Nee, mij maken ze niet boos. Ook gedurende mijn loopbaan had ik te maken met jaloezie. Tja, en als er dan niets aan te merken was op mijn werk, dan begon men ergens anders over. Mijn uiterlijk dus. Ik heb me daar weinig van aangetrokken. Ik neigde naar nog meer genieten van mijn werk en het leven. In dit landje geniet men niet zozeer van andermans succes. Integendeel, dan komt de afgunst bovendrijven.
Dat geldt ook voor de jongere generatie. Wij kunnen ons niet heugen de oudere generatie zo negatief te benaderen. Dat was een kwestie van respect. Ze hadden in de oorlog gevochten en/of geleden en later geholpen het land weer op te bouwen. Pas halverwege de jaren 50 kwam de AOW beschikbaar. Maar daarvoor moesten wel premies betaald worden.
Mensen die de mouwen opgestroopt hebben en respect hebben voor elkaar, help ik graag. Anderen heb ik ook geholpen, maar daar kreeg ik iets anders voor terug. Desondanks blijf ik anderen helpen. Niet alleen omdat we daarvoor op de wereld zijn, maar het geeft ook een goed gevoel. De ondankbare mensen moeten maar eens voor de spiegel gaan staan. Misschien is een extra vraag voor hen van mijn kant interessant : waarom doe ik zo?