Jeukende handen

Deze camping doet ons denken aan een uit de jaren 90, waar we toen geregeld onze vrije tijd doorbrachten. Die camping was toen in opbouw. Deze camping is het weliswaar niet, maar in de operationele sfeer zien we toch wat parallellen. Het betreft voornamelijk details. Zoals een losse douchestang, een toiletpot die ontkalkt mag worden, een deur die klemt, een verdwenen wc-rol houder  enz. Kleine zaken, maar niettemin belangrijk voor een eerste indruk en het gebruiksgemak voor de gasten.

De entree kan ook verbeterd worden. Het is niet duidelijk, dat het de ingang van een camping betreft. In het algemeen zouden wij zo links en rechts best eens wat verbeteringen willen doorvoeren, die het geheel naar een wat hoger niveau te tillen. Mijn handen begonnen al te jeuken. Het lijkt ons leuk om zoiets te mogen doen met een gratis kampeerplaats als vergoeding.
's Middags hebben we een wandeling gemaakt. Het is heerlijk weer. Vooral de stukken in de schaduw van de bomen waren een verademing. We passeerden een veld met dahlia's. Het schijnt een of andere attractie te zijn, die door lokale bedrijven wordt gesponsord. Nee, ik heb niets geplukt.

Eigen sanitair

 Vanwege de kleinschaligheid van de camping, beschikken we omwille van de coronaregels over eigen sanitair. De ruimtes zijn dermate klein, dat de toegangsdeur op slot moet als er iemand in het gebouwtje aanwezig is. Dus de deuren van de douchecel en het toilet hoeven niet eens dicht.
Na een goede nachtrust, Fenna was wel wat onrustig vanwege het geblaf van honden in de verte, gingen we aan het ontbijt. Heerlijk, wat een gemak hebben we van de Omnia wonderpan. In die pan kunnen we o.a. broodjes en croissants afbakken. En wat geurt het dan lekker!
Tijdens de ochtendwandeling met Fenna bleek mijn ouwe trouwe fotocamera het niet meer te doen. Het apparaat krijgt de lens niet meer uitgeschoven. Ik had direct het vermoeden dat er een korreltje zand of zo tussen gekomen was. Op de rand van een van de ringen zag ik krasjes zitten. Maar ik heb nog zo'n camera. Exact dezelfde. Die heb ik zo'n 5 jaar geleden gekocht voor een prikkie. Alleen.... dat ding ligt thuis.
Ik zag ook dat een van de campers vertrok. Nu staan wij er nog met een andere, maar ook die gaat straks weg. Dan staan we hier helemaal alleen. Hoera! Lekker rustig.

Een emmertje

 Van meet af aan hebben wij tijdens het kamperen een emmertje met dekseltje klaarstaan. Ooit bedoeld voor de kids als ze 's nachts nodig moeten. Met de jaren kwamen ook zwakkere blazen opzetten. Dus bleef het emmertje meegaan. Dit keer kwam Sonja erachter, dat we het emmertje vergeten hebben. Het staat op de zolder. Omdat ik toch even op de fiets wilde, vroeg ze mij zo'n emmertje te kopen. Ik deed mijn best, maar nergens was een emmertje te koop. De winkel die het wel in het assortiment heeft was wegens vakantie gesloten.
Op weg naar de camping zag ik in de verte een paar vlaggen wapperen. Ik besloot daar een kijkje te gaan nemen. Het bleek een bloemenzaak te zijn. Ik dacht : bloemen, emmers : hoera! In de winkel werd ik geholpen door een zeer aardige vrouw. Altijd weer leuk te merken dat er voor het personeel een onbekend iemand in de winkel is. Dat heb je met zo'n klein dorp. Ze liet mij een sieremmertje zien, maar die was volgens mij niet waterdicht. Ze dacht even na en vroeg toen : "Waarvoor wilt u het gaan gebruiken?" Oeps! Ik haalde diep adem en zei : "Ik moet u iets bijzonders opbiechten." Ze trok haar wenkbrauwen op en wachtte af. Na mijn toelichting, lachte ze luid. "O, dan heb ik wel wat anders", zei ze. Ze lachte nog steeds toen ze met een emmertje terugkwam. Op mijn vraag of ie echt waterdicht is, zei ze : "Dat gaan we dan even proberen." Ze pakte een grote gieter, vulde hem met een flinke plens water en goot met een fors dikke straal water in het emmertje. Ik riep : "Ho maar! Ho maar! Wat een straal en zoveel! Zo erg is het niet gesteld met mijn vrouw!" De vrouw kwam niet meer bij van het lachen.
Onder het afrekenen vroeg ik haar op wat nieuwsgierige toon : "Denkt u dat ik nu een heel leuke avond met haar tegemoet kan zien?" Toen ik de winkel opgelucht verliet, lachte ze nog steeds. Arm mens.

Over afval

 Onlangs heb ik een enquête ingevuld over afval. Soms had ik wat moeite met de vragen. Zoals "Wilt u €5 of € 10 meer betalen?" Iedereen zal €5 aangeven, met gevolg dat de conclusie zal zijn : niemand heeft bezwaar tegen een verhoging van €5,=. Maar dat is dus niet zo, want niets betalen was geen optie. In het algemeen vond ik de enquête getuigen van een wat starre aanpak van het afval. Een soort status quo waarin enkel geld een oplossing zou zijn. Er zijn inmiddels veel gemeenten waar men zijn afval gratis kwijt kan. Er zijn ook gemeentes waar afvalscheiding aanzienlijk eenvoudiger is. Dat komt vanwege de mogelijkheden op de afvalcentrales. Daar vindt de scheiding veel efficiënter plaats dan wanneer de burger dat doet.
Mijn ervaringen zijn, dat (semi)overheden liever telkens opnieuw het wiel willen uitvinden in plaats van bij collega's in andere regio's te gaan kijken, leren en toepassen. Het schiet niet echt op.

Meneer Kokhuis toch!

Naar aanleiding van het overigens terechte gemopper op en de verontwaardiging van Indo's over de lakse regering (nog steeds een zeer oude belofte niet nagekomen!), reageerde ene meneer Kokhuis nogal boos (zie afbeelding). Toen ik zijn reactie las, was mijn eerste gedachte : "Die meneer kent onze geschiedenis niet." Echter, het werd erger dan ik dacht, want meneer Kokhuis is nota bene lid van het FNV ledenparlement voor de Algemene Onderwijsbond. Haha! Al vaker beklaag ik me over de kwaliteit van ons onderwijs. Zie hier het voorbeeld. Meneer Kokhuis weet namelijk niet eens, dat al die Indo's de Nederlandse nationaliteit hadden / hebben! Dus 'dit land' is gewoon 'ons land', meneer Domoor Kokhuis! U weet waarschijnlijk ook niet, dat de toenmalige regering haar eigen landgenoten uit het Nederlands Indië wilde weren en zelfs discriminerende ideeën erop na hield (kleurgrens). Dus meneer Kokhuis, wij zijn geen asielzoekers of arbeidsmigranten annex gelukszoekers, maar Nederlandse onderdanen die op de vlucht waren. En u? U bent een onwaardig lid van ledenparlement voor de Algemene Onderwijsbond. Terug naar school, meneer.

Op de knieën of

 blijven staan? Een bewoonster kwam mij vragen, of ik haar wilde helpen met het plaatsen van de deur van de meterkast. Ze was aan het schilderen geweest en had voor het gemak de deur eruit getild.
Natuurlijk schoot ik haar te hulp. Onderweg bedacht ik me welke rol ik zou nemen. Het is namelijk heel gemakkelijk zo'n deur met paumelles met z'n tweetjes op te hangen. Een persoon die de deur optilt en de bovenste scharnier manoeuvreert en een die de onderste scharnier stuurt.
Dus moet zij voor mij op de knieën of ik voor haar? Vanaf de straat kan men zo door het glas van de voordeur kijken en mensen krijgen al snel een verkeerd beeld van zo'n activiteit. De deur moest ook getild worden. Dus ik besloot maar te blijven staan. Dus zij moest maar door de knieën.
Aldus geschiedde en samen hingen we de deur weer terug. Er klonk wel wat dubbelzinnige taal, zoals : "Zit ie er bij jou al in?" Maar de voordeur was gelukkig dicht.
Helaas klemde de net opgehangen deur op de dorpel. Ik vroeg of ze soms nog ringetjes had gevonden. Wat bleek? Mevrouw had twee ringetjes apart gelegd. "Die lagen opeens op de grond", legde ze uit. Ik zei dat die ringetjes bedoeld waren om de deur wat hoger te hangen. Dus de deur er weer uit, ringetjes op de paumelles en toen weer de deur opgehangen. En ja hoor, de deur sloot weer gemakkelijk.

Naar Elim

Ik zet kinderen tegen een hongerloontje aan het werk om sportkleding en/of sportschoeisel te maken, zodat ik van de miljarden dollars die ik ermee verdien, miljoenen ponden en euro's aan sporters kan betalen omdat ze mijn producten dragen. Sponsors dus.
Wat een vakantiegangers op de A28! Niet naar het noorden, zoals wij, maar naar het zuiden. Ze hadden wat vertraging, want een paardentrailer was een wiel verloren. Met als gevolg een flinke file. Ik zie het zo voor me : ben je met je knol onderweg, komt er een wiel voorbij rollen. Zegt de passagier : “Hé, zulke wielen hebben wij ook onder onze trailer!” Ach ja, lach er maar om. De trailer met paard stond nog overeind.
Zelf konden we zonder enige oponthoud de reis voortzetten. Zoals gezegd zouden we in de buurt blijven. Na een kleine 90 km bereikten we onze bestemming : een kleine camping in de buurt van Elim.
Vanaf de entree werden we begeleid door de beheerder. We reden het terrein op en konden daar een plekje uitzoeken. Er stonden twee witte campers en een paar stacaravans. Het was er stil. We raadpleegden even het kompas en parkeerden achteruit de bus op een ruime plek. De bus stond zowaar bijna waterpas. De achterkant was wat lager, maar daar zetten we toch al een krik onder. Dan kunnen we het verschil volledig teniet doen. Daarna hebben we eerst de bustent opgezet. Dat is zo gepiept. Vooral Sonja is een kei in het mooi strak opzetten van tenten en luifels. Vervolgens hebben we ons verder geïnstalleerd, door elektra aan te sluiten en de koelkast van de omvormer naar het gewone netstroom over te zetten. Op de plek zelf is ook een watertappunt. Lekker dichtbij, dus geen gesjouw. Tussendoor hebben we een broodje gegeten. Toen de boel aardig geregeld was, is Sonja het dorp ingegaan op haar Stella. Ik had thuis al gezien waar de supermarkt was.
We maken er geen trip van. We blijven hier staan en willen gaan fietsen in de omgeving.

De kampeerbus vullen

Veel stelt het niet voor, de voorbereidingen voor een tripje. We maken ons bed op, plaatsen de bakken met bagage onder het bed en hevelen een deel van de inhoud van de koelkast en de kast met het broodbeleg (jam, pindakaas, hagelslag enz.) over.

We gebruiken drie opvouwbare bakken voor onze bagage. Sonja een bak, ik ook een bak en een bak voor de overige bagage waaronder het voer voor Fenna. In onze bakken ligt voornamelijk kleding. De drie bakken verdwijnen mooi passend onder het bed. Op het bed (achter het keukenschot) leg ik de opgevouwen hondenkar met de beide wielen. Al het overige bevindt zich al in de bus.
Natuurlijk controleer ik ook even de bus zelf. De bandenspanning en de verlichting en ik werp een blik onder de motorkap voor een controle van het peil van de carter- en remolie , de koelvloeistof en die in het reservoir van de ruitenwisser. Als we veel kilometers gaan maken gooi ik meestal een flacon met dieseladditief in de tank. Dan wordt onderweg de boel ook weer wat gereinigd.
Als laatste gaat de fietsendrager op de trekhaak en worden de beide fietsen erop geïnstalleerd. Dan volgt nog een laatste controle, die van de verlichting van de fietsendrager. Daarna is het wegwezen.

Spleeterwten?

Vanuit Azië wordt ongevraagd zaad naar Europese adressen gestuurd. Er wordt gewaarschuwd dit zaad niet te gebruiken, maar weg te gooien. Voor de liefhebbers van Aziatische kinderen : het betreft plantenzaad. Ik neem aan het zaad niet in de tuin of de gft bak te deponeren, maar op een dusdanige manier weg te gooien dat het zaad onschadelijk blijft. Voor de mensen die geen groene vingers hebben : zaaddodende crème helpt niet. Volgens 'deskundigen' (tussen quotes, want ik heb zo mijn twijfels over de hedendaagse deskundigheid), kan er met het zaad ook plantenziektes worden overgebracht. En daar zitten we hier ook niet op te wachten.
Toch ben ik wat leergierig geworden vanwege het bericht. Het zaad komt namelijk o.a. uit China. De gele rijst ken ik. Maar hoe zien die spleeterwten er eigenlijk uit?

Het nieuwe Help!

Het was ooit een standaard woord om om hulp te vragen; help! Internationaal wordt hetzelfde woord gebruikt, omdat het in het Engels hetzelfde is. Het Duitse Hilfe! nodigt niet uit tot enige verontrusting. Misschien verdrinken daarom relatief veel Duitsers hier. Het Franse woord of beter de Franse woorden, au secours! helemaal niet. Au secours zal voor velen misschien verwijzen naar het koersen, het wielrennen. Au secours! au secours! neigt bij ons naar de vraag : "Op naar een wielerronde!" Van in het water verdwenen Fransen horen we hier nooit iets. Cousteau kwam altijd weer boven water. Dus zal het met de anderen ook wel zo zijn.
Help dus. Helaas is ook dat woord aan erosie onderhevig. In veel situaties gebruikt men tegenwoordig in plaats van "Help!" het woord "Nederland!" Laatst was er een brand in een vluchtelingenkamp op een of ander Grieks eiland. Iedereen daar begon Nederland! Nederland! te roepen. Net als elders in het zuiden van Europa en op het Afrikaans continent.

Grote avonturen

Mijn ervaringen met kamperen zijn van dien aard, dat ik rustig mag zeggen dat ik met minder uitrusting meer avontuur beleef. Lekker basic op pad. Oké, daarin past geen Senseo apparaat. Een lade met allerlei bestek ook niet. Ik noem het basic, omdat het comfort van de bus niet overeenkomt met met dat van thuis. Verre van dat, als ik het vergelijk met andere kampeeruitrustingen. Het meest ultieme kamperen was tijdens mijn militaire diensttijd. Samen in een tentje, poepen in het bos en je wassen als het uitkomt. We kregen wel te eten. Geen luchtbed, maar in de slaapzak op de grond. En de hele dag druk in de weer, in weer en wind.
Het mooie weer komt eraan, de vakanties zijn voorbij en dus gaan wij weer op pad. Genieten van onze vrije tijd. We blijven in de buurt, omdat het aantal besmettingen in Duitsland stijgt. We gaan onze eigen economie steunen. We hebben dit keer nadrukkelijk gezocht naar een leuke omgeving waar we kunnen fietsen. Onder leuk verstaan wij een afwisselend landschap met van tijd tot tijd een dorp of gehucht en/of met dorpen /  stadjes in de omgeving.
Voordat we vertrekken heb ik meestal even nagedacht over bepaalde klusjes die ik tijdens de vakantie zou kunnen doen. Aan de hand van het lijstje neem ik de benodigde spullen mee. Geen speciaal gereedschap, boormachines enz. hoor. Ik maak gebruik van wat er standaard aan gereedschap in de bus ligt. Het is niet de bedoeling een soort reparatiezaak op een camping te gaan drijven. De klusjes zijn meer bedoeld om eh..... verveling (ik kon niet direct op dat woord komen) te voorkomen en mijn geheugen wat te ondersteunen.

Reo Brothers - Your man

 Ik ben nog steeds op de Filipijnen aan het zoeken en luisteren naar mooie covers. Al eerder waren ze op dit blog, de Reo Brothers.

Een misstap

Zoals verwacht stijgt het aantal besmettingen. De vakantie is immers voorbij. Vanmorgen ging ik door mijn enkel. Gelukkig hoorde ik niets kraken, maar pijn deed het wel. Er was niemand in de buurt om er een kusje op te doen. Mijn moeder bellen kan ook niet meer. Dat heb je als wees. Ik stapte op een randje waar de stoep overgaat in een perkje. Maar precies op die plek was een diepte. Ik was aan de andere kant van de straat, dus ik kon zo naar huis hinkelen. Mensen zullen vast gedacht hebben : "Ach kijk nou eens! Die oude Willem is kinds aan het worden." Hinkel de pinkel daar kwam ik dus aan. Zonder schoenen (slippers) maar wel met kousen aan. Gek dat zo'n kinderliedje dan opeens op komt borrelen.
Desondanks ben ik even op pad geweest. 's Middags heb ik Sonja gevraagd even baar mijn enkel te kijken. Ik had het zelf ook al gedaan, maar ik kon niet alles zien. Zij zag wel alles (moeder en oma hè) en dus ook een bloeduitstorting bij mijn enkel. Hoera, ik heb dus ook nog bloed in mijn lijf. Ik loop er gewoon mee door, want ik heb geen zin om met mijn pootje omhoog te gaan zitten. 

Tafeltje is klaar

Het omwisselen van het te grote tafelblad was vrij snel gebeurd. Ik hoefde slechts een zaagsnede te maken in het trespa om het kleinere blad te krijgen. Daarna hoefde ik enkel de bevestiging over te zetten van het te grote naar het trespa blad. Tijdens de montage in de bus voelde ik wat speling in de poot, vanwege de voet. Ik heb de voet ( een buis met een iets grotere diameter dan de poot) daarom in een gat in de vloer geplaatst. Het betreft een vloer waar een betonplex plaat van 22 mm op ligt. Op de plaats van de poot heb ik met een speedboor van eveneens 22 mm (diameter van de buis) een gat geboord. Met de voetbuis erin staat het geheel als een huis.
Het tafeltje heeft nu wel de juiste maatvoering. Het kan draaien en is in hoogte verstelbaar. Het is sterk genoeg om twee glazen en een zakje pinda's of twee bekers en een paar gevulde koeken te dragen. 😀 Ik ben tevreden.

Herkenning

Gisteravond hoorde ik tijdens het zappen plots iets wat ik herkende. Het betrof een jongedame die problemen ondervond van haar hoge sensitiviteit. Met dit verschil, dat ik er toen anders op reageerde dan zij. Toen wist ik ook niet precies wat ik mankeerde en voelde me vaak anders dan de anderen. Die anderen vond ik toen nogal oppervlakkig en druk. Pas later leerde ik dat zij dat niet waren, maar ik zelf veel meer voelde en last had van te veel prikkels. Ik deed wel mee, maar leuk was anders. Ik ging zelfs naar disco's. Zeg maar groepsgedrag, mee willen doen, erbij willen horen. Die danstenten leken soms op martelkamers met al dat lawaai, de drukte, bedompte sfeer en die vreselijke lichteffecten. Vaak ging ik eerder weg. Met gevolg dat mij gevraagd werd of ik soms vroeg thuis moest komen. Maar daar had ik maling aan. Ik was dan ook verbaasd dat de jongedame nota bene op Lowlands de haar aangereikte adviezen ging uitproberen. Aan de andere kant ging en ga ik soms toch ook uit mijn comfortzone. Voor even maar, als mijn hoofd ernaar staat.