Milieuzones en stickers

Terugkijkend in de tijd, vraag ik me af wat al dat quasi milieuvriendelijke gedoe eigenlijk opgeleverd heeft. Ik kreeg al vrij snel de indruk te maken te hebben met weer een hype en dat het wederom louter een kwestie van geld is.
De oude Ducato mag niet meer in bepaalde steden komen. Onzin, want de roetmeting van de 2.5 Diesel is in orde volgens de nationale overheid (APK). Maar de lokale beweert anders. De moderne auto's waarmee gesjoemeld is met de uitstoot mogen er wel in. Het feit dat moderne auto's per definitie niet schoner zijn, is inmiddels ook bewezen. Wat te denken van de honderdduizenden auto's die dagelijks via de snelwegen langs en door grote steden rijden? Hoezo fijnstof? Hoever zijn we op weg naar alternatieve energie? Nauwelijks. Ondanks dat atoomenergie heeft afgedaan en het aardgas opraakt.
En wat de Ducato betreft : als ik een roetfilter laat monteren kan ik wel een sticker kopen. Kosten : ruim 1.000 euro! Exclusief periodiek laten reinigen van het filter.
Duurzaamheid? We doen toch al heel lang aan recycling? En hoe zit het met die zure regen? Zodra het over het milieu gaat zie ik weer BOVAG verschijnselen. Alsof een sticker of bordje bepaalt hoe het gesteld is met de omgeving. Haha! Nee mensen, het gaat helaas louter over geld. Milieu en klimaat vallen bij mij onder economie. Daarom doet men ook weinig tot niets tegen de ontbossing. Gewoon een stempeltje op het hout en we kunnen weer met een gerust hart timmeren. De ondernemers zijn er blij mee. Geef een kip 20 cm meer bewegingsvrijheid en zie : een scharrelei!
Hier in Dronten probeert men ons zonnepanelen aan te praten. Men beweert dat wij daarmee flink kunnen besparen op energie. Haha! Mensen met zonnepanelen zijn idealisten. Ze verdienen hun investeringen nauwelijks terug. Veel energiebedrijven zitten niet te wachten op teruggave van overtollige energie en/of geld. En de overheid laat het ook afweten. Op termijn zal de verhuurder meer huur gaan vragen, want.... er zitten immers zonnepanelen op het doorgezakte dak?! En mocht het aantal echt fors groeien, dan komt de overheid met een of andere speciale heffing op panelen op daken.
De elektrische auto is ook zo'n vreemd fenomeen. Weg met al die auto's, investeer in beter OV. Elektrische auto's is louter een verschuiving van het vervuilingsprobleem richting de industrie. Ik zeg :  Iedereen in het OV. Maar dan wel een goed OV. Zo'n lange trein of bus heeft maar één bestuurder. In de auto van de toekomst hoeft men niet meer te sturen, maar daar rijden er dan wel miljoenen van op de wegen met één persoon erin. Wat een onzin. Maar ja, het levert wel veel geld op aan (wegen) belasting, accijnzen en btw. Milieu en klimaat is economie. Het moet geld opleveren.

Tegenvallers

net even anders dan de gemonteerde

Vanmorgen kreeg ik te horen, dat de Brembo remschoenen voor de achterremmen van de Ducato net niet pasten. Hum. Vreemd, want ze zijn op basis van het kenteken en aanvullende technische info van de Ducato geselecteerd als passend. Ik heb besloten dat de garage passende gaat monteren. Ik wil wel de oude retour hebben, zodat ik ze als voorbeeld met de Brembo's terug kan sturen. Ik ben zelf ook benieuwd waar het verschil inzit.
Ik kreeg ook te horen dat het rechter spatbord roestvorming vertoont. Ik weet ervan en heb dat deel nog ontroest en met een antiroestverf behandeld. Maar het scherm blijkt ook aan de (voor mij lastig bereikbare onderzijde behoorlijk geroest te zijn. Volgens de APK meester wordt de wagen daarop afgekeurd. Tenzij er wat plaatwerk vervangen gaat worden. Ik heb maar eerst een offerte aangevraagd. Pas dan wilde ik groen licht geven.
Voor het overige is de wagen tip top. Geen bijzonderheden en/of aanbevelingen. Dat is dan weer een goed bericht.
Vandaag ben ik even langs de garage gegaan, om de oude en nieuwe remschoenen op te halen. De nieuwe bleken inderdaad een paar montagegaten te missen! Gelukkig kan ik ze kosteloos retourneren en mijn geld terugkrijgen. Dat heb ik even nagevraagd. Ik kreeg een call center aan de lijn met een gebrekkig Engels sprekende vrouw met een helder oost Europees accent. Neemt niet weg dat we elkaar goed begrepen. Ik kreeg via de mail een retourslabel toegestuurd, zei ze. Toen ik had opgehangen, rolde er inderdaad een e-mail met het retourslabel in mijn inbox.
De monteur liet ook nog even de aangetaste plek zien, die de voorlopige afkeuring veroorzaakte. Naar schatting moet een stukje plaatwerk van 30 x 20 cm in het scherm vervangen worden. Pffff! 't Is me wat. De wagen wordt morgen gelast. Plan B van onze geplande vakantie is in werking getreden.

Hond op de camping

ligplaats voor 3 euro per nacht

In tegenstelling tot vroeger worden op steeds meer campings honden toegestaan. Meestal aangelijnd en met wat andere voorwaarden. Het opvallende is dat ik voor Fenna moet betalen. Per nacht, terwijl ze bij ons in de camper slaapt. En drinkt en eet. Dat alles op onze kosten. Ik moet haar uitlaten buiten de camping en ongelukjes opruimen. Ze mag niet op speelweides komen noch in sanitaire ruimtes. Dus Fenna ligt aangelijnd voor de camper.
In tegenstelling tot onze vakantielanden Denemarken en Duitsland vraagt menige Nederlandse camping een vergoeding voor Fenna. Die varieert van 1 tot 3(!) euro per nacht. Er wordt zelfs een bedrag van 6,50 euro per nacht genoemd. Ik weet niet waarvoor die vergoeding bedoeld is. Vaak zie ik er niets voor terug. Vanwege het water dat zij drinkt, dat wij vrijelijk mogen tappen? Of vanwege de frisse lucht die ze inademt? Al die campings hebben geen enkele speciale voorziening voor honden. Zelfs geen zakjes. En toch wordt er geld gevraagd. Straks wordt Fenna ook als toerist gezien en moeten wij voor haar ook toeristenbelasting gaan betalen. Of gaan ze misschien het aantal vlooien en/of teken dat ze bij zich heeft (gelukkig altijd nul!) belasten á 1 euro per insect. Opvallend is wel dat op veel terrasjes Fenna pardoes een bak vers drinkwater krijgt. Die staat nooit op de bon vermeld. Of misschien wel....Zo'n bak kost toch ook geld.

Drama's

Op het www las ik over een 'dramatisch' besluit van Anneke 'Brandend zand' Grönloh (alias La Kreuntzo) te stoppen met zingen. Dramatisch? Welnee! Echt dramatisch is het overlijden van Sandra Reemer (alias Kroepoekje) aan borstkanker. La Kreuntzo mag blij zijn dat ze er nog is en thuis nog vrolijk mag zingen.

Gebleken is dat Sylvana Simons een ordinaire dievegge is. Ze moet de naam van haar partij Artikel 1 teruggeven aan de rechtmatige eigenaar. Het is een drama (voor haar imago) dat nou net zij, die zo strijdt tegen de zogenaamde benadeling van zwarten, bruinen en/of getinten. iets gepikt heeft van een ander. Of heeft Sylvana toch haar Zwarte Piet gekregen? Hoe dan ook, het zal in haar verweer wel weer over discriminatie en slavernij gaan.

De bestrijding van terrorisme verloopt ook dramatisch. Ik ben ervan overtuigd dat hier in ons land ook veel potentiële terroristen wonen. In de UK bevinden zich naar schatting(!) 20.000 extremisten. Gooi daar maar een factor 2 of 3 tegenaan, omdat de terreurbestrijding en inlichtingendiensten het aantal in feite niet weten.

Een drama is ook het vertrek van Peter Bosz bij Ajax. Hebben ze eindelijk een goede trainer, wordt ie weggepest. Nota bene door mensen die een aardig balletje konden trappen, maar aan de zijlijn het beter weten. Of jaloers zijn. Het wordt nooit meer wat met Ajax. Bosz is niet bepaald honkvast te noemen, maar zijn aanstelling bij Borussia Dortmund zegt toch wel iets over zijn capaciteiten. Heeft de Boer al weer een club? Nee. Maar dat is dan geen drama.

Tot slot was ook het interview van NBC's Megyn Kelly met Poetin een drama. Voor de Amerikaanse, want ze werd vanwege haar onwetendheid door Poetin diverse keren op haar nummer gezet.

Eigenwijs campervolk

gewoon je rotzooi meenemen

Er zijn nog steeds kamperaars, die denken dat ze ongeacht waar rustig een nachtje kunnen doorbrengen. Het uitgangspunt van hen is meestal : als het verblijf maar gratis is. Groot is de verontwaardiging wanneer ze de volgende dag wakker worden met een suffig hoofd, tranende ogen, een hond die je aankijkt met een blik van "wie ben jij?" en een leeggeroofde camper. Haha! Leedvermaak? Ach, noem het wat je wilt. Er wordt zo vaak gewaarschuwd voor kamperen buiten campings en camperplaatsen. Ondanks de waarschuwing van de Duitse Polizei, wil een stel toch tussen de vrachtwagens gaan staan langs de Autobahn. Niet op een zogenaamd Autohof, die op afstand van de snelweg gelegen is, bepaalde voorzieningen heeft en onder toezicht staat, maar op een gewone parkeerplaats. Zeer onverstandig.
Als men hen aanspreekt over de risico's, dan komen de verhalen over spanbanden, waarmee ze de portieren aan elkaar binden, extra sloten en nog meer ogenschijnlijke slimmigheden, waar een bedwelmend gas zich niets van aantrekt. Pas al de bewoners inclusief de hond van slaap in bewusteloze toestand zijn overgegaan, worden ruiten ingeslagen en het voertuig leeggeroofd. In noodgevallen vraag ik liever of ik op iemands erf mag staan, dan ergens op een parkeerplaats. We zijn ook helemaal geen wildkampeerders.
Over het lozen van afvalwater en toilettanks verneem ik ook gekke ideeën. Deels uit gemakzucht en deels uit kostenbesparing. Maar in beide gevallen leidt het wel tot asociaal gedrag. Wie tijdig zijn afval loost, zal dat altijd op een daartoe bestemde plaats kunnen doen. Wie de boel eerst laat vollopen en dan subiet afval kwijt wil, neigt naar asociaal / milieuonvriendelijk gedrag.
Als op fora dit soort kwesties worden besproken, zijn er altijd weer mensen die laten blijken lak te hebben aan regels, het milieu en hun medemens. Jammer.

De weg kwijt

Als ze komt aangereden op haar fiets, zie ik dat ze wat verwonderd om zich heen kijkt. Ik dacht gelijk : "Die is de weg kwijt." Ze stapte bij de kruising af en bleef vervolgens met gefronst voorhoofd om zich heen kijken. Ze aarzelt een paar keer, maar besluit toch maar de weg over te steken. Aan de overkant, bij het bos, twijfelt ze weer. Ze kijkt naar links, rechts en weer naar links. Dan stapt ze weer op haar fiets en slaat linksaf het bos in.
Fenna en ik steken ook over en volgend dezelfde route, zij het zonder aarzelen. Hoewel, de teef is loops en staat overal minuten lang te snuffelen. Dan weer links, dan weer rechts van mij. Maar ach, het is haar uitje en niet het mijne. Door al dat gezwabber verdraait het lint van de flexriem. Als perfectionist draai ik het telkens weer recht, maar soms wordt het mij te veel. Ik denk dan maar zo : "Je moet met een loopse teef bij je extra veel geduld en begrip tonen.
Als ik halverwege de wandeling ben, komt opeens die mevrouw van daarnet op haar fiets op mij af.  Ze vertraagt en kijkt (weer) verwonderd rond. Ze stopt en stapt af. Ik groet haar en vraag : "Bent u soms op zoek naar iets?"
Ze kijkt me met een wat verlegen glimlach aan en antwoordt : "Meneer, ik ben verdwaald. Ik weet niet waar ik ben." Ik denk gelijk terug aan mijn eigen 'black-outs' toen ik door die donkere tunnel zwalkte. Ik vraag haar ter controle waar ze woont.  Ze noemt de straat en het huisnummer. Het is niet ver uit de buurt. Ik wijs haar de weg naar de plek waar ze eerder overgestoken was. Die wist ze zich nog te herinneren. "Na het oversteken linksaf en alsmaar rechtdoor, langs de dreef. Ze denkt zichtbaar na en zegt dan opgelucht : "O ja, nu weet ik het weer!" Ze bedankt me, stapt op haar fiets en verdwijnt langs de bosrand.
Fenna was al die tijd in haar sas. Lekker lang snuffelen, hoera! Ik geef een rukje aan haar riem en zeg : Kom op, lopen, kreng!" Ik zeg dat op een vriendelijke toon en dat vindt Fenna aardig van mij. Soms begroet ik haar ook zo wanneer ik de huiskamer betreed. Fenna ligt dan in haar mand en kijkt mij dan wat slaperig aan. Dan zeg ik, ook op vriendelijke toon, : "Hallo, heeft onze luie teef weer lekker liggen maffen?" En dan kwispelt ze vrolijk met haar staart. Tja, honden. Erg leuk om mee te communiceren. Maar misschien denkt Fenna : "Die baas van mij nis flink de weg kwijt."

Op naar Pannerden

een regenbuitje

Zaterdag zijn we op pad gegaan richting Pannerden. We wilden een verjaardag bijwonen die de dag erop gevierd werd. We besloten een dag eerder in de buurt op een camping te gaan staan. Daartoe had ik een camping uitgezocht, die aan een meertje lag : de Kemperplas.
De heenreis verliep voorspoedig. Geen files en niet erg druk op de weg. Logisch, want de meeste mensen waren een dag eerder al op pad gegaan om het Pinksterweekend elders te gaan vieren. We zagen zodoende weinig caravans en/of campers.
Net voorbij Arnhem stond in de tegenovergestelde rijrichting (verkeer uit de richting Doetinchem) een behoorlijke file. Daar hebben wij dus geen last van gehad. Via een paar landweggetjes kwamen we bij de camping aan, waar we door een vriendelijke gastheer welkom werden geheten. Hij gaf ons een korte rondleiding om de voorzieningen te laten zien. In het algemeen zag alles verzorgd en schoon uit. De sanitaire ruimte was als nieuw.

mooi terrein

We kregen een plekje op de tweede rij. De eerste rij stond vol caravans en campers. De bewoners keken uit over het water, een meer dat ontstaan is door zandafgraving. Het is eigendom van de camping, maar ook dagrecreanten mogen daar zwemmen en/of vissen. Honden mogen niet het water in. We hadden Fenna thuisgelaten bij Mike, maar ze zou zeker zich erg onrustig gedragen hebben, als ze het water had geroken zonder te mogen gaan zwemmen.
Toen we ons geïnstalleerd hadden en voor de camper onder de luifel van een kopje thee genoten, zagen we twee flink getatoeëerde mannen worstelen met het opzetten van een voortent tegen een grote caravan. Een leuk gezicht. Overal lagen delen van tentstokken. Het leek wel of ze een pijpleiding gingen aanleggen. Sonja kon het niet langer aanzien en besloot het duo te helpen. Aan hun gezichten kon ik aflezen dat ze dat nogal moeilijk vonden. Maar ach, ze liepen toch al in hun hemd, want het was warm. Hier en daar had het tweetal verkeerde stokken ingezet, maar ze zagen het niet zitten om daar verandering in aan te brengen. Ze deden voorkomen alsof ze dat bewust gedaan hadden.... Ja, ja, laat je vooral niet kennen.

mooie avondlucht

Ze hadden denk ik ook veel moeite met het feit, dat Sonja niet na om de 10 minuten pauzeerde. Dat deed het duo daarvoor wel en dronk dan een pilsje. Na een stief halfuurtje stond de voortent. Niet heel correct, want de verkeerde stokken moesten blijven zitten. Die middag viel twee keer een bui. Na de eerste heb ik de voorruit en de motorkap even vlug van de insecten ontdaan. De tweede regenbuis spoelde de boel weer schoon. Zo doen we dat.

Op naar Pannerden 2

Na een goede nachtrust, zijn de de zondagochtend op ons dooie gemakkie de boel weer reis-klaar gaan maken. Toen ik richting de douches liep, viel me iets op in het anders zo strak groene gazon : een hoop hondenpoep! Daar kan ik boos om worden. Ik zie om me heen dat het terrein er mooi verzorgd bijligt. En dan doet een hondeneigenaar dit! Wat een aso! Kijk, straks gaat zo'n campingeigenaar honden verbieden. Dat kan ik me goed voorstellen. Zijn het weer de goeden die onder de kwaden moeten lijden. Het is daar overigens een zeer leuke omgeving om te fietsen. Vele bezienswaardigheden en dorpjes op de fietsroutes, die tot in Duitsland (Emmerich) leiden).
Hoewel we besloten hadden binnendoor van Velthuizen naar Pannerden te rijden, kwamen we toch op de A18 terecht. Dat maakte niet uit, want ik stelde voor eerst maar even op familiebezoek te gaan. Maar wat bleek? De locatie van het feest was bij hen thuis! Hahaha! Goede morgen, allemaal! We gingen er vanuit dat het feest in een restaurant of buurthuis gehouden zou worden.
We arriveerden daar als eersten en dat heeft ook wel weer wat. We werden zeer hartelijk ontvangen en op koffie met gebak getrakteerd. Later kwamen de andere genodigde en werd het alsmaar gezelliger. We hebben daar erg genoten. Niet iedereen was aanwezig en dat was wel jammer.
Gezelligheid kent geen tijd en dus vertrokken we pas na negen uur 's avonds. We dieselden in een lekker tempo richting het noorden. Op d eheenweg was al opgevallen, dat de 2.5 D motor een stuk rustiger liep. Dat wa het resultaat van het scheutje TSL dat Ben aan de olie heeft toegevoegd. In Dronten hebben we de dieseltank maar weer eens volgegooid. De laatste keer gebeurde dat in België. Hier was weer een actie gaande, want Oranje speelde weer een wedstrijd. Daarna richting huis, waar we na ruim een uur rijden Mike en een uitgelaten Fenna terugzagen.

Indo's en Indonesiërs

Oké, ik weet dat het niveau van het onderwijs flink gekelderd is. Ik weet ook dat aan het voormalig Nederlands Indië nauwelijks aandacht is gegeven. Dat was immers een ver van mijn Nederlandse bed show.  De kampen daar waren volgens de Europeanen vakantieparken vergeleken met de Duitse kampen. De oorlog was in Europa veel erger, want daar ging het immers om blanke mensen. Wat dat betreft is er weinig veranderd.
De laatste tijd hoor of lees ik dat politici (geen opleiding vereist) en zogenaamde deskundigen het bij herhaling hebben over de Indonesiërs, die na de Tweede Wereldoorlog naar hier zijn gekomen. Indonesiërs? Hoho! Die mensen waren Nederlanders in Nederlands Indië. Met een Nederlands paspoort. Indonesië ontstond pas later, na die oorlog. Knoop dat nu eens in je domme oren. Dus men moet het hebben over de Indo's (In Nederland Door Omstandigheden, zegt men vaak) en helemaal niet over de Indonesiërs. Zelfs schrijvers van artikelen en boeken maken deze blunder.
Neemt niet weg dat ik me soms schaam voor het hedendaagse kennisniveau van onze deskundigen en leiders. Soms klinkt het grappig. Zoals toen premier Ruud Lubbers het een keer had over de Israëlieten in plaats van Israëliers. Ik zag toen gelijk weer dat witte zondagsschooltje voor me. Toen hield ik het maar op een Lubberiaanse verspreking.

Frisse lucht

De rit met vier extra passagiers achterin de camper heeft wel geleid tot een nieuwe uitdaging. Achterin kan geen raam geopend worden. Het wordt daar nogal warm en benauwd. Een extra raam aan de zijkant zie ik niet zitten. Ik zou een of beide ramen in de achterportieren kunnen vervangen door openslaande. Dat zouden dan ramen worden, die in de fabriekscamperversie van deze bus zitten. Tot nu toe heb ik die niet kunnen vinden.
Een andere optie is een ventilatie opening aan de bovenkant van een of beide achterportieren maken. Van buiten zie je dan een rooster. Binnen moet ie afsluitbaar zijn.
Als laatste is er nog de dakventilatie. Er zit een dakluik in, maar dat wordt onder het rijden gesloten gehouden. Dat stuk plastic is niet zo stevig. Een ander duikluik waarmee wel in geopende toestand gereden kan worden, of een ontluchtingssysteem is een betere oplossing. Wat het laatste betreft bedoel ik zo'n ronddraaiend geval dat de lucht afzuigt. Ze zitten vaak op combi's, waarmee men stoffen vervoert die niet zo goed zijn voor de gezondheid.

Ik heb ooit voor de honden een soortgelijke ventilatie op het dak van de Renault Nevada laten monteren. Dat was een luchthapper-model. Die werkte ook op de rijwind, maar maakte gebruik van het vacuüm dat ontstaat. Een ventilator binnen is ook het overwegen waard. Tom Poes moet maar een list verzinnen.

Een schuldgevoel

Met dat gevoel maakte ik voor het eerst kennis, toen ik mijn broertje hangend aan de lange polsstok, langzaam naar beneden zag glijden. Richting het water van een baggersloot. Hoe had ik het zover kunnen laten komen? We waren toen rond de 10 jaar of zo. Dat vreemde gevoel van schuld bekroop me steeds heftiger naarmate wij ons huis naderden. Ik moest immers op hem letten en dan dit.

Later kreeg ik weer dat gevoel. Ik had mot met mijn oudere broer. Toen hij mij wilde grijpen rende ik naar huis. Hij zat mij vlak op de hielen. Toen ik door de voordeur van nummer 74 rende, gooide ik die deur met een flinke zwaai dicht. Mijn broer wilde de deur opvangen door zijn hand tegen een stijl te zetten. Maar hij mikte mis en zo doorboorde zijn hand het ruitje. Gevolg was een enorme wond aan zijn arm. Hij moest naar het ziekenhuis. Daar hebben ze met huidtransplantatie de wond behandeld. Ik heb jaren last gehad van een enorm schuldgevoel. Vooral zomers, als mijn broer kleding met korte mouwen of een korte broek droeg. Men had een stuk huid uit zijn dij gebruikt voor de wond aan zijn arm. Dan zag ik die enorme littekens. Ze waren veel groter dan die op mijn ziel. Ik vond het zo erg voor hem. Mijn broer heeft het voorval altijd afgedaan met 'een stom ongelukje'.
Daarna duurde het decennia totdat ik weer met dat gevoel van schuld geconfronteerd werd.
Na het overlijden van mijn jongere broer, bekroop me het gevoel dat ik meer had kunnen doen. Dat ik iets verkeerd had gedaan. Ik had hem naar een second opinion moeten slepen. Ik had hem gevraagd een second opinion te gaan aanvragen. In Rotterdam. Thuis had ik de procedure al uitgezocht. Ik had me naar mijn gevoel te snel bij zijn besluit om dat niet te doen neergelegd.
Zo'n 5 jaar later, na het overlijden van mijn oudere broer, weer dat gevoel. Erbij, want het vorige zat er nog. Ik had mijn broer geadviseerd met zijn (hart) klachten naar de huisarts te gaan of desnoods de eerste hulppost in het ziekenhuis. Toen ik hem die avond belde, was hij niet gegaan. Ik had het kunnen weten, want ik kende mijn broer. Ik moet me vaak inprenten, dat het allemaal zo heeft moeten zijn. Dat het niet aan mij gelegen heeft, maar dat ik ervan moest leren. Alleen weet ik nog steeds niet wat.

Klimaatverdrag?

De VS is uit het klimaatverdrag van Parijs gestapt. Nou en? Neem nou ons landje. Er wordt weliswaar veel getoeterd over ons milieu en het klimaat, maar zelf bakken we er niets van. Wat dacht je van de fijnstof? Als men de regelgeving zou handhaven, zou er een complete volksverhuizing moeten plaatsvinden uit de Randstad. Wat doen we eigenlijk op het gebied van alternatieve energie? Ja, men schreeuwt het van de daken en men heeft leveranciers en idealistisch denkende klanten. Maar de productie ervan is er nauwelijks. En wie energie bespaart, komt bedrogen uit. Men verhoogt simpel de prijs. Zo denken gemeentes dat ze met een bordje Milieuzone,  het milieu kunnen verbeteren. Het hele milieu en klimaat gedoe is louter een politieke uiting, een kreet. Net als het woord 'duurzaam'. Waar is Al Gore gebleven? Waarom vertelt men hier niet dat Al Gore de kluit belazerd heeft met zijn verhalen over de opwarming van de aarde? Het hele klimaatgedoe raakt kant noch wal. We kunnen ons eigen landje niet eens schoonhouden. Het klimaat is geen politieke bezigheid. Wij, jij en ik, bepalen voor een deel ons klimaat. En vergeet daarbij niet de natuur zelf en het duistere heelal. Tenzij je nog steeds gelooft, dat de scheten van de dinosaurus de ijskap heeft doen smelten en dat groene stroom goed voor het milieu is.

Wat een rotsmoezen

Die monteur heeft mij nog even gebeld. Hij deed quasi verbaasd en zei dat ie niet wist dat de achterremmen ook gedaan moesten worden. Hij had enkel 'remmerij' gelezen, zei hij. Ik weet niet waar hij dat gelezen heeft, want zijn collega, de receptionist, heb ik nog keurig alles zien vastleggen met de computer. Puntsgewijs elk op een aparte regel. Ook de opmerking over het zwakke krikpunt aan de voorzijde werd vastgelegd.

oude schijf met klauw

De monteur reageerde met de opmerking dat hij niet wist waar hij  de krik anders moest plaatsen. Met zo'n uitspraak diskwalificeert hij zichzelf als monteur. Kom op zeg. Daarnaast had hij mij natuurlijk ook even kunnen bellen. Nee dus. Vervolgens klaagde hij dat hij geen fatsoenlijke brug heeft voor de bus, zodat hij liggend op de grond zijn werk moest doen. Er staat wel een brug om banden te wisselen, maar blijkbaar mocht ie het gewicht van de bus niet dragen. Dat had hij ook kunnen zeggen toen zijn collega via de telefoon hem over de bus en de klus informeerde. Maar toen kon het blijkbaar wel. Vreemd.
Wat de kosten betreft zei hij, dat de remklauwen en zuigers schoongemaakt moesten worden. Ze zaten flink vast. Hij zei dat er blijkbaar een communicatiestoornis was tussen hem en zijn collega, want hij bedoelde te zeggen dat het werkplaats tarief 35 euro per uur was. Hij is ruim 2 uur bezig geweest met de remmen. "Maar ze zijn nu helemaal tiptop", zei hij nog om zich enigszins uit de situatie te redden.  Oke, goede remmen vind ik heel belangrijk, dus accepteerde ik de 85 euro. Hij gaf overigens geen antwoord op mijn vraag, waarom hij niet even gebeld heeft toen hij nog twee dozen zag liggen in de bus. Ik kreeg de indruk dat meneer met heel andere dingen bezig was, die hij veel leuker vond. Toen hij 's middags belde bleek dat vanuit Elburg te zijn geweest. Naar zeggen was hij daar al vroeg in de middag naartoe gegaan om met een vriend naar auto's te gaan kijken.
Het was weer een wijze les. Ik heb meer vertrouwen in de receptionist dan in de manier waarop de monteur bezig geweest is. Op communicatief gebied dan. Daar hield ik het maar op. Gek genoeg heb ik onderweg wel een paar keer extra hard geremd. Toch wat wantrouwen?

Vakantie vergeten!

Het kan verkeren. Soms ben ik echt helemaal alles kwijt. Zeg maar een blanco geheugen. Als of iemand een deel van mijn grijze massa heeft opgeschoond. Sprekend over de remmen van de camper en de APK keuring die voor medio deze maand gedaan moet zijn, mijn afspraak bij de tandarts en nog wat andere zaken in juli, zei Sonja tot mijn grote verrassing : "We gaan dan en dan toch met vakantie?" Mijn verbaasde blik sprak boekdelen. Ze herhaalde wat we een maand of wat geleden besproken hadden. Toen borrelde wel een en ander omhoog, maar niet alles. 't Is toch wat! Vergeet ik nota bene onze vakantie! Gelukkig gaan we met z'n tweeën, anders zou ik zomaar vergeten terug te komen! Ik zie het zo voor me : "Hier volgt een politiebericht. Op een Duits Bratwurst festival is een verwarde vluchteling aangetroffen. Hij weet niet wie hij is en wat hij daar doet. Hij spreekt Nederlands." Mocht u deze meneer herkennen,....  En dan krijg je het. Er zijn dan mensen die mij zullen herkennen, maar nooit de Polizei zullen bellen. Met als argument : laat hem maar mooi daar blijven. Haha!
Ik lach er maar om, want wat moet ik anders? Toen ik vanmorgen met de bus naar de loods wilde gaan, was ik opeens de massasleutel kwijt. Ik had dat knalrode ding in mijn linker hand terwijl ik een kratje gereedschap naar de bus bracht. In de bus heb ik eerst de gordijnen geopend. Toen ik de sleutel wilde plaatsen was ie foetsie! Ik heb me een ongeluk gezocht. Sonja heeft ook nog lopen zoeken. Maar we konden dat grote rode geval nergens vinden. Het was erg stil op straat, dus hij kon ook niet gevonden en meegenomen zijn. Ik heb maar de reservesleutel gepakt en ben toen piekerend naar de loods gereden. Toen ik een paar uur later daar klaar was en ik wilde weggaan, keek ik pardoes tegen die sleutel aan! Die lag tussen een hoofdsteun en een hoofdkussentje met een oog (waar een sleutelringetje in hoort) naar mij te kijken. Toen herinnerde ik me, dat ik die hoofdsteun even had vastgehouden, toen ik de bus uitstapte om die sleutel te gaan plaatsen. Blijkbaar is de sleutel toen uit mijn handen geglipt en op die plek terechtgekomen. Ik slaakte een zucht van opluchting. Het was weer zo'n voorval waardoor ik weer flink twijfelde aan mijn geheugen. Maar die vakantie vergeten.... erg hoor.

Stootrubbers vervangen

Ik noem ze stootrubbers, maar anderen noemen ze aanslagrubbers. Het zijn de rubberen blokken (kong voor de auto?) die boven de bladveren zitten en ervoor zorgen dat wanneer de veren doorslaan, het onderstel geen schade oploopt.
Bij aankoop van de bus had ik al gezien, dat de rubbers flink versleten waren. Toch is sprake van nog behoorlijk speling wanneer de bus geladen is. Zoals laatst met vier personen achterin. Die hebben ook geen bonkend geluid gehoord of iets gevoeld, wat erop zou duiden dat de veren doorslaan. Ik heb de bus aan de achterzijde omhoog gekrikt, voor de veiligheid een extra steun geplaatst onder een chassisbalk en het wiel verwijderd.
Ik kreeg een zee aan ruimte om bij het oude rubber te komen. Tegen mijn verwachting in loste het oude versleten ding vrij gemakkelijk. Aan de bovenzijde heeft het rubber een draadeind dat in een moer in de chassisbalk gedraaid is. Ik was bang dat hij na al die jaren vastgeroest zou zijn, maar nee dus. Daar kan menigeen een voorbeeld aannemen. Haha!
Ik heb de nieuwe aan de bovenkant wat ingevet; het draadeind ook. Daarna heb ik hem al draaiend geplaatst. Het laatste stukje heb ik met een speciaal gereedschap gedaan, waarmee ik voorheen oliefilters los- en vastmaakte. Handig! Het andere rubber vervangen ging net zo soepel.
Vanmorgen vroeg heb ik direct een afspraak gemaakt voor een APK en het vervangen van de schoenen van de achterremmen. De Ducato kan daar komende dinsdag terecht. Ik ben benieuwd. De medewerker van de RDW zei dat ie van onderen er goed uitzag. Voor alle duidelijkheid : hij bedoelde dus de Ducato.