen. Ook worden mensen opgehaald (van oppakken zal gezien de aankondiging vooraf geen sprake zijn), die nog een gevangenisstraf moeten uitzitten of nog hun taakstraf moeten uitvoeren. De politie gaat ook criminelen die nog gezocht worden thuis ophalen. Mij is niet bekend hoe laat de hermandad op de adressen zal verschijnen. Maar dat zullen betrokken boeven en wanbetalers ongetwijfeld ook al vernomen hebben.
En nu maar hopen dat iedereen keurig thuisblijft en de koffie klaar heeft. Van mijn kant een serveertip : PANNENKOEKEN!

Hond niet aangelijnd

Daisy aan de lijn...

Rijdend over de Fazantendreef zie ik een jongeman met een dito Rottweiler lopen. De jonge hond loopt los en is duidelijk in een speelse bui. Ik laat het gaspedaal los, want er staat iets te gebeuren. En ja hoor, de hond draait zich plotseling om richting de rijbaan.  De jongeman weet net op tijd het beest letterlijk in zijn nekvel beet te pakken en gaat flink tegen de pup tekeer.
Als we gepasseerd zijn, laat hij de pup weer los. En dan zie ik in mijn binnenspiegel dat de rottweiler opeens alsnog met vrolijke sprongen de weg oversteekt. De auto's achter mij gaan abrupt in de remmen. De jongeman raakt in paniek en rent schreeuwend achter de hond aan. Aan de lichaamstaal te zien, zal de jongeman ongetwijfeld de hond op z'n donder geven zodra ie hem te pakken heeft. Dat is op zich ook fout. Het ligt natuurlijk aan de hond en niet aan hemzelf. Voortaan gewoon met een riem de hond uitlaten jôh!

Op een oude fiets

Vandaag ben ik begonnen met het opknappen van een stationsfiets. Ik weet, dat klinkt strijdig. Zo'n oud barrel is goed om bij het station neer te kwakken, want de kans is erg groot dat ie of gesloopt of gejat wordt.
Toch moet zo'n oude fiets aan bepaalde eisen voldoen. Zoals lekvrije banden, goede remmen en een goed gespannen ketting. Met de wintermaanden voor de deur is een werkende verlichting ook wel interessant. De politie gaat namelijk in de donkere dagen veel meer op verlichting controleren.
Ik heb de klassieke verlichting maar verwijderd. Hij deed het niet, de lampjes waren goed, maar de dynamo liep erg stroef. Komt bij dat ik een hekel heb aan de bedrading. Dus weg ermee. Ze maken plaats voor verlichting op batterijen. Niet die pruldingen voor aan je mouw of om je vinger, maar een heuse koplamp en een echt achterlicht op het spatbord.
Tussendoor heb ik even het slot van een tuinhek in orde gemaakt voor een bewoonster. Ze is nogal bang voor inbrekers. Ergens logisch, want hier in de buurt is het de laatste tijd al vier keer raak geweest. Maar ze kan weer rustig slapen, want het slot werkt als vanouds(hoorn). De fietsenzaak wil dan weliswaar geen beroep meer op me doen, ik heb wel twee jaar een betaalde opleiding tot fietsmonteur gekregen. Haha!
Zo ben ik ook omgegaan met werksituaties, waarin mijn dienstverband zou eindigen (vrijwillig of vanwege reorganisaties). Vanaf dat moment begon ik eerst goed rond te kijken en stak vervolgens de mij ontbrekende ervaring/kennis in mijn zak. Goed voor mijn CV; op naar de volgende klus.

Mijn Workmates

Ik beschik over drie workmates. Is dat niet wat overdreven, zou je denken. Nee, want het zit zo. Ik heb er twee met vier poten. De een is Fenna (Black & White), de ander is een Black & Dekker. De derde workmate heeft twee benen en een stel handen en is een Blond & Lekker. Dat is natuurlijk Sonja. Ze kan behoorlijk goed klussen. Boren, zagen, timmeren en schroeven is geen enkel probleem voor haar. Dat heeft haar pa haar vroeger bijgebracht.
Alleen Fenna is een workmate van een ietwat afwijkend type. Ze is weliswaar aan het werk, maar bezorgd mij meerwerk.  Ik grijp geregeld mis, omdat Fenna vaak met mijn gereedschap of andere spullen er vandoor gaat. Een kwestie van aandacht vragen, maar soms heel vervelend. Vooral als iets tijdens het klussen niet zo goed lukt. Laatst moest ik wat gehaast opruimen vanwege een regenbui. Ik kon ik wel het blik vinden, maar geen stoffer! Grrr!

Ondertussen thuis

Tom kijkt de kat uit de boom

Emma heeft opa's speeltje afgepakt....

Hond met weerman

Bij de tv zender RTL4 deed men, in navolging van een andere weerman ergens in het buitenland, een proef met het showen van een asielhond.
Het was een koddig gezicht te zien hoe de weerman met de hond omging. Of beter : hoe de hond met de weerman omging. De man had totaal geen overwicht en de hond maakte duidelijk de dienst uit. De lichaamstaal van beide gaf aan dat de weerman eigenlijk wat angstig was en de hond, een reu, daar gebruik van maakte.
Ook toen het beest later door een presentator werd geroepen en de hond vervolgens zijn poten op het tafelblad plaatste en zo rechtop stond, zag ik de man wat terugdeinzen. Ook de manier waarop de hond aangehaald werd liet zien dat men het allemaal toch behoorlijk eng vond.
Jammer dat Martin Gaus die mensen niet vooraf geïnstrueerd heeft om een assertieve houding aan te nemen. De hond zelf had daar geen moeite mee. Prachtig! Ik weet niet of het een leuke baas heeft opgeleverd, maar het was wel te zien dat de hond zelf een vrij rustig en gehoorzaam type is.

Brug blijft weer open

Vanmiddag bleef de brug van de Noordersluis in Lelystad Haven weer openstaan. Voor de zoveelste keer. Nog niet zo lang geleden heeft de brug een flinke onderhoudsbeurt ondergaan. Maar ja, tegenwoordig lijkt weinig meer zo goed als vroegâh. Toen waren er nog echte monteurs, goede onderdelen en geen repeat-calls.

Mijn eerste bromfiets -5-

De Sparta van Jan.

Begin jaren 60 kocht wijlen mijn zwager Jan een mooie, sportief uitziende bromfiets. Een Sparta. Hij ging daarmee naar zijn werk, de MLD, die op Valkenburg (ZH) een vliegbasis had. Met mijn zus is ie op de bromfiets ook op bezoek gegaan bij familie, die in België (Antwerpen / Deurne) woonde. Een flinke rit, die echter zonder problemen werd gemaakt. Afgezien van het uren rijden achter een mestwagen (goed voor de longen, beweert menige veehouder) en het trotseren van een flinke

regenbui (slecht voor de gewrichten volgens mamma). Onderweg werd de kletsnatte kleding verwisseld voor droge. De terugweg verliep heel anders. Wijlen mijn oom Daaf vond het maar niks, zo'n grote afstand op een brommer. Die zette het jonge stel op de trein, nadat de tank bij het station even geleegd werd..... De Sparta mocht met een volle tank benzine immers niet de trein in.
Gedurende een korte periode, midden jaren 60, heeft de Sparta zelfs drie personen vervoerd. Pappa Jan, bijna zittend op de tank, dochtertje in het midden en  mamma achterop. Maar toen de tweede dochter op komst was, begon Jan aan een autootje te denken. Dat kwam mede omdat de Sparta steeds slechter ging presteren.
Zo kwam Jan op een dag met zijn Sparta naar de Splinterlaan. "Hier, houd hem maar want hij rijdt amper", waren zijn voor ons, mijn broer Joop en ik, verrassende woorden. Yeah!

Wel kattenpis!

Tom Tom?

Ben net weer terug van een boodschap. Ik wilde even iets ophalen bij iemand. Toen ik aangebeld had, deed een mevrouw in een soort konijnenpak(!) open. Ze groette me vriendelijk, gaf me een hand en nodigde me uit even binnen te komen. Dat laatste klonk gemakkelijker dan gedaan. De gang was al smal, maar een hardtop van de cabrio halveerde hem nog eens. Op zich niet zo erg. Erger vond ik een wat vreemd luchtje, dat ik rook. Toen ze de huiskamerdeur open deed, herkende ik het : kattenpis! Wat een vieze zware lucht in die huiskamer! Op de bank lag een zwarte kat, die mij wat schaapachtig aankeek. In de kamer stond een emmer met een wat grauw gekleurde vloeistof, waar een soort bruin vel op dreef. In die emmer stond een mop. Verder zag ik geen huisdieren. Ze verontschuldigde zich vanwege haar huispak. Ze kon zo naar het carnaval.  "Ik ben wat ziek en dit pak is lekker warm", zei ze.  Ik kreeg het ook warm, maar dan vanwege een paniekaanval.
Ik handelde maar vlug de kwestie af en zei, dat ik hierna snel naar huis moest vanwege een afspraak. Buiten haalde ik opgelucht adem en genoot extra van de frisse ochtendlucht.
Van tijd tot tijd vragen we bezoekers of ze na binnenkomst soms een honden- of kattengeur ruiken. Voor je het zelf in de gaten hebt, heeft een geurtje bezit genomen van de woning. Wie huisdieren heeft ruikt op een gegeven moment zelf niet meer eventueel aanwezige geurtjes. Vandaar de vraag. Met Fenna en Tom valt het reuze mee.
Soms rook men wel eens wat. Dat was wanneer ik met de hond(en) in de regen had gelopen. Maar die geur was meestal die van teershampoo, speciaal voor honden. Zeker geen kattenpis!

All over the world

Uit mijn statistieken maak ik op, dat ik geen lezers in Zuid Amerika en Afrika heb. Ik ken daar geen mensen, afgezien van die Nigeriaanse prinses die mij een paar miljoen euro beloofde als ik met haar zou trouwen. Ze hoefde geen ring of zo, alleen mijn bankrekening en pincode. Maar ja, ik doe niets zwart. Dat is weliswaar een dubbelzinnige reactie van mijn kant, maar zonder discriminerende of racistische bijbedoelingen! Zo, dat scheelt hopelijk weer e-mails.
O ja, ik ontving ook jaren geleden een mail van iemand uit Afrika die vond, dat er niet alleen Marokkaanse criminelen in ons land zijn. Maar op mijn vraag 'Noem mij eens drie Hollandse', kwam ie niet verder dan Balkenende. En dat was er dus maar een.
Ooit had ik contact met iemand uit Zuid Amerika, die een magazine over energie publiceerde. Hij vroeg mij foto's van windturbines in verband met een of ander artikel in de magazine over alternatieve energie. Nou, die molens zijn er meer dan genoeg in Flevoland. Maar nadat mijn vorig blog letterlijk naar de bliksem is gegaan, werd het stil.
Het weinig gebruik van pc en internet in eerder genoemde werelddelen vormt ook een handicap. Dus vanaf die continenten geen statistieken.
Afgelopen week zag ik trouwens dat iemand op zoek was naar ene Gerard die homo is en in Dronten zou moeten wonen. Waarom ie op mijn blog terecht kwam, is mij een raadsel. Hoewel, ik woon in Dronten en heb een neef die Gerard heet. Maar die woont ergens anders. Er was ook iemand op zoek naar een jongetje in bad (Benno L achter de pc?) en iemand die naar het gebruik van PX10 bij de Onderzeedienst zocht. Tot slot wilde iemand weten welke mijn ervaringen zijn met tandartsen. Wat het laatste betreft : Nog even geduld, want eind van de maand heb ik een dubbele afspraak.