Een adoptiemoeder?

Ik kan nog steeds niet wennen aan het feit dat ik een wees ben geworden. Een kind van niemand. Niet alleen op de verjaardagen van mijn ouders, maar ook tijdens de feestdagen, Moeder- en Vaderdag en al die andere dagen mis ik mijn ouders. Sinds kort overweeg ik een adoptieaanvraag te doen bij iemand bij wie ik me weer wat thuis voel. De vraag is : hoe zal zij reageren? Ze had mijn moeder kunnen zijn. Sommigen denken ook dat het zo is. Ik herken veel bij haar die mij aan mijn lieve moeder doen denken. Maar ja, om een vrouw van in de 80 te gaan vragen of ze mij wil adopteren lijkt me wat vreemd. Misschien krijgt ze een acute hartstilstand. Ik bedoel ze denken allemaal dat ik een volwassen mens ben. Maar in mijn ogen wordt niemand volwassen. Daar is het leven veel te kort en de geest veel te bekrompen voor. We blijven eigenlijk kinderen. Misschien is dat het. Het kind in mij, dat een moeder nodig heeft.

Vrouwenvoetbal 2015

Met het naderen van de finale van het WK voetbal voor vrouwen, zie ik het spelniveau en de kwaliteit van de spelers toenemen. Een groot verschil met de poulewedstrijden. Nee, op dit niveau heeft Nederland nog niets te zoeken. We hadden geluk dat anderen verloren, zodat de dames nog een rond verder mochten. De afhankelijkheid van andere uitslagen geeft aan dat Nederland nog niet louter op eigen kracht de poulewedstrijden kan doorstaan. Daarvoor speelden we nog te traag en slordig. Tegen de Japanse dames ging het in het eerste kwartier behoorlijk goed. Maar daarna lieten de dames uit het land van de rijzende zon zien dat het verschil tussen beide teams behoorlijk groot is.
De Aziaten kregen wat mij betreft veel te veel ruimte. En als ze eenmaal op snelheid zijn, zijn ze nauwelijks te stoppen.
Ik moet zeggen dat teams als Duitsland, Japan, Frankrijk enz. 'mannelijker' spelen. Ik doel dan met name op de speelwijze en techniek. Het mannelijk spelende Duitsland had het erg lastig tegen het technisch betere Frankrijk. Het geluk bracht hen een ronde verder. Nee, het zal wel even duren voordat ik het tijdperk van Vera Pauw zal vergeten. Helaas zag de KNVB haar meer als een bedreiging dan een aanwinst in de organisatie. Een vrouw met succes in de mannenwereld van het voetbal blijft vervelend voor de KNVB. Dan maar een mindere god aan het roer en weer opnieuw beginnen. Ook jammer is dat sommige prof-trainers nog steeds schamperen over het vrouwenvoetbal als er door de dames verloren wordt. Ze zouden met hun kennis en ervaring veel voor de vrouwen kunnen betekenen. Maar helaas zijn ze blijven hangen in de jaren 70 mentaliteit, toen de KNVB vrouwen verbood op 'hun' velden te spelen. Die trainers voelen zich te goed om voor het nationale team als coach op te treden. Ik zou zeggen : zet 'der Hund' Huub Stevens maar aan het roer. Dan zijn we in elk geval van het gemuts in het veld af. Trouwens, veel vrouwen houden van honden. Klik!

Soep op de stoep

Een bewoner die niet alleen veel van koken weet maar er ook goed in is, heeft begin van de week het plan opgevat om de senioren op een kom soep te trakteren. "Soep op de stoep", noemde hij zijn initiatief. Bewoner Frans heeft al eerder voor ons, de buurtbewoners, gekookt en met succes. Sonja heeft leuke uitnodigingen gemaakt en die verspreid.
Gisteren was het zover. Sonja en ik hadden eerst de tuin van de buurvrouw in orde gemaakt. Daarna was het tijd om lekker bij te komen.
In de namiddag verzamelde zich een groepje bewoners voor de woning van Le Chef. Oma kwam met een bak vol kibbeling met bakjes saus. Het voorgerecht was voor bijna iedereen al een feest. Er was ook stokbrood met knoflookboter, een salade, brood en het nodige nat. En natuurlijk de kippensoep van Frans. Die smaakte iedereen voortreffelijk. Het was een smakelijke en vooral gezellige zaterdagavond.

Aardappels groeien als kool

Ik weet, het klinkt wat vreemd en toch is het zo. Het is zoiets als een koe die er als een haas vandoor gaat en zichzelf vangt.
Telkens als ik langs de naburige volkstuinen wandel, zie ik de gewassen daar groeien. Niet alleen de koolsoorten, ook de aardbeien, aardappels, uien, tomaten enz. groeien als kool. Het is te merken dat de regen een belangrijke rol speelt. Ik schat zo in, dat de meeste tuintjes een overvloed aan groenten en fruit zullen opleveren. Op voorhand heeft men een bordje opgehangen, waarop is te lezen dat overtollige producten naar de Voedselbank gebracht kunnen worden. Verser kan bijna niet!
Ik hoop dat er veel overblijft. Het barst hier namelijk van de konijnen en slakken. Ondanks al het gaas zie ik soms konijnen door die volkstuintjes rennen. Dat is voor de beestjes een groen, groen, groen, groen knollenland. Jager Fenna heeft er tot op heden geen kunnen schieten pakken. Ze zijn razend snel en slim.

Krimpkousen en soldeerprut

op afstand van elkaar

Gisteren heb ik het verlengsnoer maar eens tevoorschijn gehaald. Het waren twee stukken. Een hééél lang en een kort stuk met een contrastekker. Het resultaat van een verkeerde beweging met de heggenschaar.  Omdat de dader c.q. eigenaresse per se de originele, geperste contrastekker wilde behouden, besloot ik de kabel te solderen. Anderen opperden gewoon een kroonsteentje te gebruiken, maar dat leek me geen goed idee. Om een flinke bult op één plek te voorkomen heb ik de draden op verschillende lengte kaal gestript. Daarna kwam het soldeerpistool aan de beurt. Ik zal wel iets verkeerd gedaan hebben, maar het lukte me nauwelijks de eindjes aan elkaar te knopen solderen. Vooraf heb ik de beide uiteinden eerst 'vertind'. Maar toen ik ze naast elkaar legde en ze met de soldeerpistool opwarmde, weigerden ze te versmelten tot een geheel. Het werden wat rommelige knobbeltjes soldeer in plaats van een mooie soldeerlas. Grrr! Ik gebruikte zo'n handige hulp erbij, die met een paar klemmen de kabels bijeen hield. Dus had ik beide handen vrij. Ik denk dat het soldeer niet geschikt was voor dit klusje. Normaal gebruik ik soldeer met een harskern. Dit keer heb ik de uiteinden vooraf met soldeervet behandeld. Het vertinnen ging vloeiend. Maar het aan elkaar maken dus niet.

met krimpkous

Uiteindelijk is het toch gelukt en heb ik de krimpkousen, die ik voor het solderen al over de kabeltjes had geschoven (over elke draad een en over de buitenkabel een), er overheen geschoven en die boven het gasfornuis laten krimpen. Voor de stevigheid heb ik er toch ook maar een reepje isolatietape overheen gewikkeld. Klaar!

Too hot to handle

Vanmorgen ben ik nog even bezig geweest met het terrasje van de buurvrouw. Het was bewolkt dus geen last van een prikkende zon. Ik was nog maar ent door de knieën gegaan, toen de koperen ploert weer tevoorschijn kwam. En het was direct heet. Maar wat wil je tussen drie muren van tuinschermen en de muur van het huis?
Ik heb toch maar even doorgezet en het pad afgemaakt. Toen werd het me echt te heet. Rest nog een stukje van het terras van 3 bij 6 tegels, de afwerking van de randen en het verplaatsen van het grondanker van de droogmolen. Maar die zaken hoop ik morgenochtend te doen. Tijdens het invegen van de voegen zag ik dat ik hier en daar toch in de fout gegaan ben (zei de leerling stratenmaker en perfectionist). Het gebeurde een paar keer dat ik per ongeluk wat zand op het touwtje had gegooid zonder het te merken. En ik heb dus langs dat lager hangend draadje zitten tegelen. Ach ja, dat krijg je met een voormalige kantoorpikkie, die ander werk gaat doen. De buurvrouw is er in elk geval blij mee. Neemt niet weg dat ik die oneffenheden alsnog ga gladstrijken. Maar dat doe ik pas als de job klaar is. Dus volgt straks een onderhoudsproject.

Daar gaat ie weer!

Vanmorgen maakten Fenna en ik weer een heerlijke ochtendwandeling door het bos. Zoals gewoonlijk was het vrij stil. Vlak voordat we het bos weer verlieten, deed ik Fenna weer aan de riem. We liepen samen het bos uit toen er opeens een Yorkshire terriër grommend en blaffend kwam aanrennen. Ik hoorde een paniekerige vrouwenstem nog twee keer roepen. Inmiddels hing het beestje aan Fenna's vacht. Fenna reageerde door te gaan zitten met haar snuit omhoog. De terriër liet los, maar bleef grommen en blaffen terwijl ze om Fenna heen rende. Maar Fenna bleef knap rustig. Opeens was het mormel ook rustig en snuffelde aan Fenna's achterste.
De eigenaresse van het mormel liet zich niet zien. Ik ben nog even teruggelopen en heb wat rondgekeken, maar zonder resultaat. Helaas gebeurt het vaker dat op dit soort momenten de baas buiten beeld blijft of doet alsof het niet zijn/haar keffertje is en hij/zij toevallig met een hondenriem daar loopt.
Hetzelfde gedrag zie ik als zo'n hond iets doet wat niet mag. Dan heeft ie opeens geen baas. Met dat soort gedrag heb ik nogal wat moeite. Neem je verantwoordelijkheid! Bij ons gaat er ook wel eens iets verkeerd en dan is een 'sorry!' heel normaal.
Het is me gedurende onze bijna 40 jarige periode van hondenbezit opgevallen, dat die kleine mormels vaak tegen grotere honden tekeer gaan. Ook Zorro was een paar keer doelwit van een zeer kleine hond. Met alle risico's van dien. Want als zo'n grote hond zo'n keffertje op een hondse manier corrigeert, dan wordt de grote subiet tot agressief of vals verklaard. Mede omdat de eigenaar zich ook agressief en vals opstelt. Het is al langere tijd het geval, dat eigenaren in soortgelijke gevallen niet wensen aangesproken te worden op hun verkeerd gedrag. Ze weten best wel hoe hun hond reageert op andere honden. Maar ik kan dan mijn mond niet dicht houden. Maar hoe vriendelijk en rustig ik ook blijf, de reactie blijft vervelend. En mocht je in paniek zo'n beestje willen wegjagen, let dan wel op wat je doet. Want één verkeerde handeling en de baas wordt woest. Dan laat ie zijn kop opeens wel zien. Maar ja, dat weet je. Want zo gaat het met vervelende kinderen ook. Ouders laten het afweten en komen verhaal halen als je iets van het wangedrag tegen zo'n kind zegt.

Willem en de politie

Tja, wat heb ik toch met onze wetsdienaren? Eigenlijk niets. Ik bedoel, het zijn ook maar mensen. De erg trouwe lezers weten via mijn eerdere blogs van mijn zeer teleurstellende ervaringen met het korps hier in Flevoland. De provincie kwam trouwens afgelopen week in beeld toen een onderzoek uitwees dat hier de meeste aangiftes in de prullenbak verdwijnen. Zonder een berichtje of zo naar betrokkenen. Dat is dus ook onze ervaring. Helaas. Maar er zijn meer van die onaangename ervaringen.
Ik heb het niet over de bekeuringen die ik heb gekregen voor (bewust) te snel rijden (3x een bekeuring waarvan de hoogste 45 euro was) een keer (onbewust) door rood en een keer (onbewust) fout parkeren ( Handhaver : "Meneer, het is in dit land niet de gewoonte om..."). De meeste overtredingen waren jeugdzonden, hoor. En de bonnen waren terecht. No problem. O ja, ik heb als klein jochie ook een keer strafregels moeten schrijven op het politiebureau. Ook geheel terecht, want ik was op het dak van een schooltje geklommen en het was niet eens Sinterklaastijd. Dus kreeg deze kleine Zwarte Piet straf : 200 x Ik mag niet op het dak van de school klimmen.
Nee, het gaat mij meer over de momenten waarop ik de politie echt nodig had. En die liet mij toen doodleuk in de kou staan. Bij twee inbraken en twee gevallen van fysieke bedreiging. En een keer toen we een zware kadaverlucht roken en veel vliegen in een pand naast ons zagen.
Ik ben ook een paar keer te kijk gezet door de politie in bijzijn van klanten. Ten tijde van de tweewielerzaak kregen wij en plein publique te horen dat we gestolen tweewielers verkochten. Leuke reclame., maar niet heus. Gelukkig kon ik m.b.v. faxen aantonen dat de betreffende inruilers volgens de politie zelf niet op de lijst van gestolen goed stonden. Ik faxte frame en motornummers naar de politie om zeker te zijn dat het aangeboden spul niet ontvreemd was. Ik hield een complete administratie bij met naam, adres en woonplaats van de verkoper, legitimatienummer en de (inruil)prijs die wij ervoor gaven. Maar ja, de politie bleek met verschillende bestanden te werken en ze hadden de inruilers door de verkeerde database gehaald. Een fout van hen met grote gevolgen voor ons en de klant. Erg vervelend als mensen niet hun huiswerk naar behoren doen. Of was ik te goed van vertrouwen?
Tussendoor werd een akkefietje wel goed afgehandeld. Toen vloog een verdwaalde steen door de ruit. Volgens de dronken dader was ie voor de buren bedoeld.
Toen een klant weigerde te betalen en mij bedreigde, heb ik hem met een honkbalknuppel in de hand doch met zachte drang naar buiten gedirigeerd. Daar scheurde meneer zijn kleding en sloeg met zijn hoofd een paar keer tegen de muur. Vervolgens belde hij.... de politie. Ik werd benaderd alsof ik net iemand ernstig letsel had toegebracht. Gelukkig waren er ook klanten blijven wachten, die getuigden in mijn voordeel. Toen zei die mafketel van een agent : "Ach, die meneer daar buiten is een bekende van ons. Hij doet zoiets wel meer." Kijk, daar zakte mijn broek dus van af.
Ik ben ook een keer in bijzijn van een paar criminelen door de politie gehoord. Ik had van tevoren verzocht om discretie. Maar daar had men maling aan. Ik had de politie gebeld, omdat die gasten (n.b. bekend bij de politie) mij een gestolen scooter wilden verkopen. En dan is er nog een paar keer gezeur over onze bedrijfsaanhanger waarvan beweerd werd dat ie meer dan drie dagen in de week achter ons huis stond (hij werd n.b. dagelijks gebruikt!). Twee keer weigerde men een aangifte op te nemen. Het betrof diefstal en het doen verdwijnen van poststukken. Tot slot, toen we gasten op bij ons gestolen tweewielers zagen rondrijden, zei de man in de Meldkamer dat dat soort zaken geen enkele prioriteit heeft. Dus ja, al met al ben ik dus bevooroordeeld en let ik dus extra op het functioneren van de Hermandad.

Buurman, wat doe je nou?

feest voor katten

Gisteren sprak iemand haar verbazing uit over het feit, dat ik in vrij korte tijd al veel mensen hier ken. Ze woont hier zelf al ruim 17 jaar en kent aanzienlijk minder medebewoners. Niet alleen een kwestie van tijd hebben, maar ook contact willen maken lijkt mij. Gisteren ben ik begonnen met het ophogen van een straatje. Er was nog wat zand over van een andere klus en ik wist dar er ergens een flinke kuil in een pad lag. Dat restje zand heb ik gisteren opgemaakt. Het was verre van genoeg. Maar zoals vaker gezegd : gelukkig hebben we internet nog. Er zijn diverse websites waar men spullen kan verkopen, ruilen en/of gratis weggeven. Vooral de laatste is erg in trek. Op zo'n site stond ook een restant zand aangeboden. De locatie was hier vlakbij in de buurt. Na wat contact over en weer mochten we het zand komen ophalen. Ik had geen zin om een aanhanger te regelen en dus heb ik de achterbank van de Matrix weggeklapt en een groot zeil in de bak gelegd.
Vervolgens heb ik twee ritten gemaakt met een lading zand. De verleiding is erg groot om te blijven scheppen, maar je moet ook op het gewicht letten. Het meeste gewicht lag voor de achteras. Daarna heb ik zeer rustig rijdend de 300 meter naar huis afgelegd.
Achter het overtollige zand zit een verhaal. De aanbieders hadden de tuin afgegraven en op grond van de hoeveelheid afgevoerde grond zand besteld. Een paar dagen later kieperde een volgeladen vrachtwagen tot grote schrik van de bewoners een enorme bult zand bij hen voor de deur. Zoveel, dat je het hele Bovenwater ermee kon dempen. Oké, bij wijze van. Gelukkig zijn er voldoende liefhebbers voor wat gratis zand, zoals ik.

straf voor de hond

Terwijl ik weer bezig was met het aanleggen van het pad, kwam een buurtbewoonster even kijken. "Hé buurman, wat doe je nou weer?", vroeg ze verbaasd. Tja, als mensen mij buiten zien, dan ben ik meestal bezig. Voor anderen. In het zweet de aanschijns iemand helpen. Daarvoor zijn we op de wereld. Tijdens het straten stak de hond des huizes geregeld de kop door het kattenluik. Controle! Het beestje moest vanwege de werkzaamheden binnen blijven. Maar straks heeft ie weer een mooie plaats om in de buitenlucht te vertoeven.

Geen hoge pet!

Ingezonden n.a.v. Nationale Politie

Geen hoge pet!

Citaat: ,,Eerlijk gezegd heb ik geen hoge pet op wat onze Hermandad" betreft".

,,Nou, nou Willem, draaf je niet een beetje door in dit stukje?". Ik zou haast denken dat je, gezien je verslaggeving tot in de details, (heel toevallig?) persoonlijk aanwezig was bij b.v. de gebeurtenis(en) in het citaat: ,,Hoe vaak zie ik niet dat iemand een aantal grove verkeersovertredingen maakt, na staande houden de verbalisant uitscheldt en beledigt. Vervolgens ziet zo'n iemand zijn overtredingen en wangedrag gehonoreerd met kwijtschelding van 4 van de 5 overtredingen!". 
Vooral dit laatste kan ik mij haast niet voorstellen want een agent leert waarschijnlijk het allereerst geen agressie uit te lokken, bij iemand die werd aangehouden, maar beheerst de zaken af te wikkelen zoals dat behoort te gaan. In TV-uitzendingen zie je weliswaar hoe netjes alles verloopt maar dit zijn natuurlijk de mooiste voorbeelden (en beelden) maar ik ben er van overtuigd dat het ook wel eens behoorlijk uit de bekende kl..... loopt en dat wordt natuurlijk niet getoond
De bewering, ,,Ze doen gewoon hun werk niet of niet goed", is van alle dag en van toepassing op menig persoon binnen allerlei beroepsgroepen. Dat zijn mensen die óf hun vak niet goed beheersen en/of zich niet verplicht voelen er iets moois, kwalitatiefs van te maken en er ook helemaal geen plezier aan beleven. Jammer, jammer, want wat is er mooier dan voldoening te hebben van je eigen inspanningen? En iedereen krijgt toch graag een compliment voor een mooi stukje werk of een dienstverlening? Of een agent ook 'smult' bij het uitschrijven van een flinke bon (dienstverlening?!) kan ik niet beoordelen maar het is gewoon zijn werk.
En immers "Wie niet horen wil moet maar voelen", toch?

Fan-tilator

Yellow Ribbon 2

Ingezonden n.a.v. Yellow Ribbon

Citaat Willem, op donderdag 11 juni: ,,Slechts 4 á 5 % van de hondenbezitters is bekend met de betekenis van dat gele lintje. De rest herkent aan de manier waarop de hond en/of de baas zich gedraagt, of ze te maken hebben met een lastig mormel in kwadraat". 
Wat moet ik mij daar eigenlijk bij voorstellen? Zoiets als een hondenlijn met aan het ene eind een hond van een vent, en aan het andere eind 'een hond van een vent'?; als vervelende eigenaar van die vervelende, andere hond?! Nou, nou, Willem, daar krijg je toch zeker een geel/groene waas (lint) van voor je ogen!? en daarom mag jouw stukje wel wat worden opgevrolijkt vind je ook niet? Zou dat lukken met een lied, over een anderskleurig "Ribbon"; van onze "Good Old Kris"? 
Na het beluisteren hiervan op Youtube volgt een meer serieuze, totaal andere uitleg over het gebruik van zo'n lint.

Het gebruik van gele linten, ter herkenning van vervelende honden en idem hondenbezitters, was mij tot nu toe niet bekend maar na wat 'huiswerk' is mij gebleken dat deze gewoonte wel ernstig afbreuk doet aan de oorspronkelijke betekenis ervan.
1- Tot het einde van het nazibewind moesten joden en Roma n.l. gele linten of andere herkenningstekens dragen, zoals de Davidster.
2- Het logo van de Stichting Missing In Action (M.I.A.) bestaat uit een uil die een geel lint lijkt te grijpen. De uil staat in de mythologie over het algemeen voor onheil en/of de dood. Het gele lint heeft een associatie met het leger en wordt als symbool in meerdere landen, o.a. Denemarken, Zweden, Duitsland en Amerika, gebruikt om aan te tonen dat troepen en gegijzelden worden gesteund tijdens hun missies in het buitenland in de hoop op hun veilige thuiskomst. Het gele lint van M.I.A. betekent dan men zich bezighoud met die thuiskomst. Na meer dan 70 jaar zijn er nog steeds personen die wachten op die thuiskomst van hun familieleden of vrienden. Stichting Missing In Action focust zich vooral op de vermisten uit de Tweede Wereldoorlog, waarbij het in de meeste gevallen vrijwel zeker is dat de persoon in kwestie niet meer in leven is. Dit verklaart de uil.

Fan-tilator

Yellow Ribbon -3-

Ingezonden n.a.v. Yellow Ribbon

Geel is ook de officiële kleur van het ‘Armor Branch’ (legeronderdeel panstervoertuigen) van het Amerikaanse leger. Het wordt gebruikt in insignes, enz., en al afgebeeld in Hollywood-films tijdens de tweede helft 19e eeuw bij de Cavalerie te paard van het Amerikaanse leger. De specifieke associatie van de gele halsdoek met de Cavalerie van Amerika zou ontstaan kunnen zijn door een afbeelding van Luitenant Powhatan H. Clarke, Tiende Cavalerie (1888). In het Amerikaanse leger wordt het symbool van het gele lint ook gebruikt in een populair marslied. De allereerste versie hiervan (1917) gaat over de liefde tussen een meisje en een soldaat, met als titel: 'Round Her Neck She Wears a Yeller Ribbon (For Her Lover Who Is Far, Far Away). 
Ook al redelijk oud, maar bij ons meer bekend, is het mooie lied: 
"Tie A Yellow Ribbon Round The Old Oak Tree":
Het lied gaat over een jongeman die na drie jaar gevangenschap zojuist is vrijgelaten. Hij zit in een autobus, op weg naar huis, en vraagt zich angstig af of zijn lief hem nog wel terug wil hebben. Hij kreeg geen antwoord op zijn laatste brief aan haar waarin hij haar vroeg bij de bushalte vlakbij haar woning een geel lint rond een bekende oude eik te strikken als zij hem nog wel terug zou willen. Hij smeekte de buschauffeur hem te willen helpen uitkijken naar een geel lint als ze de bewuste halte naderden want als er geen lint was zou hij niet uitstappen en zijn reis verdrietig, maar begripvol vervolgen. Opeens begonnen alle passagiers hard te juichen want in de oude eik hingen wel honderd gele linten!

Eindconclusie
Dus, als het duo hond/'hond', uit het begin van "Yellow Ribbon" 2 van huis vertrekt, getooid met gele linten, wil dat eigenlijk zeggen; ,,Ik hoop maar dat we weer heelhuids terugkomen!" Want, .... stel je het volgende krantenbericht eens voor: In de "Onzalige Bossen" op de Zuid-Veluwe heeft een boswachter een man bevrijd die al drie dagen met een lange hondenlijn zat vastgevonden aan een dikke boom". Zijn hond, met een gele strik om zijn nek, lag grinikkend aan zijn voeten. De man zou met zijn gezin op vakantie gaan en ging nog ...éven... het bos in om de hond uit te laten (ja, ja !!!). Maar de hond was slimmer dan zijn baas en was op het juiste moment gaan rennen rondom de boom totdat de lijn 'op' was, met alle gevolgen van dien. ,,Onzalige Bossen"? Zalig toch?, zo'n hond? En dat de rollen eens omgekeerd zijn!? Zó'n hond moet na zijn dood meteen 'zalig' worden verklaard. Vind je ook niet?"

Fan-tilator

Waaks!

geen 'kroting op de hindenbelasting'  eh....

In het lokale leugenaartje las ik dat bepaalde politici van de CU overwogen om deelnemers aan het project Waaks! (mensen met honden, die hun ogen en oren extra de kost geven om criminaliteit terug te dringen) korting te geven op de hondenbelasting. Een leuk idee, dat echter werd getorpedeerd. De betrokken wethouder, Van Amerongen, was tegen het voorstel. Hij gaf als reden, dat men niet kon controleren of zo'n Waaks!-deelnemer nou echt zijn ogen en/of oren de kost gaf.
Een vreemde onderbouwing. Ik bedoel we zijn toch zeker niet voor de lol naar die bijeenkomst in De Meerpaal geweest? Dat was juist bedoeld om aan onze oplettendheid tijdens het uitlaten van Fenna meer structuur te geven! Ik denk de meeste bezoekers daar vanuit hetzelfde standpunt zaten. Jammer dat wethouder Van Amerongen denkt, dat we louter voor de gratis koffie en Waaks! penning naar de bijeenkomst zijn gekomen. Dus geen vermindering op de Hondenbelasting, maar we blijven wel gewoon Waaks! Ook als bij het huis van Van Amerongen vreemde snuiters rondlopen.

Zomaar een woensdag

Vanmorgen zijn we even op het pleintje bezig geweest. Zelf heb ik daar wat onkruid verwijderd en opgeruimd. Ook de oude hoop die men een paar weken geleden heeft laten liggen. Maar na twee uur had ik er genoeg van. Gelukkig kregen we koffie aangeboden van de overbuurman. Wat een timing! Na de koffie en uiteraard een gesprekje ging Sonja naar de markt.
Vorige week is iemand met een sproeier bezig geweest op het pleintje. Meneer zat op een soort quad en spoot hier en daar op groen dat tussen de tegels en klinkers groeit. Volgens mij was ie zelf wat beneveld geraakt door de Round Up, want hij was niet bepaald systematisch bezig. Hij deed me denken aan de mannen die op het Bovenwater de planten maaiden en het maaisel opruimden. Die klooiden ook maar wat aan en sloegen hele stukken over.
Het resultaat van de sproeier op de quad is bruine en groene onkruid. Ik heb dus dat groene alsnog verwijderd. Na de koffie raakte ik in gesprek met een andere buurtbewoner. Ze bezorgt de post en blijkt uit Rusland te komen. Erg leuk om zo'n spontaan gesprek te hebben. Tijdens het gesprek bleek dat ze ook Ben kende. Ze wist zelfs zijn adres uit haar hoofd! Tja, de wereld is klein.
Na de lunch, heerlijk die Hollandse Nieuwe op witbrood, ben ik bij de buurvrouw in de tuin aan de slag gegaan. Die had in haar pad een flinke kuil, die door de regenval van de afgelopen dagen veranderd was in een vijver. Ik heb het pad niet helemaal af gekregen. Maar morgen is nog een dag.

Ventilator vervangen

aan de extra haak

Op een regenachtige dag als deze is het beter in binnen wat te klussen. In de huiskamer hangt een tweetal plafondventilatoren. Twee verschillende. Maakt niets uit, want we kijken niet constant naar boven en beide doen hun werk naar behoren.
Dankzij onze zoon kregen we een (gebruikte) ventilator, die exact hetzelfde is al die in het voorste deel van de woonkamer. Van dat type hebben we er al drie. Nu dus een vierde erbij in plaats van die ene andere.Vooraf heb ik even gecontroleerd of de spanning eraf was. Zo'n speciale schroevendraaier is daar erg handig voor.
Het lastigste van het de- en monteren is dat je die ventilator tijdens het schroeven ook moet vasthouden. Op de montageplaat zit weliswaar een haak gemonteerd, maar als ik de motor daaraan  tijdelijk ophang zit ie danig in de weg. Om dat te voorkomen heb ik een extra haak gebruikt. Ze hangen hier in de keuken, waar ze het keukengerei laten bungelen.

hij doet het!

De extra haak geeft meer speelruimte en levert een extra helpende hand op, zodat ik de bedrading gemakkelijk los kon schroeven van het kroonsteentje.  Toen kon de ventilator op de bank geparkeerd worden. Vervolgens de grondplaat eraf en de 'nieuwe' erop geschroefd. Daarna de bedrading (zwart, blauw en geel/groen) weer gemonteerd en toen pas de ventilator aan de extra haak gehangen, om hem op zijn beurt ook aan te sluiten. Tot slot het kapje erop gezet en klaar was Willem.
Vervolgens even gecontroleerd of alles, de verlichting en de ventilator, het deed. Joehoe! Fenna waaide zowat weg. Operatie geslaagd.