Hondenweer!

Tom is na de bui weer binnen

Vanmorgen regende het flink. En er waren forse windstoten. Tom kwam al met natte poten binnenkakken. En gewoontegetrouw droogt hij zijn poten door over de arm- en rugleuning van de bank te lopen. Bedankt, Tom!
Ik had nog even op de buienradar gekeken, maar voorlopig zou het blijven regenen. Ook als het regent heeft Fenna recht op haar ochtendwandeling. Dat heb je met een hond. We gingen naar buiten en stopten onder het afdak. Fenna nam plaats op de bank en keek toe hoe ik me tegen al die nattigheid begon te wapenen. Eerst de laarzen aan, toen de regenbroek. Vervolgens een poncho van Sonja ( met een neutrale kleur) over mijn bovenlijf gegooid en die oude trouwe rode zuidwester op mijn kale (gisteren geknipt!) knar gezet. Fenna keek nog steeds geboeid en wat verbaasd toe. Toen ik haar aan de riem deed, sprong ze blij van de bank de nattigheid in. Samen gingen we op weg naar het bos. Het geluid van schurend nylon deed haar telkens naar mijn benen kijken en vervolgens omhoog, naar mij. Dat soort blikken geeft mij te denken. Volgens mij lachte ze me uit.
's Middags was het droog. Ik heb toen een flinke wandeling gemaakt met onze trouwe Friezin. En zoals gebruikelijk heeft ze weer lekker kunnen rennen. Dit keer over een verlaten fietspad. Op zo'n pad rolt de tennisbal een behoorlijk eind weg. Zo kan Fenna flink wat meters sprinten. De route terug naar huis gebruiken we om af te bouwen. Dat houdt in : Fenna op een rustig loopje en ik ernaast in draf.

Patiëntendossiers op straat

verboden er een kind van te krijgen

En in de gevangenis. Afgelopen week zag ik een docu waarin aangetoond werd, dat met het digitaliseren van de patiëntendossiers erg slordig wordt omgegaan. De dossiers komen stiekem in Belgische gevangenissen terecht, waar gedetineerden de dossier inzien en scannen!
Verbijsterend als je weet dat eenieder die met die dossiers aan de gang wil een verklaring omtrent (goed) gedrag dient te overleggen. Hahaha! (ik lach als een boer met kiespijn). Een gedetineerde was zo aardig om daarover een brief te sturen. Men heeft ook een transport van een partij dossiers richting België gevolg, om het verhaal te onderbouwen. De betreffende ziekenhuizen weten best wel dat de papierendossiers op die manier verwerkt worden, maar doen alsof hun neus bloedt.
In Amerika is het inmiddels zo, dat een kopie of informatie van zo'n dossier van een al dan niet bekend persoon, flink veel dollars kan opleveren. Zo'n dossier heeft daar zelfs meer waarde dan een gestolen creditcard! Dossiers bevatten naast medische informatie ook vaak foto's van de patiënt dan wel lichaamsdelen van hem of haar.
Al met al een heel vreemde gewaarwording omdat in ons land de privacy zo (overdreven) hoog genoteerd staat. Ik hoef niet bang te zijn een brief van een Belgische gedetineerde te verwachten, waarin hij mij geld vraagt om te voorkomen dat mijn gegevens op straat komen te liggen. Want daar liggen ze blijkbaar al. Wat een land!

Aspen Pharma, een asociaal bedrijf

voor de varkens van Aspa Pharma

Een verhuizing komt niet zomaar uit de lucht vallen. Stel je hebt als farmaceutische fabriek verhuisplannen. Stel dat je als directie weet dat heel veel patiënten een bepaald medicijn afnemen en dat dat medicijn als onmisbaar wordt ervaren. Of anders gezegd : stel dat je als directie weet, dat een bepaald product erg veel omzet oplevert. Wat doe je dan?
Met mijn boerenverstand zeg ik : een flinke voorraad aanleggen voor de periode dat de productie stilligt vanwege de verhuizing, of de productie en/of levering uitbesteden. Hoe dan ook, iets doen om die af- en omzet te continueren. Of beter : ervoor zorgen dat al die patiënten niet in de problemen komen. Maar dat laatste is een sociaal aspect, iets wat veel bedrijven in de medische sector totaal vreemd is.
Aspen kan gedurende ruim een halfjaar niet het medicijn Tyrax leveren dat zo'n 300.000 patiënten broodnodig heeft. De fabriek draait doodleuk binnenkort de knop gewoon om. De werkwijze geeft niet alleen de korte termijn visie van de directie aan, maar ook eens te meer aan hoe onze gezondheid, hier eerder levensbelang, een speelbal is geworden van de commercie. Ik ben benieuwd wat de minister hieraan kan doen.

Bij de mondhygiëniste

Vandaag was het weer zover. Ik lag weer in die lekkere luie stoel bij de mondhygiëniste onder een felle kunstzon. Ze is volgens mij van Turkse afkomst. Beleefd, goed voorbereid (alsof ze mij persoonlijk kent) en sympathiek. De vorige keer had ze de behandeling van haar mannelijke collega overgenomen en ik was toen tevreden over haar werkwijze. Ze vroeg toen of ik het goed vond, voortaan door haar behandeld te worden. Sindsdien doet zij mij.
Omdat ik ondanks het vele Oral B poetsen, flossen en gepruts met tandenstokers toch last heb van tandsteen, doet ze de behandeling in twee delen. Eerst de onder- en vervolgens de bovenkaak. Voor elke deelbehandeling maak ik een afspraak.

Ze vraagt eerst of ik nog klachten heb. Dus begin ik over al dat geheimzinnige en chaotische gedoe rond de azc's en de alsmaar toenemende totalitaire trekken bij B&W's van betrokken gemeenten. En vertel ik haar over die slechte accu van mijn CBX. Omdat ze tijdens de tweede klacht niet naar mij, maar naar iets op het plafond kijkt, begrijp ik dat ze dat soort klachten niet bedoelt. Dus heb ik geen klachten, die haar wel zouden interesseren. Hoewel, over Turkije zeg ik bewust niets, want ze moet nog met mij aan de slag.
Ze inspecteert mijn gebit en gaat vervolgens aan het werk. Ik lig ontspannen te mijmeren over het komende weekend. Dit keer helaas geen Emma op de vrijdag. En ook geen patat. Maar wel erwtensoep met pepesan! Mijn gedachten verspringen van de makreel naar de camper en vervolgens naar Roemenië. Opeens is het stil. Ik kijk haar met open mond verbaasd aan. "U mag even spoelen", zegt ze met haar mooie amandelvormige ogen. Ik zucht (ik lag net zo lekker), kom overeind en spoel twee keer mijn mond. Het piepkleine wasbakje vult zich met rozig water vol knalrode kikkervisjes, die in een kleine draaikolk in de afvoer verdwijnen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik die beestjes gegeten zou hebben. Ik laat me weer in de ruststand vallen en doe mijn mond open. Voordat ik wat kan zeggen, zit er een spiegeltje en een haak in. Krab, krab, krab klinkt het door mijn hele hoofd. Snel maar weer terug naar de camper in Roemenië.
Ik vind het nog steeds niets afgezogen te worden. Ook niet door haar. Dat zuigding grijpt vaak mijn wang vast en geeft me het gevoel alsof een leraar op het punt staat mij bij mijn kaken te pakken. Zoals vroeger soms gebeurde. Ik krijg er ook zo'n gek bekkie van. Voor de rest heb ik geen klachten. Na het polijsten mag ik weer nar de receptie voor een volgend afspraak. De rest van de dag moet ik rekening houden met het feit, dat ik voorlopig niet op mijn tandvlees kan lopen. Rustig aan dus.

Burgemeester Weerwind : Flapdrol of lafaard?

Burgemeester Weerwind van Almere durft geen nee te zeggen tegen de komst van een paar haatpredikers. Reden voor een PVV lid om de burgemeester uit te maken voor flapdrol. Niet iedereen was daar blij mee. Immers, zo'n uitspraak is niet politiek correct. Ook al is zo'n drol ook bruin. Of is het juist daarom? Je weet het nooit in zo'n overgevoelig land.
De burgemeester neemt een laffe houding aan ten opzichte van de haatpredikers, dat wel. Maar dat betekent in de politiek niet, dat men hem lafaard mag noemen. Dan behoort een politicus die het niet eens is met zijn beslissing hooguit te zeggen : "Ik betreur uw besluit." Misschien heeft mevrouw Borst dat ook nog gezegd tegen haar moordenaar. Ik bedoel, dat politieke correcte zit zo diep geworteld. Bij het enge af. Die correctheid heeft tot doel om alles af te zwakken en/of zelfs te verdoezelen. Het is een onderdeel van de politieke doofpot.
Voor het gewone volk, dat met zijn boerenverstand werkt en nog met de realiteit bezig is, is burgemeester Weerwind van Almere gewoon een lafaard. Net als andere collega's van hem, zoals o.a. meneer Aucke van der Werff van de Noordoostpolder. Ze zijn geen mannen van stavast. Jammer.

The Island : lachen jôh!

Oké, ik geef het direct toe : het is leedvermaak. Ik zag gisteren een aflevering van de nieuwe serie, waarin een groep mensen op een onbewoond eiland worden achtergelaten. Ze hebben geen begeleiding en maar één opdracht : "Zoek het verder zelf maar uit!"
Het viel mij direct op, dat geen van de 15 of 16 mensen het voortouw nam. Je zou toch denken dat er vuur moet komen, een onderdak en dat er voor eten en drinkwater gezorgd moet worden. Nee hoor, de meesten gingen op het strand liggen. Ze misten een hangmat, een koel drankje met ijs en een parasolletje en een vriendelijke ober. Dus haakte al rap iemand af. Voor de rest was het nogal apathisch voor een omgeving die om actie schreeuwde.
Op een gegeven moment waren zo'n 15 mensen bezig met het maken van vuur. Nou ja, twee waren bezig, de rest keek geërgerd toe want vuur maken was erg moeilijk. Een aantal was brilsmurf, maar had nog nooit gehoord over holle en bolle lenzen en/of brandglas. Dus de bril bleef op de neus. Net zoals het lampje op het voorhoofd bleef plakken. Lampje = batterij = energie = vonken = vuur. Ook wel kortsluiting genoemd. Op een gegeven moment had men vuur, echte vlammen! Maar niet genoeg om een vuur te maken. Haha! Ja, sorry hoor. Wat een gepruts. Maar ja, dat maakt zo'n programma extra leuk.
Een van de heren had een slang gedood en was het beestje aan het stropen. Komt er een vrouw bijstaan, die dat wel even van hem zou overnemen! Lekker gemakkelijk, dus. Meneer bleef rustig, al liet zijn mimiek duidelijk blijken wat hij van de interventie vond. Ik zou gezegd hebben : "Hé jôh, ga je eigen slang vangen! Of beter : ga vissen!". Want dat deed daar ook niemand.
Ik kijk graag naar series waarin ervaren avonturiers met weinig of zelf zonder hulpmiddelen weten te overleven in de jungle. Als jochie vond ik het al fijn de natuur in te trekken. Op Curaçao vingen we een kleine soort duif, die we boven een vuurtje grilden. We visten met stukgeslagen zee-egels, slakken enz. De overlevingsoefening in militaire dienst vond ik ook interessant. Dat soort Island dingen heb ik dus al gedaan. Dus ja, ik zou graag op een onbewoond eiland willen liggen. In een hangmat, met een koeldrankje met ijs en een parasolletje en een ober. Komt nog!

Een hond die bij me past

waaks en...

Midden jaren 70, we waren net getrouwd, besloten we een hond te nemen en voorlopig nog geen kinderen. En zo kwam de Duitse staande pup Asco in huis. Een ras dat veel beweging nodig heeft, lief is en dus goed bij ons paste. Die hond heeft ons ook veel geleerd over honden in het algemeen.
Nadat Asco was overleden, ze is twaalf jaar geworden, dacht ik na verloop van tijd na over een andere hond. Maar wat voor een?
Een ervaren hondeneigenaar adviseerde mij een psychologische test te doen, om zo erachter te komen welke hond het best bij mij zou passen. En dus ging ik een test doen. Het werd een wat vreemde test, afgenomen door een soort verlopen hippie in een bewierookte donkere ruimte vol brandende kaarsen in een gekraakt grachtenpand in Amsterdam. "Weinig overheadkosten", was mijn eerste conclusie. Ik moest afgezien van het beantwoorden van een vragenlijst, zelfs wat brokken proeven, de hippie besnuffelen en een been optillen. "Het zal wel ergens goed voor zijn", dacht ik toen maar.
De testresultaten werden met mij besproken. Zo moest ik pertinent geen kleine hond nemen, zoals een pincher, yorkshireterriër  of andere muisachtige soorten. "Daarvoor staat u te stevig op uw benen. Zo'n hondje is meer voor instabiele pestkoppen", zei meneer op wat dromerige toon. En hij kon het weten. Een ras dat iets groter is werd ook afgeraden. Daar was ik nog te jong en te energiek voor, volgens hem. Omdat ik volgens de test ook wars wars ben van trends en hypes, helemaal geen Jack Russel. Want mij gaat het om de hond en niet primair om mezelf. En dus kwam de psycho-hippie uit op de grotere rassen. Tot dan was ik het geheel eens met zijn bevindingen.
Geen herdershond, want ik militaire dienst heb ik nooit sergeant willen worden. Dus had ik geen last van zo'n soort commandeer-frustratie.

...recht door zee

Meneer kwam uit op een labrador. "Erg actief en vol humor! Precies zoals u!", zie hij enthousiast. We lieten het daarbij. Ik rekende af. Het mocht in natura, maar ik had geen lsd of marihuana op zak. Met zijn advies verliet ik de donkere, rokerige ruimte.
Toch is het geen labrador geworden. Het was mij namelijk opgevallen, dat mensen die zo'n beest hebben vaak blind zijn. Dus voor mij ook geen labrador met zo'n virus waar ik of een van mijn huisgenoten blind van kan worden. Labradors gaan ook vaak zitten bij iemand die drugs gebruikt of bij zich heeft. Dan schiet een wandeling in Lelystad, Almere of een andere grote stad niet echt op. Het werd uiteindelijk een bouvier. Een echte gezinshond met een krachtige uitstraling en als het erop aankomt, staat ie zijn mannetje. En... mooi zwart haar!

Niet Amerika, maar Here

De Duitse autofabrikanten, BMW, Audi en Mercedes, hebben eind vorig jaar bijna 3 miljard euro betaald voor de navigatietak van Nokia, Here. Een gigantisch bedrag, dat wel. Maar wat wil je voor een strategische keuze?
De Duitsers zien het niet zitten afhankelijk te zijn van Amerikaanse datagiganten, die als tegenprestatie in de vorm wat muziek, zoekdiensten en muziek streamen, snel een hotel boeken enz. je hele leven stiekem opslaan, om van jouw gegevens nog rijker te worden. Dus wie met zijn BMW naar de McDonald's gegaan is, kan erop vertrouwen dat de hamburgergigant daar via Here geen info over krijgt. Althans, dat is de Duitse gedachte achter de gigantische investering.
Ik ben er blij mee, want aan de Amerikaans hegemonie op het internet moet maar eens een eind komen. Nu nog Europese datacenters met dito zoekmachines enz.

MIJN auto?

Ingezonden.

Citaat Willem, do. 21 jan. j.l.: ,,...Mijn eerste auto was een groene Fiat 128...".
Dit regeltje zou een vervolg kunnen krijgen met: ,,...en mijn tweede auto was een ......, en mijn derde auto was een ..." enz., met de nadruk op ,,MIJN auto”. 40 jaar geleden was dat inderdaad ook het geval want als je de aankooprekening had voldaan was de auto ook helemaal van jou en van niemand anders!!! Maar wat dat betreft is er heel veel veranderd,
Een ANWB-artikel, met de kop " PAS OP!, zo privé is je auto niet “, doet het ergste vermoeden en na het lezen ervan dacht ik:,,zijn ze nou helemaal betoeterd?!". Het artikel gaat over een onderzoek door ANWB, samen met de internationale autosport FIA en zusterorganisaties in Europa. ANWB: ,,een moderne auto is een computer op wielen". De data die daaruit komt, ook privacy-gevoelige, wordt opgeslagen door de autofabrikant voor z.g. 'connected diensten' maar bijna niemand van de automobilisten is daarvan op de hoogte. ,,Hallo zeg!! wat krijgen we nou weer?”, zo kort na het wereldwijde gedoe over de foute uitlaatgetallen bij VW, enz. Zijn de betreffende autofabrikanten soms 'door de ratten besnuffeld’ ?* en denkt men dat het allemaal ‘malle Henkie’s' zijn die in 'hun' auto's rondrijden? Maar wacht eens!; ,,HUN auto's?", niks HUN auto's! Er is helemaal niets meer bij van 'HULLIE' want het zijn n.l. allemaal 'MIJN' auto's geworden. Het verzamelen van allerlei data is voor de zogenoemde veiligheid en het comfort, en zolang dat door de autodealer-garage kan worden uitgelezen voor het snel opsporen van een storing is er natuurlijk niets aan de hand want dat soort dingen kennen we al heel lang als het z.g. ‘motor-management-systeem'. Maar hou je vast!; telefoongesprekken met een mobieltje, via een Bluetooth-verbinding in de auto, kunnen ook worden opgeslagen, evenals de telefoonnummers, foto's, enz. in datzelfde mobieltje. Wat ze ook kunnen opslaan zijn vaak gereden route's uit het navigatiesysteem, met bijbehorende adressen, de laatste honderd parkeerplaatsen waar de auto heeft gestaan, of je wel eens te snel rijdt, zonder autogordel, enz. maar willen we dit eigenlijk wel? Wordt die data wel goed bewaakt, of kan die makkelijk gestolen worden door hackers en verhandeld, met alle gevolgen van dien?! Oordeel zelf het ANWB artikel. Na het lezen van bovenstaande link vroeg ik mij af waarom ANWB niet het voortouw neemt om de automobilist beter te beschermen tegen deze brutale, deels ongewenste bezigheden van de autofabrikanten. Met welk recht tappen ze privè-data af, vanuit de auto die niet eens (meer) hun eigendom is?! ANWB stelt voor dat er een wet komt die ons beschermd tegen deze praktijken. Hallo ANWB!!!, dat is toch weer véél te laat. De autofabrikanten moeten volgens mij meteen worden vervolgd voor het overtreden van een andere, al bestaande wet, die onze privacy beschermd. Waarvoor dient de RDW? ook al weer? O ja: Zonder hun goedkeuring komt geen enkele nieuwe, buitenlandse, auto ons land binnen. Tja, misschien zijn ze daar zo langzamerhand ook een beetje de weg kwijt kwijtgeraakt na al dat gesjoemel en heet die instantie nu eigenlijk Rijks Dienst Weg-verkeerd(d)?! Zoiets?

Kind aan de lijn

Bring it like you stole it!

Ja, een kind. Geen hond. Ik vind het geen gezicht, maar soms zie ik zo'n geketend kind. Net alsof er iets niet in orde is met de relatie tussen dat kind en die ouders. Misschien zijn het dezelfde ouders die deuren op slot doen om te voorkomen dat hun kindje zomaar het huis verlaat. Een gemeend 'nee' zou voldoende moeten zijn. Maar sommige mensen reageren primair fysiek : Beetpakken, blokkeren, vastbinden, opsluiten, voetje aan de vloer spijkeren enz.
Fenna loopt ook aan de lijn. Maar ook, net als onze vorige honden, vaak los. Waar het mag. We hebben haar weliswaar onder appel, maar als het niet nodig of niet toegestaan is loopt ze aan de riem.
Ik lees/hoor geregeld dat mensen het niet aandurven hun hond los te laten lopen. Ze zijn doodsbang dat de hond er als een haas vandoor gaat en nooit meer terugkomt. Dat begrijp ik best wel. Want wie wil er nou een angsthaas als baas? Als hond kom je graag terug bij de leider. Bij degene die goed voor je zorgt en... de baas is. Daar is ie als pup al achtergekomen. Tijdens de cursus moest een 'vreemde' de pup vasthouden, terwijl wij ons verwijderden. Op een afstand van zo'n 50 meter riepen we de hond. Die rende dan als een gek naar ons toe. Als beloning kreeg ie dan een brokje. We speelden ook vaak verstoppertje. En als we goed keken (en dat deden we) zagen we telkens weer even die paniek bij de pup /hond. En dat is een goed teken.

'.. ik kom eraan!' 

Als de pup losliep kon je aan zijn oplettendheid zien of ie ons in de gaten hield. En als ie dat niet deed dan verstopten we ons soms, om hem een lesje te leren. Een lesje dat zei : 'Hou ons altijd in de gaten!" Dat deden we met de kids ook zo. Haha! We lieten hen zo even flink schrikken. Dat zal ze leren!
Een kind aan een riem is een geval waarin een fysiek middel ingezet wordt, waar psychologisch overwicht vereist is. Net als bij honden. Tenzij je de hele dag van een ouderwets potje touwtrekken houdt. Fenna is er een keer vandoor gegaan. Ze zag een dakhaas in een weiland. Tja, dan heb je als baas niets te vertellen. Dan is het een kwestie van wachten. Wachten, wachten, wachten tot ze opeens weer in beeld komt en nieuwsgierig en wat paniekerig rondkijkt met een kop die zegt : "Shit, waar is mijn baas?!!" Nou, die zat al een kwartier rustig te wachten hoor.

Een kraker in Leiderdorp

Het was hartje zomer 1977 toen Leiderdorp zijn eerste kraker leerde kennen. In het Van Leeuwenpark was vanwege de komende renovatie / nieuwbouw een pas verlaten woning, nummer 13, subiet gekraakt door Leiderdorper J. van Amsterdam. De kraker woonde tot dan in het huis van zijn ouders aan de Hoofdstraat 110, maar dat was inmiddels verkocht. De koper wilde er een bedrijfspand van maken en zodoende moest Van A vertrekken.
De autohandelaar was een woning in de Pinksterbloem aangeboden, maar daar zag hij van af. Hij miste ruimte voor zijn bedrijfsactiviteiten, een handel in tweedehands auto's.
En dus besloten hij en zijn vriendin (A. Molenaar) de woning aan het Van Leeuwenpark te kraken. Midden in de nacht bracht hij met een paar vrienden inventaris in een vrachtwagen van de Hoofdstraat over naar nr 13. "Een betere plek dan in een tentje op het terrein van Voordorp", zo lichtte de kraker later de pers toe.
De kraakactie leidde tot veel consternatie bij zowel de gemeente als bij de bewoners.  Er waren al spanningen tussen de gemeente en de bewoners vanwege een renovatie of volledige nieuwbouw. De hele procedure duurde voor de bewoners veel te lang. Bewoners waren bang een veel hogere huur te moeten gaan betalen na de oplevering. Wethouder Drenth sprak spierballentaal. Hij kondigde direct harde maatregelen aan, om Van A. en zijn vriendin uit de gekraakte woning te jagen. Er kwamen ook maatregelen om toekomstig lege woningen tegen dit soort acties te beschermen.  Lege woningen werden ontdaan van alle gemakken, zoals sanitair, nutsaansluitingen en zelfs de vloeren werden verwijderd. De woningen werden ook dicht gespijkerd. Dit alles om te voorkomen, dat de bewoners het idee zouden krijgen, dat naar de problemen van een kraker wel en naar die van de bewoners niet geluisterd zou worden.

nieuwe woningen

Er was inmiddels besloten de oude woningen af te breken en daar nieuwe te bouwen. Voor de bewoners werd vervangende huisvesting geregeld. Men begon met de sloop van het blokje, dat het dichtst bij de Hoogmadeseweg stond.
Een dag voordat Van A. uitgezet zou worden, kwam burgemeester Van der Have met een voor Van A. aantrekkelijke oplossing. Hij moest wel nog even op zijn boot bivakkeren totdat de andere woning opgeleverd zou worden.

Journalisten geweerd

Ach, dat is voor mij geen nieuws. Het gebeurt vaker dat journalisten geweerd worden. Niet alleen bij bijeenkomsten over AZC's. Ook bij andere bijeenkomsten zijn media soms niet welkom. Zelfs een fototoestel bij je hebben als bezoeker mag dan niet.
Ik heb zelf zo'n ervaring opgedaan in Lelystad, toen de gemeente informatie ging verstrekken over de komst van schizofrenen naar de Stavorenstraat. De gemeente acteerde toen ook erg achterdochtig en krampachtig. Ze liet zich door angst leiden. Toen mocht zelfs Omroep Flevoland ook niet naar binnen, want o wee als hetgeen in het wijkgebouw besproken werd publiek zou worden. Dan maar liever geen journalisten over de vloer. Wat een enge vertoning. Totalitaire trekjes in een democratie. Brrr!
Het 'vluchtelingen' gedoe is ook zo gehuld in een waas van geheimzinnigheid, eigengereidheid, arrogantie en niet te vergeten onzorgvuldigheid, dat de verantwoordelijken dat liever niet publiek gemaakt zien worden. Dan maar een ondemocratische ingreep. Dus weren ze bepaalde of alle journalisten. Ik zie het als gebrek aan vertrouwen, deskundigheid en vaardigheden van gemeenten en andere direct betrokkenen. En machtsmisbruik. De aanpak wijst op een wankele relatie met de inwoners. Maar daar zijn toch cursussen voor, denk ik dan. Ja, maar het is blijkbaar goedkoper en gemakkelijker om de pers te weren, die 'objectief' verslag willen doen van het gebeuren. Voor zo'n ingreep is ook minder intelligentie nodig.

Zoals de oudjes zongen

piepen de jongen. Ik heb als nieuwbakken vader in de jaren 70 geprobeerd wat zaken anders aan te pakken, dan ik zelf aan den lijve ondervonden heb. Anders, dus niet beter. Als het beter geweest zou zijn, zou de wereld er heel anders uitgezien hebben.

Aspecten van mijn opvoeding die ik als kind niet zo prettig vond, wilde ik anders aanpakken. Achteraf is gebleken, dat ik daar te veel aandacht aan besteed heb. Ja, dat kan dus ook. Teveel het accent gelegd op bepaalde opvoedingsaspecten. Zodoende ben ik voorbijgegaan aan een aantal andere. Ook zaken die ik niet zo fijn vond, maar die op de achtergrond geraakten. Gevolg is, dat ik toch wat van die verkeerde voorbeelden onbewust heb overgenomen uit mijn eigen opvoeding. En dus heb doorgegeven. Ik had er al eerder over nagedacht. Jaren geleden. Vanmorgen had ik het er nog over met Sonja.
Ik was me daar jaren geleden al van bewust, maar toen was het 'kwaad' al geschied en ik was druk aan het werk. Er moest immers brood op de plank komen. Of was dat ook een verkeerd voorbeeld? Of een met een te zwaar accent?  Ik leerde toen ook dat ik niet de enige was. Dat het erg veel voorkomt bij ouders, die de opvoeding anders wilden aanpakken dan ze zelf hadden ondervonden. En dat ze in dat 'anders' niet helemaal of zelfs helemaal niet slaagden. Dat geldt dus ook voor deze vader.
Ik heb er geen spijt van. Mijn leven is nu eenmaal zo verlopen. Ik heb het mezelf vergeven.

Justitiële willekeur?

De onruststokers van Geldermalsen worden in groepjes berecht. Ze worden ook in groepsverband veroordeeld, want, zo betoogt het OM, ze waren er allemaal bij. Dat klinkt logisch, behalve voor de nieuwsgierigen onder hen. Maar die zijn dan ook gewoon de klos. Groepsverband dus.
Wel vreemd als ik die aanpak vergelijk met die van de twee jongens op een scooter die een man doodreden. Toen wist Justitie niet wie ze moesten veroordelen, want de lafbekken zelf wilden niet zeggen wie van hen achter het stuur had gezeten. Toen was geen sprake van groepsverband. De beiden werden zowaar vrijgesproken.
Sorry hoor, maar hier kan ik met de pet niet bij. Of is het omdat de doodgereden man geen vluchteling of ambtenaar was?

Een Bijbels restaurant

Vanavond is ze naar een restaurant hier in Dronten waar men Bijbels kookt. Ze gaat daar met een groepje kennissen eten. Toen ik de naam van dat restaurant hoorde, dacht ik aan een simpele menukaart met manna, zuur brood met vis uit een paar onuitputtelijke mandjes, wijn van water gemaakt en schapenvlees uit Egyptische vleespotten. Een vooroordeel gebaseerd op mijn christelijke opvoeding.
Maar het is allemaal wat anders. Lees dit stukje maar. Zelf ga ik aan de snijboontjes met in de schil gebakken krielaardappeltjes en een stukje draadjesvlees.