Het komt steeds vaker voor, dat ik blij ben dat ik niet oog als een rasechte Nederlander. Anders zou ik me veel vaker moeten schamen. Nee, ik ben weliswaar hier gebakken, maar ik ben een halfbakken Nederlander. Ik zie er niet alleen anders uit, ik denk en doe ook anders. Ik ben en blijf een vreemde eend in de Nederlandse bijt. Ik kan desnoods met een zwaar Antilliaans of Chinees accent spreken als dat nodig is. Bijvoorbeeld om op bepaalde rare vragen of opmerkingen te reageren. Zoals de keren dat mij gevraagd werd of ik hier al aan het weer gewend ben. En of ik op de grond zit als ik ga eten. Of op de opmerking : "Jullie Chinezen zijn wel erg slim." 😀 Vaak moet ik inwendig lachen om al die onwetendheid. Als startvraag wordt mij bijna nooit gevraagd naar mijn culturele achtergrond. Nederlanders weten het immers beter.