Als het even kan, mag ik graag leuk en ontspannen bezig zijn met iets wat mij ligt. Dat werkt voor mij het best. Vanuit die opvatting ben ik later leiding gaan geven. Niet zoals mij via cursussen verteld werd, maar op mijn manier. Ik was meer een coach, geen leider en helemaal geen 'politieagent'. Het laatste betekent je als leider laten gelden vanuit de hiërarchie. Autoritair het baasje uithangen. Dat doen mensen vaak bij gemis aan kennis en/of kunde.
Als coach was het mijn taak om bij het creëren van een project-/ of werkgroep de juiste man/vrouw op de juiste plaats te zetten. Voor de mensen met ambities een plaats met groeimogelijkheden. Samen moest het ook een team gaan worden. Kleine zelfstandigen, die ook in groepsverband kunnen presteren.
Zelf had ik vooraf het werk al voorbereid. De ontwikkelaars moesten zich immers bezig kunnen houden met hun kerntaken. Dus had ik ook een faciliterende rol. Motiveren, stimuleren en enthousiast maken en houden, maakten ook deel uit van mijn rol binnen een project.
Ik wachtte bij elk project op drie situaties om de status vast te stellen. Als eerste het moment waarop medewerkers mij in vertrouwen namen. Ook over privé kwesties. Als tweede de situatie waarin ik de medewerkers in de namiddag naar huis moest sturen. Vanwege hun enthousiasme en hoge betrokkenheid. En als laatste de opmerkingen over mijn functie zoals : "Jij heb een gouden baan" en "Jij hebt het goed voor elkaar." Ze wisten meestal niet wat ik aan voorbereidingen had gedaan, om hen in een gespreid bedje te doen belanden. 😊Met planningen en budgetten als stuurmiddelen ben ik nooit zo bezig geweest. Het werk wordt immers door mensen gedaan. Als zij het naar de zin hebben, komen de resultaten vanzelf.
Anderen vonden mijn opvattingen over leidinggeven nogal vreemd; on-Hollands. een paar keer zei een opdrachtgever na oplevering van het werk tegen mij : "Je mag jezelf best eens op de borst slaan." Dat vond ik zo raar. Ik heb het altijd over wij.