Witte Nederlanders

Erg hè, dat mijn blanke landgenoten zo aangeduid worden. Als de aanduiding zwarte Nederlanders racistisch zou zijn, dan is witte dat dus ook, mevrouw Tendayi Achiume van de VN. Wie al zo begint met ons te corrigeren lijkt mij verkeerd bezig. Ook haar uitspraak over etnisch profileren is volledig misplaatst. Ze zegt daarover : "Neem etnisch profileren door de politie. Dat is gebaseerd op stereotypen over criminaliteit. Die zijn beïnvloed door de geschiedenis."
Ze heeft vast niet de cijfers over criminaliteit bekeken in relatie tot etnische achtergronden. Tussen de 70 en 80 procent van de veroordeelden in onze gevangenissen is niet-blank. Mevrouw vergeet even in Amerika zelf rond te kijken in plaats van in haar dure villa onderzoek te doen. Is ze al in Afrika geweest? Als men het heeft over racisme en discriminatie waag ik te stellen, dat die onder de gekleurde bevolking vele malen groter is. En dan vindt mevrouw ook nog dat Nederland de aanbevelingen van de VN moet opvolgen. Ik wil het hierbij laten en verder niets zeggen over haar stereotype neusring.

Aan de stokroos

Hier in de buurt staat een aantal stokrozen. Bij een boom en bij een tuin. We hebben ze zelf ooit in de tuin gehad, toen we nog in het zilverstadje woonden. Ik heb ze altijd erg mooi gevonden. Nu ze hier in de buurt weer volop in bloei staan, heb ik Sonja met de groene vingers gevraagd of ze die plant ook wil kopen. Het zullen vast zaadjes worden. Maar wie weet. En anders ga ik zaadjes vragen aan de bewoonster. Ik heb er zelfs al een plekje voor in de tuin in mijn gedachte. In een zonnig hoekje waar de plant gemakkelijk gesteund zal kunnen worden als hij de hoogte in gaat. Ik haal een tegel weg om zodoende wat ruimte te maken. De bloemen trekken ook veel insecten aan. Dus nog een pluspunt, want die beestjes krijgen het steeds moeilijker.

Kopen via internet

Zelf doe ik het ook. Maar dan alleen wanneer het wat de prijs betreft (inclusief de verzendkosten) aantrekkelijk is. Ik zie hier in de straat vaak pakketbezorgers. De meesten lopen van deur naar deur om een of andere doos te kunnen afleveren. De mensen zijn vaak niet thuis en een briefje voor het raam of op de deur met een alternatief afleveradres erop is ook te veel gevraagd. Daar wordt veel over geklaagd door de bezorgers. Zij werken op basis van een strak bezorgplan. Vaak krijg ik een indicatie van wanneer het gekochte artikel bezorgd wordt. Ik zorg er dan voor, dat ik thuis ben. Meestal kijk ik daar al naar voordat ik iets bestel. Als de indicatie globaal is, bijvoorbeeld een weeknummer, dan zorg ik er ook voor dat er een briefje op de deur hangt als wij niet thuis zijn. Ik vraag het eerst aan de bewoner(s) van het andere afleveradres. Zo'n aankoop bezorgd krijgen is immers mijn probleem en niet dat van de bezorger. Dus zorg ik dat ik thuis bent of gebruik een alternatief adres. Soms laat ik de aankoop op een afhaalpunt bezorgen. Dan ben ik / zijn wij vrijer in ons doen en laten. Het is maar net hoe het uitkomt. In alle gevallen probeer ik het gekochte direct bezorgd te krijgen. Dan hoeft de bezorger niet te lopen leuren met een pakketje.

Met een andere houding

Ajax heeft een Afrikaan gekocht. Mag dat nog wel?
In de meeste gevallen van wat racisme en discriminatie genoemd wordt, is sprake van een verkeerde houding van het 'slachtoffer'. Die voert intern een verkeerd gesprek met zichzelf. Ik zie veel overeenkomsten met die van kinderen die gepest worden. Velen van hen krijgen te horen, dat ze een andere houding moeten aannemen. Een ander gesprek met zichzelf moeten hebben. Ze vragen er als het ware om opmerkingen te krijgen. Als ze die dan krijgen leidt hun verkeerde reactie daarop vaak tot nog meer pesten.
Zelf heb ik vaak genoeg mee gelachen met de pester(s). Zo haalde ik hen de wind uit de zeilen. Boos worden of gaan huilen zou het enkel erger gemaakt hebben voor mezelf. Ik accepteerde mezelf zoals ik was. Ik heb een donkere kleur, een platte neus en zwart haar. Ik sprak enkel niet met een tropisch accent. Zelfspot is ook belangrijk. Dus kon ik met de anderen mee lachen om mezelf. Of borduurde op hun opmerkingen voort, om er dan samen om te lachen.
Nog niet zo lang geleden vertelde ik daarover aan een kind, dat zich buitengesloten voelt. Het sloot zichzelf buiten vanwege de houding. Afstand bewaren en wat schuchter of zelf angstig toekijken in plaats van meedoen. Het uiterlijk droeg ook niet bij, want het zag er onverzorgd uit met vettig haar dat voor de ogen hing en ook nog niet bepaald fris rook. Ik blijf erbij, je kunt pesten niet voorkomen, maar wel de regie behouden. Dan voelen pesters zich machteloos.

Aan de thee

Een glas gewone thee (dus zonder zo'n kunstmatig smaakje), een theelepeltje honing en wat citroensap. Da's voor mij lekker thee! Thee die overigens in een pot gezet wordt. Dus geen bakkie stress-thee voor mij. Je weet wel : heet water in een glas en vervolgens zo'n zakje met nepthee vier keer op en neer halen, roeren en drinken. Ja drinken, dus niet genieten.
Door de jaren heen heeft de theemuts voor mij een heel andere betekenis gekregen. Dat is voor mij iemand die stress-thee maakt.

Op het kaartje staat de vraag : wat is jouw favoriete genre boeken? Ik dacht gelijk aan gesloten boeken. Zowel letterlijk als figuurlijk. Ondoorgrondelijke zaken boeien mij namelijk ook niet. Als ik er toch niets van zal begrijpen, hoef ik er ook geen kennis van te nemen. Zonde van mijn kostbare tijd. Ik lees erg selectief, gericht. Meestal als ik ergens mee aan de slag wil gaan, wat nieuw voor mij is. Of als naslag als ik iets aan het uitzoeken ben. Sinds mijn eindexamen in 1969 heb ik nauwelijks nog een boek gelezen. Dat was te wijten aan de exameneisen. Ik moest voor elke taal verplicht boeken lezen. Zestig Nederlandse en 40 per vreemde taal. Dus 180 boeken. Tja, toen werd het lezen mij afgeleerd. Dus ik kan de vraag van het theezakje niet beantwoorden.

Oud en dus goedkoop

Het leuke van zo'n oude kampeerbus is dat onderdelen en/of accessoires vaak sterk afgeprijsd zijn. Totdat het een oldtimer wordt, want dan stijgen de prijzen weer flink. Ik zie onderdelen en accessoires voorbijkomen, die zo'n 70% goedkoper zijn! Men wil duidelijk van het spul af en daar doe ik dan weer mijn voordeel mee. Niet dat ik van alles en nog wat voor de bus aanschaf. Het prijsvoordeel kan mij wel eerder doen besluiten iets wel of niet te doen. Primair gaat het daarbij om onderhoud (preventief, correctief en innovatief). Maar als het zo uitkomt wil ik soms ook lekker goedkoop een accessoire kopen. Jullie horen nog.

Geknipt en vooral geschoren

Vanmorgen heb ik de heggenschaar tevoorschijn gehaald. Achter ons huisje, wat door velen als de voorzijde gezien wordt, bevindt zich een stukje groen. In een bolvorm (als het gesnoeid is). Daar stond ooit een boom die dreigde om te vallen. De boom is toen door de gemeente verwijderd, maar de stronk niet. Sindsdien is daar een groene bol ontstaan, die we zelf wat bijhouden. Er was weer sprake van een flinke aangroei met uitlopers. Dus heb ik hem met de heggenschaar over zijn bol geaaid. De wildgroei is weer getemd.

regenwater is lekkerder dan kraanwater

Tijdens dat klusje raakte ik in gesprek met een buurtbewoner. Hij zei dat hij erg genoot van onze levensstijl. "Het oogt bij jullie bijzonder gezellig en toch ook netjes", zei hij. "Mijn vriendin en ik doen er leuke ideeën mee op", vervolgde hij. Het was hem al een tijd geleden opgevallen, dat het pleintje en de omgeving er heel goed uitzien. Al moest ik hem wel even uitleggen, waarom er toch hier en daar ongewenst groen groeit. Het was erg leuk zo'n reactie te horen. Een soortgelijke kreeg ik afgelopen weekend te horen. Een mevrouw die iets kwam ophalen riep herhaaldelijk : "O wat leuk en wat gezellig is het hier!" Ze vroeg zelfs of ze een keer zomaar mocht langskomen. Altijd goed, maar zonder de garantie dat we altijd thuis zijn.
De oleander staat voor de tweede keer dit jaar in bloei. En ja, het ziet er toch echt wel gezellig uit.

Leve de maandag!

Dit keer vroeg het kaartje van de theebuidel welke dag van de week mijn favoriete is. Dat is de maandag. Die dag geeft mij een zeer positief gevoel. Dat heb ik sinds ik ben gaan werken. Zeg maar begin jaren 70.

Een nieuwe week biedt immers nieuwe mogelijkheden. Nieuwe kansen, nieuwe toestanden en dus nieuwe uitdagingen. Met weer een schone lei beginnen. Ik heb het altijd wat sneu gevonden wanneer collega's de vrijdag als hun favoriete dag zagen. Dan leek het mij net alsof ze hun werk niet leuk vonden. Natuurlijk vond ik het weekend ook erg fijn. Maar blijkbaar anders. Ik zag de vrijdag meer als de dag om de week fatsoenlijk af te sluiten. Afgezien van hun voorliefde voor de vrijdag, leidde ik dat ook af van het gedrag op ander dagen. Ruimschoots voor einde werktijd begonnen zij al met opruimen. Ze hadden de tas/koffer al gepakt en hun jas al aan om klokslag einde werktijd te vertrekken. Ik ging meer voor het afmaken van datgene waar ik op dat moment mee bezig was. Dat gaf en geeft mij nog steeds een beter gevoel. Als ik de tijd zag of hoorde, dacht ik vaak : "Jeetje, zo laat al?" Maandag dus. Een mooie dag. Last van omschakelen had ik niet. Ook in de weekends hield ik vast aan de dagelijks cyclus. Aan nachtbraken en/of uitslapen doe ik niet.

Azijnslurpers?

Vanmiddag heb ik wat staan praten met de Syrische jeugd. Ik blijf het leuk en interessant vinden, want ik stel hen natuurlijk ook vragen. Het ging dit keer over huisdieren. Een kat is oké, maar een hond niet. In Syrië zijn weliswaar ook honden, maar die hebben geen eigenaren. Iets wat ik eigenaardig vind. Maar goed, het zijn zwerfhonden en/of wilde honden. De kids vertelden dat die honden gevaarlijk zijn en dat ze vanwege hun geloof geen hond mochten houden. Ze stelden mij ook de vraag of ik soms alcohol drink. Want ook dat is volgens hen verboden. Zo passeerden nog meer dagelijkse onderwerpen. Tegen het eind van de conversatie bood ik hen snoepgoed aan uit een grote pot (sorry Luuk en Emma). Ze mochten zelf uitkiezen, want ik weet niet wat men in dat snoepgoed doet. De jongste vroeg of er iets van varkens in zat. Ik adviseerde hen maar iets te pakken wat ze wel vaker aten. En dus werd de fles drie doosjes smarties lichter.

De oudste vroeg mij waarom 'daar' (hij wees naar de betreffende woning) allemaal gras groeit. Ik legde hem uit, dat de bewoner wacht op de gemeente om het weg te halen. "U haalt het toch hier weg? Werkt u voor de gemeente?", vroeg de slimmerik. Toen ik afscheid nam, zei de oudste nog vlug dat zijn vader heeft gezegd, dat ik een aardige meneer ben. Nou, dat is dan mooi meegenomen.

Later bedacht ik me, dat de klagers over het onkruid zelf geen vinger wensen uit te steken. We hebben hen een paar keer geadviseerd wat schoonmaakazijn over het ongewenst groen te sproeien. Een kleine moeite. Maar ook dat is hen te veel gevraagd. We gingen zelfs zover, dat als zij het kochten wij ervoor zouden zorgen dat het groen ermee besproeid zou worden. Maar zelfs toen gebeurde niet. Maar wel zeuren en klagen. Volgens mij kopen ze wel azijn, maar drinken het dan zelf op.

Politiek

De voorzitter van Groenlinks hier in Dronten, meneer Simon Miske, stelt dat inwoners die bezwaren maken tegen de komst van een gebouw voor arbeidsmigranten in hun buurt zich discriminerend opstellen. Ik dacht : "Daar gaan we weer!" Typisch dat linkse gedoe van solidair zijn. De democratie is juist zo mooi, omdat mensen mogen meedenken, -praten en -besluiten. GL Miske zegt : "U mag kiezen, maar niet dit."  Dictatuur heet dat. Miske heeft merkbaar weinig op met de democratie. Hij laat weer dat typisch linkse, autoritaire geluid horen met een stompzinnige onderbouwing. Misk(l)e(un) gebruikt nog geen woorden als nazi's en/of Hitler. Die komen pas als de anderen winnen. GL staat voor het neo-communisme. Een verschijnsel dat in andere landen rampzalig is gebleken voor de bevolking.
Evenmin democratisch zijn de politieke partijen, die op voorhand de samenwerking met andere uitsluiten. Sommige hebben weliswaar nadrukkelijk het woord Democratisch en/of Christelijk in de naam staan, maar dat is misleidend.

CDA'ers houden van humor

Het CDA heeft gekozen voor Hugo de Jonge als lijsttrekker. Dag stemmen. Laten we wel zijn, meneer Pieter Omtzigt heeft toch veel meer in zijn mars dan clown Hugo? Maar dat is in de politiek niet meer aan de orde. Het is daar vaak een vrouw, omdat het moet. Maar gelukkig zagen de CDA leden in, dat de enige kandidate, Mona Keizer, toch wel heel erg ondeskundig is. Net als veel andere vrouwen in de politiek. Dus dan maar een clown, die bijna lachwekkend knullig met het Corona virus bezig is. Bijna lachwekkend, want zijn aanpak heeft wel veel ouderen en verzorgers het leven gekost. Ik denk daarom niet dat De Jonge politiek gezien een lang leven beschoren zal zijn. The Kinks en de nog in leven zijnde ouderen drinken daar maar alvast op.

Er zij licht!

in Lelystad

zonder dakvenster (jaloezie dicht)

In onze eerste koopwoning in Schoonhoven kende de zolder een klein gietijzeren dakvenster, waar nauwelijks licht doorkwam. De zolder was nog echt een ouderwets donker hol. Ik heb dat kleine ding verplaatst naar de andere kant van het dak, in de ruimte van de cv ketel. In die tijd werkte ik voor de PUEM, waar iemand mij vroeg of ik interesse had in een groot dakvenster van Velux. Hij liet namelijk een dakkapel plaatsen. Dat venster was 130 x 130 cm groot. Ik heb het toen overgenomen en ben dat enorm grote raam gaan inbouwen. Natuurlijk had ik er eerst over gelezen. Stel je voor, dat het dak met dat grote raam begint door te buigen en misschien zelfs deels instort. Dat zou erg slordig zijn. Dus kwamen er extra balken aan te pas voor de stevigheid. Het was een uitdaging om met de dakpannen mooi uit te kunnen komen. Later moest ik het kozijn wat bijstellen, omdat het venster niet mooi vlak in het dak lag. Amateurtje hè? Maar wat een verbetering voor die zolder, zeg.
Zo'n 18 jaar later heb ik een soort gelijke klus gedaan in de woning in Lelystad. Daar heb ik toen twee dezelfde ingebouwd (90x70), waarvan een het bestaand raampje verving en de ander boven het trapgat licht en ventilatie bracht.

met dakvenster

In dit huisje hadden we ook een donker trapgat. We misten ook fatsoenlijke ventilatie. Er is een groot dakvenster, maar de frisse lucht kon niet doorwaaien. Dus besloten we ook hier maar een dakvenster te plaatsen. Vanwege het feit dat het een huurwoning is, moesten we ons wel aan bepaalde eisen houden. Voor het afwerken moest de constructie eerst door de woningbouwvereniging gecontroleerd en goedgekeurd worden. Sindsdien is het licht in het trapgat en kan de zolder goed geventileerd worden. Het is weliswaar maar een klein venster, maar scheelt merkbaar veel.

Panharing!

Het was al weer een tijdje geleden, dat ik panharing gegeten heb. Op wit brood uiteraard. Vandaag staat de weekmarkt op het Meerpaalplein, dus ben ik op mijn fietsie gesprongen. Het is vakantietijd, dus ben ik er vanuit gegaan dat het rustig zou zijn. Gelukkig was dat ook zo, want na aankomst bij de viskraam werd ik direct geholpen. Wat een gelukkie, want ik heb het niet zo op de drukte.
Het geluksgevoel leidde tot een ander snood plan. We willen in de kampeerbus een verduisteringsgordijn dat de cabine van de rest van het interieur scheidt. Er hangt nu wel een gordijn, maar dat reikt tot halverwege de vloer en het laat licht door. Een verduisteringsgordijn tot aan de vloer zou dat 'probleem' oplossen. Dus besloot ik met mijn haringgeluk naar de Action te gaan.
Bij de winkel aangekomen, wierp ik eerst een blik naar binnen; het was rustig zo te zien. Daarna las ik even de instructies, die buiten op een hoge tafel waren aangegeven. Ik moest een mandje of wagentje gebruiken. Ik was alleen, dus hoefde ik niemand buiten te laten wachten. Gelukkig was er nog een mandje beschikbaar. Ik vond al rap de gewenste gordijnen en stiefelde naar de kassa, want ik heb het niet zo op winkelen. Wat denk je? Weliswaar een rij, maar niet echt voor lang want een tweede kassa ging open. Hoera. Ik bleef gewoon staan wachten en zag toen pas, dat er voor mij een compleet gezin stond. Vader, moeder met kind in een wagentje en drie loslopende exemplaren. Alle drie hadden ze zo'n mandje op wielen, net als hun eveneens loslopende pa. Dikke pech dus voor de wachtende klanten bij de deur. Gelukkig waren de kids niet druk. Pa had wel veel moeite met het vergaren van de inkopen. Moeder was met de wagen en de andere kids al naar de uitgang gelopen en pa had geen tas meegenomen. Die arme man weet blijkbaar nog niet dat veel vrouwen graag impulsief kopen. Moeder zal wel de inkoop bepaald hebben ("ik ga even wat halen bij de Action, schat"), terwijl pa de rol van de bank, de kinderoppas en die van de pakezel toegewezen heeft gekregen. Haha. Ach ja, zo'n ploeterende vader vind ik nou leuk om naar te kijken.

Mooie vrouwen

Veel mannen zijn nogal opdringerig. Iets waar veel vrouwen niet van gediend zijn. Als een vrouw lacht, denken veel mannen dat ze wel iets met hen zou willen. Puberaal gedrag en dito gedachten dus. Ik las ergens de volgende tip. Als zo'n grote puber begint met : "Hé, ken ik jou niet ergens van?" (erg afgezaagd, maar ja), dan kan de vrouw daarop zeer goed hoorbaar voor hem en zijn omgeving antwoorden met : "Dat kan. Ik heb in veel pornofilms gespeeld!" Dat zal hem leren!
In mijn jonge jaren waren er louter vrouwen en meisjes. Ze worden nu o.a. bitches en sloeries genoemd. Ik weet niet of dat vanwege de tatoeages en/of piercings is. Of vanwege hun overdadig make-up en/of botox gebruik. Is het zelfbeeld van de vrouw zo hard gekelderd? Hoe dan ook, ik kijk en luister daarom nog heel graag naar vrouwen, die vrouw gebleven zijn. Zoals bekend raakte ik op Curaçao volledig in de ban van de lokale schoonheden. Gelukkig brak na ons vertrek in 1963 niet veel later in de muziekwereld de Motown sound los. Met veel prachtig zingende mooie vrouwen :

Nieuwe gein

De gemeenteraad van Nieuwegein (foto) maakt bekend dat zij de vriendschapsband met het Poolse Pulawy heeft verbroken. Volgens mijn informatie bestaat die band al jaren niet meer. Volgens mij vanwege het grote aantal criminelen in Nieuwegein. Maar ach, ambtenaren zijn niet zo snel. De Polen hebben namelijk een lhbti...uvwxyz (alles kan hier nog)-vrije zone ingesteld. Of wel geen geflikflooi in het openbaar in de geest van : Kijk mij eens homo, lesbi of papegaai zijn. Van mij mag je je van alles en nog wat voelen, maar laat dat niet zo opdringerig blijken. Nergens voor nodig. Tenzij ik nadrukkelijk over mijn hetero-zijn begin.
Het is natuurlijk verschrikkelijk nieuws, dat die Poolse stad nu zo ernstig getroffen is door het Nieuwegeins besluit. Misschien komt er een oorlog van, hè? Overigens kan ik me niet zo goed voorstellen wat zo'n zone is. Er zijn mannen en vrouwen en wat er tussen zit, zit tussen de oren. Zo zit het bij mij tussen de oren. Ik bedoel, soms voel ik me zo slap als een vaatdoek. Wat ben ik dan? Een Lap of een Doek? Hoe controleer je dat in zo'n zone? Moeten mensen dan hun broek omlaag doen of zich laten betasten? 'Hé, je bh is leeg!' of  'Wat doen die opgerolde sokken in je slip?!' Wegwezen!
Hoe dan ook, Nederland draaft maar door in de onzinnigheid. Weer een nieuwe gein, ongein dus. Nog even en ook ik moet 'solidair' zijn met de ideeën van Nieuwegein, D66, GL of van wie dan ook. Anders lig ik eruit. Gelukkig zou ik in Polen terecht kunnen. Of andere 'gewone' landen.