Senseo hapert

zo goed als nieuw

Na 8 jaar trouwe dienst hebben we afscheid moeten nemen van onze eerste Senseo. Hij had met name moeite om twee kopjes koffie fatsoenlijk te vullen. Soms, als er maar één kop getapt moest worden vulde hij hem maar tot de helft. Hij maakte daarbij een vreemd geluid. Ik heb het nog een paar keer geprobeerd met ontkalken, maar dat hielp niet. Het type HD7810 is alom bekend op het internet en dus was de diagnose al snel gesteld : het waterfilter moest vervangen worden.

kapot filter...

Ik heb dankzij een filmpje op Youtube de Senseo kunnen demonteren en zag toen dat het filter inderdaad de boosdoener was. Het filter bleek al barstjes te vertonen en was op de pomp gescheurd. Vandaar dat ie te weinig druk kon opbouwen om het water door het koffiepad te persen. Een nieuw filter kost zo'n 13 euro exclusief verzendkosten.
De volgende stap was eerst maar even op Marktplaats gluren. En wat denk je? Ja hoor een zo goed als nieuwe Senseo voor maar 25 euro! En ook nog vlak om de hoek! Dus, hupsakee, niet moeilijk doen en toch maar voor een andere gekozen.

Grafologie

Ik hoorde die term voor het eerst, toen ik vanwege mijn leidinggevende functie ook personeel moest werven en selecteren. In die tijd, de jaren 70, waren sollicitaties nog handgeschreven. Het handschrift kan veel vertellen over iemands persoonlijkheid. Het schijnt zelfs zo te zijn, dat het ook veel over de gezondheid van de schrijver vertelt. Maar daarover heeft men mij niets verteld. Ik heb sinds die korte sessie met gemeende interesse naar handschriften gekeken. Het begon met mijn eigen handschrift, dat ik door mijn docent liet analyseren. Er kwam een verbluffend resultaat naar voren, namelijk : ikzelf! Hahaha!
Het was geen diepgaande cursus, maar meer een waarmee ik een globaal inzicht kon krijgen in iemands persoonlijkheid. Ik moest letten op o.a. de lettergrootte, de spaties, de schuinte van het schrift en de wijdte. Met de interpretatie van de bevindingen moest ik voorzichtig omgaan. Sommige zijn namelijk voor meerdere vormen van uitleg vatbaar. Ik moest vaak letten of iemand een teamwerker of een solist was. Ook of iemand bescheiden, teruggetrokken of juist extravert was. Of vastberaden. Ja, want ook de druk waarmee men de pen heeft gehanteerd zegt iets. Dus moest ik de achterzijde van de brief bekijken en voelen. Veel ruimte (spaties) tussen de woorden duidde op afstandelijkheid. Naar rechts of links (schuin naar achteren) buigend had ook zo z'n betekenis. Het interessante is ook dat je in het handschrift van iemand die je goed kent veel herkent van diens persoonlijkheid : "Hé, het klopt!"
Sommige handschriften zijn ontwikkeld (persoonlijk geworden) andere verkeren nog in de fase zoals het schrijven ooit geleerd is. Het laatste kan voorkomen bij mensen, die gedurende hun leven nauwelijks iets schrijven. Het handschrift moet ook serieus zijn en niet gemaakt. Wie gemaakt schrijft, valt door de mand. Schrijven dient natuurlijk over te komen. Mijn eigen handschrift kent een gespleten persoonlijkheid. In mijn programmeurstijd moest ik namelijk in blokletters schrijven. Keurig in daarvoor bestemde vakjes. Maar als ik een verslag schreef of brief, gebruikte ik mijn vulpen en schreef de letters keurig aan elkaar. En er moest veel geschreven worden vanwege de documentatie en voortgangsrapportages. Taal- of stijlfouten waren uit den boze. Zo kregen de lezers meer vertrouwen in de kwaliteit van het werk, werd mij gezegd. Als ik even vlug wat neer moet krabbelen, lijkt mijn handschrift op steno. Als ik een brief of kaart adresseer gebruik ik vaak blokletters. Misschien heb ik te weinig vertrouwen in het leesvermogen van de postsorteerders en -bestellers. Dat zou zomaar kunnen.

Hahaha Kiessling! -2-

- een reactie-
 
Hohoho Willem, kalmpjes aan hoor!
Eerst windt je je vreselijk op tijdens de wedstijd Ajax-Barcelona, en wil je dat de Boer rechtsback Van Rhijn meteen al een 'knal voor se hasses' had gegeven en een dag later moet vervolgens die 'arme', (zoals je het zelf noemt) Kiessling, van Bayer 04 Leverkusen, het ontgelden. Die toegewenste knal kan ik mij wel enigszins voorstellen want die terugspeelbal van van Rhijn had indirect grote gevolgen voor zijn team; een rode kaart, een strafschop, en vroeg in de wedstrijd meteen al een achterstand.

Wat Kiessling betreft begrijp ik jouw leedvermaak, tijdens een wedstrijd van Bayer 04 Leverkusen tegen Manchester United deels wel, maar ik ben het niet helemaal met je eens. Kiessling werd regelmatig te grazen genomen en jij vond dat wel 'leuk'!? Had je soms 'de pik op' Kiessling om wat er gebeurde in de wedstrijd, tussen Bayer 04 Leverkusen en Offenheim? Kiessling kopte toen een bal, via een gat in het zijnet, in het doel van tegenstander Offenheim en deze 'spookgoal' werd goedgekeurd. Citaat: ,,...Kiesling liep eerst teleurgesteld (handen voor het gelaat) terug naar zijn eigen helft, maar zijn medespelers begonnen te juichen. En wat deed Kiessling toen? Ook juichen! "Wat een onsportieve vent!" dacht ik. "Wat een onsportief misbaksel!", bromde ik toen ik zijn uitgestreken kop zag...". Maar Willem, zoals je het zelf beschrijft, liep Kiessling teleurgesteld terug naar zijn eigen helft. Waarom teleurgesteld? Hij had het doel (op normale wijze) gemist en verwachtte dat de goal zou worden afgekeurd maar toen zijn maten begonnen te juichen realiseerde hij zich dat de goal toch werd toegekend en juichte van de weeromstuit dus maar mee. De scheidsrechter had immers beslist en die mag/kan je toch niet tegenspreken? Stel dat Kiessling had gezegd, ,,...Nee scheids, ik kopte echt door het zijnet...!". Had de scheidsrechter dan misschien gezegd ,,...Oké Stefan, wat lief van jou dat je dat eerlijk zegt, dan keur ik de goal af...?". Of, stampvoetend door de toeschouwers op de tribune afdwingen met; nietes-welles-nietes-welles! Nee, wij weten wel beter. Tegenspraak levert soms zomaar 2 x geel = Rood op! Mart Smeets was eergisteren in het programma "De Werel Draait Door" en hij noemde Kiessling, alsook de scheidsrechter, een lafbek! Hallo Mart , effe dimmen zeg! Tegen deze vlotte prater, met zijn gevleugelde uitspraak, ,,...Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen...", moet dit keer maar eens gezegd worden; ,,...Nee, dat mag je niet Mart, en houdt nou maar eens even je kop (sorry) dicht...", om het maar eens cru te zeggen. Ik vind hem een gedreven, prima verslaggever met veel humor, maar vaak vertoont hij toch ook wel een beetje téveel "PopiJopi-gedrag"vind ik.En wat die omstreden goal van Kiessling betreft; ik vond het een prachtgoal, heel bijzonder, en hij heeft niemand belazerd. De scheidsrechter heeft dat feitelijk, onbewust, wél gedaan. Maar hoe vaak worden heel andere scheidsrechtersbeslissingen wel niet fel betwist door ‘Jan publiek’? Want hoe vaak worden de fluiters wel niet belazerd met geraffineerd uitgevoerde schwalbe's die een strafschop opleveren met als resultaat een ander soort fout doelpunt, een geniepig, héél smerig doelpunt!? En wat een heisa om dat ‘toverdoelpunt’ zeg. Als de scheidsrechters na afloop de videopname's hadden bekeken was het onrecht meteen de wereld uit geholpen. Het wordt hoog tijd voor een soort scheidsrechter als de mythologische Griekse reus Argus die over zijn hele lichaam ogen had. Maar ja, dat is een mythe. Net als: altijd eerlijk fluiten.

Fan-tilator

Ik ben ziek

Is het een zware verkoudheid of heb ik de griep? Hoe dan ook, ik ben ziek. Als ik ook maar iets voel kriebelen in mijn keel rond deze tijd, dan gorgel ik met Superol. Daarmee heb ik in 9 van de 10 gevallen een keelontsteking weten te voorkomen. Maar het gekriebel is wel de voorbode van een periode van ziek zijn. Zo gaat dat bij mij. Dus ik heb hoofdpijn, hoestbuien, branderige ogen en een verstopte neus. Maar dankzij 6 stuks Paracetamol, een dozijn pufjes neusspray, een potje Vicks, een doos tissues en veel thee met honing heb toch weer een mooie dag. Natuurlijk speelt een goede zorg ook een heel belangrijke rol in mijn herstel. De nachten kom ik vrij goed door. Hoewel, afgelopen nacht droomde ik dat ik lastiggevallen werd door een man. Hij zat aan mijn lijf. Normaal zou ik zo'n iemand een enorme dreun verkopen, maar in mijn droom zei ik vriendelijk, dat ik zijn handtastelijkheden niet zo fijn vond. Vreemd. Het zal wel aan mijn koorts gelegen hebben.
Ik ben dus ziek. En ach, het is een kwestie van dragen en niet klagen. Niet lijdzaam dragen, maar er tegenaan gaan en optimistisch blijven. Het is, zoals met alles het geval is, maar tijdelijk.

Over reacties gesproken

Een trouwe, meedenkende lezer stelt mij een paar interessante vragen. O.a. over de reacties op de berichtjes. Hij vroeg mij of ik die niet kon rubriceren onder een (nieuwe) Categorie, "Prikbord met reacties". Een beregoed idee! Ik maak een apart bericht, waar ik reacties bovenaan toevoeg, o.v.v. de titel van het bijbehorend bericht.  Het vereist wel enig knip- en plakwerk, maar dat mag de pret en het nut niet drukken. En het wordt één heel lang bericht, met de meest recente reactie bovenaan. Dank voor de tip! Reacties die een verhaal op zich zijn wil ik wel graag als bericht publiceren (Categorie : Van een fan).
Terugkijkend in het verleden ben ik ooit met een blog begonnen omdat ik vanwege een paar traumatische ervaringen, dingen van me af moest schrijven. Het blog was uitsluitend privé en niets meer dan een kladblogje / -blokje. Omdat er ook verhaaltjes over mijn gezin en familie op geplaatst werden, besloot ik (na zachte drang) het blog publiek te maken. Louter voor de familie dus. Mijn eigen therapeutisch geschrijf heb ik toen eerst verwijderd. Ik heb nooit de behoefte gehad om het blog te promoten. Immers, ik schrijf voor mezelf. Het zijn gedachtespinsels. Neemt niet weg dat ik leuk vind, dat behalve de familie ook anderen het blog bezoeken en helemaal als ze leuk en/of serieus reageren. Maar zoals met veel sites waar je reacties kan achterlaten, heeft mijn blog ook last van scheldpartijen. Ze zijn afkomstig van slechts twee bezoekers, die een paar keer per jaar zo reageren. Dus dat valt erg mee. Ik ben best wel sociaal, maar mijn blog is niet bedoeld om gefrustreerde mensen van nut te zijn. Toch heb ik besloten om reacties vooraf te laten beoordelen (modereren). Vandaar dat lastige formulier en die controles. Helaas kan ik zelf niets veranderen aan het formulier. Ik zou wel een aparte beschrijving kunnen maken ten behoeve van het gebruik ervan. Mijn email adres, ook een vraag, heb ik om die reden ook verwijderd.  Als iemand met mij contact wil, hoor ik dat wel vanuit het beheer van de te modereren reacties. Reacties met vertrouwelijke info (e-mailadressen, telefoonnummers, pincodes -huh?- enz.) worden dus niet gepubliceerd. Nog een voordeel van vooraf modereren.
In de oude Weblog situatie kon ik reacties wel zelf bewerken. Met Blogger niet. Het is plaatsen of verwijderen of melden als Spam. Dus vertrouwelijke info kan ik niet meer uit een reactie filteren, ik kan ze wel opvangen en voor publicatie behoeden.
Het is voor het eerst in acht jaar bloggen, dat iemand mij tips geeft en vragen stelt over het blog. Leuk hoor! Mijn DANK is, zoals je ziet, groot!

Werken op zondag

In Zeist heeft de Gereformeerde gemeenschap geprotesteerd tegen het open zijn op zondag van de plaatselijke supermarkt C1000. Volgens een van hen heeft God dit niet gewild. De zondag is immers een rustdag? Hoewel, de Bijbel is wat dat betreft wat genuanceerder. Jezus zei zelf dat goeddoen op de Sabbat is toegestaan. Hij had een aantal keren discussies daarover met vooral Farizeeërs, ook gelovigen. Als je één schaap hebt, mag je hem op de rustdag uit de kuil halen. Een kalf uit een put mag ook. Hoe het met twee of meer zit, heeft Hij niet gezegd.
We leven in andere tijden. Als niemand op de zondag zou mogen werken, staat er nogal wat stil. Zouden deze gelovigen op de zondag niet de kraan opendraaien? Of koken? Of het licht aandoen? Daarvoor zijn immers veel mensen aan het werk.
Toch is er voor deze groep gelovige tegenstanders volgens mij nog hoop. Volgens mijn Bijbel ging David met zijn kornuiten nota bene de tempel binnen om daar het toonbrood te eten! Hij en zijn mannen hadden erge trek. Volgens Jezus was daar niets mis mee. Net als het fijn malen en eten van tarwe op de rustdag door zijn discipelen. Ik zou tegen die protesterende gelovigen willen zeggen :  "Zorg voor een grote trek op de rustdag,  zodat jullie met een gerust hart brood mogen gaan kopen en eten. Desnoods in de kerk. De Heer vindt het goed. En het zal Hem niet uitmaken of het brood of spaghetti of een kleine rijsttafel is. Er moet gegeten worden. En dus is er naast de ingrediënten ook gas, water, elektriciteit nodig. En daarvoor moeten mensen aan het werk.
Ik beslis zelf of ik iets wel of niet op de zondag ga doen. En als ik daarvoor later op het hemelse matje word geroepen, dan neem ik mijn verantwoordelijkheid. Het zou nogal stom zijn om voor Onze lieve Heer allerlei smoezen te gaan staan verzinnen, zoals : "Hullie deden het ook."
Wat me wel stoort, is dat men gewoon besluit om op de zondag als bedrijf open te gaan zonder het betrokken personeel vooraf te raadplegen. Gelovige medewerkers worden dan gedwongen om van hun geloof af te stappen. Dat vind ik niet correct. Ik heb daarentegen nog geen vacatures gezien, waarin als eis staat vermeld , dat atheïsten de voorkeur genieten. De zondag is een rustdag, dat wel. En iedereen rust op zijn eigen manier. Met en zonder geloof.

Genieten van vogels

Van jongs af aan geniet ik van onze gevederde vrienden. Als jong ventje werd ik daarin gestimuleerd door een paar buurtgenootjes die veel met de natuur bezig waren. Vandaar dat ik ook geen angst heb voor insecten. Samen bekeken we in het voorjaar allerlei nesten, bliezen eieren uit voor een verzameling van een van hen ('alleen als er meer dan drie in het nest lagen' was zijn voorwaarde) en hielpen vogels die in nood waren geraakt. Natuurlijk ook hun gezang, getjilp, gekwetter, gekwaak en gekrijs was en is nog steeds een plezier om te horen.
Hier in Haven is het wat vogels betreft ook genieten. Wat is er mooier dan meeuwen voor je raam voorbij te zien vliegen? Eenden, zwanen enz. voor je neus in het (Boven-)water bezig te zien? Om maar te zwijgen over de musjes, koolmezen enz. En ja, ik voer ze ook. Die beesten hebben meer beweging dan ik en kunnen aardig wat calorieën aan. Meeuwen, eksters en de kraaiachtigen zijn alleseters. Die zie ik 's winters zelfs in de hondenpoep zoeken! Maar ja, die beesten hoeven niet hun tanden te poetsen en niemand zeurt over een slechte adem. Soms maken ze er een puinhoop van, wanneer ze afvalcontainers doorzoeken. Maar ach, die beesten moeten toch ook eten? Ik heb me verder nooit zo verdiept in soorten en dergelijke. Ik kijk en luister uitsluitend naar de 'output'. Er zijn mensen die hebben een hekel aan vogels. Louter vanwege een bepaalde output : de poep. Ik geef toe, vooral meeuwen kunnen de boel behoorlijk onderschijten. Maar ja er zijn mensen, die vinden dat zoiets alleen aan hen voorbehouden is. En dus zeggen zij : weg met die vogels!

Staat wel stoer...

..maar toch ook wel erg onverstandig. Ik bedoel dat hardrijden van sommige bestuurder van motorvoertuigen. Vooral op de rechte wegen. Maar van enig verkeersinzicht, anticiperen en speciale verrichtingen (zoals inparkeren), is totaal geen sprake. Dan laten ze het compleet afweten.
Ik zie ze hotsend en botsend over de stoep inparkeren, omdat fileparkeren niet aan hen besteed is. Of hard rijden, voor- of achteruit maakt niet uit, in situaties waar het risico op ongelukken juist erg hoog is. Vaak zijn ze nogal gefrustreerd en/of gestrest. Of willen in de auto hun ego wat opkrikken : kijk mij eens! The Fast en Furious. Een van de acteurs van die filmserie, Paul Walker, is samen met zijn vriend verongelukt in een Porsche : Too fast lo live, too young to die. Bye, bye. Voor de muziekliefhebbers : een stukje tekst uit een stevig rock-nummer van The Eagles,  James Dean.
Snel rijden en goed rijden, dat is de kunst. En wie die kunst verstaat, rijdt over het algemeen rustig. Want die kent de risico's. Niet alleen voor zichzelf, maar vooral voor andere weggebruikers.

Bloedprikken

Vanmorgen ben ik even naar het Medisch centrum gewandeld om bloed te prikken. Ik ga gemiddeld één keer per jaar en dan ook nog naar het ziekenhuis, in de stad. Maar dit keer besloot ik in de buurt te blijven. Op de website van het ziekenhuis las ik dat het prikken hier in Haven vanaf kwart over negen start. Toen ik om negen uur langsliep, kende de wachtkamer een forse overflow. Ik besloot een halfuurtje te wachten en in die tijd even een boodschap te doen. Dat duurde iets langer, dus plofte ik om kwart voor tien op een stoel in de bijna lege wachtkamer. Het was verdacht stil bij het bloedprikken. Even later stak een assistente haar hoofd om de hoek en vroeg : "Zijn er nog mensen voor het bloedprikken?" Ik zwaaide met mijn formulier en  antwoordde enthousiast : "Ja, graag!" Toen zei ze dat de boel al ingepakt was. Maar ze zou even vragen of ik toch nog geholpen kon worden, want ze zaten aan de koffie met koek. Dat laatste had ze niet moeten zeggen. Ik moest nuchter hier verschijnen en mijn trek in een ontbijtje begon al behoorlijk op te lopen. Wat dat betreft was ik meer dan twee uur over tijd. Opeens ging de deur weer open en een ander hoofd keek om de hoek en vroeg : "Wie moet er nog bloedprikken?" Ik mocht met haar meelopen, terwijl zij een kar met bakken vol bloed achter zich aan trok. Ze vertelde, dat men hier stopt met prikken zodra de laatste donor uit de wachtkamer is.
Ze prikte zeer deskundig. Geen blauwe plek en de vloer en muren bleven ook schoon. In mijn jonge jaren vond ik het vaak goed dat een leerling mij mocht prikken. Dat was soms bij het rampzalige af. Wat een blauwe plekken en wat een bloed! Maar ach, ook bloedprikkers moeten het eens leren. Ik kon toen ook gewoon naar die naald in mijn huid kijken en zien hoe de ader werd opgezocht en vaak gemist. Maar dat toekijken kan ik niet meer. Die lef heeft men in de loop de tijd afgetapt.

Bij Jamin

In de winkel van Jamin staat een klein dik jochie bij de balie. Hij heeft in zijn ene hand wat snoepgoed en in de andere wat geld. Als de lekkernijen op de kassa zijn aangeslagen, blijkt het ventje niet voldoende geld bij zich te hebben. Normaal gesproken ben ik dan niet beroerd om in dit geval 30 cent even bij te leggen. Maar dat joch was zo dik, dat de gedachte alleen al mij een schuldgevoel gaf. "Niet doen, Willem!", hoorde ik een stemmetje zeggen. Het jochie verdween naar achteren in de winkel en kwam even later met iets ander terug. Rekenen bleek niet zijn sterkste vak. Hij had iets van 70 cent teruggelegd en kwam met iets van 1, 25 euro terug. Dat schiet niet op. Of gokte hij op de rekenvaardigheid van mevrouw Jamin. Hij keek de Jamin mevrouw ongelovig aan, toe ze andermaal zei dat ie te weinig geld had. Maar de kassa liegt niet (denk ik) en dus liep het dikkerdje weer terug naar zijn snoephoek. Even later stond ie weer voor de balie. Zijn buik, die onder zijn shirtje uitpuilde, lag op de plank waar normaal iemand zijn boodschappentas neerzet. De Jamin mevrouw hielp hem weer en weer was ie te duur uit. De mevrouw knipoogde naar mij (vraag me niet waarom) en liep met het ventje mee naar achteren. Buiten hoorde ik zijn vriendjes ongeduldig roepen : "Hé Bolle, ben je nog niet klaar? Schiet eens op jôh!" Niet veel later kwamen beiden met een opgelucht gezicht terug bij de kassa. Maar voordat hij op zijn fietsje stapte, propte hij eerst de helft van het snoepgoed in zijn mond. Dat had hij beter niet kunnen doen. Hij gilde : "Wacht!!" en een straal gekleurde balletjes spoot uit zijn geopende mond en rolden over de straat. En zo kwam alles toch nog goed.

Dag lieve tante!

Vanmorgen kreeg ik het bericht dat mijn lieve tante Carla is overleden. De laatste keer dat ik haar sprak was op de crematie van mijn neef Jacques. Ze zat er toen nog heel gezond bij. Oke, ze had wat klachten, maar mijn tante sprak daar tamelijk laconiek over. Ik was altijd erg onder de indruk van de manier waarop ze naar de dingen des levens keek. Ze was vaak heel berustend en kwam tevreden over. Ze toonde begrip voor allerlei situaties, vooral als er sprake was van knellende zaken. Als ik haar bezocht begroette ze mij telkens weer erg opgetogen. Voor mij iedere keer weer een warm welkom. Gezellig samen keuvelen en koffie of thee leuten. 's Zomers in de tuin, terwijl haar kipjes gravend en pikkend rond kuierden. Met haar overlijden is weer een stukje van mijn leven weggevallen. Ook een stukje van mijn ritjes op de motor, waarin mijn tante als reisdoel fungeerde.
Ik heb begrepen dat ze vredig en met een glimlach is heengegaan. Eigenlijk had ik niet anders verwacht. Zo ken ik haar : vredig en met een glimlach. Dag lieve tante Carla, bedankt voor al de gezellige uren. Daarboven zullen ze u zeker met open armen ontvangen.

In de schaduw

- een reactie-
"Wind Beneath My Wings”. Wat prachtig gezongen door Bette Midler.
Het was één van haar grootste succesnummers. Ze zingt over een persoon die succesvol is in het leven en heel veel heeft bereikt maar dat kon alleen dankzij iemand die zich nederig, en in stilte in dienst heeft gesteld van de ander. Uit de tekst van het lied valt niet op te maken hoe de verhouding is tussen deze twee mensen. Die 'iemand' zou heel goed een vrouw, een moeder kunnen zijn die zich belangeloos inzette voor het succes van b.v. haar man of haar kind. Zij koos in alle nederigheid voor haar plaats op de achtergrond maar was toch ook heel gelukkig met het resultaat van haar inspanning. De persoon waarover het gaat zegt alles aan haar? te danken te hebben, met de woorden: ,,...Jij ben de wind onder mijn vleugels..., " en, vertaald: ,,....Heb je ooit geweten dat je mijn held bent?, en alles wat ik zou willen zijn..."?,,...Ik kan hoger vliegen dan een adelaar, omdat jij de wind onder mijn vleugels bent...". Als je jong bent sta je daar niet zo bij stil want je staat immers in het middelpunt van je eigen 'belangrijke' wereldje, maar eenmaal volwassen, met een eigen gezin met kinderen, ontdek je dat het je eigen moeder was die steeds in jouw schaduw stond. Helaas zijn veel mensen meestal te laat met het uitspreken van de woorden: ,,...Jij was de wind onder mijn vleugels..." moeder, ,,..Heel erg bedankt...!’’.

Cijferslot

-een reactie-
Er zijn ook vrouwen die zich ongemerkt hebben láten wegcijferen door de 'Prins op het witte paard'. Persoonlijk ken ik een 'prinses' die het heerlijk vond door haar lief in de watten te worden gelegd. Zij liet zich lekker verwennen met van alles en nog wat, en genoot volop van haar makkelijke leventje. Zij hoefde bijna niets te doen want hij regelde, en deed zowat alles voor haar; ze werd 'op handen gedragen'. Maar, .... op een gegeven moment ontdekte ze haar eigen ego, het gevoel van eigenwaarde, maar die strookte totaal niet met die van haar man en al snel gingen daar thuis 'de poppetjes aan het dansen'. Een psychiater had heel wat tijd nodig om de foute code in haar hoofd te ontcijferen.

-Wordt vervolgd met: “De 2e viool”-

De 2e viool

-een reactie-
En dan zijn er ook nog vrouwen die hun mannen, die zwierend en zwaaiend op 'scheve schaatsen' door het leven gaan, niet in de steek laten. Heet dit ook 'zichzelf wègcijferen? Nou, zeker weten van niet! Hier is sprake van becijferen, even slikken, en het maximum aan voordeel uit de nieuwe situatie slepen. Zelfrespect speelt hier geen enkele rol en zelfs voor het oog van de camera, en op breedbeeld, wereldwijd uitgezonden, straalt de huichelarij er vaak van af. Er staan soms grote, zeer grote politieke belangen op het spel. Hiervoor vond ik een leuke omschrijving: "Mutualisme", op z'n Afrikaans: ,,...Dit is 'n simbiotiese verhouding waaruit altwee van die verskillende organismes voordeel trek uit die saamleefverhouding. Dikwels is hierdie organismes onderling só afhanklik van mekaar dat hulle nie meer onafhanklik afsonderlik kan voortbestaan nie"...". Deze mensen hebben elkaar dus keihard nodig om te kunnen voortbestaan. Er was b.v. eens een president die met een mondharmonica speelde en heel wat valse noten de wereld inslingerde maar de First Lady sloot daarvoor ogenschijnlijk haar oren en ogen en nam genoegen met het spelen op de 2e viool. Want wat doe je als je b.v. het presidentschap binnen de familie wil houden, en er al een paar jaar vooruit wordt gerekend voor de volgende verkiezingen? Dan loop je ondanks alles maar achter de muziek aan en speel je je rol in de politieke poppenkast. The First Lady had haar stoute ventje alle hoeken van de 132 kamers van het "Witte Huis" kunnen laten zien om hem daarna de laan uit te sturen maar ze deed het niet want zij koos eieren voor haar geld. Of het 'gouden eieren' worden valt nog te bezien. Voorlopig doet ze veel water bij de wijn. Maar, ......... doen wíj dat niet ook zelf wel eens af en toe? Proost hè?

Het is niet alles goud....

-een reactie-
"Du warst der Wind in meinen Flügeln", nóg zo'n soort lied, qua titel, maar met een geheel andere strekking, van Andrea Berg; een zeer succesvolle Duitse schlagerzangeres. Daar vòòr was zij verpleegster en stelde zich dus in dienst van de zieke, zwakke medemens. Ook min of meer een vorm van zichzelf wegcijferen maar haar debuutalbum "Du bist Frei" zegt heel wat anders. Haar kaskraker "Du Hast Mich Tausendmal Belogen" gaat over een vrouw die ondanks alles blijft houden van een man die haar steeds bedriegt. ,,...Waar ben je, als ik van je droom, ,,...waar ben je als ik stilletjes huil...". ,,...Je hebt mij duizendmaal bedrogen...", je hebt mij duizendmaal gekwetst...". En tóch blijft ze naar hem verlangen en probeert steeds opnieuw hem voor zich te winnen en te behouden maar helaas, hij laat zich niet strikken want hij wil 'gewoon' vrij zijn. 'Dom blondje'?, zonder zelfrespect, of "Liefde maakt blind"? Luister maar: