Voorbereidingen Kerstfeest 2014 -2-

Geheel conform beloofd zijn vanmorgen de kerstboom met de bijbehorende versiering en kerstpakket afgeleverd. De boom hebben we maar direct overeind gezet, om te voorkomen dat hij aan een kant plat zou worden vanwege het liggen. We hebben een paal in de grond gezet; in een gat dat met een grondboor is gemaakt. Aan die paal, midden op het pleintje zodat iedereen hem kan zien, is de boom bevestigd. Dus de boom staat voorlopig. Zodra het weer droog is, wordt de boom definitief geplaatst. Mooi rechtop dus. Er moeten ook nog extra lijnen gespannen worden, om de boom bestand te maken tegen harde windstoten.
Helaas werkt het weer nog niet mee. Het regent flink. Maar tussen de buien door kan er gewerkt worden.

Mamma's keuken

mamma in haar Indische keuken

Indische mensen zijn anders in hun doen en laten. Vaak zijn ze wat rommeliger. Niet vies of zo, maar gewoon gezellig rommelig. Bij ons thuis was het vooral de keuken, die er gezellig rommelig uitzag. Pannetje hier, kommetje daar, schoteltje met zus en folie met zo. En dan de stukjes zeep, die bij elkaar in een netje waren gestopt. Een netje waar eerder de knoflook in heeft gezeten. Want mamma was erg zuinig. Weggooien was uit den boze. Het was (later) opeten of weggeven. Een gewoonte die zij zichzelf aanleerde tijdens de oorlog, toen ze in het kamp zat.
Natuurlijk lag ook her en der gebruikt keukengerei te wachten op een afwasbeurt. Dat gebeurde in een rond teiltje dat net in de vierkante gootsteen paste.
Soms zei ik wel eens wat over die gezellige rommel. Maar dan zei mamma beslist : "Dit is een Indische keuken hoor!"
In onze Indische keuken hing een geiser boven de gootsteen en een afzuigkap boven het fornuis. De afzuigkap ging zelden aan. "Zonde van de warmte", vond mijn mamma. Zomers deed ze de keukendeur open. Waarom die afzuigkap daar hing, weet ik nog steeds niet. De geiser produceerde in de badkamer op de eerste etage een ielig straaltje warm water. Totdat pa de afwas ging doen.

We hadden een groot gezin, zeven kinderen. Maar ons serviesgoed, keukengerei en de inhoud van de besteklade deden vermoeden, dat mijn mamma een groot Indisch restaurant runde.
Links en rechts hingen keukenkastjes. In de linker bevond zich mamma's kruidentuin, in de vorm van potjes, zakjes en doosjes. Zodra het deurtje open ging, kwam vooral de sterke geur van trassi naar buiten. Ik zei een keer gekscherend : "Goh mam, dat we dat nog steeds overleven!" Ze lachte toen hartelijk. Onder dat kastje, op het linker deel van het aanrecht stond ook de tjobek. Zeg maar een Indische stenen vijzel. Ze had zowel een stenen als een houten oelekan (stamper). Daarop werden de pepertjes (rawit) en verse knoflook fijn gewreven.

Het overkwam me geregeld, dat ik na schooltijd het huis binnen kwam en gelijk een enorme hoestbui kreeg. De tranen sprongen me spontaan in de ogen en ik kreeg een loopneus. Mamma was dan weer in een enorm grote pan sambal aan het maken. Ze vulde jampotten en kleinere potjes vol en deelde die uit.
Ze bakte ook vaak kroepoek en emping. In tegenstelling tot oma gebruikte ze nooit een wadjan. Maar beiden trokken de kroepoek oedang flink uiteen tijdens het bakken.
Als er visite verwacht werd (voor een verjaardag of zomaar), dan stond ze op tijd in de keuken. Soms dagen van tevoren. En koken dat ze kon! Soms vroeg ze mij om te proeven. Maar als ik "Lekker, mam" zei, reageerde ze met : "Kan niet. Zit nog geen -en dan noemde ze een bepaald ingrediënt op- in!"  Ze maakte ook al onze kleding en had oog voor de minder bedeelden. Wel knap voor iemand die in het verre Indië overal bediendes voor had : kokkies, djongos, baboes enz.. en ogenschijnlijk een luxe leventje leidde.

Amerika en geweld

Dat de Amerikanen hun gevangenen martelen, was al veel langer bekend. Het gebeurt niet alleen in Guantanamo Bay. Ook in gevangenissen buiten de USA (zelfs in het 'beschaafde' Europa) waar terreurverdachten onder Amerikaans toezicht vallen. En eerlijk gezegd, had ik niet anders van de Amerikanen verwacht. Het begint al met de opvoeding. Het is mij opgevallen dat binnen Amerikaanse gezinnen het vrij normaal is dat kinderen elkaar en ouders slaan. Agressie hoort er blijkbaar gewoon bij. Ouders laten kinderen omgaan met vuurwapens. Ze krijgen ook schietlessen, terwijl de kids hier nog met een kleurplaatje bezig zijn.
Tel daarbij op de prestatie gedreven maatschappij. Men vecht zich letterlijk door het leven en is bereid desnoods over lijken te gaan om te scoren. En als je kwaad bent, ga je thuis je vuurwapen uit de kast halen.
Verborgen onder de oorlogsdekens van Vietnam, Afghanistan en Irak, zijn veel oorlogsmisdaden begaan door Amerikanen. Ook in WO 2 hebben Amerikanen (en bondgenoten) flink immoreel huisgehouden.
Alleen in gevallen die men echt niet in de (inter)nationale doofpot kon proppen, zijn aanklachten ingediend. En we weten inmiddels wat die in de meeste gevallen opgeleverd hebben : vrijspraak. Vaak heb ik het gevoel, dat in situaties van oorlog, oproer, zogenaamde nationale veiligheid  enz. Amerikanen de kans grijpen om zich met hun wapens lekker uit te leven.
Het is opvallend, dat de Amerikaanse politie met name negers nauwelijks met een taser onschadelijk maakt. Men schiet liever met een vuurwapen of desnoods wurgt men iemand. Maar een taser gebruiken doen ze opvallend genoeg alleen als het om blanken gaat. En als het dan toch een neger betreft, dan wordt de taser als moordwapen ingezet. Dan wordt een (vaak weerloze) zwarte arrestant geheel onnodig soms wel 5 tot 10 keer beschoten. De taser wordt zelfs gebruikt tegen kinderen die nog jonger dan 10 jaar zijn! Het geeft aan hoe de gemiddelde Amerikaanse politieman tegenover zijn medemens staat.
Het nationaal afgrijzen dat loskomt als een Amerikaanse tiener op een school om zich heen heeft geschoten, vind ik nogal hypocriet. Het spiritueel arme Amerika is immers het land van drugs / medicijnen, stress, agressie, racisme, discriminatie en vuurwapengeweld? Daar horen dit soort schietpartijen (helaas) ook bij.

Telkens weer dat MOETEN

Er zijn veel mensen die van mening zijn dat ze zoveel moeten doen. Zo las ik vanavond een lijstje met een opsomming van zaken die een moeder allemaal moet doen. Het ging voornamelijk over huishoudelijke zaken. Over koken, boodschappen, de afwas en de was doen, opruimen, stofzuigen enz. Toen ik dat lijstje had gelezen, miste ik een regel aan het eind : Mamma moet in therapie.

Mam-moet uitgestorven?

Ze is immers een sloof, een slaaf van zichzelf.
Om te beginnen is het zo dat anderen, die ook deel uitmaken van het huishouden, net zo goed eten en keukengerei, serviesgoed, beddengoed en kleding gebruiken en dus vies maken en rommel maken.
Het is niet meer dan normaal, dat iedereen de handen uit de mouwen steekt. Mijn mamma zei vaak : "Vele handen maken licht werk." Wij als kinderen hielpen haar in de huishouding.
Maar ja, er zijn ook moeders die graag alles alleen willen doen. Misschien om erover te klagen? Die vinden dat ze zoveel moeten doen. Maar dat moeten ze alleen van zichzelf. Helaas maken andere huisgenoten daar graag misbruik van.

Telkens weer dat MOETEN -2-

Niet alleen thuis, ook op werk kwam ik mensen tegen die vonden dat ze zoveel moeten doen. Wat dat betreft heb ik aardig wat dolgedraaide collega's de ziektewet in zien gaan. Vaak was het hun eigen schuld.
Ik had ook nogal eens te maken met leidinggevenden, bij wie opdrachten als poepen opkwamen zetten. Voor hen ah dik de nare gewoonte hun verzoeken te noteren. Sommigen kwamen in een uur wel vijf keer langs met een 'verzoek'. Ze werkten chaotisch. Als ik me zou laten meeslepen, dan was ik ook in korte tijd in de ziektewet terecht gekomen met de indicatie 'overspannen' of 'overwerkt'.

chaos

Als zo'n chaoot weer aan mijn bureau stond, liet ik hem het lijstje met zijn opdrachten zien. Dan mocht ie zelf kiezen welke ik wel en niet zou doen. Ik bedoel : hij heeft een probleem, ik niet. Het wordt pas mijn probleem, als ik achter hem aan zou gaan hollen om aan al zijn ad hoc wensen te voldoen.

Ordnung muss sein

Een directeur vroeg mij eens een verkoopoverzicht van een bepaalde klant. Hij zou binnen een halfuur vertrekken. Het produceren van zo'n overzicht duurde in die tijd (jaren 70) anderhalf uur.  De afspraak stond al twee weken in zijn agenda. Moet ik me dan over de kop gaan werken, omdat meneer zijn werk niet georganiseerd heeft? Nee! Zelfs niet voor een directeur.
Een werkdag heeft 8 uur. Als je effectief 6 uur bezig bent is dat genoeg. Genoeg om niets te moeten en net niet gek te worden.

Liquidaties in de onderwereld

In de onderwereld is het oorlog. Er vinden steeds vaker afrekeningen plaats. Liquidaties, aan de lopende band. Als men een bepaald doelwit niet te pakken kan krijgen, dan zijn er nog altijd familieleden en/of partners die omgelegd kunnen worden. In eerste instantie denk ik bij het horen van dit soort nieuws : "Het wordt zo wel erg overzichtelijk in die onderwereld." In ons land neemt de criminaliteit nogal toe. Het bezwaarlijke van criminelen is dat ze zich ook voortplanten. Net als aso's. Neemt niet weg, dat niet elk kind uit een crimineel of aso gezin ook in de voetsporen van zijn ouders zal treden. Gelukkig niet. Maar tot op heden ken ik alleen kinderen, die er een soortgelijke levenshouding op na houden. Zo zijn ze opgevoed. Een paar van hen gingen in de supermarkt in opdracht van hun moeder proletarisch winkelen. Moeder heeft dat eerder gedaan, maar werd betrapt en kreeg o.m. een winkelverbod opgelegd. Gelukkig had ze nog kinderen.

Een extra radiator aansluiten

oud en nieuw...

De wc in dit huisje is in de koude periode net een vrieshok. Er zit een ventilatiekanaal in het plafond, dat loodrecht door het dak in een pijp eindigt. Gevolg is dat er vaak een koude trek via de pijp de wc binnenkomt. Een veel gehoorde klacht van de senioren hier. Het voordeel van die koude wind is wel dat degene die daar zit, het niet lang volhoudt. Tenzij men een winterjas heeft aangetrokken. Hoe dan ook, voor een seniorenwoning een onbegrijpelijke situatie.
Onze zoon heeft het probleem keurig opgelost. In de ventilatiepijp is een terugslagklep gemonteerd, zodat de lucht alleen naar buiten kan stromen. Op het kanaal is een ventilator aangesloten, die met een aparte schakelaar bediend kan worden. Op de ventilator zit ook een mechanisme wat ervoor zorgt, dat hij nog een tijdje blijft draaien nadat de schakelaar omgezet is. Rest nog de kou in kamer 100.

Zoon Ben heeft een kleine radiator geplaatst en de aanvoer- en retourleidingen aangelegd tot in de badkamer.
Daar ben ik vanmorgen mee verder gegaan. Het is de bedoeling de leidingen aan te sluiten op de bestaande situatie in de badkamer. Vanmorgen ben ik zover gekomen, dat het nu een kwestie van sleutelen is. De nieuwe leidingen zijn op maat gesneden en gebogen. Het verdient niet de schoonheidsprijs, maar het zit. De nieuwe koppelingen zitten erop. Rest nog de oude 15 mm leidingen vervangen voor een stuk 22 mm, de cv in de badkamer opnieuw aansluiten en de boel goed aandraaien. Voor dit klusje moet de cv even afgetapt worden. Omdat ik twee bestaande 22x22x15 koppelingen moet vervangen door 22x22x22 exemplaren, denk ik dat ik dat maar volgende week doe. Dan is Ben namelijk vrij....

Ziek als een hond

Fenna is al weer een tijdje loops. We hebben haar nog niet laten steriliseren, dus loopt ze vaak met een broekje aan. Soms denkt ze dat ze echt de broek aan heeft, maar jammer voor haar : ik ga over de sluiting! Haha!
Fenna is in deze periode duidelijk in mindere doen. Ze slaapt veel en heeft weinig trek. Soms is ze wat chagrijnig. Ze komt echt ziek over.
Als ze uitgelaten wordt (meestal aangelijnd), staat ze overal te snuffelen. Ze zet overal een spoor uit. Om gek van te worden. Vanmiddag werd ze voor het eerst tijdens deze loopsheid lastig gevallen door een opgewonden reu. Het was een wat oudere Golden Retriever, die, zoals zijn baasje mij vertelde, niet gecastreerd was. Hij was in het bos aan het rondsnuffelen toen hij opeens Fenna's geur oppikte en in een drafje naar ons toe kwam. Hij ging doelgericht af op het aantrekkelijk ruikende plekje onder Fenna's staart. Fenna zat niet bepaald te wachten op de interesse van de bejaarde. Dus ging ze zitten. De reu drong niet echt aan. Het was alsof hij dacht :  "Hoe ging dat ook al weer verder?"

loopse snuffelaar

Toen zijn baasje, een mevrouw, in beeld kwam, zei ik haar dat Fenna loops is. Ze schrok en bood haar excuses aan. "Nergens voor nodig hoor", zei ik geruststellend. "Uw hond volgt gewoon zijn instinct en daar is nog niets mis mee", lachte ik.
Omdat ze hem niet te pakken kreeg, hielp ik haar. Ik greep de reu bij zijn halsband en hield hem vast terwijl mevrouw zijn riem omdeed. De Retriever keek me aan met een blik die zeker weten zei : "Spelbreker!" Mevrouw en ik praatten nog wat na en wensten elkaar een mooie dag toe. Fenna keek opgelucht, de reu wat verbaasd. Hij was er blijkbaar nog steeds niet achter, wat er na het gesnuffel moest gebeuren.
Maar het kan ook anders. Sommige reuen pakken met hun voorpoten het lijf van een loopse teef van achteren stevig beet. Er is voor de teef geen ontkomen aan. En dan : hoppa, erop! Ik heb zelfs een reu een keer door het gaas van een afrastering zien paren met een loopse teef.
Ik heb per ongeluk ook een keer een loopse teef en een reu bij elkaar gebracht. Ik zag een hondje dat voor een tuinhek stond te piepen. Omdat precies zo'n zelfde beestje daar woonde, deed ik het hekje open. Ik zei nog : "Ga maar lekker naar binnen." Niet wetend dat het voor die hond een andere betekenis zou hebben. Ik dacht nog : "Weer een goede daad verricht!" Bleek het achteraf een andere hond te zijn. Een reu. Het teefje dat daar woonde was dus loops.....

De auto is beter af dan de patiënt

Gisteren zag ik een stukje van het tv programma Radar. Daarin ging het over implantaten en de aansprakelijkheid ervan in gevallen waarin het mis gaat. De conclusie was dat niemand(!) aansprakelijk was voor een ondeugdelijk implantaat. Het kwam erop neer, dat de patiënt zelf aansprakelijk was. Hij gaat over zijn eigen lichaam, was de conclusie. Hij had beter moeten weten. Hij had dus zelf specialist moeten worden op twee gebieden : het implantaat en de medische ingreep.
Medicijnen moeten uitvoerig getest worden alvorens ze op de markt toegelaten worden. Implantaten blijkbaar niet.

In sommige ziekenhuizen is het een rommeltje wat dat betreft. Dus gaat het daar geregeld fout :  Hé, een schaar in mijn buik!, O jee, ze hebben mijn goede been geamputeerd!, 'Na een ogenschijnlijk eenvoudige ingreep ben ik verlamd geraakt!'
Het heeft veel te maken met de arrogantie van specialisten. Immers, als ze in de fout gaan, zijn ze / voelen ze zich niet verantwoordelijk. Ze zien geen mens voor zich, maar een ding waar wat aan versleuteld moet worden. Desnoods met een dronken of gedrogeerde hoofd. Maakt niet uit. En als het fout gaat, krijgt men geen inzage in het dossier of is het dossier of delen ervan opeens zoek. En tot slot is er nog altijd een eigen clubje, dat hen de hand boven het hoofd houdt : het Medisch Tuchtcollege.
Zo'n tuchtcollege is ook een wassen neus. Die bestaat vaak uit dezelfde specialisten dan wel collega's uit hetzelfde ziekenhuis. Slagers die elkaars vlees controleren.
Als onverhoopt een collega specialist echt gestraft wordt, dan gaat ie gewoon weer in een ander ziekenhuis aan de slag. Desnoods in een ander land.
Te gek voor woorden dat men nu pas begint over een zwarte lijst. Wanneer gaat men die tuchtcolleges eens aanpakken, zodat slachtoffers van fouten eindelijk eens recht gedaan wordt en ziekenhuizen hun werk op een meer verantwoorde en menselijker manier gaan doen? Er moet een strafpuntensysteem komen voor mensen die werkzaam zijn in de zorg.
Vaak zegt men dat een mensenleven in een derde wereldland niet telt. Hier ook niet (meer). Alleen manifesteert zich dat hier op een geraffineerde manier : in bepaalde ziekenhuizen.

Hoe anders is het gesteld met mijn auto. Als daar een verkeerd onderdeel wordt gemonteerd, ga ik terug naar die garage. Dan claim ik een deugdelijk herstel, desnoods via de Bovag. In die branche werkt men vaak met kwaliteitssystemen. Men gebruikt checklisten, procedures en worden (na)controles uitgevoerd. Maar ach, de auto is een heilige koe : You toucha my car, I breake your face!

Gedachten lezen

.

Integreren of assimileren?

Veel Indo's spreken over assimileren, als ze het hebben over het opgaan in de Nederlandse maatschappij. Zelf gebruik ik vaak het woord integreren als ik het over onze opvoeding heb. Eigenlijk is er sprake van beide.
Mijn moeder volgde het patroon van veel andere Indo's : je aanpassen, zonder dat daar vanuit de maatschappij iets tegenover stond. Dus er was geen Bureau voor gevluchte Indo's of een inburgeringscursus, om hen hier op te vangen en te begeleiden. Dat moesten ze zelf maar uitzoeken. Men stelt dat, in geval van assimilatie, veel eigen culturele zaken verdrongen worden. Men paste zich in doen en laten geheel aan, aan de andere groep. Dus aten we daarom meestal aardappelen en groenten, gingen maar een keer in de week in bad en deden voor de rest zo Hollands mogelijk. Afgezien van gastvrij zijn. Achteraf gezien nogal slaafs en niet eerlijk ten opzichte van de eigen cultuur. Oké, er waren wat zaken, die Indisch bleven. Maar ze waren verborgen voor de buitenwereld. Net een kameleon, die van buiten met zijn omgeving mee kleurt. Maar van binnen het zelfde blijft.
Soms, om de werkelijke situatie even bloot te leggen, riep ik : "Als echte Hollandse jongen, ben ik niet bang voor de regen!"  Dan lachte iedereen mij uit : "Haha, Willem en Hollands!" Niemand wist blijkbaar dat ik hier geboren en getogen ben, werk had en geen Maleis sprak. Andersom, als een blanke jongen vertelde dat hij uit de tropen kwam, was dat gewoon. Dat kan wel.
In geval van integratie vorm je als andere groep een geheel met de Nederlanders. Dat lijkt mij een haast onmogelijke situatie. Vooral gezien de manier waarop veel Nederlanders met zo'n groep willen omgaan. Dat heeft in veel gevallen louter te maken met het uiterlijk. Hetzij je huidskleur en anders gewoon je naam.

Doe ik aan UberPop?

Soms breng ik iemand weg. Hij of zij betaalt mij dan een vergoeding voor het brengen en halen. Ik ben niet op zoek naar klanten. Dit soort ritten komen vaak bij toeval ter sprake. Zo was er iemand die naar Hilversum wilde. Een taxi zou haar 60 euro enkele reis kosten. Dus bood ik aan om haar heen en terug te rijden voor iets meer dan een kwart van de taxiprijs. Sonja en ik zouden dan in Hilversum wat rondkijken en wandelen met Fenna op de hei. We hadden al eens eerder daarover gesproken. Vervolgens zouden we haar dan weer oppikken en samen naar Dronten terugrijden.
We zouden op die manier ook best eens naar Maastricht, Eindhoven of Rotterdam enz. willen. Delfzijl en Zeewolde vallen buiten onze belangstelling. We maken daar geen reclame voor, maar wachten gewoon onze kans af.
En als mij gevraagd wordt iemand even weg te brengen? Doe ik dan aan UberPop of aan carpoolen of ben ik dan een snorder? Wat een onzin. Als ik goedkoper met iemand mee kan rijden, dan doe ik dat zeker toch ook? Als ik me niet met het OV of EV verplaats, ben ik dan verplicht de taxi te nemen? Nee! Kortom, ik ben geen illegale taxi. Maar wel een sociaal, avontuurlijk iemand, die als het even kan, meerdere vliegen in één klap wil slaan. Laten we het autorijden leuk houden.

Naar Rotterdam

Zondagochtend hebben we Fenna naar Jill en Tim gebracht. Wij namen de trein naar Rotterdam, om naar de Winterfair te gaan. Een beurs in de Ahoy. Het is al weer ruim 33 jaar geleden dat ik in Ahoy was. Dat was voor een (gelikt) C&W concert met o.a. Johnny Cash in 1981.
De NS raadde ons aan om via Zwolle, Amersfoort en Utrecht te reizen i.v.m. werkzaamheden aan het spoor. Leek me leuk, omdat ik via die route tijdens mijn dienstplicht voor het laatst heb gereisd. Dat was in november 1970...shit!

Maas

Op het station hier in Dronten was het al flink blauwbekken geblazen. De wind waaide dwars door mijn broek heen. In de Sprinter was het gelukkig lekker warm. In Zwolle was het weer even de kou in. Het bestijgen en weer afdalen van de trappen om op het goede perron te komen deed het warme bloed weer stromen. Maar al rap konden we in de Intercity naar Rotterdam CS stappen. Onderweg herkend eik slechts in grote lijnen delen van het traject. Vooral bij stedelijke gebieden was de omgeving fors veranderd. Onherkenbaar voor mij.
Geheel volgens reis- en tijdschema (bij de NS gaat er soms iets mis) kwamen we op Rotterdam CS aan. Hoewel het daar niet echt druk was, zag het toch zwart van de mensen.
We namen de Metro naar het Zuidplein. Het was voor mij de eerste keer in de Metro. Het opvallende was, dat ik toch bepaalde vooroordelen over dat vervoermiddel had. Ik zocht naar lastposten, vechtersbazen en zwartrijders! Haha! Wat nieuws met een mens kan doen. Het werd een leuk ritje.
-wordt vervolgd-

Naar Rotterdam -2-

Vanaf metro-station Zuidplein was het een kleine wandeling (in een miezerige bui) naar Ahoy, waar de Winterfair gehouden werd. Eenmaal weer binnen, gingen de jassen uit en liepen we de drukte in. Wat bleek? Het was een gebeuren met een erg hoog Huishoudbeurs en/of Libelle-week gehalte! Allemaal vrouwen! Nou ja, bijna dan. Maar ja, voor Sonja was het een soort paradijs. Ik zag af en toe mannen lopen. De meesten met erg vrouwelijke trekjes, de rest was duidelijk gestraft. Dat kon ik aan hun chagrijnige gezichten zien. Dus liep ik met een glimlach rond. Ik observeerde al die mensen, die bij de vele kraampjes druk met hun uiterlijk bezig waren. Valse wimpers, nagels, bont (en vast ook wel vals geld). En natuurlijk kleding, keukengerei en snacklocaties. Er was slechts één kraam voor mannen. Daar werden t-shirts verkocht....Dus zo fair vond ik die Winterfair niet.
Halverwege de tour de fair kregen we van een Chinese jongeman een massage. Hij gebruikte daarvoor een vibrerend apparaat. Terwijl hij met dat trillen ding over mijn rug gleed (ik mocht mijn kleding aanhouden), lichtte hij de werking toe. Hij vroeg eerst : You speak English? Zelf sprak hij onverstaanbaar Engels, wat voor mij gewoon Chinees was. Hij gooide er ook vaak Duits doorheen. Kijk, zulke Chinezen vertrouw ik helemaal niet. Dat werd even later bevestigd, toen hij met dat trillende ding naar mijn bovenbenen afzakte. Met zijn spleetogen half dicht geknepen ogen keek ie lachend naar mij omhoog. Toen vond ik het welletjes.

Ik klapte mijn knieën veilig tegen elkaar en bedankte hem voor de behandeling. Hij was niet blij met mijn reactie.
Na het uitgebreide bezoek aan de beurs liepen we terug naar het metrostation en reden vervolgens richting CS. Vooral de stukken traject bovengronds vond ik interessant, omdat ze mij e.e.a. van de stad lieten zien.
De bedoeling was om via Amsterdam terug te reizen. Maar door werkzaamheden aan het spoor kende die verbinding veel uitval en vertraging. Dus werd de terugreis weer via Utrecht, Amersfoort en Zwolle ondernomen. De reis verliep voorspoedig. We hoefden op dat stuk nergens over te stappen. In de Sprinter naar Dronten kwam een reiziger luid schreeuwend de trein binnen. Gedurende de hele reis bleef hij opgewonden schreeuwen, waarbij hij druk met zijn armen zwaaide. Het was een buitenlander, die onze taal vrij goed beheerste. Hij was op weg naar Amsterdam, waar hij dood zou gaan. Althans, zo beweerde hij, want blijkbaar ging hij niet vrijwillig daar naar toe. Zijn geschreeuw kwam soms beangstigend over. Wij stapten eerder uit. Het was al met al een leuke zondag.

Gewoon in Dronten

"Heb ik dat laten vallen?", vraagt een mevrouw mij. Ik raap namelijk een plastic zak op, die naast haar fiets op straat ligt. Ik stel haar gerust : "Nee hoor, die lag daar al. Ik ruim hem alleen maar even op. Het is hier vaak schoon op straat en dat willen we toch zo houden?" Ze knikt instemmend en vraagt : "Doet u dat meer, dat vuil oprapen?" Dan vertel ik haar over mijn recent verleden. Over het zwerfvuil opruimen in Lelystad Haven. En dat ik sinds ik hier ben komen wonen wat dat betreft werkloos ben. Ze vraagt mij of het mij hier bevalt, in dit dorp. Ik reageer positief en noem een aantal zaken die mij hier opgevallen zijn : "Het is hier schoon, mensen groeten elkaar, er wordt nauwelijks op de stoepen gefietst en er wordt minder gestrest gereageerd. Ook in winkels gaat het er een stuk vriendelijker aan toe. Naarmate ik hier langer woon, gaat het mij steeds meer bevallen." We praten nog wat over Dronten en nemen dan afscheid.