donderdag 15 januari 2015

Liegen en bedriegen is gewoon

Toen ik nog een kind was, heeft men mij leren liegen. Mijn waarheid werd vaak niet geloofd. En als ik mijn fout ruiterlijk bekende, kreeg ik straf vaak in de vorm van klappen of werd ik aan mijn oren of haren getrokken. Om dat soort straffen te ontlopen, begon ik met liegen. En het werkte, ook al was ik er helemaal niet gelukkig mee. Ik heb altijd het gevoel, dat men aan mij kan zien dat ik loog. Waarom moet er geslagen worden als ik een fout maak?
Tijdens mijn loopbaan zag ik het maatschappelijk verschijnsel de kop opsteken : Om alles liegen en bedriegen. Vooral als het om 'succesvol zijn' gaat. Inmiddels is zo'n beetje elke activiteit ermee besmet. Onlangs zag ik in een bericht over solliciteren staan, dat de sollicitant geadviseerd werd te liegen over zaken als opleiding, ervaring en vaardigheden. Blijkbaar gaan de adviseurs er vanuit, dat niets gecontroleerd wordt. Dat lijkt me ook wel het geval, want alles is anders tegenwoordig. Of beter : alles is erg oppervlakkig tegenwoordig.
Ja, ja.
Aan de andere kant is het ook zo, dat menig manager of PZ medewerker ook liegt tijdens zo'n gesprek. Die begonnen er ooit mee. Ik heb nieuwe medewerkers zien binnenkomen, terwijl de toko op springen stond. Dat de nieuwkomers hun zekerheid en wellicht leuke job over boord zouden gooien interesseerde het bedrijf met de vacatures niets.
Waar men tijdens de Koude Oorlog de communisten van beschuldigden, het verdraaien van (nieuws)feiten, doet men in het Westen volop. Men geeft liever Rusland en de islam overal de schuld van, dan de hand in eigen boezem te steken. Dus wordt men via de nieuwszenders bedrogen. Ook via het internet wordt veel gelogen en bedrogen met alle gevolgen van dien.

woensdag 14 januari 2015

Mamma's bijgeloof

Mamma met Wimmie
Tja, ze was nogal bijgelovig. Mijn moeder had natuurlijk een Indisch bijgeloof. En dat is tamelijk anders dan het Europese. Er kwamen ook wat Europese bij, maar de meeste waren afkomstig uit de Gordel van Smaragd.
Ik mocht geen schoenen op tafel plaatsten. Dat zou armoe oproepen. Iemand van een andere sekse naakt zien, zou mij zeven jaar ongeluk brengen. Ik dacht daar nog aan toen ik gedurende langere tijd in de lappenmand lag. De enige die niet van ons gezin deel uitmaakte en die ik naakt gezien heb, was een buurvrouw. Daar was ik niet op uit, maar ik werd daar ongewenst mee geconfronteerd. Ik dacht eerst dat ze iets aan had wat nodig gestreken moest worden, toen ze zo in haar tuin hopte. Niet dus.

Met een hoed of pet op in huis, of een paraplu in huis openen, was ook uit den boze. "Dat brengt ongeluk", zei mamma. Een verjaardag eerder vieren was ook niet goed. Als er een kraai buiten voor het raam kwam zitten, was er iemand gestorven.
En dan was er nog de zwangerschap en de bevalling. Een zwangere vrouw mag je niet aan het schrikken maken (nee, vaak maakten ze zelf anderen aan het schrikken met het nieuws dat ze zwanger waren). Als een zwangere vrouw ergens van schrikt, krijgt ze een lelijke baby. Dus als een Indo (als ik) tijdens het kraambezoek tegen de baby zegt : "Nou, jouw mammie is wel heel erg geschrokken!" dan weet je dus waar het over gaat.
Als er iemand in onze omgeving moest bevallen, trok mamma alle lades en kastdeuren open. Dat zou namelijk de bevalling gladjes doen verlopen. Een eerlijk gezegd, het was ook zo! Het hielp trouwens niet bij constipatie. Andere huisgenoten van mij vonden het trouwens ook niet zo aangenaam, toen ik de deur van het toilet die keer bij wijze van proef wagenwijd openzette.
Om veel van die bijgelovige zaken moest ik stilletjes lachen. Behalve over de schoenen op tafel. Tot aan de dag van vandaag schrik ik me een hoedje als dat gebeurt. Maar dat komt wellicht omdat die lieve mamma van mij zo paniekerig en boos reageerde. Tot slot : we hadden een kat. Een zwarte kat genaamd Moortje. Over dat beest heeft mamma nooit iets gezegd met betrekking tot haar bijgeloof.

ZZP'er en pensioen

Er gaan stemmen op om ZZP'ers te verplichten aan pensioenopbouw te doen. Ja, ja, de 'ik-weet-wat-goed-voor-u-is' mentaliteit blijft de kop opsteken. Of is er iets anders aan de knikker? Volgens financiële deskundigen (bestaan die wel?) zijn de pensioenfondsen over zo'n 7 jaar failliet. Om dat te voorkomen, wil men dat er meer geld gestort gaat worden in de pensioenpot. De fondsbeheerders hebben de afgelopen decennia veel risico's genomen met ons ingelegde geld en verloren. Het is altijd leuk om met andermans geld om te gaan. Vraag het maar aan de overheden. Die genieten er ook zo van, net als al die financiële instellingen.
Door al dat slechte beheer is er nog meer geld nodig. De enige groep die daar nog voor kan zorgen zijn de ZZP'ers. Het kan ook zijn dat die groep op een heel andere manier hun oude dag veiligstelt. Door nu te investeren in zaken die straks gegarandeerd geld opleveren. En dat is met een klassieke pensioenopbouw helaas niet meer het geval. Zelfs banken zijn onbetrouwbaar. Van de inleg moeten veel te veel kosten betaald worden. En zo blijft er niets over om later van te kunnen genieten. Het lijkt mij beter om al bij al die pensioenfondsen eens flink de bezem er doorheen te halen. Tot dan kan men beter niet aan pensioenopbouw doen, maar zelf een alternatief bedenken. Er wordt veel te veel en te vaak gestolen door de overheid, de banken en de fondsen. Wie op pensioenleeftijd weinig kosten heeft, kan ook met alleen een AOW uitkering rondkomen.

Golfplaat op rol aanbrengen

Toen ik vanmorgen door Fenna werd uitgelaten, zag ik een mooie opkomende zon en hier en daar wat blauw! Een nieuwe dag met weer nieuw kansen en mogelijkheden kondigde zich aan. Daar maakte ik gelijk dankbaar gebruik van.
Stempeltje eronder
Mijn trouwe workmate is al flink hersteld, dus...
Vorige week hebben we een golfplaatje gekocht. Het meet 6.00 x 2,50 meter! Ja, het is één hele plaat, die opgerold kan worden. Zoals ik al eerder schreef, moet de plaat een stukje onder de dakgoot geschoven worden om hem te kunnen monteren.
Omdat de plaat een geheel vormt, kan ik dat dus pas doen als de hele plaat uitgerold en wel keurig op z'n plaats ligt. Maar ja, het houten dakbeschot / frame is niet zo robuust dat het mij, een accu schroefmachine en een doos speciale schroeven kan dragen. Dus moet de boel ondersteund worden met stempels. Gelukkig heb ik nog een paar grote palen liggen, die ik als stempel kan gebruiken. Dus dat probleem is opgelost.
Handige ladder
Om zonder problemen op de golfplaat te kunnen gaan zitten zonder de boel te beschadigen en/of er doorheen te zakken, is ook een speciale doch eenvoudige constructie nodig.
Ik heb hiervoor wat halfrond hout gebruiken. Die halfronde palen legde ik tussen twee golven van de golfplaat in, precies haaks op twee dragers. Daarop kon ik een houten plaat leggen, waarop de monteur kan zitten.
Omdat ik een goede, maar fysiek lichtgewicht monteur nodig heb, wilde ik een beroep doen op Mike. Ik overwoog eerst Fenna te instrueren, maar dat is zo'n eigenwijze Friezin. Toen dacht ik kleinzoon Tim te vragen, maar die moest eerst naar school. Na een serieuze afweging kwam ik bij een student Economie terecht, die zei dat hij vandaag thuis zou zijn.
Ik heb ook overwogen de plaat in delen te monteren, maar dat vonden we zonde.
Zere knieën....
Een naadloze plaat over bijna 6 meter staat toch veel mooier? De student kwam aanzienlijk later dan ik had gehoopt. Had ik kunnen weten. Dus ben ik zelf maar de hoogte ingegaan. Wat een gymnastische toeren! En wat ben ik nog lenig (morgen misschien helemaal niet meer)! En wat een slimme, sterke constructie! Je moet natuurlijk wel vertrouwen hebben in je eigen oplossingen. De hele klus verliep erg snel. Eerst de plaat helemaal uitgerold op het dakbeschot. Daarna onder de goot en mooi aansluitend geschoven. Vervolgens de schroeven (op de golf) erin gejast. De regenbuitjes gebruikten we om even te pauzeren, want het moet wel leuk blijven. Vooral mijn knieën hadden veel te verduren. Mede dankzij een ladder die op allerlei manieren uitgeklapt kan worden, verliep het klimwerk soepel.
De afgelopen periode hebben we de luifel erg gemist. Daar werd Fenna even afgedroogd als ze in de regen was uitgelaten. Daar stonden ook de laarzen en de paraplu. En daar stonden de fietsen na het boodschappen doen, om uitgeladen te worden. Lekker droog. Vanaf vanmiddag kan het allemaal weer! Joepie!

dinsdag 13 januari 2015

Een extra radiator aansluiten


Oud en nieuw...
Omdat het vandaag toch niets zou worden met het maken van het afdakje, besloot ik (pas) vanmiddag de (nieuwe) radiator in het toilet op het cv systeem aan te sluiten. Ik had al een en ander voorbereid. Zo waren de cv pijpen al op maat gesneden, de benodigde koppelingen in huis alsmede de muurbeugels. Het was een klusje dat ik niet eerder had gedaan. Maar zoals je weet : bij mij gaat het op z'n Japans. Dus eerst een paar keer goed afgekeken en nu zelf nog beter (na)doen.
Ik heb eerste de stekker van de ketel eruit getrokken. Daarna heb ik een aantal radiatoren dichtgedraaid. Voor deze klus moest ik voornamelijk in de badkamer zijn. Gelukkig bevindt de aftapplug zich ook in de badkamer.
Toen het systeem leeg was, ben ik begonnen met het losmaken van de oude koppelingen in de badkamer. Die zaten behoorlijk stevig aangedraaid. Maar het lukte wonderwel. Nadat ik de oude leidingen had verwijderd, heb ik de nieuwe aangesloten. De hoofdleiding (22mm) moest wat langer worden. Bestaande leidingen en koppelingen waren geschilderd. Ik nam bewust een risico door op de oude hoofdleiding de bestaande afdichtringen en moeren van de oude knelkoppelingen niet te vervangen. Dat zou namelijk nogal wat extra werk inhouden vanwege al die verf. Ik moest dan ook de oude afdichtringen verwijderen. En in dat alles had Wimmie dus geen trek. Ik moest hier en daar ook wat pijpen buigen. Erg leuk om te doen als je daar nauwelijks ervaring in hebt. Haha!
De retourleiding van de radiator in de badkamer bestaat uit twee delen. Slordig! Toch heb ik ervoor gekozen deze niet alsnog te vervangen door één heel stuk. Dat komt misschien nog wel, als ik me begin te ergeren en niets anders te doen heb. Overigens zijn beide leidingen van koper...
slordige retourleiding...
Toch lukte het mij om binnen twee uur de extra radiator aangesloten te krijgen. Tijdens het weer bijvullen van het systeem, hoorde ik een gil uit het toilet komen : "Het lekt!" Snel de kraan weer dicht en naar beneden gesneld. Daar zag ik tot mijn opluchting, dat een aftapkraantje op de nieuwe radiator nog niet dicht gedraaid was. Foutje! Pffff! Dus even alsnog dichtgedraaid en het vullen hervat. In de badkamer bleef het stil. Verdacht stil. Geen sissende of druppelende geluiden. Toen ik het cv systeem gevuld en aangezet had, ben ik even in de badkamer gaan kijken. De knelkoppelingen waren op één na zo droog als de kont van Sinterklaas. Een één hing een druppeltje. Die moer heb ik nog een ietsepietsie aangetrokken.
Inmiddels is het weer warm in huis. En op het toilet! Yeah! Nu nog een likje verf.

Help, mijn baas is alcoholist!

Om mij onduidelijke redenen komen vanaf het begin van mijn loopbaan geregeld mensen bij mij voor een vertrouwelijk gesprek. Dat was ook het geval in de jaren 70, toen een nog jonge secretaresse mij wilde spreken. Normaal zou ze daartoe de kans niet krijgen, want ik was werkzaam in het veld en zij op kantoor. Maar dit keer was ik op kantoor, omdat ik 'in de leegloop' zat. De leegloop is een periode waarin er geen opdrachten voor mij waren. Dan werd ik geacht op kantoor te komen, om me daar wat bezig te houden met  tja, met wat? In elk geval geen zinvol werk. Het was werk waar geen budget tegenover stond. Dus het maakte niet uit hoe je het deed en wanneer het klaar was. Er was ook geen 'eigenaar van het probleem' noch een opdrachtgever. Sommige van die klussen werden telkens weer opnieuw opgepakt door anderen die in de leegloop terechtkwamen.
Zo kwam het dat een collega mij vroeg om haar verhaal eens aan te horen. Ze was nog niet lang van school en had nauwelijks werkervaring. Ze vertelde mij over onze directeur, die flink aan de drank bleek te zijn. Ik had zelf geregeld flessen met wodka en whiskey in zijn kamer gezien, dus dat klopte. De bange secretaresse vertelde dat de directeur in beschonken toestand een keer geprobeerd haar van drie hoog het raam uit te gooien. Wat gelukkig niet lukte. Hij hield het op een grap. Hij was ook opdringerig en handtastelijk tegen haar. Van elk incident zei hij de volgende dag dat het maar grapjes waren. Ze vroeg mij wat ze daaraan zou moeten doen.
Tja, wat te doen met een dronken directeur die alles behalve zijn werk doet en zijn secretaresse lastig valt? Ik heb haar maar doorverwezen naar de Algemeen Directeur. Die nam geen halve maatregelen. De koelkast en de bureaulades werden ontdaan van de flessen sterke drank en de alcoholist werd weggestuurd. Later kwam ie nog terug om zich over mij te beklagen. Hij zei met een knalrode kop en neus aan het slot van weer een zinloze vergadering : "Er is een Judas onder ons!" en keek en wees naar mij. Hij zei dat ik hem bij de Algemeen Directeur had verraden. De secretaresse die notuleerde schrok zich wezenloos. Iemand had blijkbaar over ons vertrouwelijk gesprek gesproken. De directeur zei opvallend genoeg niets over zijn alcoholverslaving en wangedrag. Ik antwoordde daarom rustig terwijl ik mijn collega's een voor een recht in de ogen keek : "Ik heb niet over jou geklaagd. Mij heb je niet in een dronken bui buiten het raam gehangen en/of lastig gevallen met seksuele intimidaties. Maar ik vind het wel terecht dat er ingegrepen is." Nu alle aanwezigen van zijn gedrag op de hoogte waren, verliet hij boos de vergaderkamer. We hebben hem sindsdien niet meer teruggezien. Later hoorde ik dat die vergadering eigenlijk bedoeld was om hem zelf over zijn ontslag te laten vertellen. In opdracht van de Algemeen Directeur.

maandag 12 januari 2015

Mijn workmate is ziek

Vandaag wilde ik een poging wagen om het afdakje te gaan afmaken. Maar dat ging vanwege de harde wind niet door. Eigenlijk maar goed ook, want 'my workmate is out of order'.
Sonja kreeg gisteren namelijk opeens last van haar rug. Ze zat op de bank wat plaatjes uit te knippen om kaartjes te maken. Toen ze opstond schoot het (wat het 'het' ook moge zijn) in haar rug. Ze bleef als een krom vrouwtje staan. Zonder stok en met de verkeerde outfit, dus geen zwarte lange jurk en een bos hout op de rug. Toch erg grappig om te zien.
Ze heeft al eens eerder zoiets gehad en toen lukte het mij om haar door een gerichte massage weer rechtop te krijgen. Maar dit keer lukte mij dat niet. Toen ze heel voorzichtig op haar buik op de bank wilde gaan liggen voor een massage, deed ze dat zo onhandig dat zelfs Fenna er enthousiast van werd. Die begon haar baasje uitbundig in het gezicht te likken. Erg lastig als je in zo'n onhandige houding ligt. En erom lachen kon ze niet, want dat deed pijn. Dus deed ik dat maar. Om mij onduidelijke redenen vergat ik Fenna weg te sturen.
Uiteindelijk lag ze toch plat voor mijn pitjit kunsten. Natuurlijk heb ik echt goed mijn best gedaan, want ik had haar vandaag nodig bij die klus met dat afdakje. Zoals gezegd is mijn workmate dus ziek. Het mag dan maandag zijn, ze is echt ziek. Dat begon dus al op zondag en niet op maandagochtend.

Ziek op de maandag

Het zal wel door mijn werk komen, maar ik heb er helemaal niets mee. Met mensen die geregeld op de maandag zich ziek melden. Ik heb ze ervaren als medewerkers met weinig zelfdiscipline, verantwoordelijkheidsgevoel, collegialiteit en vooral een gebrek aan incasseringsvermogen. Zodra hen iets dwarszit, zelfs als het een scheet is, is het voor hen een reden om thuis te blijven.
Gedurende mijn militaire diensttijd had ik de pech me vaak op de zaterdagen beroerd te voelen. In mijn vrije weekend! Maar de maandag erop stond ik weer op het square in de kazerne in Zuidlaren aangetreden voor weer een nieuwe week. Op de maandag zie ik de mensen die wat dat betreft meer in hun mars hebben.

zondag 11 januari 2015

Was ik hier al eerder?


Mijn oma zei geregeld : "Wimmie, wat zit jij daar te piekeren?" Ze zat meestal op een stoel bij het raam in de huiskamer aan de voorzijde van de duplexwoning. Aan de linker kant van het raam. De eettafel stond tegen de vensterbank. Aan de andere kant stond ook een stoel. Haar grijs-zwarte haar opgestoken in een knotje verspreidde een typische maar aantrekkelijke geur. Ze werkte in een Chinees restaurant in Leiden. Ze vond me een piekeraar, maar wat ze niet wist was dat ik observeerde en stiekem meeluisterde. Ik heb vaak antwoorden gegeven op vragen van haar, waar ze om moest lachen. Soms op een wat
Oma op haar plekje met mijn broertje David
ongemakkelijke manier. Mamma zei dan dat ik brutaal was, dat ik niet grote mensen moest napraten. Ze stuurde mij de kamer uit. Op een zondagochtend was oma met de stofzuiger de huiskamer in de Koningstraat aan het doen. Opa was nogal gemakkelijk met het vullen van zijn pijp. Die pijp draaide ook vaak in zijn mond op z'n kop, als ie in slaap was gevallen in zijn luie stoel. Zijn overhemden kenden vele brandgaatjes. Voor mij als kind was oma's bezigheid blijkbaar een bijzonder iets. Ik zag haar meestal in de keuken bezig. Ik vroeg haar daarom : "Oma krijgt u visite?" Zonder op te kijken riep oma boven het lawaai uit : "Ja, de koningin komt straks." Ik dacht toen : "Dat komt vast vanwege haar mooie naam." Oma bewonderde het Koninklijk Huis. Maar de liefde was niet wederzijds : de koningin is nooit gekomen. Oma leidde een zwaar leven en werkte hard. Maar daar had de koningin dus geen boodschap aan. En zo bleef oma er dus alleen voor staan.
Eind jaren 50 werd oma ziek. Ik hoor haar nog bij ons thuis, in dezelfde stoel gezeten, vertellen over de pijnlijke ontsteking in haar kaak. Het werd zo erg, dat oma naar het ziekenhuis moest. Weer later lag ze thuis in de voorkamer op bed. Het dressoir was verplaatst, zodat het bed tussen de muur van de gang en de kast met de gasmeter geplaatst kon worden. Er hing een nare lucht in de kamer, want oma's kaak en keel waren ernstig aangetast. Een te grote of zware bestraling was daar de oorzaak van, vertelde een oom mij. Niet veel later nam ik in het Academisch ziekenhuis in Leiden afscheid van haar. Vlak voor haar dood. Pappa nam ons op een zaterdagmiddag (2 mei 1959) mee naar Leiden. Ze had de ogen gesloten, toen ik haar gedag zei en haar voorzichtig een afscheidskus op haar wang gaf : "Dag oma." Alles deed haar zeer. Pappa zei dat ze ons niet meer herkende. Maar dat geloofde ik toen eigenlijk niet. Ik dacht dat ze sliep. Ik mocht de week erop niet naar haar begrafenis. Dat vond ik niet echt erg. Want ik wist : oma is ergens anders. Daar waar het rustig en goed is. Volgens mij ben ik daar later ook eens geweest. Slechts even.

Bloeddruk : Geen spierpijn meer!

Nadat ik enige tijd het medicijn tegen hoge bloeddruk had gebruikt, kreeg ik ontzettende spierpijn in mijn schouders. Ja, ik houd keurig bij vanaf wanneer ik bepaalde medicijnen slik en ik ergens last van krijg.
Na enig speurwerk kwam ik mijn klachten tegen in combinatie met het medicijn
Hydrochloorthiazide. Sorry, ik heb die naam niet verzonnen, anders had ik hem gewoon Hydro Plaspil genoemd.
Omdat ik het medicijn onder twijfelachtige omstandigheden heb verstrekt gekregen (zie bericht Bloeddruk), besloot ik het gebruik af te bouwen. Een maand na mijn laatste (halve) pil, was mijn spierpijn al merkbaar minder. Weer een maand later was de gewrichts- en spierpijn zo goed als verdwenen!
Ik dacht eerst dat ik reuma had gekregen. Ik kon mijn armen nauwelijks optillen en had een gevoel van zware spierpijn in de bovenarmen.
Mijn bloeddruk is nog steeds normaal. Die loopt alleen op na een zware paniekaanval. En daar heb ik gelukkig nauwelijks nog last van.

Eten in het weekend

Over het algemeen genomen hebben we voor het weekend een redelijk vast patroon wat eten betreft. In de dagen ervoor is het aardappelen met groenten en een break op de woensdag. Die break kan pasta inhouden, maar ook iets met rijst. Anders wordt het wel heel erg saai.
Vrijdag is het frieten-dag. Vaak met groenten. Als het sla is (met tomaat, komkommer, uitje enz.), dan staat er ook een kommetje met tonijn of makreel uit een blikje op tafel. Lekker voor bij of door de sla.
Meestal vormen frikandellen de aanvulling uit de vleeshoek. En anders gebakken of gegrilde kip. Omdat op de vrijdag vaak meer eters zijn (+4), kan het zijn dat ik een pasta maak. Macaroni met ham en kaas (uit de oven, met zo'n knapperig laagje erop) of spaghetti met saus. Ik probeer het voor mezelf gemakkelijk en voor de eters lekker te maken.
we hebben eters...
De zaterdag eten we gemakkelijk. Vaak dankzij een pan soep en anders een portie shoarma. Min of meer een broodmaaltijd dus. Op de zondag is het steevast Indisch. Bami of nasi goreng met een extra gerecht, zoals kerry kip, rendang of babi ketjap. En anders een kleine rijsttafel : nasi putih(witte rijst) met sajoer, babi ketjap en een pittig gerecht (pepesan - hete vis-, ajam pedis -hete kip- of iets dergelijks). Op de zondag begin ik vroeg in de middag met koken. Dat kan dan in een rustig tempo en met alle plezier mijn culinaire ding doen. Ik geniet zo veel meer van het eten dan wanneer ik het direct van het fornuis via de eettafel moet verorberen.

Selectief meeleven

Afgelopen jaar zijn alleen al in Irak ruim 70.000 mensen omgekomen door het oorlogsgeweld dat gebaseerd is op verschillende geloofsgroepen. Voor dat grote afgrijslijke aantal is nooit een stille tocht gehouden.
Hetzelfde geldt voor de slachtoffers in Syrië. Het vreemde is dat onze ministers stug volhouden als zouden er geen verbanden bestaan tussen datgene wat recent in Parijs is gebeurd en wat er hier gaande is. Het gaat dus niet over warm gelopen Eskimo's of op hol geslagen Albanezen of boze Polen. Het gaat in alle gevallen  om islamitische fundamentalisten met elk een eigen extreme interpretatie van hun geloofsboek.  Wat ze ook gemeen hebben is dat ze geen enkel middel schuwen om anderen hun geloofsovertuiging op te leggen. Hun duivelse boosheid is van monsterlijk omvang.
Ze doen me denken aan de kruistochten, toen iedereen met het zwaard bekeerd moest worden tot het christendom. Ze waren ook gebaseerd op een geloof, het Christelijke. Maar ja, dat was zo'n 900 jaar geleden.Toen was men nog 'achterlijk'.
Ik vind het onbegrijpelijk dat de regering Syrië-gangers (Jihad strijders) weer toelaat in eigen land. "We houden ze scherp in de gaten" hoor ik onze minister zeggen. Dat deden ze in Frankrijk en de VS ook. En toch liep het weer uit de hand. Ik meende te weten dat in vreemde krijgsdienst treden tot verlies van de Nederlandse nationaliteit zou leiden. Maar dat is blijkbaar niet zo. Of niet meer.
Onze veiligheid staat op het spel. Dat moet toch tot behoorlijk serieuzere maatregelen leiden? Nee, we zijn bang en als we dat niet zijn worden we wel bang gemaakt.
We discussiëren uitgebreid over wel of geen boerka op straat. Onze eigen militairen is zonder gedoe verboden in uniform over straat te gaan. We krijgen adviezen over geen cartoons van en vooral niets durven zeggen over deze moorddadige beleving van de islam. Wat een laffe
houding!
Velen gaan de straat op om te betogen voor vrijheid van meningsuiting. Een opvallend gebeuren, want die vrijheid is in de grondwet vastgelegd. Anderen moeten met hun neus op dat artikel gedrukt worden. Niet wij.
Nog even en dan is alles weer als gewoonlijk. Straks gaan veel deelnemers net zo gemakkelijk weer naar Middellandse Zee landen als Turkije en Egypte, waar veel mensen in gevangenissen zitten vanwege hun mening. Maar ja, die vakanties zijn nu eenmaal voor al die huichelaars lekker goedkoop.

zaterdag 10 januari 2015

In Thailand wonen

Tja, soms ben ik wat jaloers. Jaloers op mensen die vertrekken en zich ergens anders gaan vestigen. Vooral als het om zonnige oorden gaat. Ik bedoel, ik zie mezelf niet de rest van mijn leven in een ijskoude omgeving leven en me bezighouden met ijsvissen, iglo's (ver)bouwen en sneeuwballen draaien.
Nee, als ik dan toch kan kiezen : liever de zon en met een dragelijke temperatuur. In veel landen mag je je niet zomaar vestigen. Tenzij je ergens in een oerwoud ver van de bewoonde wereld je huisje bouwt. Verstoken van alle comfort en vooral onvindbaar. Voorzien in je eigen levensonderhoud. Hopen op een goede afloop na een opgelopen ziekte of dat die slang die je gebeten heeft niet giftig was. Om over muggen en andere stekende insecten maar te zwijgen. Laatst zag ik een medisch programma over mensen die iets hadden opgelopen in tropische landen. Ze hadden larven onder de huid en achter de oogkas en een enorme lintworm in het darmkanaal. En vreemde klachten, zoals slaperigheid, evenwichtsstoornissen en bovennormaal transpireren. Dus toen was ik weer met beide beentjes op de grond gezet. Vrijheid in gebondenheid. Wetten opgelegd door het tropisch milieu. Alles heeft zo z'n voor- en nadelen.
Ik begon al vroeg over vrijheid te na te denken. Dat begon op de lagere school in mijn geboortedorp. Ik zat te dagdromen en keek veel naar buiten. Tijdens mijn militaire dienst en nadat ik me gebonden had aan een baan en een hypotheek nam mijn drang naar vrijheid toe. Maar ach, wat is vrijheid? Wonen in Thailand? Of hier blijven en tot op zekere hoogte kunnen doen en laten wat je wilt?

vrijdag 9 januari 2015

Dat zoek je maar zelf uit, jôh!

Die uitdrukking gebruikte mijn vader vaak tegen zijn grote jongens. Dus ook tegen mij. En dus zochten we vaak zelf onze zaakjes uit. Zonder hulp van pa. We baalden er vaak van.
Mijn broers en ik, wij hebben onszelf veel bijgebracht. We waren tot op zekere hoogte autodidacten. Ik heb er vaak aan terug gedacht. Op een dankbare manier.
Omdat ik veel zelf heb moeten uitzoeken, heb ik veel zaken beter onthouden. Ik heb er veel van geleerd. Op mijn werk hanteerde ik ook geregeld pa's motto. Al bracht ik dat wel op een vriendelijker manier en lette ik erop dat het vraagstuk opgelost werd. Vaak deed ik net alsof ik het antwoord op de vraag niet wist. Of zei ik hooguit dat het in manual zus en zo ergens stond. Sommige medewerkers hadden in de gaten, dat ik opzettelijk zei dingen niet te weten. Ze hadden er vrede mee.
Het kwam erop neer dat ik pa's houding weliswaar heb overgenomen, maar dan op een enigszins acceptabeler manier. Zelf uitzoeken en onderzoeken is veel leerzamer, dan alles voorgekauwd krijgen.

Op z'n Italiaans

Voor mijn werk ben ik ook een keer naar Italië gestuurd. Om precies te zijn, naar Ivrea waar het hoofdkantoor van Olivetti, op dat moment mijn opdrachtgever,  gevestigd was. Het bedrijf schijnt daarna een paar keer overgenomen te zijn en draagt nog steeds de naam Olivetti. Het was eind jaren 80 en Olivetti was bezig om de Rabobank als klant binnen te halen.
Maar goed, ik moest dus naar Ivrea. Toen ik die opdracht kreeg, zei men dat ik daar twee weken zou verblijven. Op mijn vraag wat ik daar zou moeten doen, werd het stil. Leer mij de Italianen kennen. Na lang aandringen kreeg ik een beeld van de inhoud van mijn bezoek. Ik moest daar een presentatie geven van mijn werkwijze. Ik had namelijk een logistiek systeem geïmplementeerd, wat niemand voor mogelijk had gehouden. Ik moest daarna nog een bestaand systeem op het gebied van configuratiebeheer bestuderen. Dat had te maken met de eventuele komst van de Rabobank als klant.
Toen ik in de taxi zat op weg van Milaan naar Ivrea aanschouwde ik de typisch Italiaanse rijstijl : chaotisch en alles inhalen wat voor je rijdt. In Ivrea was het in het bedrijfsrestaurant ook een chaos. Geen rijen bij de kassa's zoals ik dat gewend ben, maar een mierenhoop. Duwen, trekken en zo proberen vooral als eerste geholpen te worden : alles inhalen en van je afslaan wat voor je loopt.
De moed zakte in mijn schoenen. Ik moest namelijk een presentatie houden over gestructureerd, planmatig en georganiseerd werken. Ik heb dat wel gedaan, maar daarna ging men weer over op hun dagelijkse spaghetti werkwijze.
Al met al een verloren week, want van het systeem dat ik moest bestuderen was geen documentatie aanwezig en niemand wist mij te vertellen welke functionaliteiten het bevatte. Kortom, men had zodoende niets aan mij. Maar het was niet zo erg, zoals De Dijk toen zong :