F-35 's doen ut niet

Het Pentagon heeft toegegeven dat zo'n 50% van de F-35's  (Joint Strike Fighter, waar ons landje op voorhand zo trots op is) technische problemen heeft en daardoor niet geschikt zijn om actief deel te nemen aan oorlogsmissies. Men is al 16 jaar(!) bezig met de ontwikkeling van iets wat achterhaald en dus blijkbaar ongeschikt is voor de taakstelling.
F-35's die aangepast zijn voor gebruik vanaf vliegdekschepen, kunnen bijvoorbeeld niet in de lucht bijgetankt worden. Detectie en diagnose systemen werken niet naar behoren en air-to-air lanceersystemen voldoen ook niet. Piloten klagen over zuurstofproblemen en/of luchtvervuiling in het toestel. Kortom, weer een Defensie zeperd die miljarden kost. In feite zijn die moderne toetellen nauwelijks beter dan de sterk verouderde F16's.

Slecht voorgelicht

Toen ik voor een vluchtelingenorganisatie werkte, heb ik een paar keer iets voorbij zien komen van zo'n inburgeringscursus. Zo'n cursus vind ik een positief iets, al zijn er zeer bedenkelijke vragen bij. Vragen waar menige Nederlander niet eens de antwoorden op weet.  Meer dan de helft van de kandidaten zakte toen voor het examen en dat is tekenend. Afgaande op de nieuwsberichten en bepaalde dagelijkse situaties vraag ik me wel af in hoeverre zo'n cursus voldoet. Met name de acceptatie van onze gewoontes is onvoldoende. In plaats van dit af te dwingen, gaan mensen en overheden zich in allerlei bochten wringen en willen zelfs af van bepaalde nationale gewoontes.
In principe kan ik het iemand die hier voor het eerst is niet kwalijk nemen, dat hij of zij onze manier van leven niet helemaal of helemaal niet kent en/of begrijpt. Het is dan ook niet correct dat zo'n iemand dat te verwijten. Daarvoor moet ik bij de overheid zijn. Maar daar wordt nauwelijks geluisterd naar klachten of suggesties om tot verbeteringen te komen. Dus benader ik zo'n nieuwkomer maar zelf, als het zo uitkomt. Zoals ik al een aantal keren heb verteld over het afval dat nieuwkomers op het pleintje hier achterlaten.
Soms doet me de reacties van landgenoten denken aan een gezin, waarin bepaalde kinderen voorgetrokken c.q. verwend worden. De andere kinderen krijgen daar de pest in en reageren dat af op de betreffende broertjes en/of zusjes. Maar die verwende schepseltjes kunnen er niets aandoen; het zijn de ouders die daar verantwoordelijk voor zijn. Zij zijn het die spanningen veroorzaken door inconsequent gedrag. Zo zie ik het probleem met veel nieuwkomers ook. De overheid gaat in de fout, maar is niet aanspreekbaar. Erger, ik word gedemoniseerd tot vreemdelingenhater als ik kritiek spui. Dus soms neem ik zelf maar het initiatief. Al verwacht ik dan niet dat ik herhaaldelijk dezelfde liedjes moet zingen. Wat serieuze medewerking van de andere kant zou ook aardig zijn. Ze zijn immers hier 'op bezoek'?

Blijf van mijn lijf!

Er is nog steeds veel gedoe over de vraag of men ons kan verplichten tot het afstaan van organen na onze dood. Ik vind zo'n verplichting een aanslag op mijn privacy. Klaar uit. Privacy, daar beweert onze regering nogal veel waarde aan te hechten. Maar dat is dus niet zo, getuige de gang van zaken rond de donorplicht. Wie niet kenbaar maakt tegen te zijn is voor. Ja, ja, zo gaan veel gevallen van fraude te werk. Ik vind het schandalig wanneer de overheid stelt, dat na mijn dood mijn lichaam van haar is. Tenzij ik aangeef dat niet te willen. In wezen claimt de overheid al na iemands geboorte diens lichaam. Dat zullen veel ouders niet op prijs stellen.

Ik heb totaal geen vertrouwen in zo'n regeling. Zo'n orgaan moet 'vers' zijn als het verwijderd wordt. Ben ik dan al echt dood of niet? Die vraag staat niet alleen vanwege de versheid onder druk, maar ook vanwege de commercie. De gezondheidszorg is een commerciële wereld geworden, waar geld de drijfveer is. Het gaat niet meer om de gezondheid of het welzijn, maar om het kapitaal. Als het om geld gaat kunnen mensen rare dingen uitvreten. Dan worden organen uit nog levende mensen verwijderd. Vertel mij wat. Hopelijk komt er een galgenmenu om organen ongeschikt te maken voor hergebruik. Zekerheid voor alles.
Ik ben met bepaalde handicaps op de wereld gekomen. Daar moet ik het maar mee doen. Of moet ik een blanke huid gedoneerd krijgen? Of een nog beter stel hersens? Of zo'n sterk hart en gewrichten dat ook ik een marathon kan lopen? Ik bedoel hoever wil men gaan? Nog even en ik ben verplicht bij leven een arm af te staan aan iemand die zonder geboren is of ze heeft verloren. We zijn zoals we zijn. Gezonde, complete mensen en mensen die minder goed bedeeld zijn. Sommigen worden 100 jaar anderen nog geen jaar. Dat heet 'de natuur'. Zelf heb ik (ouderdoms)astma. Ik zeur niet om andermans gezondere longen. Ik leef ermee. Ik weiger gevolg te geven aan de hebberigheid van de overheid en/of een politieke partij als D66. Trouwens, wie zou er nou een hart willen van Pechtold of Dijkstra? Niemand toch? O nee, die hebben geen hart. Als het aan hen ligt moet ik straks elke maand 1,5 liter bloed afstaan. Zo niet, dan word ik gestraft.

Discriminatie of selectie?

Vanmorgen hoorde ik over de wensen / eisen die sommigen uiten bij het zoeken naar personeel. "Liever geen Turk of Marokkaan", wordt dan gezegd. Ik heb dat akkefietje ook meegemaakt. In de jaren 70 bij een uitzendbureau waar ik op de computerafdeling werkzaam was. Men wilde toen een (huids)kleurcode hanteren om zodoende onderscheid te kunnen maken op grond van culturele herkomst / achtergrond. In die tijd deed zelfs een vakbond aan dat soort registratie van haar leden. Land van geboorte dekte namelijk niet de hele lading.
Op zich is het helemaal niet lastig om te discrimineren in sollicitatieprocedures. Het komt veel voor, maar achter gesloten deuren. Want wie zegt dat een afwijzing inderdaad gebaseerd is op de mededeling dat je op grond van de kennis en kunde niet in het huidige team past? Dat er inderdaad andere kandidaten waren die nog beter waren dan jij? Het zijn veel gebruikte smoezen om discriminatie op grond van huidskleur of leeftijd te verdoezelen. Zelf heb ik meer dan 40 gesprekken gehad. De meeste betroffen zogenaamde intake gesprekken, bedoeld om een opdracht binnen een bedrijf uit te mogen voeren. Veel wordt niet gezegd, maar mijn gevoel is zeer betrouwbaar en een goed verstaander een half oor. Een vraag als : "Hoe komt u aan zo'n Hollandse naam?" en het feit dat mij wel gevraagd werd naar mijn diploma's en collega's (blank uiterlijk) niet, zegt ook veel. Maar ja, ik sloeg me er in de meeste gevallen doorheen door mijn gesprekspartners af te troeven.
Aan de andere kant is het ook wel weer zo, dat wanneer sprake is geweest van een objectieve selectie en een getint iemand afgewezen wordt, hij of zij zo'n afwijzing al snel als discriminatie zal bestempelen. Dus?

De Luizenmoeder

Ook hier wordt gekeken naar de serie De Luizenmoeder. Ik begreep, dat de uitzending zeer hoge kijkcijfers scoort. Ach, het is leuk en interessant om in een hedendaagse basisschool een kijkje te kunnen nemen. Veel leuker dan al dat linkse geleuter op onze nationale NPO zenders, waar telkens weer dezelfde kliek zit te zeuren of iemand met een ander mening zit af te zeiken. Alles behalve interessant en helemaal niet leuk. De kijkcijfers bevestigen dat. Maar ook op die school komt het links gedoe doorschemeren. Geen gesprek van volwassenen onder elkaar, maar via een spelletje of een kinderlijke benaming voor een gespreksavond. Typisch geitenwollen sokken gedoe. Ik weet, het is van oorsprong een boek, maar ik schat zo in dat het de realiteit aardig benadert.
Ik kijk zelf met een half oog en oor. Ik pak meestal een puzzel, terwijl Sonja zit te gniffelen terwijl ze het programma op de bank volgt. Zij kent de basisscholen nog beter dan ik.

Een hond op kantoor

Ooit kwam ik pardoes bij een bedrijf terecht, waar men het goed vond een hond mee naar kantoor te nemen. Da's leuk! Tenminste, als de viervoeter enigszins opgevoed was. Ik moet zeggen, ik heb nooit geblaf gehoord. Niet van die beesten. Wel van een ander 'beest', de directeur-eigenaar. Wat een nare man was dat. Pardoes? Ja, meneer had ons bedrijf overgenomen. Dat mag. Maar wat bleek later? Hij was stiekem alle medewerkers van ons bedrijf aan het lozen. Met allerlei rotsmoezen. Het ging hem enkel om onze klanten. Hij vond ook dat ie niets te maken had met onze privésituaties. Oké, dat is dan wel weer leuk om te horen. Maar meneer bedoelde het anders. Als je partner of je kind(deren) ziek zijn of er iets anders ernstigs aan de hand was, dan moesten we niet rekenen op medeleven. We werden geacht ook in die situaties gewoon naar kantoor te komen en ons werk te doen. Dit heerschap dacht blijkbaar door zijn initiatief  'Neem je hond mee naar kantoor', zelf niet zo op te vallen. Onlangs zag ik trouwens weer zo'n oproep om je hond mee te nemen. Ik weet het niet hoor.

Koopzondag

Het is vandaag hier een Koopzondag. Ik zit nog steeds te denken wat ik zou moeten kopen. Ik bedoel, veel winkeliers zijn verplicht hun zaak open te doen. Mijn sociale inslag fluistert mij in, dat ik iets moet kopen. Gelukkig grijpt de regering in. In de verplichting tot werken op de zondag. Er zijn winkelcentra waar het verplicht open zijn in contracten vastgelegd is. Wie zo'n contract ondertekend zit daar dus aan vast. Zoals die fietsenzaak in Groningen (Paddepoel). De Primera kreeg wel gelijk van de rechter. Tja, rechters.
De koopzondagen zijn volgens mij een gevolg van tijdgebrek bij de consumenten, omzettekort bij het mkb en natuurlijk de teloorgang van de rustdag c.q. het geloof.
Toen ik nog voor de bibliotheken werkte, bedacht het bestuur ook opeens om op de zondag open te zijn. Zonder enig overleg met het personeel, waaronder naast veel goedgelovige ook gewoon gelovige mensen. Zij werden verplicht op de zondag te gaan werken. Ik ben daarin niet meegegaan. Over dergelijke situaties stond niets vermeld in mijn arbeidsvoorwaarden. Wel over overwerk, maar niet over structureel werken op de zondag. Ik denk dat er meer mensen gedwongen worden om op de zondag te werken. Over slavernij hoor ik in dergelijke gevallen niets. Wel over die van eeuwen geleden.

De knoop doorhakken

Het is goed te zien dat een van onze kids vele malen beter in zijn vel zit sinds hij van werkgever is veranderd. Op de keper beschouwd heeft zijn directeur hem weggejaagd. Daar was nogal veel tijd mee gemoeid, want onze zoon kan veel verdragen en had hart voor de zaak. Maar ook hij heeft zijn grenzen. Dus na een kleine 20 (!) jaar trouwe dienst en meer dan volledige inzet heeft ie zijn biezen maar gepakt. Zo gaat dat als je een directeur hebt, die in feite geen directeur is maar een omhoog gevallen zoon-van. En waardoor fleurt iemand na zijn vertrek zo op? Gewoon door af en toe een compliment, goed gefaciliteerd worden door de leiding en balans tussen inzet en beloning. Dat laatste hoeft niet per se financieel te zijn.
Zelf ben ik wat beslissingen nemen betreft altijd kordaat geweest. Tijdens het werken kan je best een mindere dag hebben, of zelfs een mindere week. Maar als de werksfeer structureel slecht is, dan was ik er snel klaar mee. Dat structurele is te herkennen aan wie er aan de top zit(ten). Zij bepalen namelijk de sfeer binnen een organisatie. Ik vond mijn eigen welzijn belangrijker dan loyaliteit aan welk bedrijf dan ook. Toen ik in 1970 ging werken had ik me plechtig voorgenomen, dat zoveel als mogelijk met plezier te willen doen. Daar heb ik me altijd aan gehouden.
Ook ik kreeg te maken met onkundige leidinggevenden. Dat bleek o.a. uit hun reacties nadat ik mijn baan uit onvrede had opgezegd. Er werd met geen woord gerept over mijn eerder geuite klachten over de werksfeer en de ontoereikende hulpmiddelen. In plaats daarvan begon men met geld te smijten, met forse loonsverhogingen. Nou, daar ben ik dus nooit ingetrapt. Ik ben niet te koop.
Als ik mijn poot stijf hield, ik ben nooit op een opzegging teruggekomen, ging dat soort nitwits heel vervelend doen. Zeg maar gerust pesterig gedrag vertonen. Weer een teken van machteloosheid, gebrek aan kennis en kunde.
Niet alleen als interim-manager ook in de projectensfeer had ik geen enkele moeite om beslissingen te nemen. "Liever een verkeerde beslissing, dan geen beslissing", zei ik een keer tegen iemand die mijn honneurs had waargenomen tijdens een vakantieperiode. Hij vond dat ie een verkeerd besluit had genomen. Soms heb ik te doen met mensen die zo lang dralen alvorens een besluit te nemen. Of het nou een bezoek aan de huisarts betreft of het opzeggen van een baan. Elke dag is er een en als het even kan moet het een leuke dag zijn / worden.

Fenna is loops

Dit keer is Fenna erg onrustig. Ze drentelt heen en weer, staat bij de voordeur of achterdeur te piepen en eet slecht.
Als ik haar uitlaat, piept en jankt ze zodra ze een andere hond ziet. Zelfs op grote afstand. Als er geen andere viervoeters in de buurt zijn, weigert ze te lopen. Dan staat ze dus stil en kijkt voortdurend om zich heen in de hoop ergens een gewillige reu te zien. Ik word er soms een beetje moe van. Gelukkig is ze niet chagrijnig. Ik ook niet, hoor. Het is nu eenmaal de natuur.

Een bioscoop in Lelystad?

Hahaha! Ja, ik schoot spontaan in de lach toen ik dat berichtje las. In Lelystad is een wethouder op haar stokpaardje geklommen en ze wil er hoe dan ook op blijven zitten. Het stokpaardje heet in dit geval Bioscoop. Wethouder Janneke Sparreboom wil per se de bouw van een bios op haar CV hebben. Blijkbaar van groot belang voor het verdere verloop van haar loopbaan. Lelystad en bioscoop gaan al decennia niet meer samen. Zou Sparrenboom nooit even een blik naar buiten geworpen hebben? Naar de markt? Naar de enorme groei van een bedrijf als Netflix, de ontwikkelingen van de technologie die steeds meer bij mensen thuis brengt?
Mevrouw Sptarreboom houdt voet bij stuk, want ach het is toch maar belastinggeld. Haar betoog bevat te veel 'ik denk', 'ik verwacht' , 'volgens mij' en woorden als proberen en trachten. Als ik al die zinnen weg streep, blijft er inhoudelijk niets meer over dan 'ik wil'. Het Agora theater heeft al jaren moeite het hoofd boven water te houden. Daar draait men af en toe ook films. Voor mensen die hun huis ontvluchten of niets met de nieuwe technologie hebben. Sparreboom zou eerst eens een goed vooronderzoek moeten laten uitvoeren om de levensvatbaarheid van een bioscoop vast te stellen. Maar of die resultaten haar van haar stokpaardje zullen gooien betwijfel ik. Want het gaat  volgens mij  meer om het ego van Sparreboom dan om de inwoners en de uitbater. Ze doet voorkomen alsof een bioscoop in het dure Agora gebouw geen en een goedkoper gebouw op een grasveld wel bezoekers zal aantrekken. Koeien en geiten dus.

Wij hacken ook

Vol trots meldt de AIVD dat ze de Amerikanen heeft geïnformeerd over hack-activiteiten van de Russen. Ja, ja, er moet weer eens nodig wat olie op het anti-Rusland-vuur. De AIVD geeft zelf aan dat ze net zoals veel anderen ook aan het hacken is. De pot verwijt de ketel. Ik weet niet in hoeverre de AIVD de komende verkiezingen in Rusland wilde beïnvloeden. Al met al heb ik toch zo mijn twijfels over de borstklopperij van de AIVD.
De Britten doen ook wat olie op het vuur. Ze beweren dat de Russen bepaalde infrastructuur in de Noordzee willen vernietigen. 't Is nogal wat, zo'n beschuldiging. Hij is gebaseerd op de aanwezigheid van Russische oorlogsschepen. Als dat zo is, vraag ik me af wat al die NAVO aanwezigheid rond de Russische grens betekent. De afgelopen week zijn meer dan 10 schendingen van het Russische luchtruim gemeld door Amerikaanse militaire vliegtuigen. Maar daar lees ik niets over in onze officiële media. Men blijft de Russische beer tarten. Totdat ie toeslaat?

Zonder elektra

Toen Fenna en ik na weer een lange wandeling vlakbij huis waren, rolde ik nog even voor een oudere buurtbewoonster een geleegde papier-kliko terug op zijn plaats. Net toen ik het hekje weer sloot, hoorde ik iemand mijn naam roepen. Iemand vroeg om mijn assistentie. Niet voor haarzelf, maar voor haar buitenlandse buren. Ze zaten zonder elektriciteit en de hulpvaardige buurvrouw kon geen wijs worden uit de installatie in de meterkast. Ik gaf mevrouw de riem waar Fenna aan vastzat en ging naar binnen.
De heer des huizes ontving mij met een hulpeloze glimlach. Ik volgde hem naar de meterkast, waar ik een vreemde toestand aantrof. De meters waren bijna helemaal achter een houten wandje weggewerkt. Ik zag door een gleuf alleen een rijtje witte en groene schakelaars met bijbehorende stoppen. De stoppen waren nog in orde. Maar de aardlekschakelaar was nergens te zien. De meters zelf evenmin.
Ik vroeg meneer de houten ombouw te verwijderen. Zijn Nederlands is zo goed als nul en zijn Engels kwam niet verder dan niveau één : okay, yes en no. Dat schoot niet op. Dus kwam zijn zoontje erbij als tolk. Na flink trekken en rukken werd de frontplaat verwijderd. En zie : een aardlekschakelaar! Die was inderdaad uitgeslagen.
Ik draaide met met de nodige uitleg aan zijn zoontje de schakelaar weer in de goede stand. En zie er was weer netspanning. Ik legde zijn zoon uit hoe zijn vader kon achterhalen welk apparaat de kortsluiting veroorzaakte : alles uit de wandcontactdozen en vervolgens een voor een aansluiten en inschakelen.
Ik adviseerde hem ook de houten ombouw helemaal te verwijderen. Toen ik de woning verliet was iedereen blij. Fenna ook, want die had al die tijd bij de buurvrouw moeten wachten.

Dakluik-puzzel 2

verhoging met nog oude voorzieningen van een zonnepaneel

Na onderzoek is mij gebleken, dat in de camper twee dakspanten mooi in de weg zitten. Als ik op die verhoogde plek (80 x 40 cm) toch een dakluik van enig formaat zou willen installeren, zal ik de dakconstructie moeten aanpassen. De afgezaagde stukken van de metalen spanten zullen dan op een of andere manier opgevangen c.q. versterkt moeten worden. Zoals dat gebeurt wanneer je een tuimelraam in het dakbeschot maakt en een gording doorgezaagd moet worden. Voor de camper zou voor zo'n versteviging het plafond gedemonteerd moeten worden. Om dat te kunnen doen, moeten eerst de wandkasten verwijderd worden. Kortom, een complete verbouwing. En daar heeft deze dhz'er helemaal geen zin in.
De enige mogelijkheid is om twee kleinere luiken van 28 x 28 cm te monteren. Die kunnen op het vrije, verhoogde dakvlak naast elkaar geplaatst worden met tussen beide een strook van 10 cm. De luiken vergen een montageruimte van bijna 35 cm aan de buitenkant. Ik laat de oplossing van deze uitdaging nog even bezinken. Wie weet kom ik nog meer tegen.
Omdat ik eventueel ook met geopende luiken wil rijden, zal ik luiken met een scharnierzijde moeten kopen. De scharnierzijde komt dan in de rijrichting. Ik ben ook van plan speciale spoilers te kopen, die voorkomen dat rijwind onder het luik kan slaan. Ze hebben dan weliswaar een scharnier aan die kant, maar zo'n spoiler voorkomt ook fluitende geluiden. Ook voor het bestaande luik wil ik zo'n spoiler monteren. Het bestaande luik is trouwens permanent ventilerend en kan op diverse manieren geopend worden. Dat ventilatiesysteem vergroot de kans op bijgeluiden. Ik heb daar zelf geen last van, want ik zit meestal achter het stuur en ben wat doof. Haha! We zetten dat luikje soms ook open onder het rijden. Het wordt dan aan de achterzijde omhoog gezet, met de voorzijde gesloten. Dat scheelt op warme dagen een grote slok op een kleine borrel voor wat betreft de temperatuur.
Alternatieven die ik bekeken heb zijn luiken uit de scheepvaart. Maar die zijn meestal van enkel glas en dat betekent condensvorming.

Ziek thuis

simpel

Zo vaak was ik niet ziek. Nog geen 5 dagen in het jaar. Meestal had ik in de winterperiode last van een griepaanval. Maar dat was dan ook alles. Wat me telkens weer tegenstond was de kille reactie van menig werkgever. Ik vergelijk die met die van de controleur van het GAK /UWV die ooit eens langskwam. De eerste vraag was steevast : "Wanneer denkt u weer te kunnen gaan werken?" Of nadat ik aangegeven had last te hebben van een voorhoofdsholteontsteking : "O, dan kunt u donderdag weer aan de slag." Aan dat soort reacties had ik flink de pest. Ze kwamen mij over alsof ik geregeld misbruik maakte van de ziektewet. Men kon toch zeker in mijn (personeels)dossier zien dat ik zeer weinig ziekteverzuim had?
In een paar gevallen werd ik telefonisch benaderd door mijn werkgever. Ik heb zelfs een keer zonder te antwoorden de hoorn op de haak gegooid, omdat zelfs zonder groet (!) mij gevraagd werd wanneer ik weer op werk zou komen. Ziek zijn is toch al geen pretje en dan komt er ook nog zo'n afstandelijk, onmenselijk telefoontje.
Als beller zou je eerst kunnen beginnen met wat medeleven en belangstelling te tonen, in plaats van direct over het werk te beginnen. Praat liever helemaal niet over het werk, maar beperk het tot enige empathie. Vaak kan men op basis van de kwaal inschatten hoe lang het herstel gaat duren. En als een werkgever zich druk maakt vanwege het werk, dan heeft ie zelf zijn zaakjes niet goed geregeld in de zin van continuïteit. Veel werkgevers spelen voor dokter. Veel personeel is niet op de hoogte van wat een werkgever wel en zeker niet mag doen / vragen / zeggen in geval van ziekte.
Ik heb sinds begin deze week last van een verkoudheid. Ik blijf lekker binnen en er is niemand die mij lastigvalt. Zelfs Fenna niet. Ze komt even bij mij zitten en legt haar kop op mijn schoot om aan te geven, dat ze om me geeft. Veel werkgevers zouden nog veel kunnen leren van een hond. Huh? Ja, van een hond.

Gezelschap onderweg

Tijdens de lange, snelle wandeling met Fenna zag ik iemand met een rollator lopen.  Op dat moment liepen Fenna en ik langs de provinciale weg op het fietspad. Daar bevonden we ons in het buitengebied, dus was de wandelaar een nogal opvallend verschijnsel. Toen wij dichterbij gekomen waren, de wandelaar liep aanzienlijk langzamer, zag ik dat het een oudere vrouw was. Ik groette haar en vroeg of ze van de wandeling genoot. Dat deed ze zeker, verzekerde ze mij. Ze vertelde dat ze dagelijks zo'n twee uur aan het wandelen is, met telkens een andere route. Ik vertelde haar dat ik twee á drie keer in de week al voldoende vond. "Maar u bent een stuk jonger dan ik", zei ze op wat vermanende toon. Ik probeerde me te verdedigen door te zeggen dat ik eind dit jaar 70 hoop te worden. Ze moest lachen (of lachte ze me uit?) en vroeg : "Weet u hoe oud ik ben?" Dat moest wel erg oud zijn, want een vrouw stelt normaal gesproken nooit zo'n vraag. Omdat ik een snel antwoord wilde geven, had het geen zin om eerst al haar rimpels te tellen, die te delen door haar schoenmaat en haar lichaamslengte erbij op te tellen. Dus zei ik diplomatiek : "Jong genoeg om zoveel en ver te wandelen." Blijkbaar geen goed antwoord want ze zei lachend : "Ik ben al 86 jaar!" Nou, ik vond het knap dat ze nog zo actief is. Ze gebruikt de rollator louter als steun tijdens het lopen. Het apparaat was weliswaar voorzien van een zitje, maar ze rust uit door stil te staan. "Zitten doe ik niet onderweg", zei ze trots.
Ze vroeg mij waar ik woonde. Toen ik haar het adres noemde en de seniorenwoningen beschreef, zei ze dat ze daar in de buurt ook een tijdje heeft gewoond. Maar nu woonde ze wat meer richting het centrum. Haar volgende vraag was of ik daar alleen woonde. Ik zocht niet al te veel achter die vraag, dus antwoordde ik weer naar waarheid. Zelf woont ze alleen. Haar familie woont nogal ver; in Brabant en Zeeland. Inmiddels waren we bij het punt aangekomen waar onze wegen zich zouden scheiden.